സിലിക്കൺ യുദ്ധത്തിലെ ചൈനീസ് വിസ്മയം: അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്തെ വിറപ്പിച്ച വാവേയുടെ അവിശ്വസനീയ ചരിത്രം

ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ സാമ്പത്തിക-സൈനിക ശക്തിയായ അമേരിക്ക, ഒരു സ്വകാര്യ കമ്പനിയെ ഭൂമുഖത്തുനിന്ന് തന്നെ വേരോടെ പിഴുതെറിയാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ എന്തായിരിക്കും സംഭവിക്കുക എന്ന് നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ. ഏതൊരു സാധാരണ കമ്പനിയും ദിവസങ്ങൾക്കോ മാസങ്ങൾക്കോ ഉള്ളിൽ തകർന്നു തരിപ്പണമായി ചരിത്രത്തിന്റെ ചവറ്റുകുട്ടയിലേക്ക് എറിയപ്പെടുമായിരുന്നു. ആധുനിക ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിന്റെ ജീവവായു എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന അഡ്വാൻസ്ഡ് സെമികണ്ടക്ടർ ചിപ്പുകളിൽ നിന്ന് ആ കമ്പനിയെ അവർ പൂർണ്ണമായി വെട്ടിമാറ്റി. അതോടെ ആ കമ്പനിയുടെ അധ്യായം എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിച്ചു എന്ന് ലോകത്തിലെ വൻകിട നയതന്ത്രജ്ഞരും ശാസ്ത്രലോകവും ഒരേസ്വരത്തിൽ ഉറപ്പിച്ചു. എന്നാൽ എല്ലാ കണക്കുകൂട്ടലുകളെയും അഹങ്കാരങ്ങളെയും കാറ്റിൽപ്പറത്തിക്കൊണ്ട് ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവർ തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു പുതിയ സ്മാർട്ട്ഫോൺ പുറത്തിറക്കി. അത് വെറുമൊരു ഫോൺ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വാഷിംഗ്ടണിലിരുന്ന് ലോകത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവർക്കുള്ള കനത്തൊരു മറുപടിയായിരുന്നു. ആ ഉപകരണം അഴിച്ചു പരിശോധിച്ച വിദേശ ശാസ്ത്രജ്ഞരും ഗവേഷകരും കണ്ട ആ സത്യം ലോകത്തെയാകെ ഞെട്ടിച്ചുകളഞ്ഞു. അമേരിക്ക സ്വന്തം അധികാരം ഉപയോഗിച്ച് വിലക്കിയ അതേ അത്യാധുനിക പ്രൊസസ്സർ, ഉപരോധങ്ങൾക്ക് മുൻപ് വാങ്ങി സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പഴയ വിദേശ യന്ത്രങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെയാണെങ്കിലും, പുതിയ വിദേശ സഹായങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ സ്വന്തം മണ്ണിൽ അവർ പൂർണ്ണമായും നിർമ്മിച്ചെടുത്തിരിക്കുന്നു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സൂപ്പർ പവറിന്റെ സർവ്വ സന്നാഹങ്ങളെയും നിഷ്പ്രഭമാക്കാൻ മാത്രം ഒരു കമ്പനി എങ്ങനെയാണ് ഇത്രമേൽ ശക്തമായി മാറിയത്. നമുക്ക് ആ കഥയിലേക്ക് ഒന്ന് വിശദമായി കണ്ണോടിക്കാം.

രണ്ടായിരത്തി ഇരുപത്തിമൂന്ന് ഓഗസ്റ്റ് മാസത്തിലെ അവസാന ആഴ്ചയിലേക്ക് നമുക്കൊന്ന് പോകാം. ചൈനയുടെ സിലിക്കൺ വാലി എന്നറിയപ്പെടുന്ന അത്യാധുനിക നഗരമായ ഷെൻഷെനിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു വാവേ റീട്ടെയിൽ സ്റ്റോറിന് മുന്നിൽ നേരം പുലരുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ആളുകളുടെ ഒരു ചെറിയ ക്യൂ രൂപപ്പെടുന്നു. സാധാരണയായി ആപ്പിളോ സാംസങ്ങോ പോലുള്ള ഒരു വലിയ ടെക് കമ്പനി തങ്ങളുടെ ഏറ്റവും പുതിയ ഫ്ലാഗ്ഷിപ്പ് ഫോൺ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ വലിയ ആഘോഷങ്ങളാണ് നാം കാണാറുള്ളത്. ലോകം മുഴുവൻ ഉറ്റുനോക്കുന്ന വലിയ കീനോട്ട് ഇവന്റുകൾ, കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന ലൈറ്റുകൾ, കൺഫെറ്റികൾ, സിഇഒമാരുടെ വലിയ പ്രസംഗങ്ങൾ അങ്ങനെ എന്തെല്ലാം കോലാഹലങ്ങളാണ് ഉണ്ടാവാറുള്ളത്. എന്നാൽ അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, ഇവിടെ അത്തരം യാതൊരു ആഘോഷങ്ങളോ മുൻകൂട്ടിയുള്ള പരസ്യങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിലും വിചിത്രമായ കാര്യം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, വാവേ ഈ ഫോണിന്റെ പൂർണ്ണമായ സ്പെസിഫിക്കേഷൻ ഷീറ്റ് പോലും ഔദ്യോഗികമായി പുറത്തുവിട്ടിരുന്നില്ല. നിശബ്ദമായി അവർ കടകളിലെ ഷെൽഫുകളിൽ വെച്ച ആ ഫോണിന്റെ പേര് മേറ്റ് 60 പ്രോ എന്നായിരുന്നു. നിങ്ങൾ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കിയാൽ, കഴിഞ്ഞ നാല് വർഷങ്ങളായി അമേരിക്കൻ ഭരണകൂടം വാഷിംഗ്ടണിലിരുന്ന് എഴുതിയുണ്ടാക്കിയ കടുത്ത ഉപരോധ നിയമങ്ങളും നിയന്ത്രണങ്ങളും വെച്ച് പരിശോധിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അങ്ങനെയൊരു സ്മാർട്ട്ഫോൺ ഈ ഭൂമിയിൽ നിലനിൽക്കാൻ പാടില്ലാത്തതായിരുന്നു. കാരണം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ആധുനിക ലോകത്ത് ഒരു സ്മാർട്ട്ഫോൺ പ്രവർത്തിക്കണമെങ്കിൽ അതിന് ഒരു തലച്ചോറ് വേണം, അതാണ് മൈക്രോചിപ്പുകൾ അഥവാ അഡ്വാൻസ്ഡ് പ്രൊസസ്സറുകൾ. കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷത്തോളമായി ആ ഒരു ഘടകത്തിൽ നിന്ന് വാവേയെ പൂർണ്ണമായും ഒറ്റപ്പെടുത്താൻ അമേരിക്ക തങ്ങളുടെ സർവ്വ ആയുധങ്ങളും പുറത്തെടുത്തിരുന്നു. അമേരിക്കൻ കമ്പനികളിൽ നിന്ന് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങുന്നത് വിലക്കുന്ന എന്റിറ്റി ലിസ്റ്റിൽ അവരെ ഉൾപ്പെടുത്തി, കയറ്റുമതികൾക്ക് കർശന നിയന്ത്രണമേർപ്പെടുത്തി, തങ്ങളുടെ യൂറോപ്യൻ-ഏഷ്യൻ സഖ്യകക്ഷികൾക്കുമേൽ കടുത്ത സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തി അങ്ങനെ സാധ്യമായ എല്ലാ വാതിലുകളും അവർ അടച്ചുപൂട്ടി. ഇതിന്റെ ഫലമായി രണ്ടായിരത്തി ഇരുപത്തിയൊന്നായപ്പോഴേക്കും വാവേയുടെ പക്കലുണ്ടായിരുന്ന പഴയ ചിപ്പുകളുടെ കരുതൽ ശേഖരം പൂർണ്ണമായി തീർന്നുപോവുകയും, ലോകത്തിലെ ഒന്നാം നമ്പർ സ്ഥാനത്തേക്ക് കുതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവരുടെ സ്മാർട്ട്ഫോൺ ബിസിനസ്സ് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തകർന്നു വീഴുകയും ചെയ്തു. വാഷിംഗ്ടണിലെ വലിയ വലിയ നയരൂപീകരണ വിദഗ്ദ്ധരും തിങ്ക് ടാങ്കുകളും വാവേയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചത് തന്നെ പണ്ടെപ്പോഴോ പ്രതാപത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പഴയ സാമ്രാജ്യത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. ഒരു രോഗിയെ അതീവ സൂക്ഷ്മതയോടെ ശസ്ത്രക്രിയ ചെയ്ത് ഓരോ അവയവങ്ങളായി നീക്കം ചെയ്യുന്നതുപോലെ വാവേ എന്ന കമ്പനിയെ കഷണങ്ങളാക്കി ഇല്ലാതാക്കി എന്നാണ് ലോകം മുഴുവൻ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നത്.

എന്നാൽ എല്ലാ മുൻവിധികളെയും തെറ്റിച്ചുകൊണ്ടാണ് ആ മേറ്റ് 60 പ്രോ ജനങ്ങളുടെ കൈകളിലേക്ക് എത്തിയത്. ഇതിന് പിന്നിലെ കളി എന്താണെന്നറിയാൻ ഒട്ടാവയിലെ അനലിസ്റ്റുകൾ ഈ ഫോണിന്റെ ഒരു യൂണിറ്റ് കാനഡയിലുള്ള ടെക് ഇൻസൈറ്റ്സ് എന്ന ഒരു പ്രത്യേക ലാബിലേക്ക് വിമാനമാർഗ്ഗം എത്തിച്ചു. അവിടുത്തെ മുൻനിര എൻജിനീയർമാർ ഇലക്ട്രോൺ മൈക്രോസ്കോപ്പിന് കീഴിൽ വെച്ച് ആ പ്രൊസസ്സറിന്റെ ഓരോ പാളികളും അങ്ങേയറ്റം സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചപ്പോഴാണ് ശാസ്ത്രലോകത്തെയാകെ അമ്പരപ്പിച്ച ആ വലിയ രഹസ്യം പുറത്തുവന്നത്. ആരും ചിന്തിക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത ഒന്നായിരുന്നു അവിടെ കണ്ടത്. പൂർണ്ണമായും ചൈനയിൽ തന്നെ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത്, അമേരിക്കൻ ഉപരോധങ്ങൾക്ക് മുൻപേ ചൈനയിലെത്തിച്ചിരുന്ന പഴയ ഡച്ച് മെഷീനുകളുടെ സഹായത്തോടെ ചൈനീസ് മണ്ണിൽ തന്നെ നിർമ്മിച്ചെടുത്ത, 5G വേഗതയിൽ തുല്യമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു അഡ്വാൻസ്ഡ് പ്രൊസസ്സർ ചിപ്പ്. കിരിൻ 9000s എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ പേര്. അമേരിക്ക ഏർപ്പെടുത്തിയ ആ കടുത്ത ഉപരോധങ്ങൾക്കും, കടകളിൽ ഫോൺ വൽപ്പനയ്ക്ക് വെച്ച ഷെൽഫുകൾക്കും ഇടയിൽ എവിടെയോ വെച്ച് ലോകം ഭരിക്കുന്നവർക്ക് വലിയൊരു പിഴവ് സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് അന്നാണ് എല്ലാവരും തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അപ്പൊ ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യം, ഇത് സംഭവിച്ചോ ഇല്ലയോ എന്നതല്ല. മറിച്ച്, ലോകം മുഴുവൻ പരസ്പരം ഇത്രയധികം ഇഴചേർന്നു കിടക്കുന്ന ഈ ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിൽ ഇത് എങ്ങനെ സാധ്യമായി, ഇത്രയും വലിയൊരു സൂപ്പർ പവറിന്റെ അധികാര പരിധിക്ക് എവിടെയാണ് അതിർവരമ്പുകൾ ഉള്ളത് എന്നതാണ് നാം പരിശോധിക്കേണ്ട ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വിഷയം.

യഥാർത്ഥത്തിൽ വാവേ എന്നത് വെറുമൊരു ഫോൺ ഉണ്ടാക്കി വിൽക്കുന്ന കട മാത്രമായിരുന്നില്ല, ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ആയിരുന്നിട്ടുമില്ല. നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഈ വീഡിയോ കാണുമ്പോഴോ, ഫോണിലൂടെ സംസാരിക്കുമ്പോഴോ, ഒരു മെസ്സേജ് അയക്കുമ്പോഴോ ലോകത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു കോണിലേക്ക് ആ ഡാറ്റ എത്തിക്കുന്ന കൂറ്റൻ ഒപ്റ്റിക്കൽ ഫൈബർ കേബിളുകളും, റൂട്ടറുകളും, മൊബൈൽ ടവറുകളിലെ ബേസ് സ്റ്റേഷനുകളും അടങ്ങുന്ന ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ടെലികമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ ശൃംഖലയുടെ നട്ടെല്ല് നിർമ്മിച്ചെടുത്തത് ഭൂമിയിലെ മറ്റൊരു കമ്പനിയുമല്ല, അത് വാവേ തന്നെയാണ്. ദേശീയ സുരക്ഷാ കാരണങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അമേരിക്കയും അവരുടെ സഖ്യകക്ഷികളും വാവേയുടെ ഉപകരണങ്ങൾ പലയിടത്തും നിരോധിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നാൽ അതേസമയം തന്നെ, നൂറിലധികം മറ്റ് രാജ്യങ്ങൾ ഇപ്പോഴും വാവേയുടെ സാധനങ്ങൾ തന്നെ വൻതോതിൽ വാങ്ങിക്കൂട്ടുന്നു. കാരണം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ഇത്രയും കുറഞ്ഞ ചിലവിൽ ഇത്ര മികച്ച ഗുണനിലവാരമുള്ള ടെലികോം ഉപകരണങ്ങൾ നൽകാൻ ഈ ഭൂമിയിൽ വേറെ ആരും തന്നെയില്ല എന്നതുതന്നെ. അമേരിക്കൻ സ്റ്റേറ്റ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ് ഇവരെ ലോകത്തെ ചാരപ്പണി ചെയ്യാൻ ബെയ്ജിംഗ് ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു ഉപകരണമായി മുദ്രകുത്തുമ്പോൾ തന്നെ, അതേ ആഴ്ചയിൽ ചൈന ഇവരെ തങ്ങളുടെ ദേശീയ അഭിമാനത്തിന്റെ കിരീടമായി വാഴ്ത്തുന്നു. ഇത് നമ്മെ ഈ ചരിത്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കടങ്കഥയിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നു. എങ്ങനെയാണ് സാധാരണയിൽ സാധാരണയായി തുടങ്ങിയ ഒരു കമ്പനി, അമേരിക്കയെപ്പോലൊരു മഹാശക്തിക്ക് തങ്ങൾ അടിച്ചമർത്തണമെന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടി വരുന്ന തരത്തിൽ അത്രമേൽ ശക്തമായി മാറിയത്. എന്നിട്ട് ആ ആക്രമണത്തിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടാതെ, തങ്ങളുടെ സ്വന്തം തട്ടകത്തിൽ ആ പോരാട്ടം നയിച്ച് അവർ എങ്ങനെ അതിജീവിച്ചു. ഇത്രയധികം ഡിജിറ്റലായി ബന്ധിതമായ ഇന്നത്തെ ലോകത്ത്, ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിക്ക് പോലും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഒഴുക്കിനെ പൂർണ്ണമായി തടഞ്ഞുനിർത്താൻ കഴിയില്ലേ എന്ന വലിയ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ് ഈ ചരിത്രം നമ്മോട് പറയുന്നത്.

വാവേയെ ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ നമ്മൾ ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എഴുപത്തിയൊൻപതിലേക്ക് ഒന്ന് തിരിച്ചുപോകണം. അന്ന് ഹോങ്കോങ്ങിന് തൊട്ടടുത്തായി, തെക്കൻ ഗുവാങ്ഡോങ് പ്രവിശ്യയിൽ വെറും മീൻപിടുത്ത ഗ്രാമങ്ങളും നെൽപ്പാടങ്ങളും മാത്രമായി ഒതുങ്ങിക്കൂടിയ ഒരു പ്രദേശമുണ്ടായിരുന്നു, അതാണ് ഇന്നത്തെ ഷെൻഷെൻ. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എൺപതിൽ ചൈനീസ് ഭരണാധികാരിയായിരുന്ന ഡെങ് സിയാവോപിംഗ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ചൈനയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ധീരമായ സാമ്പത്തിക പരീക്ഷണം നടത്താൻ തിരഞ്ഞെടുത്തത് കൃത്യമായി ഈ തീരപ്രദേശമായിരുന്നു. അതായിരുന്നു ചൈനയുടെ സ്പെഷ്യൽ ഇക്കണോമിക് സോൺ. അടഞ്ഞുകിടന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ചൈനയുടെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് ബാധിക്കാത്ത രീതിയിൽ വിദേശ മൂലധനത്തിനും കമ്പോള സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയ്ക്കും കടന്നുവരാൻ തുറന്നുകൊടുത്ത ഒരു ലബോറട്ടറിയായിരുന്നു അത്. തൊട്ടപ്പുറത്തുള്ള ഹോങ്കോങ് അപ്പോഴേക്കും ആഗോള സാമ്പത്തിക മേഖലയുമായി ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു തുറമുഖ നഗരമായിരുന്നു. ബാക്കി ചൈനയ്ക്ക് ഒരിക്കലും ലഭിക്കാതിരുന്ന ഒരു സുവർണ്ണ വാതിലിലൂടെ ലോകവുമായി വ്യാപാരം നടത്താൻ ഷെൻഷെനിൽ തുടങ്ങുന്ന ഏതൊരു സംരംഭത്തിനും സാധിക്കുമായിരുന്നു. കൃത്യമായി ആ വാതിലിലൂടെയാണ് സ്വന്തമായി ഒന്നും നിർമ്മിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് വിദേശ ടെലിഫോൺ സ്വിച്ചുകൾ വാങ്ങി മറിച്ചുവിറ്റ് വാവേ തങ്ങളുടെ ആദ്യ ചുവടുകൾ വെക്കുന്നത്.

എന്നാൽ ഈ കഥയിൽ ഷെൻഷെനേക്കാൾ നമ്മൾ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ മറ്റൊരു ഇടമുണ്ട്. ചൈനീസ് പ്രധാന ഭൂപ്രദേശത്തിനും തായ്‌വാൻ എന്ന ദ്വീപിനും ഇടയിലുള്ള ഏകദേശം നൂറ്റെൺപത് കിലോമീറ്റർ മാത്രം വീതിയുള്ള ഒരു കടലിടുക്കാണത്, തായ്‌വാൻ സ്ട്രെയിറ്റ്. നിങ്ങൾ ഇന്ന് കയ്യിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന സ്മാർട്ട്ഫോണുകൾക്കോ, ബാങ്കുകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്ന കൂറ്റൻ ഡാറ്റാ സെന്ററുകൾക്കോ, അല്ലെങ്കിൽ ഇന്ന് ലോകത്തെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന നിർമ്മിത ബുദ്ധി അഥവാ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് മോഡലുകൾക്കോ ജീവൻ നൽകുന്ന ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും അത്യാധുനിക കമ്പ്യൂട്ടർ ചിപ്പുകളിൽ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും തായ്‌വാനിലെ ടിഎസ്എംസി അഥവാ തായ്‌വാൻ സെമികണ്ടക്ടർ മാനുഫാക്ചറിംഗ് കമ്പനിയുടെ ഫാക്ടറികളിലൂടെയാണ് പുറത്തുവരുന്നത്. ഒരു രസകരമായ കാര്യം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, അമേരിക്കയ്ക്കോ, ചൈനയ്ക്കോ, യൂറോപ്യൻ യൂണിയനോ പോലും ഇത്ര വലിയ തോതിൽ ഇത്തരം അത്യന്താധുനിക മൈക്രോചിപ്പുകൾ സ്വന്തമായി നിർമ്മിക്കാൻ നിലവിൽ സാധ്യമല്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ ഒരൊറ്റ കമ്പനിയുടെ ഫാക്ടറികളിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം ആരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാണോ, അവർക്ക് ലോകത്തെവിടെയുമുള്ള ഏത് ടെക്നോളജി കമ്പനിയുടെയും വളർച്ചയെ ഒരൊറ്റ രാത്രികൊണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊല്ലാൻ കഴിയും. വാവേയുടെ പ്രധാന ആസ്ഥാനം ലോകത്തെ ഏറ്റവും വികസിതമായ ഷെൻഷെൻ നഗരത്തിലാണെങ്കിലും, അവരുടെ വിധി നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടത് എണ്ണൂറ് കിലോമീറ്റർ അകലെ അവർക്ക് യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലാത്ത ഒരു കടലിടുക്കിലാണ് എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം നാം എപ്പോഴും ഓർമ്മയിൽ വെക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എൺപത്തിയേഴിൽ റെൻ ഷെങ്ഫെയ്ക്ക് നാൽപ്പത്തിമൂന്ന് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായും തകർന്നടിഞ്ഞ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. ചൈനീസ് സൈന്യമായ പീപ്പിൾസ് ലിബറേഷൻ ആർമിയുടെ നിർമ്മാണ വിഭാഗത്തിലെ സൈനിക എൻജിനീയർ പദവി സൈന്യത്തിന്റെ വലിപ്പം വെട്ടിച്ചുരുക്കിയതോടെ നഷ്ടപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് തുടങ്ങിയ ചെറിയ ബിസിനസ്സ് വലിയ കടത്തിൽ അവസാനിച്ചു, ഒപ്പം ദാമ്പത്യ ജീവിതവും തകർന്നു. ജീവിതം വഴിമുട്ടി നിന്ന ആ സമയത്ത്, കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന തുച്ഛമായ ഏകദേശം ഇരുപത്തൊന്നായിരം യുവാൻ മൂലധനം മാത്രം വെച്ച് ഷെൻഷെനിലെ പണിതീരാത്ത ഒരു പഴയ അപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ അദ്ദേഹം ഒരു കമ്പനി രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു. അതിന് അദ്ദേഹം വാവേ എന്ന് പേരിട്ടു. ചൈനയുടെ നേട്ടം അല്ലെങ്കിൽ ചൈനയുടെ വാഗ്ദാനം എന്നാണ് ഈ വാക്കിന്റെ അർത്ഥം. തുടക്കകാലത്ത് വാവേ സ്വന്തമായി പുതിയ യാതൊരു സാങ്കേതികവിദ്യയും നിർമ്മിച്ചിരുന്നില്ല. ഹോങ്കോങ്ങിൽ നിന്ന് വരുന്ന അനലോഗ് ടെലിഫോൺ സ്വിച്ചുകൾ തുച്ഛമായ ലാഭത്തിന് വാങ്ങി ചൈനയിലെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങളിൽ വിൽക്കുക മാത്രമാണ് അവർ ചെയ്തത്. പക്ഷേ ഇതിലൊരു വലിയ ബിസിനസ്സ് പാഠമുണ്ട്. വാവേയുടെ ആദ്യത്തെ കരുത്ത് സാങ്കേതികവിദ്യയോ എൻജിനീയറിംഗോ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വിപണിയുടെ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത വിടവുകൾ കണ്ടെത്താനും കൃത്യമായ വിതരണ ശൃംഖല ഉണ്ടാക്കാനുമുള്ള അവരുടെ അപാരമായ കഴിവായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് ചൈനീസ് സർക്കാരിന്റെ വലിയ വലിയ ടെലികോം കമ്പനികൾ വൻ നഗരങ്ങളിൽ മാത്രമേ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. അവർ തങ്ങൾക്ക് താഴെയാണെന്ന് കരുതി തഴഞ്ഞു കളഞ്ഞ ദരിദ്രമായ ഗ്രാമീണ മേഖലകളിലേക്ക് റെൻ ഷെങ്ഫെയ് തന്റെ വിൽപ്പനാ സംഘത്തെ അയച്ചു. അഹങ്കാരികളായ വലിയ വിദേശ എതിരാളികൾ പോകാൻ മടിക്കുന്ന ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് ചെന്ന് തോളോട് തോൾ ചേർന്ന് പണിയെടുക്കുക എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ തന്ത്രം. ഗ്രാമങ്ങളെ ആദ്യം സ്വന്തമാക്കി പിന്നീട് നഗരങ്ങളിലേക്ക് പടർന്നു കയറുക എന്ന മാവോ സെതൂങ്ങിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ തന്ത്രത്തെയാണ് ബിസിനസ്സിൽ അദ്ദേഹം പുനരാവിഷ്കരിച്ചത്. അടുത്ത മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടുകളോളം ആഗോളതലത്തിൽ വാവേ ആവർത്തിച്ചതും ഇതേ തന്ത്രം തന്നെയാണ്.

തൊള്ളായിരത്തി തൊണ്ണൂറുകളുടെ തുടക്കത്തിൽ കമ്പനിയുടെ ശ്രദ്ധ വെറും കച്ചവടത്തിൽ നിന്നും മാറ്റി ഗവേഷണത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവിടാൻ റെൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇതൊരു വലിയ ചൂതാട്ടമായിരുന്നു. കാരണം കമ്പനിയുടെ ലാഭം മുഴുവൻ റിസർച്ചിനായി ഒഴുക്കിക്കളയുന്നത് അക്കാലത്ത് ആത്മഹത്യാപരമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി തൊണ്ണൂറ്റിമൂന്നിൽ വാവേ തങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ സ്വന്തം ഉൽപ്പന്നമായ സി ആൻഡ് സി സീറോ എയ്റ്റ് എന്ന ഡിജിറ്റൽ ടെലിഫോൺ സ്വിച്ച് വിജയകരമായി വിപണിയിലിറക്കി. അന്ന് ചൈനയിൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശേഷിയുള്ള സ്വിച്ച് അതായിരുന്നു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ടെക്നോളജി ഒന്നുമല്ലായിരുന്നു അത്, പക്ഷേ ചൈനയുടെ ഗ്രാമങ്ങളിലെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് തികച്ചും അനുയോജ്യമായതും, ചിലവ് വളരെ കുറഞ്ഞതുമായ സ്വന്തം സാങ്കേതികവിദ്യയായിരുന്നു. ഈ ചരിത്ര വിജയത്തിൽ നിന്നാണ് പിന്നീട് ജീവനക്കാർ തന്നെ വുൾഫ് കൾച്ചർ അഥവാ ചെന്നായ്ക്കളുടെ സംസ്കാരം എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ച അതികഠിനമായ തൊഴിൽ ശൈലി വാവേയിൽ വേരുറപ്പിച്ചത്. ഇരയെ കൂട്ടമായി വേട്ടയാടുന്ന ചെന്നായ്ക്കളെപ്പോലെ, വിശപ്പും അച്ചടക്കവും വിട്ടുകൊടുക്കാത്ത മനോഭാവവും മുൻനിർത്തി അവർ ജോലി ചെയ്തു. ചൈനക്കാർക്ക് വിദേശികളുടെ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ കോപ്പി അടിക്കാൻ മാത്രമേ അറിയൂ, സ്വന്തമായി ഒന്നും കണ്ടുപിടിക്കാൻ അറിയില്ല എന്ന് പുച്ഛിച്ച വിദേശ കമ്പനികളെ രാപ്പകലില്ലാതെ ജോലി ചെയ്ത് അവർ വിപണിയിൽ നിന്നും മറികടക്കാൻ തുടങ്ങി. കമ്പനിയിലെ എൻജിനീയർമാർ ഓഫീസുകളിൽ തന്നെ മെത്ത വിരിച്ച് ഉറങ്ങുകയും മാസങ്ങളോളം വിശ്രമമില്ലാതെ ഗവേഷണങ്ങളിൽ മുഴുകുകയും ചെയ്തു.

തൊണ്ണൂറുകളിലുടനീളം പടിഞ്ഞാറൻ വൻകിട കമ്പനികൾ അധികം ലാഭമില്ലെന്ന് കരുതി ഉപേക്ഷിച്ച ആഫ്രിക്കൻ രാജ്യങ്ങളായ നൈജീരിയ, കെനിയ, ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ രാജ്യമായ ബൊളീവിയ, പഴയ സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന വിദൂര ഗ്രാമങ്ങൾ തുടങ്ങിയ കഠിനമായ വിപണികളിലേക്ക് വാവേ തങ്ങളുടെ കൂടാരം മാറ്റിസ്ഥാപിച്ചു. സിസ്കോയും എറിക്സണും നോക്കിയയും പോലുള്ള പാശ്ചാത്യ ഭീമന്മാർ റിസ്ക് എടുക്കാൻ ഭയന്ന ദുർഘടമായ പ്രദേശങ്ങളിൽ, വളരെ കുറഞ്ഞ വിലയും ചൈനീസ് സർക്കാർ ബാങ്കുകളുടെ വലിയ വായ്പാ പിന്തുണയുമായി വാവേ കടന്നുചെന്നു. പലപ്പോഴും കൊടും കാടുകളിലും മരുഭൂമികളിലും കയറിയിറങ്ങി അവർ മൊബൈൽ ടവറുകൾ നിർമ്മിച്ചു നൽകി. വൻകിട കമ്പനികൾ പുച്ഛിച്ചു തള്ളിയ ആ ചെറിയ രാജ്യങ്ങളിലെ ടെലിഫോൺ ശൃംഖലകൾ പതുക്കെ ആ രാജ്യങ്ങളുടെ ടെലികോം ഭാവിയുടെ താക്കോലായി വാവേയുടെ കൈകളിൽ ഭദ്രമായി മാറുകയായിരുന്നു.

ഈ അവിശ്വസനീയമായ വളർച്ച സ്വാഭാവികമായും പടിഞ്ഞാറൻ വമ്പന്മാരുമായുള്ള നേരിട്ടുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലിലേക്ക് വാവേയെ നയിച്ചു. രണ്ടായിരത്തിമൂന്നിൽ തങ്ങളുടെ റൂട്ടർ സോഫ്റ്റ്‌വെയറുകൾ വാവേ വള്ളിപുള്ളി തെറ്റാതെ മോഷ്ടിച്ചു എന്ന് ആരോപിച്ച് അമേരിക്കൻ ടെക് കമ്പനിയായ സിസ്കോ ടെക്സസ് കോടതിയിൽ വാവേയ്ക്കെതിരെ വലിയൊരു കേസ് ഫയൽ ചെയ്തു. സിസ്കോയുടെ മാനുവലിലെ വ്യാകരണ തെറ്റുകൾ പോലും അതേപടി വാവേയുടെ ഉപകരണങ്ങളിലും കണ്ടതാണ് അവരെ പ്രകോപിപ്പിച്ചത്. രണ്ടായിരത്തിനാലിൽ രഹസ്യമായ ചില ഒത്തുതീർപ്പുകളിലൂടെ ആ കേസ് കോടതിക്ക് പുറത്ത് അവസാനിച്ചെങ്കിലും, സിലിക്കൺ വാലിയിലെ അതികായന്മാർക്ക് പോലും ഭയക്കേണ്ട ഒരു വൻ ശക്തിയായി ചൈനയിലെ ഈ കമ്പനി വളർന്നു കഴിഞ്ഞു എന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ അപായമണിയായിരുന്നു അത്.

പിന്നീട് അങ്ങോട്ട് വാവേയുടെ അശ്വമേധമായിരുന്നു ലോകം കണ്ടത്. രണ്ടായിരത്തി പന്ത്രണ്ടായപ്പോഴേക്കും വരുമാനത്തിൽ യൂറോപ്യൻ ഭീമനായ എറിക്സണെ മറികടന്ന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ടെലികോം ഉപകരണ നിർമ്മാതാക്കളായി വാവേ മാറി. അതോടെ അവർ ഒതുങ്ങിനിന്നില്ല. രണ്ടായിരത്തി പത്തുകളിൽ സ്വന്തം ചിപ്പ് നിർമ്മാണ വിഭാഗമായ ഹൈസിലിക്കൺ ഡിസൈൻ ചെയ്ത പ്രൊസസ്സറുകളുടെ കരുത്തിൽ അവർ സ്മാർട്ട്ഫോൺ വിപണിയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. ഭാവിയിൽ മറ്റുള്ളവർ തങ്ങളെ തടഞ്ഞുവെച്ചേക്കാം എന്ന ദീർഘവീക്ഷണത്തോടെ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപേ തുടങ്ങിയതായിരുന്നു ഹൈസിലിക്കൺ എന്ന ആ ചെറിയ ചിപ്പ് ഡിസൈനിംഗ് വിഭാഗം. ആ ചിപ്പുകൾക്ക് അവർ നൽകിയ പേര് കിരിൻ എന്നായിരുന്നു, ചൈനീസ് പുരാണങ്ങളിലെ ഐതിഹാസിക ജീവിയുടെ പേര്. അങ്ങനെ രണ്ടായിരത്തി പതിനെട്ടിൽ ആപ്പിളിനെപ്പോലും പിന്തള്ളി സാംസങ്ങിന് തൊട്ടുപിന്നിൽ ലോകത്തെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ സ്മാർട്ട്ഫോൺ നിർമ്മാതാക്കളായി വാവേ വളർന്നു. ഈ വലിപ്പത്തിലുള്ള മറ്റ് വൻകിട കമ്പനികളിൽ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായി, വാവേ ഒരിക്കലും ഏതെങ്കിലും ഓഹരി വിപണിയിൽ ലിസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. കമ്പനിയുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണം ജീവനക്കാരുടെ ഓഹരി ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ഒരു സവിശേഷ ഘടന വഴി നിലനിർത്തിപ്പോന്നതിനാൽ വിദേശ നിക്ഷേപകരെയും അവരുടെ ഇടപെടലുകളെയും കമ്പനിയുടെ തീരുമാനങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി അകറ്റിനിർത്താൻ അവർക്ക് സാധിച്ചു.

ഇതെല്ലാം സംഭവിക്കുമ്പോഴും വാഷിംഗ്ടണിൽ വാവേയ്ക്കെതിരെ മറ്റൊരു പ്രതിരോധ നീക്കം നിശബ്ദമായി രൂപപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടായിരത്തി പന്ത്രണ്ടിൽ തന്നെ അമേരിക്കൻ ഹൗസ് ഇന്റലിജൻസ് കമ്മിറ്റി വാവേയും മറ്റൊരു ചൈനീസ് കമ്പനിയായ ഇസഡ് ടി ഇയും രാജ്യത്തിന്റെ ആഭ്യന്തര സുരക്ഷയ്ക്ക് കടുത്ത ഭീഷണിയാണെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിരുന്നു. കമ്പനിയുടെ സുതാര്യതയില്ലായ്മയും ചൈനീസ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുമായും സൈന്യവുമായും അവർ പുലർത്തുന്ന ബന്ധവുമായിരുന്നു പ്രധാന കാരണമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെട്ടത്. വാവേ ഇത് എപ്പോഴും ശക്തമായി നിഷേധിച്ചെങ്കിലും ആ രഹസ്യ ഫയലുകൾ അമേരിക്കൻ ഭരണകൂടം അടച്ചുപൂട്ടിയില്ല. ഒടുവിൽ ആറ് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വാൻകൂവർ വിമാനത്താവളത്തിൽ നടന്ന ആ നാടകീയമായ അറസ്റ്റോടെ ആ നിശബ്ദ ശീതയുദ്ധം ലോകത്തിന് മുന്നിലേക്ക് തുറന്നടിക്കപ്പെട്ടു.

രണ്ടായിരത്തി പതിനെട്ട് ഡിസംബർ ഒന്നിന് വാവേയുടെ ചീഫ് ഫിനാൻഷ്യൽ ഓഫീസറും, ഡെപ്യൂട്ടി ചെയറും, അതിലുപരി കമ്പനി സ്ഥാപകൻ റെൻ ഷെങ്ഫെയുടെ മകളുമായ മെങ് വാൻഷൂ ഹോങ്കോങ്ങിൽ നിന്ന് മെക്സിക്കോയിലേക്കുള്ള യാത്രാമധ്യേ വിമാനം മാറിക്കയറാൻ കാനഡയിലെ വാൻകൂവറിൽ ഇറങ്ങി. അമേരിക്ക നൽകിയ അറസ്റ്റ് വാറണ്ട് കാത്ത് കനേഡിയൻ പോലീസ് അവിടെ വിമാനത്താവളത്തിൽ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഇറാനുമായുള്ള ബിസിനസ്സ് ഇടപാടുകൾ മറച്ചുവെച്ച് എച്ച് എസ് ബി സി ബാങ്കിനെ വഞ്ചിക്കുകയും അതിലൂടെ അമേരിക്കയുടെ ഇറാൻ ഉപരോധങ്ങൾ ലംഘിക്കാൻ ഇടയാക്കുകയും ചെയ്തു എന്നതായിരുന്നു അവർക്കെതിരായ ഔദ്യോഗിക കുറ്റപത്രം. എന്നാൽ അതൊരു സാധാരണ സാമ്പത്തിക കുറ്റകൃത്യം മാത്രമായിരുന്നില്ല. ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഈ അറസ്റ്റ് ബെയ്ജിംഗും ഒട്ടാവയും വാഷിംഗ്ടണും തമ്മിലുള്ള വലിയൊരു അന്താരാഷ്ട്ര നയതന്ത്ര യുദ്ധമായി ആളിക്കത്തി. രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ ഇതിന് പ്രതികാരമെന്നോണം മൈക്കൽ കോവ്റിഗ്, മൈക്കൽ സ്പാവോർ എന്നീ രണ്ട് കനേഡിയൻ പൗരന്മാരെ ചാരവൃത്തി ആരോപിച്ച് ചൈന തടവിലാക്കി. ബന്ദി നയതന്ത്രം എന്ന് ലോകം വിളിച്ച ആ അസാധാരണ പോരാട്ടം നീണ്ട മൂന്ന് വർഷമാണ് നീണ്ടുനിന്നത്. ഒടുവിൽ അമേരിക്കൻ പ്രോസിക്യൂട്ടർമാരുമായി ഉണ്ടാക്കിയ നിയമപരമായ ഒത്തുതീർപ്പ് കരാറിലൂടെ രണ്ടായിരത്തി ഇരുപത്തിയൊന്ന് സെപ്റ്റംബറിൽ മെങ് ചൈനീസ് സർക്കാർ അയച്ച പ്രത്യേക വിമാനത്തിൽ സ്വന്തം നാടായ ഷെൻഷെനിലേക്ക് മടങ്ങി, അതേ നിമിഷം തന്നെ ആ രണ്ട് കനേഡിയൻ പൗരന്മാരെയും ചൈന ജയിലിൽ നിന്നും മോചിപ്പിച്ചു.

എന്നാൽ മെങ്ങിന്റെ അറസ്റ്റായിരുന്നില്ല വാവേയെ ഏതാണ്ട് മരണത്തിന്റെ വക്കിലേക്ക് തള്ളിവിട്ട ആ ഏറ്റവും വലിയ പ്രഹരം. അത് വന്നത് വാഷിംഗ്ടണിന്റെ വാണിജ്യ നിയമങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു. രണ്ടായിരത്തി പത്തൊൻപത് മെയ് മാസത്തിൽ ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് ഭരണകൂടം വാവേയെ തങ്ങളുടെ എന്റിറ്റി ലിസ്റ്റിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി. ഇതോടെ പ്രത്യേക സർക്കാർ അനുമതിയില്ലാതെ അമേരിക്കൻ കമ്പനികൾക്ക് വാവേയ്ക്ക് സാധനങ്ങളോ സേവനങ്ങളോ വിൽക്കാൻ സാധിക്കാത്ത അവസ്ഥ വന്നു. ഗൂഗിളിന്റെ ആൻഡ്രോയിഡ് ഓപ്പറേറ്റിംഗ് സിസ്റ്റത്തിലെ പ്ലേസ്റ്റോർ, യൂട്യൂബ്, മാപ്സ് തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന സേവനങ്ങളിൽ നിന്ന് വാവേ ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് പുറത്താക്കപ്പെട്ടു. യൂറോപ്പിലും ഇന്ത്യയിലും ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിദേശ വിപണികളിൽ ഗൂഗിൾ സർവീസുകൾ ഇല്ലാത്ത ഒരു ആൻഡ്രോയിഡ് ഫോൺ ആരും വാങ്ങില്ല എന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ അവരുടെ ആഗോള ഫോൺ വിൽപ്പന കൂപ്പുകുത്തി. എങ്കിലും ചൈനയ്ക്കുള്ളിൽ ഗൂഗിൾ നേരത്തെ തന്നെ നിരോധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതിനാൽ സ്വന്തം നാട്ടിലെ വിപണിയുടെ കരുത്തിൽ അവർ പിടിച്ചുനിന്നു. എന്നാൽ തൊട്ടടുത്ത വർഷം, അതായത് രണ്ടായിരത്തി ഇരുപത് മെയ് മാസത്തിൽ അമേരിക്ക ഇതിലും വലിയൊരു പഴുതടച്ചു. ഫോറിൻ ഡയറക്ട് പ്രൊഡക്റ്റ് റൂൾ എന്ന രാജ്യാന്തര നിയമം അവർ തങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായി തിരുത്തിയെഴുതി. ഇതനുസരിച്ച് ലോകത്തെവിടെയുമുള്ള ഏതൊരു കമ്പനിയായാലും, അവർ അമേരിക്കൻ നിർമ്മിത പേറ്റന്റുകളോ സോഫ്റ്റ്‌വെയറുകളോ ഉപകരണങ്ങളോ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അമേരിക്കയുടെ പ്രത്യേക ലൈസൻസില്ലാതെ വാവേയ്ക്ക് വേണ്ടി ഒരു ചിപ്പ് പോലും നിർമ്മിച്ചു നൽകാൻ പാടില്ല. ലോകത്തിലെ എല്ലാ മുൻനിര ചിപ്പ് നിർമ്മാണ കമ്പനികളും, പ്രത്യേകിച്ച് തായ്‌വാനിലെ ടിഎസ്എംസി തങ്ങളുടെ ഫാക്ടറികളിൽ അമേരിക്കൻ കമ്പനികളായ അപ്ലൈഡ് മെറ്റീരിയൽസ്, ലാം റിസർച്ച് എന്നിവരുടെ ഉപകരണങ്ങളാണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. അതോടെ വാവേ സ്വന്തമായി ഡിസൈൻ ചെയ്ത അത്യാധുനിക കിരിൻ ചിപ്പുകൾ ലോകത്തെവിടെയും നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായി.

രണ്ടായിരത്തി ഇരുപതിന്റെ രണ്ടാം പാദത്തിൽ സാംസങ്ങിനെയും ആപ്പിളിനെയും മറികടന്ന് ലോകത്തെ ഒന്നാം നമ്പർ സ്മാർട്ട്ഫോൺ നിർമ്മാതാവായി ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി മാറിയ അതേ കമ്പനി, കയ്യിലുള്ള മുൻകൂട്ടി വാങ്ങിവെച്ച ചിപ്പുകൾ തീർന്നുപോയതോടെ ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വിപണിയിൽ തകർന്നു വീഴുന്ന കാഴ്ചയാണ് ലോകം കണ്ടത്. ചിപ്പുകൾ കിട്ടാതായതോടെ ഫോൺ നിർമ്മാണം നിലച്ചു. കമ്പനിയുടെ നിലനിൽപ്പ് അപകടത്തിലായതോടെ ആ വർഷം നവംബറിൽ തങ്ങളുടെ പ്രശസ്തമായ ബജറ്റ് ഫോൺ ബ്രാൻഡായ ഓണർ എന്ന സബ് ബ്രാൻഡിനെ മറ്റൊരു കൂട്ടായ്മയ്ക്ക് വിറ്റൊഴിയാൻ അവർ നിർബന്ധിതരായി. ഓണറിനെങ്കിലും അമേരിക്കൻ ഉപരോധങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട് വിദേശ ചിപ്പുകൾ വാങ്ങി മുന്നോട്ടുപോകാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു ആ തീരുമാനം. ഏത് രാജ്യത്തെ ഏത് ഫാക്ടറിയിലായാലും വാവേയെ പൂർണ്ണമായും മുട്ടുകുത്തിക്കാൻ തക്കവിധം അതിസൂക്ഷ്മമായി ഡിസൈൻ ചെയ്തതായിരുന്നു അമേരിക്കയുടെ ആ ഉപരോധങ്ങൾ. ആ നിമിഷത്തിൽ അമേരിക്കയുടെ ആ സാങ്കേതിക ഉപരോധം നൂറുശതമാനം വിജയിച്ചതായി ലോകത്തിന് തോന്നിപ്പിച്ചു.

അമേരിക്ക എന്തിനാണ് ഇത്ര കടുത്ത ഉപരോധങ്ങൾ ഒരു സ്വകാര്യ കമ്പനിക്കുമേൽ പ്രയോഗിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ ഇരുപക്ഷത്തിന്റെയും ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള ഭയങ്ങളും ആശങ്കകളും നമ്മൾ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. രണ്ടായിരത്തി പതിനേഴിൽ ചൈന പാസ്സാക്കിയ ദേശീയ രഹസ്യാന്വേഷണ നിയമപ്രകാരം, ചൈനീസ് മണ്ണിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഏതൊരു പൗരനും കമ്പനിയും തങ്ങളുടെ രഹസ്യാന്വേഷണ ഏജൻസികൾ ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ ഏത് വിവരങ്ങളും നൽകാൻ നിയമപരമായി ബാധ്യസ്ഥരാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അമേരിക്കൻ സഖ്യകക്ഷികളുടെ രാജ്യങ്ങളിലെ അതീവ തന്ത്രപ്രധാനമായ ടെലികോം നെറ്റ്വർക്കുകളുടെ ഹൃദയഭാഗത്ത് വാവേയുടെ 5G ഉപകരണങ്ങൾ ഇരുന്നാൽ, ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ ചൈനയ്ക്ക് അത് വഴി ചാരപ്പണി നടത്താനോ സൈബർ ആക്രമണങ്ങൾ അഴിച്ചുവിടാനോ സാധിക്കും എന്ന് വാഷിംഗ്ടൺ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. തങ്ങൾ സ്വന്തം ഉപഭോക്താക്കളെ ചതിക്കില്ലെന്നും ഡാറ്റ മോഷ്ടിക്കില്ലെന്നും റെൻ ഷെങ്ഫെയ് ആവർത്തിച്ചു വ്യക്തമാക്കിയെങ്കിലും, തെളിവുകൾ ഉണ്ടോ എന്നതിനേക്കാൾ ഉപരി, രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിർണായക വിവരങ്ങൾ ശത്രുരാജ്യത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ഒരു കമ്പനിയുടെ ഉപകരണങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ അനുവദിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ റിസ്ക് ആണെന്നതായിരുന്നു അമേരിക്കയുടെ നയം.

എന്നാൽ ബെയ്ജിംഗ് ഈ നീക്കങ്ങളെ കണ്ടത് തികച്ചും വിപരീതമായ മറ്റൊരു കോണിലൂടെയാണ്. വാവേ എന്നത് സുരക്ഷാ ഭീഷണിയല്ല, മറിച്ച് സാങ്കേതികരംഗത്ത് പടിഞ്ഞാറൻ രാജ്യങ്ങളുടെ കുത്തകയെ തകർക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഒരേയൊരു ചൈനീസ് ചാമ്പ്യൻ ആണെന്നും, ചൈനയെ എക്കാലവും തങ്ങളുടെ സാങ്കേതിക അടിമകളാക്കി നിലനിർത്താൻ വേണ്ടി അമേരിക്ക മനഃപൂർവ്വം ചമച്ചെടുത്ത ഒരു ഗൂഢാലോചനയാണ് ഈ സുരക്ഷാ വാദങ്ങൾ എന്നും അവർ വാദിച്ചു. അമേരിക്കയുടെ ഈ ആക്രമണം ചൈനയെ ഒരു കാര്യം ബോധ്യപ്പെടുത്തി, സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ വിദേശികളെ ആശ്രയിക്കുന്നത് സ്വന്തം കഴുത്ത് മറ്റൊരാളുടെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്. ഇത് ചൈനയെ തദ്ദേശീയ സ്വയംപര്യാപ്തത എന്ന ഒറ്റ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് അതിവേഗം നയിച്ചു. കോടിക്കണക്കിന് ഡോളറാണ് സ്വന്തം ചിപ്പ് ഫാക്ടറികൾ പടുത്തുയർത്താൻ വേണ്ടി ചൈനീസ് സർക്കാർ വാരിക്കോരി ഒഴുക്കിയത്. ഉപരോധങ്ങൾ ഏറ്റവും കഠിനമായി ബാധിച്ച വർഷങ്ങളിൽ വാവേയ്ക്ക് ചൈനീസ് സർക്കാരിൽ നിന്ന് വലിയ തോതിലുള്ള നേരിട്ടുള്ള സബ്സിഡികളും റിസർച്ച് ഗ്രാന്റുകളും ലഭിച്ചതായി അവരുടെ ഔദ്യോഗിക വാർഷിക കണക്കുകൾ തന്നെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.

ഈ രണ്ട് വൻശക്തികൾ തമ്മിലുള്ള ബലപരീക്ഷണത്തിനിടയിൽ ലോകത്തിലെ മറ്റു രാജ്യങ്ങളും നിസ്സഹായരായി കുടുങ്ങിപ്പോയി. അമേരിക്ക, ബ്രിട്ടൻ, കാനഡ, ഓസ്ട്രേലിയ, ന്യൂസിലാൻഡ് എന്നിവരടങ്ങുന്ന ഫൈവ് ഐസ് എന്ന ഇന്റലിജൻസ് സഖ്യത്തിൽ അമേരിക്കയും ഓസ്ട്രേലിയയും ആദ്യമേ തന്നെ വാവേയുടെ 5G സാങ്കേതികവിദ്യ പൂർണ്ണമായി നിരോധിച്ചു. എന്നാൽ ബ്രിട്ടനും കാനഡയും പോലുള്ള രാജ്യങ്ങൾ തുടക്കത്തിൽ ഇതിന് തയ്യാറായിരുന്നില്ല. കാരണം വാവേയുടെ ഉപകരണങ്ങൾ അത്രമേൽ അവരുടെ മൊബൈൽ ശൃംഖലകളിൽ പടർന്നുപന്തലിച്ചിരുന്നു. ഒടുവിൽ അമേരിക്കയുടെ കടുത്ത രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദത്തെത്തുടർന്ന് വൻ സാമ്പത്തിക നഷ്ടം സഹിച്ചുകൊണ്ട് ബ്രിട്ടനും കാനഡയും വാവേയെ ഒഴിവാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. സാമ്പത്തികമായി ചൈനയെയും സുരക്ഷാപരമായി അമേരിക്കയെയും ആശ്രയിച്ചിരുന്ന ജർമ്മനി വർഷങ്ങളോളം ആടിയുലഞ്ഞ ശേഷമാണ് ഒടുവിൽ അമേരിക്കൻ ചേരിയിലേക്ക് നീങ്ങിയത്. തുടക്കത്തിൽ വാവേയെ 5G ട്രയലുകളിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അനുവദിച്ചിരുന്ന ഇന്ത്യ, രണ്ടായിരത്തി ഇരുപതിലെ ഗാൽവാൻ താഴ്‌വരയിലെ അതിർത്തി സംഘർഷത്തിന് ശേഷം രാജ്യസുരക്ഷ മുൻനിർത്തി വാവേ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ചൈനീസ് ടെലികോം ഉപകരണങ്ങളെ തങ്ങളുടെ ടെലികോം വിപണിയിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി പുറത്താക്കി. അതായത് ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ച് ഇതൊരു സാങ്കേതിക തർക്കമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അതിർത്തി സുരക്ഷയുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ട ഒന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ ലോകത്തിന്റെ മറുഭാഗത്ത് കാര്യങ്ങൾ നേരെ തിരിച്ചായിരുന്നു. ആഫ്രിക്ക, ലാറ്റിൻ അമേരിക്ക, തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വികസ്വര വിപണികളിൽ വാവേ സാധനങ്ങൾ തുടർന്നും വാങ്ങിക്കൂട്ടി. ചൈനീസ് ബാങ്കുകളുടെ കുറഞ്ഞ പലിശ വായ്പകളും, പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന കടുത്ത മനുഷ്യാവകാശ-രാഷ്ട്രീയ നിബന്ധനകൾ ഇല്ലാത്തതും ഈ രാജ്യങ്ങളെ ആകർഷിച്ചു. ഡിജിറ്റൽ സിൽക്ക് റൂട്ട് എന്ന തന്ത്രപരമായ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായി ചൈന ഈ രാജ്യങ്ങളിലെ ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനങ്ങളെ വാവേ വഴി തങ്ങളിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ ലോകത്തിന്റെ ടെലികോം ഭൂപടം കൃത്യമായി രണ്ട് ചേരികളായി പിളർന്നു.

ഇതാണ് നമ്മെ വീണ്ടും രണ്ടായിരത്തി ഇരുപത്തിമൂന്ന് ഓഗസ്റ്റിലെ ആ ഷെൻഷെൻ കടയ്ക്ക് മുന്നിലെ നിശബ്ദമായ ക്യൂവിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിക്കുന്നത്. മേറ്റ് 60 പ്രോയിലെ കിരിൻ 9000s പ്രൊസസ്സർ ഹൈസിലിക്കൺ സ്വന്തമായി ഡിസൈൻ ചെയ്ത്, ചൈനയുടെ സ്വന്തം ചിപ്പ് ഫാക്ടറിയായ എസ് എം ഐ സി അഥവാ സെമികണ്ടക്ടർ മാനുഫാക്ചറിംഗ് ഇന്റർനാഷണൽ കോർപ്പറേഷൻ പൂർണ്ണമായും ചൈനീസ് മണ്ണിൽ നിർമ്മിച്ചെടുത്തതാണ് എന്ന് അന്താരാഷ്ട്ര ലാബ് പരിശോധനകളിൽ വ്യക്തമായി. ഇവിടെയാണ് യഥാർത്ഥ അത്ഭുതം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ആധുനിക ലോകത്ത് ഏറ്റവും ചെറിയ സെവൻ നാനോമീറ്റർ ചിപ്പുകൾ നിർമ്മിക്കണമെങ്കിൽ നെതർലൻഡ്സിലെ എഎസ്എംഎൽ കമ്പനി നിർമ്മിക്കുന്ന എക്സ്ട്രീം അൾട്രാവയലറ്റ് അഥവാ ഇ യു വി ലിത്തോഗ്രാഫി മെഷീനുകൾ അത്യാവശ്യമാണ്. എന്നാൽ അമേരിക്കൻ സമ്മർദ്ദം കാരണം ഇത്തരം മെഷീനുകൾ ചൈനയ്ക്ക് വിൽക്കുന്നത് നെതർലൻഡ്സ് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപേ വിലക്കിയിരുന്നു. എന്നിട്ടും അവർ ഇത് എങ്ങനെ സാധിച്ചു. ഉപരോധങ്ങൾക്ക് മുൻപേ ചൈനയിൽ എത്തിച്ചിരുന്ന പഴയ തലമുറ ഡീപ് അൾട്രാവയലറ്റ് അഥവാ ഡി യു വി മെഷീനുകൾ ഉപയോഗിച്ച്, അത്യധികം സങ്കീർണ്ണമായ രീതിയിൽ സിലിക്കൺ വേഫറുകളിൽ ഒന്നിലധികം തവണ എക്സ്പോഷർ ചെയ്ത് മൾട്ടി-പാറ്റേണിംഗ് എന്ന സാങ്കേതികവിദ്യയിലൂടെയാണ് അവർ ഈ സെവൻ നാനോമീറ്റർ ചിപ്പ് വികസിപ്പിച്ചെടുത്തത്. അന്ന് ആപ്പിളിനായി തായ്‌വാനിലെ ടിഎസ്എംസി നിർമ്മിച്ച 3 നാനോമീറ്റർ ചിപ്പുകളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ഇത് ഒരുപക്ഷേ അത്രമേൽ കാര്യക്ഷമമായിരിക്കില്ല, ചിപ്പുകൾ നിർമ്മിക്കുമ്പോഴുള്ള ചിലവ് വളരെ കൂടുതലുമായിരുന്നു. പക്ഷേ അതൊന്നും അപ്പോൾ പ്രധാനമായിരുന്നില്ല. ഉപരോധങ്ങളുടെ ഏത് വൻ മതിലുകൾക്ക് മുകളിലൂടെയും പറന്നുയരാൻ തങ്ങൾക്ക് സാധിക്കുമെന്ന് തെളിയിക്കുക മാത്രമായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം. ആ തിരിച്ചുവരവ് വെറുമൊരു മിന്നലാട്ടം മാത്രമായിരുന്നില്ല എന്ന് തെളിയിച്ചുകൊണ്ട് രണ്ടായിരത്തി ഇരുപത്തിനാലിൽ കൂടുതൽ കരുത്തുറ്റ കിരിൻ 9010 പ്രൊസസ്സറുമായി പ്യൂറ 70 സീരീസും, തുടർന്ന് മേറ്റ് 70 സീരീസും അവർ പുറത്തിറക്കി.

സ്മാർട്ട്ഫോൺ വിപണിയിൽ നിന്ന് ഒരു പടി കൂടി കടന്ന്, ലോക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുന്ന ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് അഥവാ എഐ മേഖലയിലേക്കും അമേരിക്ക ഈ ഉപരോധ യുദ്ധം വ്യാപിപ്പിച്ചു. എഐ വിപ്ലവത്തിന്റെ അമരക്കാരായ അമേരിക്കൻ കമ്പനി എൻവിഡിയയുടെ ഏറ്റവും ശക്തമായ എഐ പ്രൊസസ്സറുകൾ ചൈനയിലേക്ക് വിൽക്കുന്നതിന് വാഷിംഗ്ടൺ കർശന നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തി. ചൈനീസ് ടെക് കമ്പനികളുടെ എഐ വികസനത്തെ മുരടിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ ഇവിടെയും സംഭവിച്ചത് മറ്റൊന്നാണ്. വിദേശ ചിപ്പുകൾ ലഭിക്കാതായതോടെ ചൈനയിലെ ആഭ്യന്തര ഭീമന്മാർ വാവേ സ്വന്തമായി വികസിപ്പിച്ച അസെൻഡ് എഐ ചിപ്പുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ആദ്യഘട്ടത്തിൽ വാവേയ്ക്ക് പ്രതിവർഷം ഏതാനും ലക്ഷം ചിപ്പുകൾ മാത്രമേ നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയൂ എന്ന് അമേരിക്കൻ ഇന്റലിജൻസ് വിലയിരുത്തിയിരുന്നുവെങ്കിലും, തങ്ങളുടെ ഉൽപ്പാദന ശേഷി അതിവേഗം വർദ്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ചൈനീസ് എഐ വിപണിയിലെ എൻവിഡിയയുടെ കുത്തക തകർക്കാൻ വാവേയ്ക്ക് സാധിച്ചു. രണ്ടായിരത്തി പത്തൊൻപതിൽ ഒരു ചിപ്പ് പോലും നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയാതെ മരണത്തിലേക്ക് നീങ്ങിയ അതേ കമ്പനി, ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ലോകത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിൽ ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ വളരുന്ന ചിപ്പ് നിർമ്മാതാക്കളായി മാറി എന്നത് ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അട്ടിമറികളിൽ ഒന്നാണ്. ഉപരോധങ്ങൾക്ക് വാവേയെ തകർക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, മറിച്ച് അമേരിക്കയുടെ യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലാത്ത, സ്വയംപര്യാപ്തമായ ഒരു ബദൽ സാങ്കേതിക ശൃംഖല രൂപപ്പെടുത്തിയെടുക്കാൻ അവരെ നിർബന്ധിതരാക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.

ഇവിടെ നിന്ന് കാര്യങ്ങൾ ഇനി ഏതൊക്കെ ദിശകളിലേക്ക് നീങ്ങാം എന്ന് നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം. ഒന്നാമത്തെ വഴി, ലോക സാങ്കേതികവിദ്യ പൂർണ്ണമായും പരസ്പരം ബന്ധമില്ലാത്ത രണ്ട് വിഭിന്ന ചേരികളായി വേർതിരിയുന്ന അവസ്ഥയാണ്. അമേരിക്കയുടെയും എൻവിഡിയയുടെയും ആപ്പിളിന്റെയും നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഒരു പടിഞ്ഞാറൻ സഖ്യവും, ചൈനീസ് ആഭ്യന്തര വിപണിയിലും ആഫ്രിക്കയിലും തെക്കേ അമേരിക്കയിലും വേരൂന്നിയ വാവേയുടെ സ്വാധീനത്തിലുള്ള മറ്റൊരു ചേരിയും. സിലിക്കണിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു പുതിയ ആഗോള ശീതയുദ്ധമാണിത്. രണ്ടാമത്തെ വഴി കൂടുതൽ സാങ്കേതികമായ ചില പരിമിതികളുടേതാണ്. ലോകത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച ലിത്തോഗ്രാഫി യന്ത്രങ്ങളായ ഇ യു വി മെഷീനുകൾ ഇല്ലാതെ, പഴയ സാങ്കേതികവിദ്യ വെച്ച് ചിപ്പുകൾ കൂടുതൽ ചെറുതാക്കുന്നതിൽ വാവേയ്ക്കും ചൈനീസ് ഫാക്ടറികൾക്കും ഒരു പരിധിക്ക് അപ്പുറം പോകാൻ സാധിച്ചെന്നു വരില്ല. ഇത് ചൈനീസ് പ്രൊസസ്സറുകളെ ലോകത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച ചിപ്പുകളേക്കാൾ ഒന്നോ രണ്ടോ തലമുറ പിന്നിലായി നിലനിർത്താൻ ഇടയാക്കിയേക്കാം. എന്നാൽ ഇതിനേക്കാളൊക്കെ ഭയാനകമായ മൂന്നാമതൊരു സാധ്യതയുണ്ട്. ഈ ചിപ്പ് യുദ്ധത്തിലെ എല്ലാ ചരടുകളും ചെന്നുനിൽക്കുന്നത് തായ്‌വാൻ കടലിടുക്കിലെ ആ ചെറിയ ചിപ്പ് ഫാക്ടറികളിലാണ്. തായ്‌വാന് മേൽ എന്തെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ഒരു സൈനിക നീക്കമുണ്ടായാൽ അത് വാവേയെ മാത്രമല്ല, അമേരിക്കൻ ടെക് കമ്പനികൾ ഉൾപ്പെടെ ലോകത്തെ മുഴുവൻ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെയും ഒരൊറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് നിശ്ചലമാക്കും.

കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിൽ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ആഗോള ശക്തി അളന്നിരുന്നത് അവരുടെ കയ്യിലുള്ള സൈന്യത്തിന്റെ വലിപ്പവും, യുദ്ധക്കപ്പലുകളും, എണ്ണപ്പാടങ്ങളും നോക്കിയായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ അത് നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നത് മൈക്രോചിപ്പുകൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങളും, ലിത്തോഗ്രാഫി ടൂളുകളും ആരുടെ കൈവശമാണ് ഉള്ളത് എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ്. എണ്ണ ഒരു തവണ കത്തിത്തീർന്നാൽ അത് തീർന്നുപോകും, ഒരു ഭൂപ്രദേശം പിടിച്ചടക്കിയാൽ അത് അങ്ങനെ തന്നെ കിടക്കും. എന്നാൽ വിജ്ഞാനവും ശാസ്ത്ര സാങ്കേതികവിദ്യയും ഒരിക്കലും അങ്ങനെയല്ല. വിഭവസമൃദ്ധമായ വലിയൊരു സമൂഹത്തെ ഒരു സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ നിന്നും ബലം പ്രയോഗിച്ച് അകറ്റിനിർത്താൻ ശ്രമിച്ചാൽ, അവർ സ്വന്തം നിലയിൽ മറ്റൊരു ബദൽ വഴി വെട്ടിത്തുറക്കും. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭരണകൂടത്തെ ധിക്കരിക്കുന്ന ഒരു കമ്പനിക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കും എന്നതിന്റെ മുന്നറിയിപ്പായിട്ടായിരുന്നു അമേരിക്ക വാവേയ്ക്കെതിരായ നീക്കങ്ങളെ കണ്ടത്. എന്നാൽ മനുഷ്യർ പരസ്പരം അതിരുകളില്ലാതെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ ലോകത്ത്, അറിവിന്റെ ഒഴുക്കിനെ ഉപരോധങ്ങൾ കൊണ്ട് തടഞ്ഞുനിർത്താൻ ആർക്കും സാധ്യമല്ലെന്നും, ഒരു കമ്പനിയെ തളയ്ക്കാൻ പണിതുയർത്തിയ ആ ഉപരോധ മതിലുകൾ ഒടുവിൽ ലോക സാങ്കേതികവിദ്യയെ തന്നെ രണ്ടായി വെട്ടിമുറിക്കുന്ന പുതിയൊരു വിഭജനമായി മാറി എന്നതിന്റെ കറുത്ത പാഠമായിട്ടായിരിക്കും ചരിത്രം ഒരുപക്ഷേ ഇതിനെ അടയാളപ്പെടുത്തുക.