ടോം ആൻഡ് ജെറി: ഒരു പൂച്ചയും എലിയും മാറ്റിവരച്ച ആനിമേഷൻ ചരിത്രം

ഭാവനയും യാഥാർത്ഥ്യവും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം പലപ്പോഴും അതിജീവനത്തിന്റെ വലിയ പാഠങ്ങളാണ് നമുക്ക് നൽകുന്നത്. ഏകദേശം എൺപതിലധികം വർഷങ്ങളായി ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളെ ചിരിപ്പിക്കുകയും ചിന്തിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രതിഭാസമാണ് 'ടോം ആൻഡ് ജെറി'. പുറമെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ഇതൊരു പൂച്ചയും എലിയും തമ്മിലുള്ള ലളിതമായ ശത്രുതയാണെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും, ഇതിന്റെ പിന്നാമ്പുറങ്ങളിൽ വലിയ കോർപ്പറേറ്റ് യുദ്ധങ്ങളുടെയും, അവഗണിക്കപ്പെട്ട പ്രതിഭകളുടെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിന്റെയും ആവേശകരമായ ചരിത്രമുണ്ട്. ഒരു വമ്പൻ സാമ്രാജ്യം തകർക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും തോൽക്കാതെ മുന്നേറിയ രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ പോരാട്ടവീര്യമാണ് ഈ കാർട്ടൂൺ പരമ്പരയുടെ യഥാർത്ഥ ആത്മാവ്.

1937-ലെ ഹോളിവുഡ് ഒരു വലിയ വ്യവസായ യന്ത്രം പോലെയായിരുന്നു. അന്നത്തെ ഏറ്റവും കരുത്തുറ്റ ഫിലിം സ്റ്റുഡിയോ ആയിരുന്ന മെട്രോ ഗോൾഡ്വിൻ മേയർ അഥവാ എം.ജി.എം (MGM), ലോകപ്രശസ്തരായ താരങ്ങളെ അണിനിരത്തി സിനിമാലോകം ഭരിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ വലിയ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ കിടന്നിരുന്ന ആനിമേഷൻ വിഭാഗത്തിലാണ് വില്യം ഹന്ന (William Hanna), ജോസഫ് ബാർബറ (Joseph Barbera) എന്നീ രണ്ട് പ്രതിഭകൾ ഒത്തുചേരുന്നത്. വില്യം ഹന്ന സംഗീതത്തിലും ആനിമേഷനിലെ കൃത്യമായ സമയക്രമീകരണത്തിലും (Timing) അസാമാന്യ കഴിടുള്ള വ്യക്തിയായിരുന്നു. അതേസമയം, ജോസഫ് ബാർബറ കഥകൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിലും മനുഷ്യവികാരങ്ങളെ ഹാസ്യരൂപേണ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലും മിടുക്കനായിരുന്നു.

അന്നത്തെ കാലത്ത് ഡിസ്നി സ്റ്റുഡിയോയുടെ ആനിമേഷൻ വിജയങ്ങൾ കണ്ട് അസൂയ പൂണ്ട എം.ജി.എം അധികാരികൾ, തങ്ങൾക്കും ഒരു കാർട്ടൂൺ പരമ്പര വേണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. വെറുമൊരു പകരക്കാരനെ ഉണ്ടാക്കുക എന്ന ലാഭലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് ഹന്നയെയും ബാർബറയെയും അവർ ഒന്നിപ്പിച്ചത്. 1940-ൽ അവർ ഒരു പൂച്ചയും എലിയും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെ കഥയുമായി ചെന്നപ്പോൾ സ്റ്റുഡിയോ അധികാരികൾക്ക് അത് അത്ര താല്പര്യമുണ്ടാക്കിയില്ല. പൂച്ചയും എലിയും തമ്മിലുള്ള ശത്രുത സിനിമയുടെ തുടക്കം മുതൽക്കേ ഉള്ളതാണെന്നും അതിൽ പുതുമയൊന്നുമില്ലെന്നുമായിരുന്നു അവരുടെ വാദം. എന്നാൽ ഹന്നയും ബാർബറയും അവതരിപ്പിച്ചത് വെറുമൊരു ശത്രുതയല്ല, മറിച്ച് പരസ്പരം ആശ്രയിച്ചു ജീവിക്കുന്ന രണ്ട് കഥാപാത്രങ്ങളെയായിരുന്നു. ജെറി ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രം നിലനിൽപ്പുള്ള ടോമും, ടോം ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രം പ്രസക്തിയുള്ള ജെറിയും - ഈ വൈകാരികമായ വൈരുദ്ധ്യമാണ് ആനിമേഷൻ ചരിത്രത്തെ മാറ്റിമറിച്ചത്.

1940-ൽ 'പുസ് ഗെറ്റ്സ് ദി ബൂട്ട്' (Puss Gets the Boot) എന്ന ആദ്യ സിനിമ പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ അത് വലിയൊരു അത്ഭുതമായി മാറി. ആ വർഷത്തെ ഓസ്കാർ പുരസ്കാരത്തിന് അത് നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്യപ്പെട്ടു. അതോടെ എം.ജി.എം ഈ സീരീസിന് അനുമതി നൽകി. തുടർന്നുള്ള പത്ത് വർഷത്തിനുള്ളിൽ ഏഴ് ഓസ്കാർ പുരസ്കാരങ്ങൾ നേടി ടോം ആൻഡ് ജെറി ലോകത്തിന്റെ നെറുകയിലെത്തി. എന്നാൽ ഈ മഹത്തായ വിജയങ്ങൾക്കിടയിലും ഹന്നയും ബാർബറയും കടുത്ത അനീതി നേരിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ തവണ ഓസ്കാർ ലഭിക്കുമ്പോഴും സ്റ്റേജിൽ കയറി അത് ഏറ്റുവാങ്ങിയിരുന്നത് പ്രൊഡ്യൂസർ ആയിരുന്ന ഫ്രെഡ് ക്വിംബി (Fred Quimby) മാത്രമായിരുന്നു. കഥയോ തമാശയോ ആനിമേഷനോ ചെയ്യാത്ത ഒരാൾ എല്ലാ അംഗീകാരങ്ങളും കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥ ക്രിയേറ്റർമാർ വെറും ശമ്പളക്കാരായ തൊഴിലാളികളായി സദസ്സിലിരുന്നു. ഇവിടെയാണ് ബൗദ്ധിക സ്വത്തവകാശം (Intellectual Property) നിങ്ങളുടെ കൈവശമല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ വെറുമൊരു ഉപകരണം മാത്രമായി മാറും എന്ന വലിയ ബിസിനസ് പാഠം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.

1950-കളുടെ മധ്യത്തോടെ ടെലിവിഷന്റെ വരവ് ഹോളിവുഡിനെ പിടിച്ചുലച്ചു. വരുമാനം കുറഞ്ഞതോടെ എം.ജി.എം തങ്ങളുടെ ആനിമേഷൻ സ്റ്റുഡിയോ എന്നെന്നേക്കുമായി പൂട്ടി. ഏഴ് ഓസ്കാറുകൾ നേടിത്തന്ന ഹന്നയെയും ബാർബറയെയും ഒരു നന്ദിവാക്കുപോലും പറയാതെ അവർ പടിയടച്ചു പുറത്താക്കി. എന്നാൽ ഈ തകർച്ചയെ അവർ ഒരു പുതിയ തുടക്കമായി കണ്ടു. 1957-ൽ അവർ സ്വന്തമായി 'ഹന്ന-ബാർബറ പ്രൊഡക്ഷൻസ്' എന്ന സ്ഥാപനം തുടങ്ങി. വലിയ സ്റ്റുഡിയോകളുടെ പണമോ വിഭവങ്ങളോ ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും തങ്ങളുടെ അനുഭവസമ്പത്തിൽ അവർ വിശ്വസിച്ചു. ടെലിവിഷൻ എന്ന മാധ്യമത്തിന്റെ പരിമിതികളെ അതിജീവിക്കാൻ 'ലിമിറ്റഡ് ആനിമേഷൻ' (Limited Animation) എന്ന പുതിയ രീതി അവർ കണ്ടെത്തി. സിനിമയിലെ ആഡംബരങ്ങൾ ഒഴിവാക്കി കുറഞ്ഞ ചിലവിൽ മികച്ച വിനോദം നൽകുക എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ തന്ത്രം.

ഈ പോരാട്ടത്തിന്റെ ഫലമായി 'ദി ഫ്ലിന്റ്സ്റ്റോൺസ്', 'സ്കൂബി-ഡൂ', 'യോഗി ബിയർ' തുടങ്ങിയ ലോകപ്രശസ്തമായ കാർട്ടൂണുകൾ ജനിച്ചു. തങ്ങളെ പുറത്താക്കിയ എം.ജി.എം എന്ന വലിയ കമ്പനിക്ക് സ്വപ്നം കാണാൻ കഴിയാത്തത്ര വലിയ സാമ്പത്തിക വിജയവും ജനപ്രീതിയും അവർ സ്വന്തം സ്റ്റുഡിയോയിലൂടെ നേടിയെടുത്തു. ഇത്തവണ തങ്ങൾ നിർമ്മിച്ച ഓരോ കഥാപാത്രത്തിന്റെയും ഉടമസ്ഥാവകാശം അവരുടെ കയ്യിലായിരുന്നു. പരാജയങ്ങളിൽ തളരാതെ സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ച് സ്വയം പരിഷ്കരിച്ചാൽ ഏതൊരു വലിയ പ്രതിസന്ധിയെയും മറികടക്കാമെന്ന് അവർ തെളിയിച്ചു.

ടോം ആൻഡ് ജെറി എന്ന പ്രതിഭാസം ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നത് അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സങ്കീർണ്ണമായ ബന്ധം കൊണ്ടാണ്. അവർ ശത്രുക്കളാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുമെങ്കിലും പുറമെ നിന്നുള്ള ഒരു വലിയ ഭീഷണി വരുമ്പോൾ അവർ ഒന്നിച്ചു പോരാടുന്നു. ഈ പോരാട്ടം സത്യത്തിൽ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ തടസ്സങ്ങളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ജീവിതത്തിലെ വെല്ലുവിളികളാണ് നമ്മളെ ഏറ്റവും മികച്ചവരാക്കി മാറ്റുന്നത്. ഹന്നയുടെയും ബാർബറയുടെയും ജീവിതത്തിലെ 'ടോം' ആയിരുന്നു എം.ജി.എം എന്ന സ്റ്റുഡിയോ. അവിടുത്തെ അവഗണനകളും തിരിച്ചടികളുമാണ് അവരെ സ്വന്തമായൊരു സാമ്രാജ്യം പടുത്തുയർത്താൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.

സ്വന്തം കഴിവിൽ വിശ്വാസമുള്ള ഏതൊരു വ്യക്തിക്കും ഈ ചരിത്രം വലിയൊരു പ്രചോദനമാണ്. നമ്മുടെ കഴിവിനെ അംഗീകരിക്കാത്ത ഇടങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടുന്നത് ഒരുപക്ഷേ നമ്മുടെ തന്നെ വലിയൊരു വളർച്ചയ്ക്കുള്ള തുടക്കമാകാം. അംഗീകാരങ്ങൾ മറ്റാരെങ്കിലും തട്ടിയെടുത്താലും, നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ സർഗ്ഗാത്മകതയെ തട്ടിയെടുക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല. ലോകം മുഴുവൻ കീഴടക്കിയ ഈ പൂച്ചയും എലിയും നമ്മളോട് പറയുന്നത് ഒരേയൊരു കാര്യമാണ്: എത്ര തവണ വീണാലും, എത്ര വലിയ പ്രഹരമേറ്റാലും വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കുക. ആ പോരാട്ടമാണ് ജീവിതത്തെ മനോഹരമാക്കുന്നത്. തങ്ങളെ അവഗണിച്ച ലോകത്തെ ചിരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കീഴടക്കിയ ഹന്നയുടെയും ബാർബറയുടെയും ജീവിതം പോലെ, ഓരോ വീഴ്ചയും ഒരു വലിയ ഉയർത്തെഴുന്നേല്പിന്റെ തുടക്കമാകട്ടെ.