റിംഗിലെ അടികളും അണിയറയിലെ ചതികളും: ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ എന്ന അദൃശ്യ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കഥ

നമുക്ക് ആദ്യം തന്നെ വളരെ രസകരമായ ഒരു ചോദ്യത്തിൽ നിന്ന് തുടങ്ങാം. നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ, നമ്മുടെ ഈ വലിയ ഇന്ത്യയിൽ എത്രപേർ ഈ റെസ്‌ലിംഗ് അല്ലെങ്കിൽ ഗുസ്തി മത്സരങ്ങൾ കാണുന്നുണ്ടാകും എന്ന്? നിങ്ങൾ കേട്ടാൽ ചിലപ്പോൾ വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമായിരിക്കും, അത്രയും വലിയൊരു നമ്പറാണത്. 2022-ൽ മാത്രം നടന്ന റെസില്മാനിയ എന്ന അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ ലൈവ് ഇവന്റ് നമ്മുടെ നാട്ടിൽ എത്രപേർ കണ്ടു എന്നറിയാമോ? അമ്പത്തിയാറ് ദശലക്ഷം ആളുകൾ! അതായത്, കൃത്യമായി കണക്ക് കൂട്ടിയാൽ 5.5 കോടിയിലധികം വരുന്ന ഒരു വമ്പൻ ജനക്കൂട്ടം. നിങ്ങളൊന്ന് ഭാവനയിൽ കണ്ടുനോക്കൂ, യൂറോപ്പിലെ പല വലിയ വികസിത രാജ്യങ്ങളുടെയും മൊത്തം ജനസംഖ്യയേക്കാൾ എത്രയോ മുകളിലാണ് ഈ ഒറ്റ സംഖ്യ. സ്പെയിൻ അല്ലെങ്കിൽ അർജന്റീന പോലുള്ള വലിയ രാജ്യങ്ങളിലെ മുഴുവൻ മനുഷ്യരും ഒരേസമയം ഒരു ടിവിക്ക് മുന്നിൽ വന്നിരുന്നാൽ പോലും ഈ അഞ്ചരക്കോടി എന്ന വമ്പൻ നമ്പറിലേക്ക് എത്തില്ല. ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ കാണുന്ന ഈ ലക്ഷക്കണക്കിന് സീറ്റുകളുള്ള വലിയ സ്റ്റേഡിയങ്ങൾ മുന്നൂറോ നാനൂറോ എണ്ണം ഒരേസമയം കാണികളാൽ നിറഞ്ഞുകവിയുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ. അത്രയും വലിയൊരു ജനവിഭാഗമാണ് നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഈ പരിപാടി കാണുന്നത്. എന്നാൽ ഇതിലെ ഏറ്റവും വിചിത്രമായ കാര്യം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, വിചിത്രവും അപരിചിതവുമായ വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച്, മുഖത്ത് ചായവും തേച്ച്, കുറച്ച് മുതിർന്ന മനുഷ്യർ റിങ്ങിനുള്ളിൽ വന്ന് പരസ്പരം കെട്ടിമറിയുകയും തല്ലുകൂടുന്നത് പോലെ അഭിനയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പരിപാടിയാണ് ഇത്രയും കോടി ആളുകൾ തങ്ങളുടെ വിലപ്പെട്ട സമയം മാറ്റിവെച്ച് കാണുന്നത് എന്നതാണ്. സാധാരണക്കാർക്ക് ഇതൊരു തമാശയായി തോന്നാം. ഈ ലേഖനം വായിക്കുന്ന നിങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗം പേർക്കും ഇന്ത്യയിൽ ഇത്രയധികം ആളുകൾ ഈ ഗുസ്തി പരിപാടി കാണുന്നുണ്ട് എന്നത് തന്നെ തികച്ചും പുതിയൊരു അറിവായിരിക്കും. കാരണം, നമ്മൾ സാധാരണ ക്രിക്കറ്റും ഫുട്ബോളുമൊക്കെയാണ് ഇവിടെ വലിയ തരംഗമെന്ന് കരുതാറുള്ളത്. എന്നാൽ ഇതിലും വിചിത്രവും നിങ്ങളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നതുമായ മറ്റൊരു സത്യമുണ്ട്. അത് കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരുപക്ഷേ നമുക്ക് ചിരി വന്നേക്കാം, എങ്കിലും അതാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയൊരു ബിസിനസ്സ് തന്ത്രമായി പിന്നീട് മാറിയത്.

സംഭവം നടക്കുന്നത് 1989 ഫെബ്രുവരിയിലാണ്. ഇതേ ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ കമ്പനിയുടെ ഒരു ഔദ്യോഗിക വക്താവ് ന്യൂജേഴ്‌സി സ്റ്റേറ്റ് സെനറ്റിന് മുന്നിൽ വന്ന് തികച്ചും ഔദ്യോഗികമായി ഒരു കാര്യം തുറന്നുസമ്മതിച്ചു. അതായത്, ലോകം മുഴുവൻ ടിവിക്ക് മുന്നിലിരുന്ന് ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു കാണുന്ന ഈ പ്രൊഫഷണൽ ഗുസ്തി എന്നത് യഥാർത്ഥ കായിക മത്സരമല്ലെന്നും, അത് മുൻകൂട്ടി എഴുതിവെക്കപ്പെട്ട വെറുമൊരു നാടകം മാത്രമാണെന്ന് അവർ കോടതി രേഖകളിൽ തുറന്നുസമ്മതിച്ചു. അതിലെ മത്സരങ്ങളിൽ ആര് ജയിക്കണം ആര് തോൽക്കണം എന്ന് അണിയറയിൽ ഇരിക്കുന്നവർ മുൻകൂട്ടി തീരുമാനിച്ചതാണെന്നും, റിങ്ങിനുള്ളിൽ നമ്മൾ കാണുന്ന അടിയും വെട്ടും വീഴ്ചയുമെല്ലാം കൃത്യമായി ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ വെറുമൊരു സ്റ്റേജ് പെർഫോമൻസ് മാത്രമാണെന്നും അവർ നിയമത്തിന് മുന്നിൽ അസന്നിഗ്ദ്ധമായി വ്യക്തമാക്കി. ഇതിന് രണ്ടു വർഷം മുൻപ് തന്നെ, അതായത് 1987-ൽ വിൻസ് മക്മഹന്റെ ഭാര്യയായ ലിൻഡ മക്മഹൻ പെൻസിൽവാനിയ ഹൗസ് ഓഫ് റെപ്രസെന്റേറ്റീവ്സിന് മുന്നിൽ ഇതേ കാര്യം വളരെ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ ഗുസ്തിക്കാരെ അവർ താരതമ്യം ചെയ്തത് സർക്കസ് കളിക്കുന്ന കലാകാരന്മാരോടാണ്. അപ്പൊ നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടാകും, സ്വന്തം ബിസിനസ്സ് വ്യാജമാണെന്ന് കോടതിയിൽ പോയി വിളിച്ചുപറയാൻ ഇവർക്കെന്താ വട്ടാണോ എന്ന്? യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവം അതല്ല. ഓരോ സംസ്ഥാനത്തെയും അത്‌ലറ്റിക് കമ്മീഷനുകൾക്ക് കീഴിൽ വരുന്ന കായിക മത്സരങ്ങൾക്ക് കനത്ത നികുതിയും കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. യഥാർത്ഥ സ്പോർട്സ് ആയി ഇതിനെ കാണുമ്പോൾ ഓരോ മത്സരത്തിനും വലിയ തുക ടാക്സ് ഇനത്തിൽ നൽകണം, കൂടാതെ ആംബുലൻസ്, മെഡിക്കൽ ടീം, പരിശോധനകൾ എന്നിവയ്ക്ക് വൻ തുക ചിലവഴിക്കുകയും വേണം. ടാക്സ് ഇനത്തിലും ഇത്തരം ലൈസൻസിങ് വ്യവസ്ഥകളിലും കമ്പനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്ന വമ്പൻ തുക ലാഭിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു അവർ ആ ഒരു കുറ്റസമ്മതം നടത്തിയത്. എങ്ങനെയുണ്ട് അവരുടെ ബുദ്ധി? എന്നാൽ ലോകത്തെ മുഴുവൻ ഞെട്ടിച്ച ആ ഒരു തീരുമാനം, ഗുസ്തി വ്യവസായത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും മൂല്യമുള്ള ബിസിനസ്സ് തന്ത്രമായി മാറുകയായിരുന്നു.

കഴിഞ്ഞ വെറും പതിനെട്ട് മാസങ്ങൾക്കിടയിൽ നമ്മുടെ ഈ കേരളത്തിൽ വലിയൊരു മാറ്റം വളരെ നിശബ്ദമായി സംഭവിച്ചു. കേരളത്തിലെ തൊണ്ണൂറുകളിലെയും രണ്ടായിരങ്ങളിലെയും ഭൂരിഭാഗം പേരുടെയും കുട്ടിക്കാല ഓർമ്മകളുടെ ഏറ്റവും വലിയൊരു ഭാഗമായിരുന്നു സോണി ടെൻ സ്പോർട്സ് ചാനലിൽ നമ്മൾ വൈകുന്നേരങ്ങളിലും അവധി ദിവസങ്ങളിലും കണ്ടിരുന്ന ആ ഗുസ്തി പരിപാടി. സ്കൂൾ വിട്ടുവന്നാൽ ബാഗ് വലിച്ച് ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞ്, ഇടിയോടൊപ്പം വരുന്ന ആ തീം സോങ്ങുകൾ കേൾക്കാൻ നമ്മൾ ടെലിവിഷന് മുന്നിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയിരുന്ന ആ മനോഹരമായ ഓർമ്മകൾ. എന്നാൽ ആ പരിപാടി വളരെ നിശബ്ദമായി അവിടെനിന്നും പടിയിറങ്ങി നെറ്റ്ഫ്ലിക്സിന്റെ പേവാളിന് പിന്നിലേക്ക് പോയി. അതായത്, നമ്മൾ സാധാരണ കേബിൾ ടിവിയിലോ ഡിഷ് ടിവിയിലോ കണ്ടിരുന്ന ആ സൌജന്യ പരിപാടി കാണാൻ ഇനിയിപ്പോൾ നെറ്റ്ഫ്ലിക്സ് പോലെയുള്ള പ്രീമിയം ഒടിടി പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾക്ക് വലിയ തുക സബ്‌സ്‌ക്രിപ്ഷൻ ഫീസായി നൽകേണ്ട അവസ്ഥ വന്നിരിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം തന്നെ മറ്റൊരു ചരിത്രപരമായ മാറ്റം കൂടി സംഭവിച്ചു. കഴിഞ്ഞ അൻപത് വർഷത്തിലേറെയായി ഈ വമ്പൻ ലോക സാമ്രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുത്ത മക്മഹൻ കുടുംബം, തങ്ങളുടെ സ്വന്തം കമ്പനിയുടെ പൂർണ്ണമായ നിയന്ത്രണാധികാരവും ഓഹരികളും വിറ്റ് വളരെ നിശബ്ദമായി ആ പടിയിറങ്ങിപ്പോയി. അതിലും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട മറ്റൊരു കാര്യം, അവരുടെ കമ്പനിക്ക് ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന വിപണി മൂല്യം ഉണ്ടായിരുന്ന കൃത്യം ആ സുവർണ്ണ നിമിഷത്തിൽ തന്നെയാണ് അവർ കമ്പനി വിറ്റത്. ഒരു സാധാരണക്കാരൻ വിചാരിക്കുക ബിസിനസ്സ് മോശമാകുമ്പോഴാണ് ആളുകൾ അത് വിൽക്കുക എന്നാണ്. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ ബിസിനസ്സ് തന്ത്രം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, കമ്പനിക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ വില ലഭിക്കുന്ന സമയത്ത് തന്നെ അത് വിറ്റ് ക്യാഷ് ഔട്ട് ചെയ്യുക എന്നതാണ്. ഇതൊരിക്കലും യാദൃശ്ചികമായി സംഭവിച്ച ഒരു കാര്യമല്ല. വളരെ അസാധാരണമായ കൃത്യതയോടെയും ദീർഘവീക്ഷണത്തോടെയും നടപ്പിലാക്കിയ, തികച്ചും യുക്തിസഹജമായ ഒരു വമ്പൻ ബിസിനസ്സ് തീരുമാനമായിരുന്നു അത്. ഇന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോട് ഈ വീഡിയോയിലൂടെ പറയാൻ പോകുന്നതും ആ വിസ്മയകരമായ കഥയാണ്.

നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാവർക്കും നൂറ് ശതമാനം അറിയാം ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ എന്നത് മുൻകൂട്ടി എഴുതിയുണ്ടാക്കിയ വെറുമൊരു നാടകം മാത്രമാണെന്ന്. അതിൽ കാണുന്ന അടിയും ഇടിയും ചാട്ടവുമെല്ലാം സ്ക്രിപ്റ്റഡ് ആണെന്നും, ആ കഥാപാത്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള കടുത്ത ശത്രുതയും വൈരാഗ്യവുമെല്ലാം എഴുതിയുണ്ടാക്കിയതാണെന്നും നിങ്ങൾക്ക് വളരെ കൃത്യമായി അറിയാം. ആരും നിങ്ങളെ അന്ധമായി കബളിപ്പിക്കുന്നില്ല. എന്നിട്ടും, എല്ലാ തിങ്കളാഴ്ച രാത്രികളിലും ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ ടിവിക്ക് മുന്നിലിരുന്ന് ഇതിലെ യഥാർത്ഥമല്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ കണ്ട് ആവേശത്തോടെ അലറിവിളിക്കുന്നു, സങ്കടം വരുമ്പോൾ കരയുന്നു, തങ്ങളുടെ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത സ്വന്തം പണം ടിക്കറ്റുകൾക്കും മെർച്ചൻഡൈസുകൾക്കുമായി ചിലവഴിക്കുന്നു. ഇതൊരു ഗുസ്തിയുടെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ. ഇതൊരു വലിയ മനുഷ്യ മനശാസ്ത്രപരമായ വിഷയമാണ്. തങ്ങൾ കാണുന്ന ഈ കഥാപാത്രങ്ങളും കഥയുമെല്ലാം വ്യാജമാണെന്ന് ബുദ്ധിപരമായി വ്യക്തമായി അറിയാവുന്ന ഒരു കൂട്ടം ബുദ്ധിയുള്ള മനുഷ്യർ, പിന്നെയും എങ്ങനെയാണ് തങ്ങളുടെ എല്ലാ വികാരങ്ങളെയും ആ ഒരു കളിക്കളത്തിലേക്ക് നിക്ഷേപിക്കുന്നത്? ഈ ഒരു കേസ് സ്റ്റഡി നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന വളരെ സുപ്രധാനമായ ഒരു കാര്യമുണ്ട്. അത് കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരുപക്ഷെ നിങ്ങൾക്ക് ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നിയേക്കാം. പ്രേക്ഷകർ അല്ലെങ്കിൽ ഉപഭോക്താക്കൾ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായ യാഥാർത്ഥ്യത്തെയോ അല്ലെങ്കിൽ കേവലമായ സത്യസന്ധതയെയോ അല്ല എപ്പോഴും അംഗീകരിക്കുന്നത്. അവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ അംഗീകരിക്കുന്നത് കോഹിറൻസ് അഥവാ ഒരു കഥയുടെ കൃത്യതയെയും അതിന്റെ തുടർച്ചയെയുമാണ്. ഒരു സാങ്കൽപ്പിക ലോകം അതിന്റേതായ ചില കടുത്ത നിയമങ്ങൾ വെച്ച് വളരെ കൃത്യമായി മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ ആ കഥ ആവശ്യപ്പെടുന്ന രീതിയിൽ തന്നെ പെരുമാറുമ്പോൾ, അവർ കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്ന ആ ലോകം എത്ര കൃത്രിമമായി സൃഷ്ടിച്ചതാണെങ്കിൽ കൂടി അതൊരു വലിയ വൻ വിജയമായി മാറുന്നു. ഇതിനെയാണ് നമ്മൾ സിനിമയിലൊക്കെ സസ്‌പെൻഷൻ ഓഫ് ഡിസ്‌ബിലീഫ് എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അതായത്, കുറച്ചു സമയത്തേക്ക് നമ്മൾ ആ നുണയെ സത്യമായി കാണാൻ സ്വയം സമ്മതിക്കുന്നു. ഈ വർഷം തിയേറ്ററുകളിൽ വന്ന് നിങ്ങൾ കണ്ട ഓരോ മികച്ച മലയാള സിനിമയും പ്രവർത്തിക്കുന്നത് ഇതേ രീതിയിലാണ്. നിങ്ങൾ വലിയ ആവേശത്തോടെ പോയി കൈയടിച്ച ഓരോ രാഷ്ട്രീയ സമ്മേളനങ്ങളും പ്രവർത്തിക്കുന്നത് ഇതേ രീതിയിലാണ്. അവിടെയെല്ലാം നേതാക്കൾ ഒരു പ്രത്യേക കഥയും കഥാപാത്രവും സൃഷ്ടിച്ച് അതിൽ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നു. എന്നെപ്പോലെ നിങ്ങൾ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ സ്ഥിരമായി കാണുന്ന, നിങ്ങൾക്ക് വ്യക്തിപരമായി അടുത്തറിയാമെന്ന് തോന്നുന്ന ഓരോ യൂട്യൂബ് കണ്ടന്റ് ക്രിയേറ്റർമാരും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഇതേ സൈക്കോളജിക്കൽ തന്ത്രത്തിന്റെ പല രൂപങ്ങളാണ്. അതുകൊണ്ട് ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ എന്നത് എവിടെയോ അമേരിക്കയിൽ നടക്കുന്ന ഒരു അന്യമായ കഥയല്ല. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം തലച്ചോറിനുള്ളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു വലിയ മെക്കാനിസത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രകടമായ ഒരു ഉദാരണമാണ്. അതുകൊണ്ട് ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ വ്യാജമാണോ അല്ലയോ എന്നതല്ല നമ്മുടെ ചോദ്യം. അത് വ്യാജമാണെന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാം. വ്യാജമായിട്ടും അത് എങ്ങനെ ഇത്ര വലിയൊരു ബിസിനസ്സ് വിജയമായി മാറി എന്നതാണ് നമ്മൾ ചിന്തിക്കേണ്ടത്. അത് മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ, ആരും തെറ്റിക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടാത്ത ചില കടുത്ത നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു പഴയ കാലത്തേക്ക് നമ്മൾ പോകേണ്ടതുണ്ട്.

1982-ന് മുൻപുള്ള അമേരിക്കൻ പ്രൊഫഷണൽ ഗുസ്തിയുടെ ലോകം ഇന്നത്തെ ഈ ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ പോലെയല്ലായിരുന്നു. ഏകദേശം ഇരുപത്തിനാലോളം വരുന്ന പ്രാദേശിക പ്രൊമോഷനുകൾ അടങ്ങുന്ന ഒരു വലിയ പരസ്പര സഹകരണ സംവിധാനമായിരുന്നു അന്ന് അമേരിക്കയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഓരോ പ്രൊമോഷനും അവരുടേതായ ഒരു പ്രത്യേക അതിർത്തിയും പ്രദേശവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനെ അവർ ടെറിട്ടറികൾ എന്ന് വിളിച്ചു. ഉദാഹരണത്തിന് മിഡ്‌വെസ്റ്റിൽ എ ഡബ്ല്യു എ (AWA), തെക്ക് ഭാഗത്ത് ജോർജിയ ചാമ്പ്യൻഷിപ്പ് റെസ്ലിംഗ്, കരോലിനാസിൽ ജിം ക്രോക്കറ്റ് പ്രൊമോഷൻസ്, നോർത്ത് ഈസ്റ്റ് ഭാഗങ്ങളിൽ ഇന്നത്തെ ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ-യുടെ മുൻഗാമിയായ ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു എഫ് (WWWF), അങ്ങനെ ടെക്സാസിലും ഫ്ലോറിഡയിലുമെല്ലാം വ്യത്യസ്ത ഗ്രൂപ്പുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. നാഷണൽ റെസ്ലിംഗ് അലയൻസ് (NWA) എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു വലിയ അനൗദ്യോഗിക സംഘടന ഈ പ്രൊമോഷനുകളുടെ അതിർത്തികൾ കൃത്യമായി നിയന്ത്രിക്കുകയും അവയ്ക്കിടയിലെ തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഗുസ്തിക്കാർ ഒരു പ്രദേശത്തുനിന്നും മറ്റൊരു പ്രദേശത്തേക്ക് മാറി മാറി പോകുമായിരുന്നു. ചാമ്പ്യന്മാർ പല പ്രദേശങ്ങളിലായി തങ്ങളുടെ ലോക ടൈറ്റിലുകൾ സംരക്ഷിക്കാൻ മത്സരിച്ചു. ഇതിൽ ഏറ്റവും രസകരമായ കാര്യം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ഓരോ പ്രദേശത്തിനും അവരുടേതായ ഒരു പ്രത്യേക വ്യക്തിത്വവും ശൈലിയും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതാണ്. ടെക്സാസിലെ കടുത്ത ഗുസ്തി ശൈലി ജോർജിയയിലെ സാങ്കേതിക ഗുസ്തിയിൽ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ഇവിടെ നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഒരു പ്രധാന കാര്യമുണ്ട്. ഇതൊരിക്കലും ഒരു തകർന്നുപോയതോ അല്ലെങ്കിൽ നന്നാക്കാൻ വേണ്ടി കാത്തിരുന്നതോ ആയ ഒരു മോശം മാർക്കറ്റ് ആയിരുന്നില്ല. പ്രാദേശിക പ്രേക്ഷകർക്ക് കൃത്യമായി വിനോദം നൽകുകയും തലമുറകളോളം മികച്ച ഗുസ്തിക്കാരെ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്ത വളരെ വിജയകരമായ ഒരു വലിയ സിസ്റ്റം ആയിരുന്നു അത്. അവർ പരസ്പരം സഹകരിച്ചാണ് മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നത്. എന്നാൽ ഈ വലിയ വ്യവസ്ഥിതിയെ മുഴുവൻ തകർത്തെറിഞ്ഞത് സാങ്കേതികവിദ്യയിലുണ്ടായ ഒരു വലിയ മാറ്റവും, ആ സാങ്കേതിക മാറ്റത്തെ ഒരു ആയുധമായി ഉപയോഗിക്കാൻ തീരുമാനിച്ച ഒരു അസാധാരണ മനുഷ്യനുമാണ്. ആ തീരുമാനമാണ് ഈ കഥയിലെ ഏറ്റവും വലിയ വഴിത്തിരിവായി മാറിയത്.

1982-ൽ വിൻസെന്റ് കെ മക്മഹൻ ജൂനിയർ തന്റെ അച്ഛനിൽ നിന്നും നോർത്ത് ഈസ്റ്റേൺ റെസ്ലിംഗ് ടെറിറ്ററി ആയ ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു എഫ് ഏറ്റെടുക്കുന്നു. അദ്ദേഹം അതൊരു വലിയ സാമ്രാജ്യമായി പാരമ്പര്യമായി ഏറ്റെടുക്കുകയായിരുന്നു, അല്ലാതെ പൂജ്യത്തിൽ നിന്നും അദ്ദേഹം സ്വന്തമായി പടുത്തുയർത്തിയതല്ല. എന്നാൽ അതിനുശേഷം അദ്ദേഹം ചെയ്ത കാര്യങ്ങളാണ് ഈ കഥയുടെ ജീവൻ. വെറും പന്ത്രണ്ട് മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മക്മഹൻ ആ കമ്പനിയെ ഒരു വമ്പൻ ദേശീയ ബ്രാൻഡ് ആക്കി മാറ്റി. അമേരിക്കയിലുടനീളം പടർന്നുപന്തലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കേബിൾ ടെലിവിഷൻ എന്ന പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് അദ്ദേഹം തന്റെ പരിപാടികൾ രാജ്യത്തുടനീളം സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എൺപത്തിനാല് ജൂലൈ പതിനാലിന്, ഗുസ്തി വ്യവസായം ഇന്ന് ബ്ലാക്ക് സാറ്റർഡേ എന്ന് വിളിക്കുന്ന ആ ചരിത്രപരമായ ദിവസം, അദ്ദേഹം ജോർജിയ ചാമ്പ്യൻഷിപ്പ് റെസ്ലിംഗ് എന്ന വമ്പൻ എതിരാളിയെ വിലക്ക് വാങ്ങി തന്റെ കമ്പനിയുമായി ലയിപ്പിച്ചു.

ഒറ്റയടിക്ക് ഒരു വലിയ എതിരാളിയുടെ കേബിൾ സ്ലോട്ടും അവരുടെ വിശാലമായ ടെറിട്ടറിയും അദ്ദേഹം സ്വന്തമാക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. അതോടെ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന ആ പഴയ പ്രാദേശിക വ്യവസ്ഥിതിക്ക് നേരെയുള്ള ഒരു വലിയ തുറന്ന യുദ്ധപ്രഖ്യാപനമായി അത് മാറി. ഇതിലെ യഥാർത്ഥ ബിസിനസ്സ് തന്ത്രം എന്താണെന്ന് നിങ്ങൾ വളരെ ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം. കാരണം പലരും വെറും കളി കാണുമ്പോൾ ഇതിലെ ഗൂഢമായ തന്ത്രങ്ങൾ കാണാതെ പോകുന്നു. ഇതൊരിക്കലും ഗുസ്തിയിലെ കേവലം ഒരു മത്സരവിജയമായിരുന്നില്ല. ഇതൊരു ഡിസ്ട്രിബ്യൂഷൻ അസിമട്രി പ്ലേ (Distribution Asymmetry Play) ആയിരുന്നു. അതായത്, വിതരണ രംഗത്തെ കടുത്ത അസമത്വം. ദേശീയ തലത്തിലുള്ള വലിയ കേബിൾ ടെലിവിഷൻ നെറ്റ്‌വർക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ച് മക്മഹന് തന്റെ ഒരു ഗുസ്തിക്കാരനെ ഒരേസമയം രാജ്യത്തെ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വീടുകളിലേക്ക് കാണിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ പ്രാദേശിക ടിവി ചാനലുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി നിന്നിരുന്ന മറ്റ് കമ്പനികൾക്ക് ഒരിക്കലും ഈ വമ്പൻ റീച്ചിനോട് മത്സരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം അവർക്ക് അത്രയും വലിയൊരു മാധ്യമശൃംഖലയുടെ പിൻബലം ഇല്ലായിരുന്നു. തനിക്ക് ലഭിച്ച ഈ വലിയ വിതരണാധികാരം അദ്ദേഹം മറ്റ് പ്രൊമോഷനുകളെ തകർക്കാനുള്ള ഒരു വമ്പൻ ആയുധമായി ഉപയോഗിച്ചു. മിഡ്‌വെസ്റ്റിലെ എ ഡബ്ല്യു എ-യിൽ നിന്ന് ഹൾക്ക് ഹോഗനെ അദ്ദേഹം കൂടുതൽ പണം നൽകി തന്റെ പാളയത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. പിന്നാലെ റാണ്ടി സാവേജ്, റോഡി പൈപ്പർ തുടങ്ങി ഡസൻ കണക്കിന് മികച്ച പ്രാദേശിക താരങ്ങളെ അദ്ദേഹം വലിയ പ്രതിഫലം വാഗ്ദാനം ചെയ്ത് കമ്പനിയിലേക്ക് ആകർഷിച്ചു. അദ്ദേഹം മറ്റ് കമ്പനികളെ ഗുസ്തിയിലല്ല തോൽപ്പിച്ചത്, മറിച്ച് പ്രേക്ഷകരിലേക്ക് എത്തിച്ചേരാനുള്ള ഡിസ്ട്രിബ്യൂഷനിലാണ് തോൽപ്പിച്ചത്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിന്നിരുന്ന എല്ലാ ചെറുകിട പ്രൊമോഷനുകളും ഒരു പത്ത് വർഷത്തിനുള്ളിൽ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാവുകയോ തകരുകയോ ചെയ്തത് ഇതുകൊണ്ടാണ്.

2016-നും 2018-നും ഇടയിൽ നമ്മുടെ ഇന്ത്യയിൽ എയർടെല്ലിനും വോഡഫോൺ-ഐഡിയക്കും എതിരെ റിലയൻസ് ജിയോ പ്രയോഗിച്ച അതേ ബിസിനസ്സ് പ്ലേബുക്ക് തന്നെയാണിത്. ജിയോ തങ്ങളുടെ അസാധാരണമായ ഫ്രീ ഡാറ്റാ തന്ത്രത്തിലൂടെയും അതിവേഗ നെറ്റ്‌വർക്ക് ഡിസ്ട്രിബ്യൂഷനിലൂടെയും മറ്റ് കമ്പനികളെ എങ്ങനെയാണോ നിഷ്പ്രഭമാക്കിയത്, അതുതന്നെയാണ് മക്മഹൻ അന്ന് അമേരിക്കയിൽ ചെയ്തത്. ഇന്ത്യൻ റീട്ടെയിൽ വിപണിയിൽ ആമസോൺ ചെയ്തതും ഇത് തന്നെയാണ്. മെക്കാനിസം എപ്പോഴും ഒന്നുതന്നെയാണ് സുഹൃത്തുക്കളെ. ഒരാൾ ഡിസ്ട്രിബ്യൂഷനിലുള്ള തന്റെ വലിയ മുൻതൂക്കം തിരിച്ചറിയുന്നു, വ്യവസായത്തിന്റെ സപ്ലൈ സൈഡിനെ അഥവാ അസംസ്‌കൃത വിതരണക്കാരെ ഇല്ലാതാക്കാൻ അത് പരമാവധി ഉപയോഗിക്കുന്നു, മറ്റുള്ളവർ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ മാർക്കറ്റ് മുഴുവൻ തങ്ങളുടെ കൈക്കുള്ളിലാക്കുന്നു. ഈയൊരു വലിയ പാറ്റേൺ നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ കൃത്യമായി പഠിച്ചുവെക്കുക. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ബിസിനസ്സ് മാർക്കറ്റിൽ ഇത് വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ കാണാൻ കഴിയും. ഇനി ഇത് എവിടെയെങ്കിലും സംഭവിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് അത് വളരെ മുൻകൂട്ടി തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ സാധിക്കും.

ഇനി നിങ്ങൾ നിങ്ങളോട് തന്നെ മറ്റൊരു കാര്യം ചോദിച്ചു നോക്കൂ. ഹൾക്ക് ഹോഗൻ, സ്റ്റോൺ കോൾഡ് സ്റ്റീവ് ഓസ്റ്റിൻ, ദ റോക്ക്, ജോൺ സീന, അണ്ടർടേക്കർ തുടങ്ങിയ പേരുകൾ ദശാബ്ദങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഇന്നും ആളുകളുടെ മനസ്സിൽ ഇത്രയധികം സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ഈ പേരുകൾ അറിയാവുന്ന പകുതിയിലധികം ആളുകളും ഒരു മുഴുവൻ ഗുസ്തി മത്സരം പോലും ജീവിതത്തിൽ ഒരു തവണ പോലും കണ്ടിട്ടുണ്ടാകില്ല. അപ്പോൾ പിന്നെ അവർ എന്താണ് ഇത്ര കൃത്യമായി ഓർമ്മിച്ചുവെക്കുന്നത്? ഇതിന്റെ ബിസിനസ്സ് രഹസ്യം ഇതാണ്. ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ യഥാർത്ഥത്തിൽ വിൽക്കുന്നത് ഗുസ്തിയോ കായികവിനോദമോ അല്ല. അവർ വിൽക്കുന്നത് കഥാപാത്രങ്ങളെയാണ്. ഹൾക്ക് ഹോഗൻ വെറുമൊരു ഗുസ്തിക്കാരനല്ല. അതൊരു വലിയ കഥാപാത്രമാണ്. അദ്ദേഹത്തിനൊരു മുൻകാല ചരിത്രമുണ്ട്, സ്ഥിരമായി പറയുന്ന ഡയലോഗുകളുണ്ട്, വലിയ വൈരാഗ്യങ്ങളുടെ കഥകളുണ്ട്, സ്വന്തമായി വിൽക്കാൻ സാധനങ്ങളുണ്ട്, വർഷങ്ങളായി തുടർന്നുപോകുന്ന ഒരു വലിയ കഥയിൽ കൃത്യമായ ഒരു സ്ഥാനവുമുണ്ട്. ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞ എല്ലാ പേരുകൾക്കും ഈ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒരുപോലെ ബാധകമാണ്. അതുകൊണ്ട് ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ-യെ ഒരിക്കലും യു.എഫ്.സി യോടോ ബോക്സിംഗിനോടോ അല്ല താരതമ്യം ചെയ്യേണ്ടത്. അവരെ താരതമ്യം ചെയ്യേണ്ടത് മാർവലിനോടാണ്. യഥാർത്ഥ മനുഷ്യർ അഭിനയിക്കുന്ന സാങ്കൽപ്പിക കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ ലൈബ്രറിയാണ് ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ-യുടെ യഥാർത്ഥ സ്വത്ത്. എന്റർടൈൻമെന്റ് ലോകത്ത് ഏറ്റവും മൂല്യമുള്ളതും കാലങ്ങളോളം നിലനിൽക്കുന്നതുമായ ഒന്നാണ് ക്യാരക്ടർ ലൈബ്രറികൾ. കാരണം ഈ കഥാപാത്രങ്ങളെ വെച്ച് അവർക്ക് വീണ്ടും ലൈസൻസുകൾ വിൽക്കാം, കളിപ്പാട്ടങ്ങളും ഗെയിമുകളും ഉണ്ടാക്കി പുതിയ രീതികളിൽ പണമുണ്ടാക്കാം, പഴയ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പിൻഗാമികളായി പുതിയ കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കാം. ഡിസ്നി കഴിഞ്ഞാൽ ഇന്ന് ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ പണം സമ്പാദിക്കുന്ന ക്യാരക്ടർ ലൈബ്രറികളിൽ ഒന്ന് ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ-യുടേതാണ്.

ഇനി ഇതൊന്ന് നമ്മുടെ കേരളത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നോക്കാം. മലയാള സിനിമ കഴിഞ്ഞ നാൽപ്പത് വർഷമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഇതേ ബിസിനസ്സ് തന്ത്രമാണ്. മോഹൻലാലും മമ്മൂട്ടിയും വെറും അഭിനേതാക്കൾ മാത്രമല്ല. അവർ നമ്മുടെ മനസ്സിലെ വലിയ കഥാപാത്രങ്ങളാണ്. അവരുടെ സിനിമകൾ വെറും സിനിമകൾ മാത്രമല്ല, നമ്മൾ കുട്ടിക്കാലം മുതൽ കണ്ടുതുടങ്ങിയ വലിയൊരു കഥയുടെ പുതിയ ഭാഗങ്ങളാണ്. നിങ്ങൾ ഒരു മോഹൻലാൽ സിനിമയ്ക്ക് ടിക്കറ്റ് എടുക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ വെറുമൊരു പുതിയ സിനിമയെ വിലയിруത്തുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. കഴിഞ്ഞ മുപ്പത് വർഷമായി നിങ്ങൾക്ക് വളരെ അടുത്തറിയാവുന്ന ഒരു കഥാപാത്രം ഇപ്പോൾ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന് നോക്കുകയാണ്. കേരളത്തിലെ മിക്ക കണ്ടന്റ് ക്രിയേറ്റർമാർക്കും എപ്പോഴും തെറ്റായ ഉപദേശങ്ങൾ ലഭിക്കാൻ കാരണവും ഇതുതന്നെയാണ്. "നല്ല കണ്ടന്റ് ഉണ്ടാക്കൂ" എന്ന ഉപദേശം പൂർണ്ണമല്ല. കണ്ടന്റ് അല്ല നിങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വത്ത്. കഥാപാത്രങ്ങളാണ് നിങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വത്ത്. ആ കഥാപാത്രം ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ മാത്രമാണ് വെറും കണ്ടന്റ്. ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ ഇത് മറ്റാരേക്കാളും മുൻപേ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഈ കഥാപാത്രങ്ങൾ എത്രത്തോളം യഥാർത്ഥമാണെന്ന് ആളുകളെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി, ആ കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക് തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ജീവിതം പോലും മറന്നുകൊണ്ട് ജീവിക്കേണ്ടി വന്നു. ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ മാത്രമല്ല, എയർപോർട്ടുകളിൽ, റെസ്റ്റോറന്റുകളിൽ, എന്തിന് സ്വന്തം കുടുംബത്തിന് മുന്നിൽ പോലും അവർക്ക് ആ കഥാപാത്രമായി ജീവിക്കേണ്ടി വന്നു.

ഗുസ്തിയുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഭൂരിഭാഗം സമയത്തും അവർ ഇതിനായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു പ്രത്യേക വാക്കുണ്ട്. കേഫേബ്. അതായത് ഗുസ്തി എന്നത് യഥാർത്ഥത്തിലുള്ള ഒരു കായിക മത്സരമാണെന്ന് പ്രേക്ഷകരെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ഈ വ്യവസായം ഒന്നടങ്കം എടുത്ത ഒരു വലിയ തീരുമാനമായിരുന്നു അത്. ഇത് വെറുമൊരു ടിവി പരിപാടിയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ല. സാധാരണ അഭിനേതാക്കൾ ഒരു സിനിമയുടെ സെറ്റിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയാൽ അവർ അവരായി തന്നെ മാറും. എന്നാൽ ഗുസ്തിക്കാർക്ക് അതിനുള്ള അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഹീൽസ് എന്ന് വിളിക്കുന്ന വില്ലന്മാരും, ഫേസസ് എന്ന് വിളിക്കുന്ന നായകന്മാരും ഒരിക്കലും പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ വെച്ച് ഒരുമിച്ച് കാണാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. റിങ്ങിൽ ശത്രുക്കളായവർ ഒരിക്കലും ഒരുമിച്ച് യാത്ര ചെയ്യാൻ പാടില്ല. പത്രക്കാർക്ക് ഇന്റർവ്യൂ കൊടുക്കുമ്പോഴും അവർ ആ കഥാപാത്രമായി തന്നെ സംസാരിക്കണം. ചില ഗുസ്തിക്കാർ പിന്നീട് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്, തങ്ങളുടെ സ്വന്തം കുടുംബത്തിന് മുന്നിൽ പോലും ഈ കഥാപാത്രമായി തന്നെ ജീവിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട് എന്നാണ്. ഇതിന്റെ ഒരു മാനസിക ബുദ്ധിമുട്ട് എത്രത്തോളമുണ്ടെന്ന് നിങ്ങളൊന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ. ഉണർന്നിരിക്കുന്ന സമയം മുഴുവൻ താനല്ലാത്ത മറ്റൊരു വ്യക്തിയായി അഭിനയിച്ച് ജീവിക്കുക. സ്വന്തം കുടുംബജീവിതം, സൗഹൃദങ്ങൾ, ഒരു അച്ഛൻ എന്ന നിലയിലുള്ള ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഇതെല്ലാം ഈ വലിയൊരു നുണയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് വേണം ചെയ്യാൻ. ഇത് കാണുന്ന പ്രേക്ഷകർ ഒരിക്കലും ഇതിന് പിന്നിലെ സത്യം അറിയാൻ പാടില്ല. ചില ഗുസ്തിക്കാർക്ക് തങ്ങളുടെ സ്വന്തം വ്യക്തിത്വവും ഈ കഥാപാത്രവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ വന്നു. പലരും മാനസികമായി തകർന്നുപോയി. ഇതൊരു വലിയ മാനസിക പീഡനമായിരുന്നു.

ഇനി ഇതിലെ ബിസിനസ്സ് തന്ത്രം എന്താണെന്ന് ഞാൻ പറയാം. ഈ എപ്പിസോഡിനെ മുഴുവൻ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കാര്യമാണിത്. ഈ കേഫേബ് എന്നത് വെറുമൊരു സ്റ്റൈൽ ആയിരുന്നില്ല. വലിയൊരു ജനക്കൂട്ടത്തിന് മുന്നിൽ ഈ പ്രൊഡക്റ്റ് വളരെ യഥാർത്ഥമാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന മെക്കാനിസം ആയിരുന്നു അത്. എന്നാൽ ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ-യെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുന്ന പലരും കാണാതെ പോകുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്. ഈ കേഫേബ് എന്ന് പറയുന്ന വലിയ നുണ പൊളിഞ്ഞ ആ നിമിഷം ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ-ക്ക് അവരുടെ പ്രേക്ഷകരെ നഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. പകരം അവർക്ക് കൂടുതൽ പ്രേക്ഷകരെ ലഭിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. കാരണം, തങ്ങൾ കാണുന്ന കഥ യഥാർത്ഥമായിരിക്കണം എന്ന് പ്രേക്ഷകർ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. അവർക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത് ആ കഥയുടെ കൃത്യതയും തുടർച്ചയുമായിരുന്നു. അതാണ് ഇതിലെ ഏറ്റവും വലിയ കണ്ടെത്തൽ. കൃത്യതയുള്ള കാര്യങ്ങളിലാണ് മനുഷ്യർ എപ്പോഴും നിക്ഷേപം നടത്തുന്നത്. യാഥാർത്ഥ്യം എന്നത് ആ കൃത്യതയെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ നമ്മളോട് തന്നെ പറയുന്ന വെറുമൊരു കഥ മാത്രമാണ്. പതിറ്റാണ്ടുകളോളം ഈയൊരു വലിയ മായക്കാഴ്ച അവർ നിലനിർത്തി. പിന്നീടാണ് ഇന്റർനെറ്റ് വരുന്നത്. അതോടെ ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ തകരുമെന്ന് എല്ലാവരും ഉറപ്പിച്ചു.

90-കളുടെ അവസാനത്തോടെ ഇന്റർനെറ്റ് ലോകമെമ്പാടും വ്യാപകമാകാൻ തുടങ്ങി. അതുവരെ ചില പ്രത്യേക മാധ്യമങ്ങളിലൂടെയോ അല്ലെങ്കിൽ ആളുകൾ തമ്മിലുള്ള സംസാരിത്തിലൂടെയോ മാത്രം അറിഞ്ഞിരുന്ന ഇൻസൈഡർ റെസലിംഗ് വിവരങ്ങൾ ഇപ്പോൾ മെസ്സേജ് ബോർഡുകളിലൂടെയും വ്യത്യസ്ത വെബ്‌സൈറ്റുകളിലൂടെയും സാധാരണക്കാർക്കും എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമായി. ഡേവ് മെൽറ്റ്‌സറുടെ 'റെസ്‌ലിംഗ് ഒബ്‌സർവർ' (Wrestling Observer) പോലെയുള്ള പത്രങ്ങളും മാസികകളും ആരാധകർക്കിടയിൽ വലിയ തരംഗമായി മാറി. അവർ റിംഗിന് പിന്നിലെ യഥാർത്ഥ കളികളും കറുത്ത വശങ്ങളും പരസ്യമായി എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ചു. ആ സമയത്ത് അണിയറയിൽ നടന്നിരുന്ന രാഷ്ട്രീയ കളികൾ, ആര് ആരെ തോൽപ്പിക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നതിലെ അസംതൃപ്തികൾ, യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിൽ പരസ്പരം കണ്ണെടുത്താൽ കണ്ടുകൂടാത്ത ഗുസ്തിക്കാർ ആരൊക്കെയാണ് തുടങ്ങിയ സകല കാര്യങ്ങളും ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഇന്റർനെറ്റ് തുറന്നുകാട്ടി. ഒരു കാലത്ത് പടുത്തുയർത്തിയ 'കേഫേബ്' എന്ന ആ വലിയ മായക്കാഴ്ച അതോടെ പൂർണ്ണമായും തകർന്നു തരിപ്പണമായി. ഗുസ്തി ചരിത്രകാരന്മാരും മാധ്യമങ്ങളും ഒന്നടങ്കം വിശ്വസിച്ചത് ഇതോടെ ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ എന്ന ഈ വലിയ ബിസിനസ്സിന്റെ അന്ത്യം കുറിച്ചു എന്നാണ്. കാരണം, മാന്ത്രികന്റെ വിദ്യ പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ കാണികൾ പിന്നീട് ആ വഴിക്ക് വരില്ല എന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു.

പക്ഷേ, ഇവിടെയാണ് ബിസിനസ്സ് ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും അത്ഭുതകരമായ വൺ-മാൻ ഷോ വിൻസ് മക്മഹൻ പുറത്തെടുത്തത്. ജനങ്ങൾ സത്യം മനസ്സിലാക്കി എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം തങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് വെറും നുണയാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കാൻ വീണ്ടും കള്ളങ്ങൾ പറഞ്ഞില്ല. മറിച്ച്, അദ്ദേഹം തന്റെ ബിസിനസ്സ് രീതിയെ പൂർണ്ണമായും മാറ്റിയെഴുതി. ഇതൊരു കായിക മത്സരമല്ല, മറിച്ച് മുൻകൂട്ടി സ്ക്രിപ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരു വിനോദ പരിപാടിയാണെന്ന് പരസ്യമായി സമ്മതിച്ചുകൊണ്ട്, ആ സത്യത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് തന്നെ പുതിയ വികാരങ്ങൾ വിൽക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു. കേഫേബിന്റെ മരണം ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ-യെ കൊല്ലുകയല്ല ചെയ്തത്, മറിച്ച് പുതിയൊരു ലോകത്തേക്ക് അവർക്ക് വാതിൽ തുറന്നു കൊടുക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. കഴിഞ്ഞ 40 വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അഞ്ച് വലിയ മാറ്റങ്ങളിലൂടെയാണ് ഈ കമ്പനി കടന്നുപോയത്. ഒരു പ്രാദേശിക ഗുസ്തി പരിപാടിയിൽ നിന്നും ദേശീയ വിനോദമായി മാറിയതായിരുന്നു ഒന്നാമത്തെ ഘട്ടം. കായികരംഗം എന്ന പേരിൽ നിന്നും സ്വയം മാറ്റി 'സ്പോർട്സ് എന്റർടൈൻമെന്റ്' എന്ന പുതിയൊരു പേര് നൽകിയത് രണ്ടാമത്തെ ഘട്ടം. കുടുംബ ബിസിനസ്സിൽ നിന്നും ഓഹരി വിപണിയിൽ ലിസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ട വലിയൊരു പബ്ലിക് കമ്പനിയായി വളർന്നത് മൂന്നാമത്തെ ഘട്ടം. കേബിൾ ടെലിവിഷൻ വിപണിയിൽ നിന്നും ആഗോള തലത്തിലുള്ള വമ്പൻ മീഡിയ റൈറ്റ്‌സ് പോർട്ട്ഫോളിയോ ആയി സ്വയം പ്രതിഷ്ഠിച്ചത് നാലാമത്തെ ഘട്ടം. ഒടുവിൽ ഒരു വ്യക്തി മാത്രം ഭരിച്ചിരുന്ന പഴയ സാമ്രാജ്യത്തിൽ നിന്നും പ്രൊഫഷണലുകൾ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മൂല്യമുള്ള ഒരു വിനോദ അസറ്റായി മാറിയത് അഞ്ചാമത്തെ ഘട്ടം.

ഇന്ത്യയിലെയും മറ്റും മിക്ക പ്രമുഖ കുടുംബ ബിസിനസ്സുകളും ചരിത്രത്തിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുകയും പിന്നീട് പരമ്പരാഗതമായ അതേ രീതിയിൽ തന്നെ തുടരാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ ഒരേ തലമുറയിൽ തന്നെ അഞ്ച് തവണയാണ് തങ്ങളെത്തന്നെ പൂർണ്ണമായും മാറ്റിയെടുത്തത്. അവർ നിയമപരമായും വാണിജ്യപരമായും തങ്ങളുടെ ബിസിനസ്സിനെ എങ്ങനെയാണ് സ്പോർട്സിൽ നിന്നും സ്പോർട്സ് എന്റർടൈൻമെന്റിലേക്ക് മാറ്റിയെടുത്തത് എന്നത് വളരെ ആഴത്തിൽ പഠിക്കേണ്ട ഒരു അധ്യായമാണ്. ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ, ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എൺപത്തിയൊൻപത് ഫെബ്രുവരി പത്തിന് ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു എഫ് തന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം സെനറ്റിന് മുന്നിൽ തുറന്നു പറഞ്ഞത് കേവലം നികുതി ലാഭിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നില്ല. സ്പോർട്സ് എന്റർടൈൻമെന്റ് എന്ന ഈ രണ്ട് വാക്കുകൾ ഒരേസമയം മൂന്ന് പ്രധാന ബിസിനസ്സ് ആവശ്യങ്ങളാണ് നിറവേറ്റിയത്. ആദ്യമായി, അവർക്ക് കായിക നിയന്ത്രണ ബോർഡുകളുടെ കനത്ത ഫീസുകളിൽ നിന്നും പരിശോധനകളിൽ നിന്നും നിയമപരമായി ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ കഴിഞ്ഞു. രണ്ടാമതായി, യഥാർത്ഥ കായിക മത്സരങ്ങളായ എൻ.എഫ്.എൽ (NFL) അല്ലെങ്കിൽ എൻ.ബി.എ (NBA) തുടങ്ങിയ വലിയ ലീഗുകളുമായുള്ള നേരിട്ടുള്ള താരതമ്യങ്ങളിൽ നിന്നും അവരോടുള്ള മത്സരത്തിൽ നിന്നും അവർ സുരക്ഷിതരായി. കാരണം ഇതൊരു സ്ക്രിപ്റ്റ് പരിപാടിയാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ ജനങ്ങൾ കാണാൻ വരുന്ന ഒരു പുതിയ വിഭാഗമായി ഇത് മാറി. മൂന്നാമതായി, അവർ സ്വന്തമായി ഒരു കാറ്റഗറി (Category) തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തു. അവിടെ അവർക്ക് ഒരു എതിരാളി പോലുമില്ലായിരുന്നു.

ബിസിനസ്സ് ലോകത്ത് ഈ 'കാറ്റഗറി നെയിമിംഗ്' (Category Naming) എന്നത് വളരെ വലിയൊരു ആയുധമാണ്. നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ എന്താണ് വിളിക്കുന്നത് എന്നതാണ് ഉപഭോക്താക്കൾ നിങ്ങളിൽ നിന്നും എന്താണ് വാങ്ങുന്നത് എന്നും, നിങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ഏത് നിയമങ്ങളാണ് ബാധകം എന്നും നിശ്ചയിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ നിത്യജീവിതത്തിൽ നിങ്ങൾ കാണുന്ന ഒട്ടുമിക്ക വമ്പൻ കമ്പനികളും ഇതേ തന്ത്രമാണ് പ്രയോഗിക്കുന്നത്. സൊമാറ്റോ (Zomato) തങ്ങളെ വെറുമൊരു ഫുഡ് ഡെലിവറി കമ്പനി എന്ന് വിളിക്കാതെ 'ക്വിക്ക് കൊമേഴ്‌സ്' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഓപ്പൺ എഐ (OpenAI) തങ്ങളെ വെറുമൊരു ചാറ്റ്ബോട്ട് കമ്പനി എന്ന് വിളിക്കാതെ 'എഐ സേഫ്റ്റി റിസർച്ച് ലാബ്' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഓല (Ola) തങ്ങളെ ടാക്സി എന്ന് വിളിക്കാതെ 'മൊബിലിറ്റി പ്ലാറ്റ്‌ഫോം' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. റിലയൻസ് ജിയോ തങ്ങളെ വെറുമൊരു മൊബൈൽ കണക്ഷൻ തരുന്ന ടെലികോം കമ്പനി എന്ന് വിളിക്കാതെ 'ഡിജിറ്റൽ ഇക്കോസിസ്റ്റം' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇതിനെ നമ്മൾ വെറുമൊരു ബ്രാൻഡിംഗ് അല്ലെങ്കിൽ പൊസിഷനിങ് എന്ന് വിളിക്കാമെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇതിന്റെ പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന മെക്കാനിസം 'റെഗുലേറ്ററി ആർബിട്രേജ്' (Regulatory Arbitrage) അഥവാ നിയമപരമായ നിയന്ത്രണങ്ങളിലെ വിടവുകൾ തങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായി ഉപയോഗിക്കുക എന്നതാണ്. പക്ഷേ, ഈ തിളങ്ങുന്ന ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കഥാപാത്രങ്ങൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ലോകത്തിന് പിന്നിൽ വളരെ ഇരുണ്ടതും ക്രൂരവുമായ ഒരു യഥാർത്ഥ സത്യമുണ്ട്. ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് കമ്പ്യൂട്ടർ ഗ്രാഫിക്സുകളോ കാർട്ടൂണുകളോ അല്ല, മറിച്ച് ചോരയും നീരുമുള്ള യഥാർത്ഥ മനുഷ്യരാണ്.

റിംഗിൽ സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി എഴുതി തയ്യാറാക്കിയതാണെങ്കിലും അതിലെ വീഴ്ചകളും അടികളും നൂറ് ശതമാനം യഥാർത്ഥമാണ്. ഒരു പത്ത് അടി മുകളിൽ നിന്നും താഴേക്ക് വീഴുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ നട്ടെല്ലിന് ഏൽക്കുന്ന ആഘാതം ഒരിക്കലും സ്ക്രിപ്റ്റ് ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. അതിന് കൃത്യമായ ശാസ്ത്രീയ ഡാറ്റ തന്നെയുണ്ട്. രണ്ടായിരത്തി പതിനാലിൽ ഈസ്റ്റേൺ മിഷിഗൺ സർവകലാശാലയിലെ ഗവേഷകർ പ്രശസ്തമായ പി.എൽ.ഓ.എസ് വൺ (PLOS ONE) എന്ന അന്താരാഷ്ട്ര ജേർണലിൽ ഒരു വലിയ പഠനം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എൺപത്തിയഞ്ചിനും രണ്ടായിരത്തി പതിനൊന്നിനും ഇടയിൽ വളരെ സജീവമായി ഗുസ്തി റിംഗുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന അഞ്ഞൂറ്റി അൻപത്തിയേഴ് പുരുഷ പ്രൊഫഷണൽ ഗുസ്തിക്കാരെയാണ് അവർ വർഷങ്ങളോളം നിരീക്ഷിച്ചതും പഠിച്ചതും. അവരുടെ ശരീരത്തിനുണ്ടായ തകരാറുകൾ കണ്ട് ശാസ്ത്രലോകം പോലും ഞെട്ടിപ്പോയി. സാധാരണ മനുഷ്യരെ അപേക്ഷിച്ച് ഈ പ്രൊഫഷണൽ ഗുസ്തിക്കാരിൽ ഹൃദ്രോഗം മൂലമുള്ള മരണം പതിനഞ്ചേ പോയിന്റ് ഒന്നിരട്ടിയാണ് (15.1 times). പരിക്കുകളിൽ നിന്നും താൽക്കാലികമായി രക്ഷപ്പെടാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന വേദനസംഹാരികളും മറ്റ് കടുത്ത മരുന്നുകളും അമിതമായി ശരീരത്തിലെത്തുന്നത് കൊണ്ടുള്ള മരണം നൂറ്റി ഇരുപത്തിയേഴേ പോയിന്റ് ഏഴിരട്ടിയാണ് (122.7 times). ക്യാൻസർ ബാധിച്ചുള്ള മരണങ്ങൾ ആറേ പോയിന്റ് നാലിരട്ടിയാണ് (6.4 times). ഏറ്റവും ദാരുണമായ കാര്യം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ഈ പഠനവിധേയമാക്കിയ ഗുസ്തിക്കാരിൽ പതിനാറ് ശതമാനം ആളുകളും തങ്ങളുടെ അമ്പതാം വയസ്സ് തികയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ദാരുണമായി മരണപ്പെട്ടു പോയി.

ഈ ശാസ്ത്രീയ ഡാറ്റ നമ്മളോട് പറയുന്നത് വളരെ ഭീകരമായ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. അമിതമായ കഠിനാധ്വാനവും തുടർച്ചയായ യാത്രകളും ശരീരത്തിന് ഏൽക്കുന്ന വലിയ പരിക്കുകളുമാണ് ഈ താരങ്ങളെ ഇത്രയധികം അകാല മരണത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നത്. എന്നാൽ ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ തങ്ങളുടെ ബിസിനസ്സ് ലാഭം പരമാവധി വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ഈ മനുഷ്യരുടെ കഠിനാധ്വാനത്തെ വെറുമൊരു നിയമപരമായ പഴുതിൽ ഒതുക്കിനിർത്തുകയാണ് ചെയ്തത്. ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ, തങ്ങളുടെ ഗുസ്തിക്കാരെ അവർ ഇൻഡിപെൻഡന്റ് കോൺട്രാക്ടർമാർ അഥവാ സ്വതന്ത്ര കരാറുകാർ എന്ന വിചിത്രമായ വിഭാഗത്തിലാണ് ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഈ ഒരൊറ്റ വാക്ക് കാരണം കമ്പനിക്ക് വലിയൊരു സാമ്പത്തിക ബാധ്യതയിൽ നിന്നാണ് വളരെ എളുപ്പത്തിൽ ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ സാധിക്കുന്നത്. അവർക്ക് ജോലിസ്ഥലത്തുണ്ടാകുന്ന കടുത്ത പരിക്കുകൾക്കോ, നട്ടെല്ലിന് ഏൽക്കുന്ന വലിയ തകരാറുകൾക്കോ യാതൊരുവിധ നഷ്ടപരിഹാരവും മികച്ച ഹെൽത്ത് ഇൻഷുറൻസും നൽകാൻ ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ നിയമപരമായി ബാധ്യസ്ഥരല്ല. എന്നാൽ നിയമപ്രകാരം ഒരു സ്വതന്ത്ര കരാറുകാരന് വേണമെങ്കിൽ മറ്റ് കമ്പനികളിലും പോയി ജോലി ചെയ്യാനുള്ള പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. പക്ഷേ ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ-യുടെ കടുത്ത കരാർ വ്യവസ്ഥകൾ പ്രകാരം ഈ ഗുസ്തിക്കാർക്ക് മറ്റ് കമ്പനികളിൽ പോയി ജോലി ചെയ്യാനോ സ്വന്തം യഥാർത്ഥ പേര് പോലുമോ മറ്റെവിടെയെങ്കിലും ഉപയോഗിക്കാനോ അനുവാദമില്ല!

ഇതൊരു വലിയൊരു നിയമപരമായ വിരോധാഭാസവും കടുത്ത ചൂഷണവുമാണ്. പ്രശസ്ത അനലിസ്റ്റായ ഡേവ് മെൽറ്റ്‌സർ വ്യക്തമാക്കുന്നത് അനുസരിച്ച്, ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ തങ്ങളുടെ ആകെ വരുമാനത്തിന്റെ വെറും പത്ത് ശതമാനത്തിൽ താഴെ മാത്രമാണ് ഈ ചോരയൊഴുക്കുന്ന താരങ്ങൾക്ക് ശമ്പളമായി നൽകുന്നത്. അതേസമയം അമേരിക്കയിലെ തന്നെ എൻ.എഫ്.എൽ പോലെയുള്ള വലിയ കായിക ലീഗുകളിൽ കളിക്കാർക്ക് വരുമാനത്തിന്റെ പകുതിയോളം അഥവാ അമ്പത് ശതമാനത്തോളം ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. ഇനി യു.എഫ്.സി ഫൈറ്റർമാരുടെ കാര്യം നോക്കുകയാണെങ്കിൽ അവർക്ക് കമ്പനിയുടെ വരുമാനത്തിന്റെ ഇരുപത് ശതമാനത്തോളം ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ വലിയ സാമ്പത്തിക അസമത്വത്തിനും കടുത്ത നിയമപരമായ ചൂഷണത്തിനുമെതിരെ ഗുസ്തിക്കാർ വർഷങ്ങളായി നിരവധി കോടതി കേസുകൾ ഫയൽ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരൊറ്റ കേസ് പോലും വലിയ തലത്തിൽ വിജയിച്ചില്ല. അതിന് കാരണം ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ ചെയ്തത് ശരിയായതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അമേരിക്കൻ സുപ്രീം കോടതി വരെ വർഷങ്ങളോളം വൻ തുക ചിലവഴിച്ച് കേസ് നടത്താനുള്ള ഭീമമായ സാമ്പത്തിക ശേഷി ഒരു സാധാരണ ഗുസ്തിക്കാരനും വ്യക്തിപരമായി ഇല്ലായിരുന്നു എന്നത് കൊണ്ടാണ്.

ഈ വലിയ ചൂഷണത്തിന്റെ മുകളിൽ പണിതുയർത്തിയ വമ്പൻ സാമ്രാജ്യത്തെയാണ് മറ്റൊരു ഭീമൻ കമ്പനി വന്ന് വിഴുങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചത്. 1995-ലാണ് ഗുസ്തി വ്യവസായത്തെ ഒന്നടങ്കം മാറ്റിമറിച്ച മൺഡേ നൈറ്റ് വാർസ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ശതകോടീശ്വരനായ ടെഡ് ടേണറുടെ വലിയ സാമ്പത്തിക പിന്തുണയുള്ള ഡബ്ല്യു സി ഡബ്ല്യു എന്ന കമ്പനി, ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ-യുടെ മൺഡേ നൈറ്റ് റോ എന്ന പരിപാടിയോട് നേരിട്ട് മത്സരിക്കാൻ തിങ്കളാഴ്ച രാത്രികളിൽ മൺഡേ നൈട്രോ എന്ന പുതിയൊരു ടിവി പരിപാടി ആരംഭിച്ചു. അവർ കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ വൻ വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകി ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ-യുടെ ഏറ്റവും വലിയ താരങ്ങളായ ഹൾക്ക് ഹോഗൻ, റാണ്ടി സാവേജ്, സ്കോട്ട് ഹാൾ, കെവിൻ നാഷ് എന്നിവരെയെല്ലാം തങ്ങളുടെ കമ്പനിയിലേക്ക് ഒപ്പം കൂട്ടി. 1996-ൽ അവർ ആരംഭിച്ച ദി ന്യൂ വേൾഡ് ഓർഡർ എന്ന കഥാതന്തു ഗുസ്തി ലോകത്ത് വലിയ വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ചു. തുടർച്ചയായ എൺപത്തിനാല് ആഴ്ചകളാണ് ടിവി റേറ്റിംഗിൽ അവർ ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ-യെ ദയനീയമായി തോൽപ്പിച്ചത്. ആ സമയത്ത് വിൻസ് മക്മഹൻ എന്ന ഈ വലിയ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അധിപന്റെ കഥ കഴിഞ്ഞു എന്ന് എല്ലാവരും ഉറപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ഡബ്ല്യു സി ഡബ്ല്യു അവരുടെ അമിതമായ ആത്മവിശ്വാസവും ആഭ്യന്തര പ്രശ്നങ്ങളും കൊണ്ട് സ്വയം തകർന്നടിയുകയാണ് ചെയ്തത്. ഗുസ്തിക്കാർക്ക് അവരുടെ കരാറുകളിൽ ക്രിയേറ്റീവ് കൺട്രോൾ നൽകിയതുകൊണ്ട് കഥകളിൽ ആര് തോൽക്കണം ആര് ജയിക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ വില്ലന്മാർക്ക് പോലും അവസരം ലഭിച്ചു. മത്സരങ്ങൾ തീർത്തും അസംബന്ധമായി മാറി. 1999-ൽ നടന്ന ഫിംഗർപോക്ക് ഓഫ് ഡൂം എന്ന മത്സരവും, 2000-ത്തിൽ ഡേവിഡ് ആർക്വെറ്റ് എന്ന ഒരു ഹോളിവുഡ് നടന് ലോക ചാമ്പ്യൻഷിപ്പ് ബെൽറ്റ് നൽകിയതുമെല്ലാം ആ കമ്പനിയുടെ തകർച്ചയുടെ ആക്കം കൂട്ടി. ഒടുവിൽ 2001-ൽ ഈ വമ്പൻ കമ്പനിയെ വെറും 2.5 മില്യൺ ഡോളറിന് വിൻസ് മക്മഹൻ വിലയ്ക്ക് വാങ്ങുകയും ഗുസ്തി വിപണിയിലെ ഒരേയൊരു രാജാവായി മാറുകയും ചെയ്തു.

ഇവിടെയാണ് ബിസിനസ്സിലെ ഏറ്റവും വലിയ തമാശ! മാർക്കറ്റിലെ വമ്പൻ മത്സരങ്ങളിൽ ഒരാൾ വിജയിക്കുന്നത് അവരുടെ മിടുക്ക് കൊണ്ട് മാത്രമല്ല, എതിരാളികളുടെ കടുത്ത അബദ്ധങ്ങൾ കൊണ്ട് കൂടിയാണ്. ഞാൻ മുൻപ് പറഞ്ഞ റിലയൻസ് ജിയോയുടെ കാര്യത്തിൽ സംഭവിച്ചതും ഇതാണ്. ജിയോ വിജയിച്ചത് എയർടെല്ലിനും വോഡഫോണിനും സംഭവിച്ച വീഴ്ചകൾ കൊണ്ടുകൂടിയാണ്. ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ അതിനുശേഷമുള്ള ഇരുപത് വർഷക്കാലം ഒരു എതിരാളി പോലുമില്ലാതെ തങ്ങളുടെ വലിയ ഏകാധിപത്യ ഭരണം തുടർന്നു. അതിന് നേതൃത്വം നൽകിയ വിൻസ് മക്മഹൻ ഒടുവിൽ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ വലിയൊരു വില്ലനായി മാറുന്ന കാഴ്ചയാണ് ലോകം കണ്ടത്. അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ ഉയർന്ന വലിയ ലൈംഗികാരോപണങ്ങളും, അത് ഒതുക്കിത്തീർക്കാൻ രഹസ്യമായി കമ്പനിയുടെ പണം ഉപയോഗിച്ച് നൽകിയ കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ സെറ്റിൽമെന്റുകളും പുറത്തുവന്നതോടെ അദ്ദേഹം വലിയൊരു നിയമക്കുരുക്കിലായി. സ്വന്തം കമ്പനിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ എതിരാളിയെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ചിലവാക്കിയതിന്റെ പലമടങ്ങ് തുകയാണ് സ്വന്തം തെറ്റുകൾ ഒതുക്കിത്തീർക്കാൻ അദ്ദേഹം ചിലവാക്കേണ്ടി വന്നത്. ഒടുവിൽ താൻ പടുത്തുയർത്തിയ സ്വന്തം സാമ്രാജ്യത്തിൽ നിന്നും അദ്ദേഹത്തിന് തികച്ചും അപമാനിതനായി പടിയിറങ്ങേണ്ടി വന്നു. ഇതൊരു സാധാരണ വാർത്തയല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ; ഒരു ഫൗണ്ടർ തന്നെ സ്വന്തം കമ്പനിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ റിസ്ക് ആയി മാറുന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമാണിത്.

പക്ഷെ, ഇവിടെയാണ് നമ്മളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന ആ വലിയ ബിസിനസ്സ് പാഠമുള്ളത്. ഫൗണ്ടർ പുറത്തുപോയ കൃത്യം ആ സമയത്താണ് കമ്പനിയുടെ ഷെയറുകൾ വിപണിയിൽ കുതിച്ചുയർന്നത്. കമ്പനിയുടെ ലാഭം ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന നിലയിലെത്തി. വിൻസ് മക്മഹൻ എന്ന ഏറ്റവും വലിയ റിസ്ക് കമ്പനിയിൽ നിന്ന് പോയതിന് വിപണി നൽകിയ വലിയ സമ്മാനമായിരുന്നു ആ കുതിപ്പ്. മക്മഹൻ കുടുംബം ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ വിറ്റത് ബിസിനസ്സ് തകർന്നതുകൊണ്ടല്ല, പ്രധാനപ്പെട്ട മൂന്ന് കാര്യങ്ങൾ ഒരേസമയം സംഭവിച്ചതുകൊണ്ടാണ്. ഒന്നാമതായി ലൈവ് പരിപാടികൾക്ക് നെറ്റ്ഫ്ലിക്സ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള വലിയ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾ ഏറ്റവും വലിയ വില കൊടുക്കുന്ന സുവർണ്ണ സമയമായിരുന്നു അത്. രണ്ടാമതായി ആഗോള ശ്രദ്ധ നേടാൻ ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങൾ ഇത്തരം വലിയ വിനോദ പരിപാടികൾക്കായി കോടികൾ മുടക്കാൻ തയ്യാറായ സമയവുമായിരുന്നു അത്. മൂന്നാമതായി കമ്പനിയുടെ ഫൗണ്ടർ തന്നെ കമ്പനിക്ക് ഏറ്റവും വലിയ ബാധ്യതയായി മാറിയ സമയമായിരുന്നു അത്. അതുകൊണ്ട് കമ്പനിയുടെ മൂല്യം വിപണിയിൽ ഏറ്റവും ഉയർന്ന നിലയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും ഫൗണ്ടറുടെ മൂല്യം ഏറ്റവും താഴെ നിൽക്കുമ്പോഴും അവർ കൃത്യമായി ആ ബിസിനസ്സ് വിറ്റ് ക്യാഷ് ഔട്ട് ചെയ്തു. ബിസിനസ്സ് ലോകത്തെ ഏറ്റവും ബുദ്ധിപരമായ എക്സിറ്റ് തന്ത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. അങ്ങനെയാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ മാത്രം ഭാവനയായിരുന്ന ഈ വലിയ സാമ്രാജ്യം ഇന്ന് വമ്പൻ കോർപ്പറേറ്റുകളുടെ കൈകളിലെത്തിയത്. നിങ്ങളുടെ കുട്ടിക്കാലത്ത് ടെൻ സ്പോർട്സിൽ കണ്ടിരുന്ന ആ പ്രിയപ്പെട്ട പരിപാടി ഇന്ന് നെറ്റ്ഫ്ലിക്സിന്റെ പേവാളിന് പിന്നിലായത് ഇതുകൊണ്ടാണ്.

ഇനി ഇതിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വൈകാരികമായ വശത്തിലേക്ക് വരാം. ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ അമ്പത് വർഷത്തോളം വളർന്നു വലുതായത് പ്രേക്ഷകർ ഇത് യഥാർത്ഥമാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചതുകൊണ്ടല്ല. ഇതൊരു വെറും നാടകമാണെന്ന് എല്ലാവർക്കുമറിയാമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും പ്രേക്ഷകർ ഇതിൽ വികാരങ്ങൾ നിക്ഷേപിച്ചത്, കൃത്രിമമായി സൃഷ്ടിച്ച ആ ലോകത്തിന് കൃത്യമായ ചില നിയമങ്ങളും ശക്തമായ തുടർച്ചകളും ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ടാണ്. ഡബ്ല്യു ഡബ്ല്യു ഇ എന്നത് വെറുമൊരു ഗുസ്തിയല്ല. നിങ്ങളുടെ വികാരങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു വലിയ മെക്കാനിസമാണ്. ഇതേ തന്ത്രം തന്നെയാണ് നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയക്കാരും, വലിയ പരസ്യക്കമ്പനികളും, ഇൻഫ്ലുവൻസർമാരും, ആൾദൈവങ്ങളുമെല്ലാം നിങ്ങളുടെ മേൽ ദിവസവും പ്രയോഗിക്കുന്നത്. ഇതിൽ മിക്കവരും ഒരു വ്യാജ ഇമേജ് സൃഷ്ടിച്ച് നിങ്ങളെ വൈകാരികമായി തങ്ങളിലേക്ക് അടുപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

ഈ വലിയ കൃത്രിമത്വം നിങ്ങൾക്ക് പുറത്തുനിന്ന് കൃത്യമായി കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ചോദ്യം. ഈ മെക്കാനിസത്തെ തത്സമയം തിരിച്ചറിയാൻ നിങ്ങളെ പ്രാപ്തരാക്കുക എന്നതാണ് 'ദ ബുൾഷിറ്റ് ഡിറ്റക്ടർ' എന്ന എന്റെ കോഴ്സ് ലക്ഷ്യമാക്കുന്നത്. ഇത് നിങ്ങളെ ഒരു സിനിക്കൽ ആയ വ്യക്തിയാക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ളതല്ല, മറിച്ച് നിങ്ങളുടെ ചുറ്റും നടക്കുന്ന ഈ കൃത്രിമത്വങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ശരിയായ തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാൻ നിങ്ങളെ സഹായിക്കുന്നതാണ്. ഇതിന്റെ ലിങ്ക് വീഡിയോ ഡിസ്ക്രിപ്ഷനിൽ ലഭ്യമാണ്.

ഇന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് നിങ്ങളോട് തന്നെ ചോദിക്കുക: ഈ വർഷം നിങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വികാരങ്ങൾ നിക്ഷേപിച്ച ആ ബ്രാൻഡിന് പിന്നിലെ, അല്ലെങ്കിൽ ആ നേതാവിന് പിന്നിലെ യഥാർത്ഥ മെക്കാനിസം പുറത്തുനിന്ന് കണ്ടാൽ നിങ്ങൾ വീണ്ടും അതിൽ വിശ്വസിക്കുമോ? ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടത് നിങ്ങൾ തന്നെയാണ്.