നക്ഷത്രപ്പൊടികളിൽ നിന്ന് ജീവനിലേക്ക്: പാൻസ്പെർമിയയും പ്രപഞ്ചത്തിലെ നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ ഉറവിടവും

1969 സെപ്റ്റംബർ 28. ഓസ്ട്രേലിയയിലെ വിക്ടോറിയയിലുള്ള മർച്ചീസൺ എന്ന ശാന്തമായ ചെറിയ ഗ്രാമം. വളരെ സാധാരണമായ, സമാധാനപരമായ ഒരു പകൽ സമയം. പെട്ടെന്നാണ് ആകാശത്ത് അവിശ്വസനീയമായ ആ കാഴ്ച പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. പട്ടാപ്പകൽ, സൂര്യനേക്കാൾ പ്രകാശത്തോടെ തിളങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു വലിയ തീഗോളം ആകാശത്തിലൂടെ അതിവേഗത്തിൽ പാഞ്ഞുപോകുന്നു. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ കണ്ണ് അഞ്ചിക്കുന്ന വെളിച്ചം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. തൊട്ടുപിന്നാലെ, അന്തരീക്ഷത്തെ അപ്പാടെ കുലുക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ഭയാനകമായ ശബ്ദത്തോടെ അത് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ഏകദേശം നൂറ് കിലോഗ്രാമോളം ഭാരം വരുന്ന കൂറ്റൻ പാറക്കഷണങ്ങൾ ആ ഗ്രാമത്തിലുടനീളം പലയിടങ്ങളിലായി ചിതറി വീണു.

സാധാരണക്കാരായ ആളുകൾക്ക് ഇതൊരു പേടിപ്പെടുത്തുന്ന ബഹിരാകാശ ദുരന്തമായി തോന്നാമെങ്കിലും, ശാസ്ത്രലോകത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇതൊരു വലിയ ജാക്ക്പോട്ട് അടിക്കുന്നതിന് തുല്യമായിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ പറയുന്നത് എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, അതിന് പ്രധാനമായും രണ്ട് കാരണങ്ങളുണ്ട്. ഒന്നാമതായി, മഴ പെയ്ത് അവിടുത്തെ മണ്ണ് നനയുന്നതിനോ, അല്ലെങ്കിൽ ആളുകൾ കൗതുകം കൊണ്ട് അതെടുത്തു തൊട്ട് കേടുവരുത്തുന്നതിനോ മുൻപ് തന്നെ ആ പാറക്കഷണങ്ങൾ ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് സുരക്ഷിതമായി ശേഖരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. നമ്മുടെ കൈകളിൽ സ്വാഭാവികമായി തന്നെ ആയിരക്കണക്കിന് ബാക്ടീരിയകളും വിയർപ്പും അഴുക്കും കെമിക്കലുകളുമുണ്ട്. ബഹിരാകാശത്ത് നിന്നു വന്ന ഒരു പാറയിൽ മനുഷ്യർ തൊട്ടാൽ, നമ്മുടെ ശരീരത്തിലുള്ള ഓർഗാനിക് വസ്തുക്കൾ അതിൽ കയറിപ്പറ്റുകയും അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ മർച്ചീസണിൽ അത് സംഭവിച്ചില്ല; തികച്ചും അണുവിമുക്തമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ തന്നെ ആ സാംപിളുകൾ ലബോറട്ടറിയിൽ എത്തിക്കാൻ ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് കഴിഞ്ഞു.

രണ്ടാമത്തെ കാരണം ശാസ്ത്രചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും രസകരമായ ഒരു യാദൃശ്ചികതയാണ്. സംഭവം നടക്കുന്നത് 1969-ലാണ്. അതായത് അപ്പോളോ ഇലവൻ മിഷനിലൂടെ മനുഷ്യൻ ആദ്യമായി ചന്ദ്രനിൽ കാൽ കുത്തുകയും, അവിടുത്തെ മണ്ണും പാറകളും ശേഖരിച്ച് ഭൂമിയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുകയും ചെയ്ത അതേ വർഷം! ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ശാസ്ത്രജ്ഞരും ലബോറട്ടറികളും ചന്ദ്രനിൽ നിന്നുള്ള ആ അപൂർവ്വ സാംപിളുകൾ പരിശോധിച്ച് പഠിക്കാൻ വേണ്ടി, മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വിലകൂടിയതും സൂക്ഷ്മവുമായ ഉപകരണങ്ങൾ വാങ്ങി കാത്തിരിക്കുന്ന സമയമായിരുന്നു അത്. കൃത്യമായി ആ ഒരു സമയത്താണ്, തികച്ചും സൌജന്യമായി, ബഹിരാകാശത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് മർച്ചീസൺ ഉൽക്കാശില അവരുടെ കൈകളിലേക്ക് നേരിട്ട് വന്നു വീഴുന്നത്. പ്രപഞ്ചം നൽകിയ ഇതൊരു അപൂർവ്വ ടൈമിംഗ് ആയിരുന്നു.

അങ്ങനെ ഈ അത്യാധുനിക ലബോറട്ടറികളിൽ വെച്ച് ശാസ്ത്രജ്ഞർ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ, അത്യധികം സൂക്ഷ്മതയോടെ ഈ പാറക്കഷണങ്ങൾ പൊളിച്ച് പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവർ അതിനകത്ത് കണ്ടത് ശാസ്ത്രലോകത്തെ ഒന്നാകെ ഞെട്ടിക്കുന്ന, അന്നുവരെ ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു വലിയ കാര്യമായിരുന്നു. അമിനോ ആസിഡുകൾ! ഒന്നോ രണ്ടോ അല്ല, ഡസൻ കണക്കിന് വ്യത്യസ്ത തരം അമിനോ ആസിഡുകളാണ് ആ പാറയ്ക്കുള്ളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നത്.

എന്താണ് ഈ അമിനോ ആസിഡുകൾ എന്ന് വളരെ ലളിതമായി നമുക്ക് നോക്കാം. ഇപ്പോൾ ഈ നിമിഷം നിങ്ങൾ ചിന്തിക്കുമ്പോഴും, ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോഴും നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ കോശവും പ്രവർത്തിക്കുന്നത് പ്രോട്ടീനുകൾ ഉപയോഗിച്ചാണ്. നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ മാംസപേശികൾ, മുടി, നഖങ്ങൾ, രക്തത്തിലെ ഹീമോഗ്ലോബിൻ, ദഹനത്തിന് സഹായിക്കുന്ന എൻസൈമുകൾ ഇവയെല്ലാം നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത് ഈ അമിനോ ആസിഡുകൾ എന്ന അടിസ്ഥാന മോളിക്കുലർ ബ്ലോക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ചാണ്. ചുരുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, നമ്മൾ ജീവൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന കെമിക്കൽ നിർമ്മിതിയുടെ തറക്കല്ലുകളാണ് അമിനോ ആസിഡുകൾ. അപ്പോൾ ബഹിരാകാശത്ത് നിന്നു വന്ന ഒരു പാറയ്ക്കുള്ളിൽ ജീവന്റെ ഈ അടിസ്ഥാന കെമിക്കൽ ഘടകങ്ങൾ കണ്ടെത്തി എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ, ഏതൊരു സാധാരണക്കാരനും തോന്നുന്ന ആദ്യത്തെ ചിന്ത ഇതായിരിക്കും: "തീർച്ചയായും ആ പാറയിൽ പണ്ട് ജീവനുണ്ടായിരുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ ഏതോ അന്യഗ്രഹ ജീവികളുടെ സാന്നിധ്യം അതിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ട്!"

പക്ഷേ, യാഥാർത്ഥ്യം നമ്മൾ ഈ ചിന്തിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ മടങ്ങ് വിചിത്രവും നമ്മെ കൂടുതൽ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്. നമ്മുടെ ഭൂമിയിലുള്ള സകല ജീവജാലങ്ങളും — ഒരു ചെറിയ ബാക്ടീരിയ മുതൽ കൂറ്റൻ നീലത്തിമിംഗലം വരെയും, മനുഷ്യരും സസ്യങ്ങളും ഉൾപ്പെടെയുള്ള സകല ബയോളജിയും — കൃത്യമായി ഇരുപത് തരം അമിനോ ആസിഡുകൾ മാത്രമാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഈ ഇരുപത് കെമിക്കലുകൾ പലതരം കൂട്ടുകെട്ടുകളിൽ കൂട്ടിയിണക്കിയാണ് പ്രകൃതി ഭൂമിയിലെ മുഴുവൻ പ്രോട്ടീനുകളും ഉണ്ടാക്കുന്നത്. മർച്ചീസൺ ഉൽക്കാശില പൊളിച്ച് പരിശോധിച്ചപ്പോഴും ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഈ പറയുന്ന ഇരുപത് തരം അമിനോ ആസിഡുകൾ അവിടെ കണ്ടെത്തി.

പക്ഷേ യഥാർത്ഥ കെമിക്കൽ ട്വിസ്റ്റ് അവിടെയായിരുന്നില്ല! ഭൂമിയിലെ ഒരു ജീവിയും ഒരിക്കലും ഉപയോഗിക്കാത്ത, ഭൂമിയിലെ ബയോസ്ഫിയറിന് തികച്ചും അപരിചിതമായ വേറെയും ഡസൻ കണക്കിന് അമിനോ ആസിഡുകൾ ആ പാറയ്ക്കുള്ളിൽ സമൃദ്ധമായി ഉണ്ടായിരുന്നു!

ഇത് നമ്മെ വളരെ വലിയൊരു തിരിച്ചറിവിലേക്കാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത്. ആലോചിച്ചു നോക്കൂ, ഈ പാറ ഭൂമിയിൽ വീണതിന് ശേഷം ഇവിടെയുള്ള ഏതെങ്കിലും ബാക്ടീരിയയോ അഴുക്കോ അതിൽ കയറിപ്പറ്റിയതാണെങ്കിൽ (അതായത് കണ്ടാമിനേഷൻ സംഭവിച്ചതാണെങ്കിൽ), അതിൽ ഭൂമിയിലെ ജീവജാലങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഈ ഇരുപത് അമിനോ ആസിഡുകൾ മാത്രമേ കാണാൻ പാടുള്ളൂ. കാരണം ഭൂമിയിലെ ബയോ കെമിസ്ട്രിക്ക് അതല്ലാതെ വേറൊന്നും നിർമ്മിക്കാൻ അറിയില്ല. എന്നാൽ മർച്ചീസൺ പാറയ്ക്കുള്ളിൽ ഭൂമിയിലുള്ളതും ഇല്ലാത്തതുമായ എല്ലാത്തരം അമിനോ ആസിഡുകളും ഒരു വിവേചനവുമില്ലാതെ കലർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു.

ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ജീവൻ എന്ന് പറയുന്ന ഒരു ലക്ഷ്യമോ, ഡിഎൻഎയോ, ജനറ്റിക്സോ, തിരഞ്ഞെടുപ്പോ ഒന്നുമില്ലാതെ നടക്കുന്ന ഒരു അന്ധമായ കെമിക്കൽ പ്രക്രിയയുടെ ഫലമാണിത്! ഇതൊരിക്കലും ജീവന്റെ നേരിട്ടുള്ള കയ്യൊപ്പല്ല. മറിച്ച്, ജീവൻ എന്നൊന്ന് ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കാൻ അവിടെ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും, ജീവന് ആവശ്യമായ ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായ ചേരുവകൾ തനിയെ ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന, വളരെ തണുത്തുറഞ്ഞ ഒരു പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ മാജിക് ആണ് നമ്മൾ അവിടെ കണ്ടത്!

ആ പാറയിൽ ഒരിക്കലും ഒരു ജീവൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഭൂമി എന്ന് പറയുന്ന നമ്മുടെ ഈ ഗ്രഹം ജനിക്കുന്നതിനും കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് തന്നെ ബഹിരാകാശത്തിന്റെ ശൂന്യതയിലൂടെ അത് സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നിട്ടും ജീവന് ആവശ്യമായ കൃത്യമായ കെമിക്കൽ ചേരുവകൾ അത് പേറിയിരുന്നു. ഈ ഒരു തിരിച്ചറിവ് ശാസ്ത്രത്തിൽ പുതിയൊരു വലിയ ചോദ്യം ഉയർത്തി. ജീവന്റെ ഈ സങ്കീർണ്ണമായ അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങൾക്ക് ഇരുണ്ട ബഹിരാകാശത്ത് സ്വയം രൂപപ്പെടാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, ജീവൻ തന്നെ ബഹിരാകാശത്തിലൂടെ യാത്ര ചെയ്ത് ഒരു ഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ഗ്രഹത്തിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ടോ?

ഈ ഒരു ഹൈപ്പോത്തീസിസിനെ വിളിക്കുന്ന പേരാണ് പാൻസ്പെർമിയ. ഇതൊരു ഗ്രീക്ക് പദമാണ്. ഇതിന്റെ അർത്ഥം "എല്ലായിടത്തും വിത്തുകൾ" എന്നാണ്. ഇവിടെ നമ്മൾ ഒരു കാര്യം വളരെ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. പാൻസ്പെർമിയ എന്ന് പറയുന്നത് വളരെ പുരോഗമിച്ച ഏതെങ്കിലും അന്യഗ്രഹ ജീവികൾ പറക്കും തളികയിൽ ഭൂമിയിൽ വന്ന് നമ്മളെ ഉണ്ടാക്കി എന്ന് പറയുന്ന ഒരു സയൻസ് ഫിക്ഷൻ കഥയല്ല. അതുപോലെ കപടശാസ്ത്രങ്ങളെ ന്യായീകരിക്കാനുള്ള ഒരു കാര്യവുമല്ല. ഇത് വളരെ കൃത്യമായ, ഫിസിക്സും കെമിസ്ട്രിയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു ഭൗതിക സാധ്യതയാണ്. അതായത് ജീവൻ, അല്ലെങ്കിൽ ജീവന്റെ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ബയോ സാമ്പിളുകൾ, ബഹിരാകാശത്തെ പാറകൾക്കുള്ളിൽ സുരക്ഷിതമായി ഇരുന്ന് ഒരു ഗ്രഹത്തിൽ നിന്നും മറ്റൊരു ഗ്രഹത്തിലേക്ക് ഫിസിക്കൽ ആയി യാത്ര ചെയ്യാൻ സാധിക്കുമോ എന്ന ചോദ്യം.

സാധാരണയായി ആളുകൾ ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഒരു തമാശയായി തള്ളിക്കളയും. കാരണം നമ്മുടെ സാമാന്യബുദ്ധി വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ ഇത് അസാധ്യമാണെന്ന് തോന്നാൻ മൂന്ന് പ്രധാന കാരണങ്ങളുണ്ട്.

ഒന്നാമത്തെ കാരണം: പാറകൾ ഒരിക്കലും അവ ജനിച്ച മാതൃഗ്രഹത്തിന്റെ അതിശക്തമായ ഗുരുത്വാകർഷണം ഭേദിച്ച് പുറത്തുപോകില്ല എന്ന് നമ്മൾ കരുതുന്നു. രണ്ടാമതായി: ബഹിരാകാശത്തെ ആ അതികഠിനമായ കോസ്മിക് റേഡിയേഷനും, താപനില വ്യതിയാനങ്ങളും, വായുവില്ലാത്ത ശൂന്യതയും ഏതൊരു ജീവനെയും നിമിഷനേരം കൊണ്ട് തകർത്തുകളയും എന്ന് നമ്മൾ കരുതുന്നു. മൂന്നാമത്തെ കാരണം: ഇതെല്ലാം അതിജീവിച്ച് ആ പാറ ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഭയങ്കരമായ ഘർഷണം കാരണം അതിനകത്തുള്ളതെല്ലാം പൂർണ്ണമായും കത്തിയെരിയുമെന്ന് നമ്മൾ ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു.

ഇതെല്ലാം നമ്മുടെ ദൈനംദിന അനുഭവങ്ങൾക്ക് വളരെ ശരിയാണെന്ന് തോന്നും. പക്ഷേ പ്രപഞ്ചം എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ നമ്മുടെ ഈ സാമാന്യബുദ്ധി ഒട്ടും പോരാ! അതുകൊണ്ട് ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ തെളിവുകൾ ഒന്നൊന്നായി പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി.

നമുക്ക് ആദ്യത്തെ സംശയം തന്നെ എടുക്കാം: പാറകൾ അവയുടെ സ്വന്തം ഗ്രഹത്തിന്റെ ഗുരുത്വാകർഷണത്തിൽ എന്നെന്നേക്കുമായി കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ് എന്ന ചിന്ത. ഇത് പൂർണ്ണമായും തെറ്റാണ്! ഗ്രഹങ്ങൾക്കിടയിൽ പാറകൾ നിരന്തരം സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട് എന്നത് ഇന്ന് ശാസ്ത്രീയമായി തെളിയിക്കപ്പെട്ട കാര്യമാണ്. ഇത് വെറുതെ ഊഹിച്ചു പറയുന്നതല്ല, കാരണം ഇപ്പോൾ ഭൂമിയിലുള്ള പല അത്യാധുനിക ലബോറട്ടറികളിലും ചൊവ്വാഗ്രഹത്തിൽ നിന്നുള്ള പാറക്കഷണങ്ങൾ ഇരിപ്പുണ്ട്. അവ ചൊവ്വയിൽ നിന്നുള്ളതാണെന്ന് നമുക്ക് വെറുതെ തോന്നുന്നതല്ല, കൃത്യമായ തെളിവുകളോടെ നമുക്കത് അറിയാം.

അതെങ്ങനെയാണെന്ന് വെച്ചാൽ, വൈക്കിംഗ് ലാൻഡറുകൾ ചൊവ്വയിൽ ഇറങ്ങി അവിടുത്തെ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ ഘടനയും ഐസോടോപ്പ് അനുപാതങ്ങളും കൃത്യമായി അളന്നിരുന്നു. ചൊവ്വയുടെ ഒരു കൃത്യമായ കെമിക്കൽ ഫിംഗർപ്രിന്റ് അവർ നമുക്ക് തന്നു. പിന്നീട് ഭൂമിയിൽ വീണ ചില പ്രത്യേക ഉൽക്കാശിലകൾ പൊളിച്ച് പരിശോധിച്ചപ്പോൾ, അതിനുള്ളിലെ ചെറിയ അറകളിൽ പുരാതന വാതകങ്ങൾ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. നമ്മൾ ആ വാതകം എടുത്ത് പരിശോധിച്ചപ്പോൾ, അത് ചൊവ്വയുടെ അന്തരീക്ഷവുമായി നൂറു ശതമാനവും കൃത്യമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു! അതിൽ ഒരു സംശയത്തിനും ഇടയില്ലാത്ത വിധം അത് ചൊവ്വയിൽ നിന്നുള്ള പാറയാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. അതുകൊണ്ട് ഗ്രഹങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ഈ പാറകളുടെ ട്രാൻസ്പോർട്ട് സിസ്റ്റം എന്ന് പറയുന്നത് വെറുമൊരു തിയറി അല്ല, അതൊരു ഫിസിക്കൽ റിയാലിറ്റിയാണ്.

ഇത് എങ്ങനെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് നമുക്ക് വിശദമായി നോക്കാം. കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഒരു വലിയ ഛിന്നഗ്രഹം അല്ലെങ്കിൽ ആസ്റ്ററോയ്ഡ് ചൊവ്വയുടെ ഉപരിതലത്തിൽ വന്ന് അതിശക്തമായി ഇടിക്കുന്നു. ആ ഇടിയുടെ ഊർജ്ജം എത്രത്തോളം ഭയാനകമാണെന്ന് വെച്ചാൽ, അത് വെറുതെ പാറകളെ പൊടിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്യുന്നത്. അവിടെ സ്പലേഷൻ സോൺ എന്ന് പറയുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ഭൗതിക പ്രതിഭാസം ഉണ്ടാകുന്നു. അതായത് ഇടി നടക്കുന്നതിന് തൊട്ടടുത്തുള്ള ഉപരിതല പാറകളിലൂടെ അതിശക്തമായ ഒരു ഷോക്ക് വെയ്വ് കടന്നുപോകുന്നു. ഈ ഇടിയുടെ ചൂട് ആ പാറകളെ പൂർണ്ണമായും ഉരുക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, അവിടുത്തെ അവശിഷ്ടങ്ങളെ ചൊവ്വയുടെ എസ്കേപ്പ് വെലോസിറ്റി ഭേദിക്കാൻ പാകത്തിന് മണിക്കൂറിൽ ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ വേഗതയിൽ മുകളിലേക്ക് തെറിപ്പിക്കുന്നു!

ഇങ്ങനെ ചൊവ്വയിൽ നിന്ന് തെറിച്ചുപോകുന്ന പാറക്കഷണങ്ങൾ നേരെ പോകുന്നത് സൂര്യന് ചുറ്റുമുള്ള ഭ്രമണപഥത്തിലേക്കാണ്. അവിടെ ആ കറുത്ത ഇരുട്ടിൽ ആയിരക്കണക്കിനോ അല്ലെങ്കിൽ ദശലക്ഷക്കണക്കിനോ വർഷങ്ങൾ അവ അങ്ങനെ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. ഒടുവിൽ എന്നെങ്കിലും ഒരു ദിവസം, ഓർബിറ്റൽ മെക്കാനിക്സ് കൃത്യമായി ഒത്തുവരുമ്പോൾ, അതിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരു പാറക്കഷണം ഭൂമിയുടെ സഞ്ചാരപഥത്തിലേക്ക് കടന്നുവരികയും ഭൂമിയുടെ ഗുരുത്വാകർഷണത്തിൽപ്പെട്ട് ഇങ്ങോട്ട് വീഴുകയും ചെയ്യുന്നു. അപ്പോൾ നമ്മുടെ ആദ്യത്തെ കടമ്പ നമ്മൾ കടന്നു. ഒരു ഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ഗ്രഹത്തിലേക്ക് സാധനങ്ങൾ എത്തിക്കുന്ന ഡെലിവറി സിസ്റ്റം പ്രകൃതിയിൽ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.

എന്നാൽ ഇത് നമ്മളെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ ചോദ്യത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു: ബഹിരാകാശ യാത്ര! ഒരു ഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചു പോകുമ്പോഴുള്ള ആ വലിയ ആഘാതം, അതിനുശേഷം ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ബഹിരാകാശത്തെ ശൂന്യതയിലൂടെയുള്ള യാത്ര. തീർച്ചയായും ഇത് ഏതൊരു ജീവിവർഗ്ഗത്തെയും പൂർണ്ണമായും നശിപ്പിക്കില്ലേ? ഒരു ഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരു ജീവിക്ക് താങ്ങേണ്ടി വരുന്ന പ്രഷറും ഷോക്കും മിക്ക വസ്തുക്കളെയും ബാഷ്പീകരിച്ച് കളയാൻ മാത്രം ശക്തമാണ്.

ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിൽ വെറുതെ ഊഹിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരല്ല. അതുകൊണ്ട് അവർ ഇതൊന്ന് പരീക്ഷിച്ചു നോക്കാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. അവർ ഇതിനായി വലിയ ഷോക്ക് എക്സ്പെരിമെന്റുകൾ ഡിസൈൻ ചെയ്തു. അവർ ചില പ്രൊജക്റ്റൈലുകൾക്കുള്ളിൽ പ്രത്യേകതരം ബാക്ടീരിയകളുടെ സ്പോറുകളും ലൈക്കനുകളും നിറച്ചു. എന്നിട്ട് ഒരു ഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പാറ തെറിച്ചു പോകുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അതേ വേഗതയിലും പ്രഷറിലും ഈ പ്രൊജക്റ്റൈലുകൾ വൻ വേഗതയിൽ പാറകളിലേക്ക് വെടിവെച്ചു. സാധാരണ ഗതിയിൽ നമ്മൾ എന്തായിരിക്കും പ്രതീക്ഷിക്കുക? ആ അതിശക്തമായ ഇടിയിൽ ആ ബാക്ടീരിയകൾ എല്ലാം പൂർണ്ണമായും വെന്ത് നശിച്ചുപോകും എന്ന് തന്നെയല്ലേ? എന്നാൽ സംഭവിച്ചത് ശാസ്ത്രജ്ഞരെ പോലും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയ കാര്യമായിരുന്നു. ഇതിൽ വലിയൊരു പങ്ക് സ്പോറുകളും ലൈക്കനുകളും ആ ഭയാനകമായ ആഘാതത്തെ അതിജീവിച്ചു! ആ മർദ്ദം അവയെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കിയില്ല, ആ ഷോക്ക് താങ്ങാനുള്ള ശേഷി പ്രകൃതി അവയ്ക്ക് നൽകിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ അതിന് ശേഷമാണ് ശരിക്കുമുള്ള വെല്ലുവിളി തുടങ്ങുന്നത് — ഡീപ് സ്പേസ്! അത് വായു തീരെ ഇല്ലാത്ത ഒരു വലിയ വാക്വം ആണ്. അവിടെ താപനില അതികഠിനമായ ചൂടിൽ നിന്നും സമ്പൂർണ്ണമായ മരവിപ്പിലേക്ക് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. മാത്രമല്ല, ഡിഎൻഎയെ അപ്പാടെ തകർത്തുകളയാൻ ശേഷിയുള്ള കോസ്മിക് കിരണങ്ങളും അൾട്രാവയലറ്റ് റേഡിയേഷനും അവിടെ തടസ്സമില്ലാതെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്. ഇങ്ങനെയൊരു ഭയാനകമായ സാഹചര്യത്തിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരു ജീവിക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയുമോ എന്ന് മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ, നമ്മൾ മനുഷ്യരുടെ ദാരുണമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നിന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് ആദ്യം നിർത്തണം!

കാരണം, ഒരു ആഴ്ച വെള്ളം കുടിച്ചില്ലെങ്കിൽ അല്ലെങ്കിൽ ചില മിനിറ്റുകൾ ശ്വാസം മുട്ടിയാൽ മരിച്ചുപോകുന്ന കേവലം ദുർബലരായ ജീവികളാണ് മനുഷ്യർ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഒരു ജൈവകോശത്തിന് പ്രകൃതിയിൽ എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും എന്ന് അളക്കാൻ നമ്മൾ മനുഷ്യർ തീരെ അനുയോജ്യരല്ല.

ഉദാഹരണത്തിന്, ഡീനോകോക്കസ് റേഡിയോഡുറാൻസ് എന്നൊരു അത്ഭുത ബാക്ടീരിയയെ കുറിച്ച് നമുക്ക് നോക്കാം. ഒരു മനുഷ്യന് പത്ത് ഗ്രേ അളവിലുള്ള അയോണൈസിങ് റേഡിയേഷൻ നൽകിയാൽ അയാളുടെ കോശങ്ങൾ നശിച്ച് മരണം സംഭവിക്കും. എന്നാൽ ഈ ഡീനോകോക്കസ് ബാക്ടീരിയയ്ക്ക് അയ്യായിരം ഗ്രേ അളവിലുള്ള റേഡിയേഷൻ നൽകിയാലും അതിന് യാതൊരു കുഴപ്പവും സംഭവിക്കില്ല! അതിനർത്ഥം അതിന് റേഡിയേഷനെ തടയുന്ന എന്തെങ്കിലും മാജിക് ഷീൽഡ് ഉണ്ടെന്നല്ല. റേഡിയേഷൻ അടിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ഡിഎൻഎ ആയിരക്കണക്കിന് കഷണങ്ങളായി പൂർണ്ണമായും തകർന്നുപോകും. പക്ഷേ ഈ ബാക്ടീരിയയുടെ ഉള്ളിൽ വളരെ അഗ്രസ്സീവായ ഒരു ഡിഎൻഎ റിപ്പയർ മെക്കാനിസം ഉണ്ട്. തകർന്നുപോയ ആ ഡിഎൻഎ കഷണങ്ങളെ വെറും മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ അത് പഴയതുപോലെ തുന്നിച്ചേർത്ത് വീണ്ടും ജീവനോടെ എഴുന്നേൽക്കും!

പിന്നെ നമുക്ക് ടാർഡിഗ്രേഡുകളെ നോക്കാം. മൈക്രോസ്കോപ്പിലൂടെ മാത്രം കാണാൻ കഴിയുന്ന, എട്ട് കാലുകളുള്ള ചെറിയ ജീവികളാണിവ. വാട്ടർ ബെയർസ് എന്നും ഇവയെ വിളിക്കാറുണ്ട്. ഇവയ്ക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റാത്ത സ്ട്രെസ്സ് വരുമ്പോൾ, അവ ക്രിപ്റ്റോബയോസിസ് എന്ന് പറയുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ജീവൻമരണ അവസ്ഥയിലേക്ക് പോകും. അവ തങ്ങളുടെ ശരീരത്തിലുള്ള മുഴുവൻ വെള്ളവും പുറത്തേക്ക് കളയും. അവയുടെ മെറ്റബോളിസം പൂജ്യത്തിലേക്ക് അടുത്ത് പൂർണ്ണമായും നിലയ്ക്കും. ഒരു തരത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ അവ തങ്ങളുടെ ജീവൻ തന്നെ കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് പോസ് ചെയ്തു വെക്കും! ഈ അവസ്ഥയിലുള്ള ടാർഡിഗ്രേഡുകളെ ബഹിരാകാശ വാഹനങ്ങളുടെ പുറത്ത് കെട്ടിവെച്ച് ദിവസങ്ങളോളം നേരിട്ട് ബഹിരാകാശത്തെ ശൂന്യതയിലേക്കും കൊടും റേഡിയേഷനിലേക്കും തുറന്നുുവെച്ച് പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവയെ തിരികെ ഭൂമിയിൽ കൊണ്ടുവന്ന് കുറച്ചു വെള്ളം കൊടുത്തപ്പോൾ, അവ യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ലാതെ എഴുന്നേറ്റു നടന്നു!

അപ്പോൾ ഈ ടാർഡിഗ്രേഡുകൾക്ക് മരണമേ ഇല്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, അങ്ങനെയല്ല. തുടർച്ചയായി വലിയ ചൂട് അടിച്ചാൽ അവ മരിക്കും. അതുപോലെ വലിയ അളവിൽ നേരിട്ട് അൾട്രാവയലറ്റ് റേഡിയേഷൻ ഏറ്റാലും അവ മരിക്കും. ക്രിപ്റ്റോബയോസിസ് എന്ന് പറയുന്നത് താൽക്കാലികമായ ഒരു പോസ് മാത്രമാണ്, അതൊരിക്കലും അമരത്വമല്ല. അത് അവയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ പതിറ്റാണ്ടുകൾ നീട്ടിക്കൊടുക്കും. പക്ഷേ ചൊവ്വയിൽ നിന്നുള്ള ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ നീളുന്ന യാത്ര അതിജീവിക്കാൻ അത് മതിയാകണമെന്നില്ല.

പക്ഷേ ഇവിടെ നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ട പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം അതല്ല. നമ്മുടെ ഭൂമിയിലെ ചെറിയ അനുഭവങ്ങൾ വെച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് തോന്നുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ മടങ്ങ് പ്രതിരോധശേഷി ബയോ കെമിസ്ട്രിക്കുണ്ട് എന്നതാണ് സത്യം. ഈ പറയുന്ന എക്സ്ട്രീമോഫൈൽ ജീവികളെ എടുത്ത് ഒരു പാറയുടെ കുറച്ച് മില്ലിമീറ്ററുകൾ ഉള്ളിലായി കുഴിച്ചിട്ടാൽ, ആ പാറ തന്നെ അവയ്ക്ക് ചുറ്റും ഒരു സ്വാഭാവിക ഷീൽഡ് പോലെ പ്രവർത്തിക്കും. അൾട്രാവയലറ്റ് റേഡിയേഷനിൽ നിന്ന് ആ പാറ അവയെ സംരക്ഷിക്കും. ബഹിരാകാശത്തെ വാക്വമും അവിടുത്തെ കഠിനമായ തണുപ്പും ആ ഓർഗാനിക് ഘടനകളെ കേടുവരാതെ മരവിപ്പിച്ചു സൂക്ഷിക്കാൻ ശരിക്കും സഹായിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്! അതുകൊണ്ട് രണ്ടാമത്തെ ഊഹവും തെറ്റുകയാണ്. ബഹിരാകാശ യാത്ര വളരെ കഠിനമാണ്, പക്ഷേ അതൊരിക്കലും ജീവന് കടക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു കടമ്പയല്ല.

ഇനി നമുക്ക് മൂന്നാമത്തെ ഊഹത്തിലേക്ക് വരാം: ലാൻഡിംഗ്! ആകാശത്തുകൂടി പോകുന്ന ഉൽക്കകളെ നമ്മൾ എല്ലാവരും കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും. ഹൈപ്പർസോണിക് വേഗതയിൽ ഒരു വസ്തു ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഘർഷണം ഇരുമ്പിനെപ്പോലും ഉരുക്കാൻ തക്ക ചൂടുണ്ടാക്കുമെന്ന് നമുക്കറിയാം. അതുകൊണ്ട് ഉൽക്കാശിലയുടെ ഉള്ളിലുള്ളതെല്ലാം വെന്ത് വെണ്ണീറായി പോകുമെന്നാണ് നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അവിടെയും ഭൗതികശാസ്ത്രം നമ്മളെ തിരുത്തുന്നു!

പാറ എന്ന് പറയുന്നത് ചൂട് ഉള്ളിലേക്ക് കടത്തിവിടാൻ ഒട്ടും കഴിവില്ലാത്ത (Poor conductor of heat) ഒരു വസ്തുവാണ്. ഒരു ഉൽക്കാശില അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ ഏറ്റവും പുറമെയുള്ള കുറച്ച് മില്ലിമീറ്ററുകൾ മാത്രമേ അതികഠിനമായി ചൂടാകുന്നുള്ളൂ. ആ ഭാഗം ഉരുകി ഫ്യൂഷൻ ക്രസ്റ്റ് എന്ന് വിളിക്കുന്ന ഒരു പുറന്തോടായി മാറും. എന്നാൽ ഈ വീഴ്ച വളരെ പെട്ടെന്നാണ് നടക്കുന്നത് — കേവലം കുറച്ച് സെക്കൻഡുകൾ മാത്രം! ആ ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് ആ അതികഠിനമായ ചൂടിന് ആ പാറയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കടക്കാൻ കഴിയില്ല. ഭൂമിയിൽ വീണ ഉടനെ കണ്ടെത്തിയ പല ഉൽക്കാശിലകളും തൊട്ടുനോക്കുമ്പോൾ നല്ല തണുപ്പായിരിക്കും! അതിന്റെ ഉൾഭാഗം ഡീപ് സ്പേസിലെ അതേ മരവിപ്പ് നിലനിർത്തുന്നുണ്ടാകും. മർച്ചീസൺ ഉൽക്കാശിലയുടെ ഉള്ളിലെ വളരെ മൃദുലമായ ആ അമിനോ ആസിഡുകൾ ഭൂമിയിലേക്ക് വീണിട്ടും നശിച്ചുപോകാതിരുന്നത് കൃത്യമായി ഇതുകൊണ്ടാണ്. അത്രയും ദുർബലമായ കെമിക്കലുകൾക്ക് ഈ വീഴ്ചയെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, പാറയുടെ ഉള്ളിൽ സുരക്ഷിതമായി ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഒരു ബയോളജിക്കൽ സ്പോറിനും തീർച്ചയായും ഇത് അതിജീവിക്കാൻ കഴിയും!

അങ്ങനെ നമ്മൾ ഭൗതികമായ മൂന്ന് പ്രധാന തടസ്സങ്ങളെയും പൊളിച്ചെഴുതി. പാറകൾക്ക് ഗ്രഹം വിട്ട് പോകാം, അതിനകത്തുള്ള യാത്രികന് ഷോക്കും റേഡിയേഷനും അതിജീവിക്കാം, വീഴുമ്പോൾ പാറ അതിനെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യും. ഈ യാത്ര മെക്കാനിക്കലി സാധ്യമാണ് എന്ന് ശാസ്ത്രം തെളിയിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

എന്നാൽ ഇവിടെയാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം വരുന്നത്. ഒരു കാര്യം സാധ്യമാണ് എന്ന് തെളിയിക്കുന്നതും, അത് ശരിക്കും സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന് തെളിയിക്കുന്നതും രണ്ടും രണ്ടാണ്! ഈ ഒരു വലിയ വ്യത്യാസമാണ് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിത്തറ തന്നെ. പാൻസ്പെർമിയയുടെ കഥകൾ പലപ്പോഴും ആളുകളെ കബളിപ്പിക്കുന്നത് ഈ പോയിന്റിലാണ്. കാരണം, ഒരു ആസ്റ്ററോയ്ഡിനകത്ത് അമിനോ ആസിഡ് കണ്ടെത്തി എന്ന് പറയുന്നത് ഒരിക്കലും ജീവൻ കണ്ടെത്തി എന്ന് പറയുന്നതിന് തുല്യമല്ല. കുറച്ച് ഓർഗാനിക് മോളിക്യൂളുകൾ ഒരു വശത്തും, തനിയെ വിഭജിക്കാനും പരിണമിക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരു ജീവനുള്ള കോശം മറുവശത്തും നിർത്തിയാൽ, ഇവ രണ്ടും തമ്മിലുള്ള അകലം നമ്മൾ ചിന്തിക്കുന്നതിലും അപ്പുറമാണ്. പ്രകൃതിശാസ്ത്രത്തിൽ ഇന്നും പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഏറ്റവും വലിയ മാറ്റം എന്ന് പറയുന്നത് ഇതാണ്: ജീവനില്ലാത്ത വെറും കെമിക്കലുകൾ എങ്ങനെയാണ് സ്വയം ഉണർന്ന് ജീവനായി മാറുന്നത്? ഈ പ്രക്രിയയെ അബയോജനസിസ് എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.

ഇത് എങ്ങനെയാണ് സംഭവിച്ചത് എന്ന് നമുക്ക് ഇന്നും പൂർണ്ണമായി അറിയില്ല. പക്ഷേ ഇതിനെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാൻ ലോകത്ത് വളരെ മികച്ച റിസർച്ച് പ്രോഗ്രാമുകൾ നടക്കുന്നുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, ആർ എൻ എ വേൾഡ് ഹൈപ്പോത്തീസിസ് — ഡിഎൻഎ ഒക്കെ ഉണ്ടാകുന്നതിന് മുൻപ് ആർ എൻ എ മോളിക്യൂളുകൾ തന്നെ വിവരങ്ങൾ കൈമാറാനും കെമിക്കൽ റിയാക്ഷനുകൾ നടത്താനും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു എന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതുപോലെ സമുദ്രത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിലുള്ള ആൽക്കലൈൻ ഹൈഡ്രോതെർമൽ വെന്റുകളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങൾ — അവിടുത്തെ കെമിക്കലുകളും മിനറലുകളുമൊക്കെ ആദ്യത്തെ ജീവന് ആവശ്യമായ ഊർജ്ജവും സംരക്ഷണവും നൽകിയിരിക്കാം എന്ന് കരുതുന്നു. പിന്നെ ഭൂമിയിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ അഗ്നിപർവ്വത കുളങ്ങൾ ചൂടാകുകയും തണുക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ മോളിക്യൂളുകൾ തമ്മിൽ ചേർന്ന് വലിയ ചെയിനുകൾ ഉണ്ടായി എന്ന മോഡലുകൾ.

ഈ ഓരോ ചെറിയ സ്റ്റെപ്പുകളിലും ശാസ്ത്രജ്ഞർ വലിയ മുന്നേറ്റങ്ങൾ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. ലബോറട്ടറികളിൽ വെച്ച് ലിപിഡ് മെംബ്രേനുകൾ തനിയെ ഉണ്ടാകുന്നത് അവർ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ചെറിയ മോളിക്യൂളുകൾ അവയുടെ തന്നെ കോപ്പികൾ ഉണ്ടാക്കുന്നതും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, ഒരു കെമിക്കൽ സൂപ്പിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി ജീവനുള്ള ഒരു കോശം ഉണ്ടാകുന്ന ആ മുഴുവൻ പ്രക്രിയയും ആദ്യം മുതൽ അവസാനം വരെ കൃത്രിമമായി ചെയ്ത് കാണിക്കാൻ ഇതുവരെ ആർക്കും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ജീവൻ എങ്ങനെ ഉണ്ടായി എന്ന് പൂർണ്ണമായി തെളിയിക്കാൻ കഴിയാത്തത് സയൻസിന്റെ പരാജയമല്ല, മറിച്ച് ആ പ്രശ്നം എത്രത്തോളം സങ്കീർണ്ണമാണ് എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്. ലബോറട്ടറിയിൽ നമുക്ക് കൃത്രിമമായി ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പ്രധാന വേരിയബിൾ ഉണ്ട് — അതാണ് കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളുടെ സമയം! ഈ ഒരു കാരണം കൊണ്ടാണ് പാൻസ്പെർമിയ എന്ന ആശയം ഇന്നും ശാസ്ത്രത്തിൽ മരിക്കാതെ നിലനിൽക്കുന്നത്.

ഭൂമിയുടെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്: ജീവൻ ഇവിടെ നേരത്തെ തന്നെ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്! ഭൂമിയുടെ പുറന്തോട് തണുത്ത് അവിടെ ദ്രാവകരൂപത്തിലുള്ള വെള്ളം നിൽക്കാൻ തുടങ്ങിയ സമയത്ത് തന്നെ ബയോളജിയുടെ സിഗ്നേച്ചറുകൾ നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും. ഇത് സംഭവിക്കുന്നത് ലേറ്റ് ഹെവി ബൊംബാർഡ്മെന്റ് എന്ന് വിളിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനത്തിലാണ്. ആ സമയത്ത് സോളാർ സിസ്റ്റത്തിലുള്ള ബാക്കി വന്ന പാറക്കഷണങ്ങളെല്ലാം വന്ന് ഭൂമിയിൽ നിരന്തരം ഇടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അതായത് ജീവൻ സ്വയം രൂപപ്പെടാൻ ആവശ്യമായ ശാന്തമായ ഒരു വലിയ സമയം ഭൂമിക്ക് അന്ന് കിട്ടിയിരുന്നില്ല! കെമിക്കലുകൾക്ക് ജീവനായി മാറാനുള്ള ആ വിൻഡോ വളരെ ചെറുതായിരുന്നു.

അപ്പോൾ നമ്മൾ വളരെ രസകരമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടി വരും: ജീവൻ ഉണ്ടാകാനുള്ള ഈ വിൻഡോ, വേറെ എവിടെയെങ്കിലും കൂടുതൽ കാലം തുറന്നു കിടന്നിരുന്നെങ്കിലോ? നമുക്ക് ചൊവ്വാഗ്രഹത്തിലേക്ക് നോക്കാം. ഇന്നത് മരവിച്ചുപോയ, റേഡിയേഷൻ നിറഞ്ഞ ഒരു മരുഭൂമിയാണ്. പക്ഷേ മൂന്നര ബില്യൺ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ചൊവ്വ ഒരു തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ ലോകമായിരുന്നു! അതിന്റെ തെളിവുകൾ ഇന്നും ചൊവ്വയുടെ ഉപരിതലത്തിൽ വരച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഉണങ്ങിപ്പോയ നദീതടങ്ങൾ അവിടെയുണ്ട്. വെള്ളം ഒഴുകിവന്ന് അവസാനിച്ചിരുന്ന വലിയ തടാകങ്ങളുടെ ഡെൽറ്റകൾ അവിടെയുണ്ട്. നമ്മൾ അയച്ച റോവറുകൾ ഈ പഴയ തടാകങ്ങളുടെ മുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയും അവിടുത്തെ പാറകളിൽ തുരന്ന് പരിശോധിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ദ്രാവകരൂപത്തിലുള്ള വെള്ളം ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം രൂപപ്പെടുന്ന തരം മിനറലുകൾ അവിടെ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ചൊവ്വ ഭൂമിയേക്കാൾ ചെറിയൊരു ഗ്രഹമാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സോളാർ സിസ്റ്റം ഉണ്ടായതിന് ശേഷം ഭൂമിയേക്കാൾ വേഗത്തിൽ ചൊവ്വ തണുത്തു. അതിനർത്ഥം ഭൂമിയിൽ ജീവന് അനുയോജ്യമായ സാഹചര്യം ഉണ്ടാകുന്നതിനും വളരെ മുൻപ് തന്നെ ചൊവ്വയിൽ സമുദ്രങ്ങളും അന്തരീക്ഷവും ശാന്തമായ സാഹചര്യങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ്! മാത്രമല്ല, ചൊവ്വയുടെ ഗുരുത്വാകർഷണം ഭൂമിയേക്കാൾ വളരെ കുറവാണ്, ആസ്റ്ററോയ്ഡ് ബെൽറ്റിനോട് കൂടുതൽ അടുത്തു നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് അവിടെ ധാരാളം ഉൽക്കാപതനങ്ങളും നടന്നിട്ടുണ്ട്. ഓർബിറ്റൽ മെക്കാനിക്സ് വെച്ച് നോക്കിയാൽ, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഒരു പാറ തെറിച്ച് ചൊവ്വയിൽ പോകുന്നതിനേക്കാൾ വളരെ എളുപ്പമാണ് ചൊവ്വയിൽ നിന്ന് ഒരു പാറ തെറിച്ച് ഭൂമിയുടെ വഴിയിൽ വന്ന് വീഴാൻ. ഈ ട്രാഫിക് അസിമ്മട്രിക് ആണ്.

ഇതെല്ലാം കൂടി ചേർത്തുവെക്കുമ്പോൾ വളരെ പേടിപ്പെടുത്തുന്ന, എന്നാൽ നമുക്ക് പരീക്ഷിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ഹൈപ്പോത്തീസിസ് ലഭിക്കും: വളരെ പണ്ട്, ചൂടുള്ളതും വെള്ളമുള്ളതുമായ ചൊവ്വയിൽ കൂടുതൽ സമയം ലഭിച്ചതുകൊണ്ട് അവിടെ ജീവൻ തുടങ്ങുന്നു. ഒരു ആസ്റ്ററോയ്ഡ് ചൊവ്വയിൽ വന്നിടിക്കുകയും, ജീവനുള്ള കുറച്ചു പാറക്കഷണങ്ങൾ ബഹിരാകാശത്തേക്ക് തെറിച്ചു പോവുകയും ചെയ്യുന്നു. ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ആ പാറ അവിടെ കിടക്കുന്നു. പിന്നീട് അത് വളരെ ചെറുപ്പമായ, അലങ്കോലമായി കിടക്കുന്ന ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് വീഴുന്നു. അതിനകത്ത് സുരക്ഷിതമായി ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന എൻഡോലിത്തിക് മൈക്രോബുകൾ ഭൂമിയിലെത്തുന്നു.

കാലക്രമേണ ചൊവ്വയുടെ മാഗ്നെറ്റിക് ഫീൽഡ് നഷ്ടപ്പെടുന്നു, അവിടുത്തെ അന്തരീക്ഷം സോളാർ വിൻഡ് അടിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്നു, വെള്ളം മുഴുവൻ ഐസായി മാറുന്നു, അങ്ങനെ ആ മാതൃ ഗ്രഹം മരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഭൂമി മരിച്ചില്ല! അവിടെ വന്നുവീണ ആ വിത്ത് ഇവിടെ തഴച്ചുവളർന്നു! ഇത് ശരിക്കും സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിനർത്ഥം എന്താണെന്നറിയാമോ? ഈ ഭൂമിയിലുള്ള സകല ജീവജാലങ്ങളും, ഇപ്പോൾ സംസാരിക്കുന്ന ഞാനും ഇത് കേൾക്കുന്ന നിങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാവരും, യഥാർത്ഥത്തിൽ ചൊവ്വാഗ്രഹക്കാരാണ്! ഇത് സംഭവിച്ചു എന്ന് പറയാൻ തെളിവുണ്ടോ? ഇല്ല, യാതൊരു തെളിവും ഇതുവരെയില്ല. സയൻസ് വഴി തെളിയിക്കപ്പെട്ട ചില കാര്യങ്ങൾ വെച്ച് ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത സാധ്യതയുള്ള ഒരു സീനാരിയോ മാത്രമാണിത്. സാധ്യത എന്നത് ഒരിക്കലും തെളിവാകില്ല, പക്ഷേ ഇതൊരു വെറും കഥയല്ല, സയൻസിന് പരിശോധിച്ച് തെളിയിക്കാൻ കഴിയുന്ന തരം കഥയാണ്.

ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇതിന്റെ തെളിവുകൾക്ക് വേണ്ടി ആകാശത്ത് മാത്രമല്ല നോക്കുന്നത്. ഭൂമിയിൽ തന്നെ മറ്റു ഗ്രഹങ്ങളിലെ അവസ്ഥയ്ക്ക് സമാനമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ അവർ പരിശോധനകൾ നടത്തുന്നുണ്ട്. അന്റാർട്ടിക്കയിൽ മക്മർഡോ ഡ്രൈ വാലീസ് എന്ന് പറയുന്ന ഒരു സ്ഥലമുണ്ട്. ഭൂമിയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും കഠിനമായ സാഹചര്യങ്ങളുള്ള ഒരു സ്ഥലമാണത്. അവിടെ അതികഠിനമായ തണുപ്പാണ്, ഒട്ടും മഴയോ മഞ്ഞുവീഴ്ചയോ ഇല്ല. അവിടുത്തെ മണ്ണിൽ ഓർഗാനിക് ആയിട്ടുള്ള യാതൊന്നുമില്ല. എത്രത്തോളം മോശം അവസ്ഥയാണെന്ന് വെച്ചാൽ, ചൊവ്വയിലേക്ക് വിടുന്ന റോവറുകൾ ടെസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ സ്പേസ് ഏജൻസികൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഈ സ്ഥലമാണ്. ഈ താഴ്വരയിലൂടെ നടന്നാൽ അവിടെ യാതൊരു ജീവനുമില്ലെന്ന് നമുക്ക് തോന്നും. എന്നാൽ എവിടെയാണ് നോക്കേണ്ടതെന്ന് കൃത്യമായി അറിഞ്ഞാൽ, നമുക്ക് അവിടെ ജീവനെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയും! അത് ഉപരിതലത്തിലല്ല, മറിച്ച് ജീവന് പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരേയൊരു സ്ഥലത്താണ് അവർ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത് — അവിടെയുള്ള ട്രാൻസ്ലൂസെന്റ് ആയ, അതായത് ചെറിയ തോതിൽ വെളിച്ചം കടത്തിവിടുന്ന പാറകൾക്ക് തൊട്ടുതാഴെ! എൻഡോലിത്തിക് മൈക്രോബുകൾ ഈ പാറയുടെ കുറച്ചു മില്ലിമീറ്ററുകൾ താഴെയായി സുരക്ഷിതമായി ജീവിക്കുന്നു. പാറയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന സൂര്യപ്രകാശം വെച്ച് അവർ ഫോട്ടോസിന്തസിസ് നടത്തുന്നു, അതേസമയം ആ പാറ അവരെ പുറത്തെ കൊടും തണുപ്പിൽ നിന്നും അൾട്രാവയലറ്റ് റേഡിയേഷനിൽ നിന്നും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ജീവനില്ലാത്ത ഒരവസ്ഥയ്ക്കും ജീവൻ നിലനിൽക്കുന്ന ഒരവസ്ഥയ്ക്കും ഇടയിലുള്ള അതിർവരമ്പ് എന്ന് പറയുന്നത് വെറും കുറച്ച് മില്ലിമീറ്റർ കട്ടിയുള്ള ഒരു പാറ മാത്രമാകാം എന്ന് ഇത് തെളിയിക്കുന്നു!

ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി തൊണ്ണൂറ്റി ആറിൽ ഈ സിദ്ധാന്തം പൊതുസമൂഹത്തിന് മുന്നിലേക്ക് വലിയ രൂപത്തിൽ കടന്നുവന്നു. അന്റാർട്ടിക്കയിലെ അലൻ ഹിൽസ് എന്ന സ്ഥലത്തുനിന്നും കിട്ടിയ ഒരു ചൊവ്വാഗ്രഹ ഉൽക്കാശിലയെക്കുറിച്ച് ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഒരു വലിയ പ്രഖ്യാപനം നടത്തി. എ എൽ എച്ച് എയ്റ്റ് ഫോർ സീറോ സീറോ വൺ (ALH84001) എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ പേര്. അതിൽ സൂക്ഷ്മദർശിനിയിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ, ചൊവ്വയിൽ പണ്ട് ജീവിച്ചിരുന്ന ബാക്ടീരിയകളുടെ ഫോസിലുകൾ പോലെയുള്ള ചില ഘടനകൾ കണ്ടെത്തി എന്നവർ അവകാശപ്പെട്ടു. ഭൂമിയിൽ സാധാരണയായി ജീവജാലങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന ചില മിനറലുകളുടെ സാന്നിധ്യവും അവർ അതിൽ കണ്ടു. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള പത്രങ്ങളിൽ ഇത് ഒന്നാം പേജ് വാർത്തയായി, അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് വരെ ഇതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.

പക്ഷേ അതിനുശേഷം ശാസ്ത്രലോകം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി. മറ്റു ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇതേ സാംപിളുകൾ എടുത്ത് വളരെ കൃത്യമായി പഠിച്ചു. എന്നിട്ട് ഈ അവകാശവാദങ്ങളെ ഓരോന്നായി പൊളിച്ചുമാറ്റി. അവർ കണ്ടെത്തിയ ആ മൈക്രോസ്കോപ്പിക് ഘടനകൾ, ഭൂമിയിലുള്ള ഏറ്റവും ചെറിയ കോശത്തേക്കാൾ വളരെ ചെറുതായിരുന്നു — ഒരുപക്ഷേ ജീവന് ആവശ്യമായ മെഷിനറികൾ ഉൾക്കൊള്ളാൻ പോലും കഴിയാത്തത്ര ചെറുത്. അതുപോലെ അതിൽ കണ്ട പ്രത്യേക മിനറലുകൾ, ജീവനില്ലാതെ തന്നെ വെറും ചൂട് കൊണ്ടോ പാറകൾ തമ്മിലിടിക്കുമ്പോഴോ സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടാകാൻ കഴിയുന്നതാണെന്നും അവർ തെളിയിച്ചു. സയൻസിന്റെ ആ കഠിനമായ പരിശോധനകളെ അതിജീവിക്കാൻ ഈ അവകാശവാദത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഇതൊരിക്കലും സയൻസിന്റെ പരാജയമല്ല, മറിച്ച് അതൊരു വലിയ വിജയമാണ്! വളരെ വലിയൊരു അവകാശവാദം മുന്നോട്ട് വെച്ചു, അതിനെ കഠിനമായി ചോദ്യം ചെയ്തു, അതിൽ അത് പരാജയപ്പെട്ടു. അതൊരു വലിയ സ്റ്റാൻഡേർഡ് സെറ്റ് ചെയ്തു — ഇനി ഭാവിയിൽ അന്യഗ്രഹ ജീവനെക്കുറിച്ച് എന്ത് അവകാശവാദം വന്നാലും, ഈ പറയുന്ന പരീക്ഷണങ്ങളെ അത് അതിജീവിക്കേണ്ടി വരും.

നിങ്ങൾ ഒരുപക്ഷേ പാൻസ്പെർമിയയെ കുറിച്ച് വേറെയും ചില തിയറികൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടാകും. അതിലൊന്നാണ് റേഡിയോപാൻസ്പെർമിയ — അതായത് യാതൊരു സംരക്ഷണവുമില്ലാത്ത ഒറ്റപ്പെട്ട സ്പോറുകൾ നക്ഷത്രങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശത്തിന്റെ മർദ്ദം കാരണം ഗാലക്സിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കും എന്ന തിയറി. ഇത് തെറ്റാണ്, കാരണം ഒരു കവചവുമില്ലാത്ത ഒരു സ്പോറിന് ബഹിരാകാശത്തെ റേഡിയേഷനെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. പാറ ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് പാൻസ്പെർമിയ തിയറി നിലനിൽക്കുന്നത് തന്നെ. പിന്നെ മറ്റൊന്ന് ഡയറക്റ്റഡ് പാൻസ്പെർമിയ ആണ് — ബുദ്ധിയുള്ള ഏതെങ്കിലും അന്യഗ്രഹ ജീവികൾ മനപ്പൂർവ്വം മറ്റ് ഗ്രഹങ്ങളിൽ ജീവന്റെ വിത്തുകൾ വിതച്ചതാണ് എന്ന് പറയുന്ന തിയറി. ഡിഎൻഎയുടെ ഘടന കണ്ടെത്തിയ ഫ്രാൻസിസ് ക്രിക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അതിന് യാതൊരു തെളിവുമില്ല. കപടശാസ്ത്രം വിൽക്കുന്ന പലരും തങ്ങളുടെ കഥകൾക്ക് വേണ്ടി ഈ തിയറിയെ വളച്ചൊടിച്ച് ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് നമ്മൾ അന്യഗ്രഹ ജീവികളുടെ മിത്തുകൾ മാറ്റിനിർത്തി പാറകളുടെയും കെമിക്കലുകളുടെയും ഫിസിക്സിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കണം.

അപ്പോൾ ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ സത്യം നമ്മൾ എങ്ങനെ കണ്ടെത്തും? അതിന് നമുക്ക് പ്രധാനമായും മൂന്ന് തരത്തിലുള്ള തെളിവുകളാണ് വേണ്ടത്.

ഒന്നാമതായി, കെമിസ്ട്രിയുടെ ചിരാലിറ്റി (Chirality) അല്ലെങ്കിൽ ഹാൻഡഡ്‌നെസ്സ് പരിശോധിക്കണം. പല ഓർഗാനിക് മോളിക്യൂളുകൾക്കും രണ്ട് രൂപങ്ങളുണ്ടാകും — നമ്മുടെ ഇടത്തെ കയ്യും വലത്തെ കയ്യും പോലെ മിറർ ഇമേജുകൾ. ഒരു ലബോറട്ടറിയിൽ വെച്ച് കെമിക്കലുകൾ കൂട്ടിക്കലർത്തിയാൽ, അവിടെ അമ്പത് ശതമാനം ലെഫ്റ്റ്-ഹാൻഡഡ് മോളിക്യൂളുകളും അമ്പത് ശതമാനം റൈറ്റ്-ഹാൻഡഡ് മോളിക്യൂളുകളും ഉണ്ടാകും. എന്നാൽ ഭൂമിയിലെ ജീവൻ അങ്ങനെയല്ല, ഈ ഭൂമിയിലുള്ള സകല ജീവജാലങ്ങളും ഉപയോഗിക്കുന്നത് ലെഫ്റ്റ്-ഹാൻഡഡ് അമിനോ ആസിഡുകൾ മാത്രമാണ്! എന്നാൽ മർച്ചീസൺ ഉൽക്കാശില പരിശോധിച്ചപ്പോൾ ജീവൻ യാതൊരു പങ്കും വഹിക്കാത്ത ബഹിരാകാശത്ത് വെച്ചുതന്നെ ലെഫ്റ്റ്-ഹാൻഡഡ് മോളിക്യൂളുകൾ കൂടുതലായി ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു പ്രവണത കണ്ടു! ഇത് ഭൂമിയിലെ ജീവജാലങ്ങളുടെ കെമിക്കൽ സ്വഭാവം സോളാർ സിസ്റ്റത്തിലെ പൊടിപടലങ്ങളിൽ നിന്ന് തന്നെ പാരമ്പര്യമായി കിട്ടിയതായിരിക്കാം എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

രണ്ടാമത്തെ കാര്യം, നമുക്ക് ചൊവ്വയിൽ നിന്നും നേരിട്ട് ഒരു മണ്ണ് സാംപിൾ ഭൂമിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണം. അവിടുത്തെ പാറ തുരന്ന് സാമ്പിൾ എടുത്ത് ഭൂമിയിലെ ലബോറട്ടറിയിൽ കൊണ്ടുവന്ന് പരിശോധിച്ചാൽ മാത്രമേ പണ്ടുകാലത്തെ കെമിക്കൽ ബയോസിഗ്നേച്ചറുകൾ നമുക്ക് കൃത്യമായി കണ്ടെത്താൻ കഴിയൂ.

മൂന്നാമത്തെ കാര്യം, ജീവന്റെ തികച്ചും സ്വതന്ത്രമായ രണ്ടാമതൊരു സാംപിൾ നമുക്ക് കണ്ടെത്തണം! വ്യാഴത്തിന്റെ ഉപഗ്രഹമായ യൂറോപ്പയുടെയും, ശനിയുടെ ഉപഗ്രഹമായ എൻസെലാഡസിന്റെയും ഐസ് നിറഞ്ഞ പുറന്തോടിന് താഴെ വലിയ സമുദ്രങ്ങളുണ്ട്. അവിടെ നമ്മൾ ഒരു പ്രോബ് അയച്ച് ജീവനുള്ള ഒരു മൈക്രോബിനെ കണ്ടെത്തിയാൽ, അത് തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ ഡിഎൻഎയോ കെമിസ്ട്രിയോ ആണ് ഉപയോഗിക്കുന്നതെങ്കിൽ, ഒരൊറ്റ സോളാർ സിസ്റ്റത്തിൽ തന്നെ ജീവൻ രണ്ട് തവണ സ്വതന്ത്രമായി ഉണ്ടായി എന്ന് ഉറപ്പിക്കാം! എങ്കിൽ ഈ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ജീവൻ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണെന്ന് തെളിയും. എന്നാൽ അതിനും നമ്മുടെ അതേ ജനറ്റിക് കോഡ് ആണ് ഉള്ളതെങ്കിലോ? എങ്കിൽ നമ്മൾ കാണുന്നത് ഒരു അന്യഗ്രഹ ജീവിയെയല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഒരു 'കസിനെ' ആണ്! അവിടെ ഗ്രഹങ്ങൾക്കിടയിൽ യാത്ര നടന്നിട്ടുണ്ട് എന്നാണ് അതിനർത്ഥം.

ഇതുകൊണ്ടാണ് പ്ലാനറ്ററി പ്രൊട്ടക്ഷൻ പ്രോട്ടോക്കോളുകൾ നിലനിൽക്കുന്നത് തന്നെ. നമ്മുടെ സ്പേസ്ക്രാഫ്റ്റുകളുടെ ദൗത്യം കഴിയുമ്പോൾ നമ്മൾ അതിനെ ഗ്യാസ് ഭീമന്മാരുടെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് ഇട്ട് കത്തിച്ചുകളയുന്നതും, റോവറുകൾ വിക്ഷേപിക്കുന്നതിന് മുൻപ് അവയെ വലിയ അവനിലിട്ട് അണുവിമുക്തമാക്കുന്നതും ഇതുകൊണ്ടാണ്. ഭൂമിയിലുള്ള ഒരു മൈക്രോബ് അറിയാതെ യൂറോപ്പയിലെ സമുദ്രത്തിൽ എത്തിപ്പെട്ടാൽ, മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ എക്സ്പെരിമെന്റ് നമ്മൾ തന്നെ നശിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

അപ്പോൾ ജീവൻ ബഹിരാകാശത്ത് നിന്നാണോ വന്നത്? ശാസ്ത്ര ലോകത്തിന് ഇന്നും അതിന് കൃത്യമായ ഉത്തരമില്ല. പക്ഷേ നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കിയ കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമാണ്: ഗ്രഹങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പാറകൾ സഞ്ചരിക്കുന്നുണ്ട്, ബയോ കെമിസ്ട്രിക്ക് ആവശ്യമായ അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങൾ ഗാലക്സിയുടെ ഇരുട്ടിൽ തനിയെ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്, ജീവന് കഠിനമായ സാഹചര്യങ്ങളെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയും. എങ്കിലും ഒരു ഉൽക്കാശിലയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്നും ഒരു ജീവനെപ്പോലും നമ്മൾ കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല എന്നതും സത്യമാണ്.

"നമ്മളെല്ലാവരും ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നത് നക്ഷത്രങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്" എന്ന് കാൾ സാഗൻ പറഞ്ഞത് ഒരു കവിതയല്ല, തികഞ്ഞ ഭൗതികശാസ്ത്ര യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. നിങ്ങളുടെ രക്തത്തിലെ ഇരുമ്പും, എല്ലുകളിലെ കാൽസ്യവും, ഡിഎൻഎയിലെ കാർബണും സൂര്യൻ ജനിക്കുന്നതിനും മുൻപ് മരിച്ചുപോയ ഏതോ നക്ഷത്രത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ രൂപപ്പെട്ടതാണ്. നിങ്ങൾ ഇതിനോടകം തന്നെ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഒരു ഉൽപ്പന്നമാണ്. ഇനി നമ്മൾ കണ്ടെത്തേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം ഇതാണ്: ജീവൻ എന്ന് പറയുന്ന ആ സങ്കീർണ്ണമായ കോശ ഘടനയും പ്രപഞ്ചം ആവർത്തിക്കുന്ന ഒന്നാണോ എന്ന്! ഈ കെമിസ്ട്രി ഒടുവിൽ ഉണർന്ന് ജീവനായി മാറിയ ഒരു വലിയ അത്ഭുതം മാത്രമായിരിക്കാം ഭൂമി, അല്ലെങ്കിൽ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഏതോ കോണിൽ വിതയ്ക്കപ്പെട്ട വിത്ത് വളർന്നു പന്തലിച്ച ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ ഒരു ഗ്രഹം മാത്രമായിരിക്കാം നമ്മുടെ ഈ വീട്!