നമ്മുടെ രക്തത്തിൽ ഉറങ്ങുന്ന അപരിചിതൻ: ഇന്ത്യൻ ഡിഎൻഎയും നിയാണ്ടർതാലുകളുടെ അവിശ്വസനീയ ചരിത്രവും

നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും സ്വന്തം ശരീരത്തിലെ ഡിഎൻഎയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഒന്ന് കണ്ണോടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ബാഹ്യമായി നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും കാണുന്ന ശരീരത്തിനും അപ്പുറം, നമ്മുടെ ഓരോ കോശങ്ങളിലും കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളുടെ ഒരു വല്ലാത്ത രഹസ്യപ്പുസ്തകം തന്നെയുണ്ട്. ആ പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകൾ മറിച്ചുനോക്കിയാൽ നമ്മുടെ സ്വന്തം ചരിത്രത്തിനിടയിൽ മറ്റൊരാളുടെ നിഴൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത് നമുക്ക് കാണാൻ സാധിക്കും. ശാസ്ത്രലോകത്തെ തന്നെ അടിമുടി ഞെട്ടിച്ച ഒരു പരമാർത്ഥം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ഇന്ന് ലോകത്തിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ജനങ്ങളിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും വൈവിധ്യമാർന്ന നിയാണ്ടർതാൽ ജീനുകൾ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് നമ്മൾ ഇന്ത്യക്കാരുടെ ഡിഎൻഎയിലാണ് എന്ന കാര്യമാണ്. സത്യത്തിൽ ഈയൊരു സത്യം ശാസ്ത്രജ്ഞർ തെളിവുകൾ സഹിതം കണ്ടെത്തിയ നിമിഷം മുതൽ അതുവരെ നമ്മൾ വായിച്ചു പഠിച്ച മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ പാഠപുസ്തകങ്ങൾ മുഴുവൻ മാറ്റിയെഴുതേണ്ടി വന്നു എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം. നമ്മുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത ബന്ധുക്കളായി ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചുതീർന്ന ആ പുരാതന മനുഷ്യരൂപങ്ങളെ തേടിയുള്ള യാത്ര ശാസ്ത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും കൗതുകമുണർത്തുന്ന ഒന്നാണ്.

ഈ മഹാകഥ തുടങ്ങുന്നത് നാലേകാൽ ലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപാണ്. ഏകദേശം നാനൂറ്റി ഇരുപതിനായിരം കൊല്ലം മുൻപ് ആദിമ മനുഷ്യന്റെ പരിണാമ വൃക്ഷത്തിൽ നിന്നും ഒരു ശാഖ വഴിപിരിഞ്ഞ് തികച്ചും പുതിയൊരു രൂപത്തിലേക്ക് വളരാൻ തുടങ്ങി. സ്പെയിനിലെ സിമാ ദെ ലോസ് ഹുയെസോസ് അഥവാ അസ്ഥികളുടെ കുഴി എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ഗുഹയിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ഫോസിലുകളാണ് നിയാണ്ടർതാൽ എന്ന ആ പ്രത്യേക മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ വിരലടയാളമായി ഗവേഷകർക്ക് മുന്നിലെത്തിയത്. എന്നാൽ ഇവിടെ നമ്മൾ പ്രത്യേകം ഓർത്തു വെക്കേണ്ട ഒരു അതിർത്തിവരമ്പുണ്ട്. ഏതാണ്ട് നാല്പതിനായിരം കൊല്ലങ്ങൾക്ക് ഇപ്പുറത്തേക്ക്, അതായത് അതിനു ശേഷമുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു നിയാണ്ടർതാൽ മനുഷ്യന്റെ പോലും ഫോസിൽ ഇന്ന് വരെ ഭൂമിയിൽ ഒരിടത്തു നിന്നും നമുക്ക് കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ലക്ഷക്കണക്കിന് കൊല്ലങ്ങൾ ഈ ഗ്രഹത്തിന്റെ കൊടും തണുപ്പിലും പ്രതിസന്ധികളിലും നെഞ്ചുവിരിച്ച് പൊരുതി നിന്ന ഒരു മഹത്തായ മനുഷ്യവംശം ഏതാണ്ട് നാല്പതിനായിരം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഈ ഭൂമുഖത്ത് നിന്ന് പാടേ തുടച്ചുനീക്കപ്പെട്ടു എന്ന കറുത്ത സത്യമാണ് ഫോസിലുകൾ ശാന്തമായി നമ്മോട് പറയുന്നത്. ശാസ്ത്രീയമായി പറഞ്ഞാൽ അവർ ഈ ലോകത്ത് നിന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി വംശനാശം സംഭവിച്ചു പോയി എന്ന് തന്നെ നമ്മൾ കരുതണം.

സ്പെയിനിലെ നിഗൂഢ ഗുഹകളിൽ നിന്നും ഇംഗ്ലണ്ടിലെ കെന്റിലുള്ള സ്വാൻസ്കോമ്പിൽ നിന്നുമൊക്കെ കിട്ടിയ അസ്ഥികഷ്ണങ്ങൾ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ തെളിഞ്ഞത്, നാല് ലക്ഷം കൊല്ലങ്ങൾക്ക് മുൻപ് യൂറോപ്പ് ആയിരുന്നു ഇവരുടെ പ്രധാന തട്ടകം എന്നാണ്. എന്നാൽ അവർ ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക കാലാവസ്ഥയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിക്കൂടി ജീവിച്ചവരല്ലായിരുന്നു എന്നതാണ് മറ്റൊരു അത്ഭുതം. ചുറ്റുപാടുകളോട് ഇണങ്ങിപ്പിടിച്ചു ജീവിക്കാനുള്ള അവരുടെ അഡാപ്റ്റേഷൻ അഥവാ അതിജീവന ശേഷി അത്രമാത്രം അസാധാരണമായിരുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന് അറുപതിനായിരം കൊല്ലങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള കൊടും തണുപ്പിൽ, ഇംഗ്ലണ്ടിലെയും സൈബീരിയയിലെയും മഞ്ഞുമൂടിയ തരിശുഭൂമികളിൽ വമ്പൻ മാമത്തുകളെ വേട്ടയാടി അവർ ജീവിച്ചിരുന്നു. അതേസമയം തന്നെ ഒരു ലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് സ്പെയിനിലെയും ഇറ്റലിയിലെയും സുഖകരമായ കാടുകളിലും, ഏഷ്യയിലെ വിദൂരമായ അൽത്തായ് പർവതനിരകളിലും അവർ തങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യം വെട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. ഏത് കഠിനമായ സാഹചര്യത്തെയും വരുതിയിലാക്കാൻ കെല്പുള്ളവരായിരുന്നു അവർ.

അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ അവർ ശരിക്കും കാഴ്ചയിൽ എങ്ങനെയായിരുന്നിരിക്കും എന്നൊരു ചോദ്യം നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഉയർന്നുവരാം. പുരാതനമായ ഒരു കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കുന്നതുപോലെ അവരുടെ മുഖം കൃത്യമായി പുനർനിർമ്മിക്കാൻ നമുക്ക് സാധിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, ഇന്നത്തെ ശാസ്ത്രത്തിന് അത് സാധ്യമാണ് എന്ന് തന്നെ പറയേണ്ടി വരും. നമ്മൾ ഗൂഗിളിലും മറ്റും അവരുടെ എത്രയോ ചിത്രങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും. എന്നാൽ അതൊരു വെറും ഭാവനയല്ല. നമുക്ക് ലഭിച്ച അവരുടെ തലയോട്ടികളാണ് ആ രഹസ്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ താക്കോൽ. ആധുനിക മനുഷ്യരായ നമ്മുടെയൊക്കെ തലയോട്ടി നല്ല ഉരുണ്ട രൂപത്തിലുള്ളതാണെങ്കിൽ, നിയാണ്ടർതാലുകളുടെ തലയോട്ടി നീളമുള്ളതും പിന്നിലേക്ക് അല്പം ചരിഞ്ഞതുമായിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് ഏറ്റവും പെട്ടെന്ന് കണ്ണിൽപ്പെടുക കണ്ണുകൾക്ക് തൊട്ടുമുകളിലുള്ള കട്ടിയുള്ള പുരികത്തിന്റെ അസ്ഥി തള്ളിനിൽക്കുന്നതാണ്. മുഖത്തിന്റെ മധ്യഭാഗം അല്പം മുന്നോട്ട് തള്ളിനിൽക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ഘടനയായിരുന്നു അവർക്ക്. ഇതിനെല്ലാം പുറമെ വളരെ വലിപ്പമുള്ളതും പരന്നതുമായ മൂക്കായിരുന്നു അവരുടേത്. ഇത്രയും വലിയൊരു മൂക്ക് ഇവർക്ക് എന്തിനായിരുന്നു എന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ ആദ്യം അത്ഭുതപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ അതിനു പിന്നിലൊരു വ്യക്തമായ കാരണമുണ്ട്. കൊടും തണുപ്പും വരണ്ടതുമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ അവിടുത്തെ കൊടുംതണുപ്പുള്ള കാറ്റ് നേരിട്ട് ശ്വാസകോശത്തിലേക്ക് പോയാൽ അത് മരണത്തിന് തന്നെ കാരണമാകാം. വായുവിലെ തണുപ്പ് മാറ്റി ചൂടും ഈർപ്പവും നൽകി ശ്വാസകോശത്തിലേക്ക് വിടാൻ പാകത്തിൽ വലിയൊരു പ്രകൃതിദത്ത എയർ കണ്ടീഷനിങ് സിസ്റ്റം പോലെയാണ് പ്രകൃതി അവരുടെ മൂക്കിനെ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തത്.

അവരുടെ പല്ലുകൾക്കും പറയാൻ ഒരുപാട് കഥകളുണ്ട്. നമ്മുടെ പല്ലുകളേക്കാൾ വളരെ വലുതും ശക്തവുമായിരുന്നു അവ. ആ പല്ലുകളിലെ സൂക്ഷ്മമായ പോറലുകൾ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ ഞെട്ടിക്കുന്ന മറ്റൊരു സത്യം പുറത്തുവന്നു. അവർ ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കുമ്പോഴും മൃഗങ്ങളുടെ തൊലി സംസ്കരിക്കുമ്പോഴും ആയുധങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുമ്പോഴുമൊക്കെ താടിയെല്ലുകളെയും പല്ലുകളെയും ഒരു മൂന്നാമത്തെ കൈ പോലെയാണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. ആധുനിക മനുഷ്യരെപ്പോലെ വ്യക്തമായ ഒരു താടി അഥവാ ചിൻ അവർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വെറുമൊരു അസ്ഥികൂടത്തിൽ നിന്നും ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുഴുവൻ മുഖച്ഛായയും വികസിപ്പിച്ചെടുക്കുന്നത് കലയും ശാസ്ത്രവും ഒത്തുചേരുന്ന ഒരത്ഭുത പ്രക്രിയയാണ്. ഫോറൻസിക് വിദഗ്ദ്ധരും ആന്ത്രപ്പോളജിസ്റ്റുകളും ഒരു അപസർപ്പകന്റെ സൂക്ഷ്മതയോടെയാണ് ഓരോ തലയോട്ടിയും പഠിക്കുന്നത്. ഇന്ന് ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സഹായത്തോടെ സിടി സ്കാനുകൾ ഉപയോഗിച്ച് തലയോട്ടിയുടെ ത്രിമാന മാതൃക കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ഉണ്ടാക്കുന്നു. അതിനുശേഷം ഡിജിറ്റൽ സോഫ്റ്റ്‌വെയറിന്റെ സഹായത്തോടെ ഓരോ പേശികളും കൃത്യമായ അളവിൽ അസ്ഥിക്ക് മുകളിൽ തുന്നിച്ചേർക്കുന്നു. തീർച്ചയായും അവരുടെ കണ്ണിന്റെ കൃത്യമായ നിറമോ ചർമ്മത്തിന്റെ നിറമോ മുഴുവനായി നമുക്ക് ഉറപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണതയോടെ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മണ്ണടിഞ്ഞുപോയ ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുഖത്തേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കാൻ ഇന്ന് നമുക്ക് സാധിക്കും. ആധുനിക കാലത്ത് തിരിച്ചറിയപ്പെടാത്ത മൃതദേഹങ്ങളുടെ മുഖം തിരിച്ചറിയാൻ ഫോറൻസിക് ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷനിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന അതേ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വികസിത രൂപമാണ് പുരാതന മനുഷ്യരുടെ കാര്യത്തിലും ഇവിടെ ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

കാഴ്ചയിൽ മാത്രമല്ല, അവരുടെ ശരീരഘടനയും കരുത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു. വീതിയേറിയ ഇടുപ്പും വിരിഞ്ഞ തോളുകളും വലിപ്പമേറിയ നെഞ്ചുമൊക്കെയുള്ള ഒരു മുതിർന്ന നിയാണ്ടർതാലിന് ഒന്നര മീറ്റർ മുതൽ ഒന്നേമുക്കാൽ മീറ്റർ വരെ ഉയരവും അറുപത്തിനാല് മുതൽ എൺപത്തിരണ്ട് കിലോഗ്രാം വരെ ഭാരവുമുണ്ടായിരുന്നു. നമ്മളെ അപേക്ഷിച്ച് ഉയരം അല്പം കുറവായിരുന്നെങ്കിലും തടിച്ച ശരീരവും ചെറിയ കൈകാലുകളും അവരുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ചൂട് പുറത്തുപോകാതെ തടഞ്ഞുനിർത്താൻ സഹായിച്ചു. കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ലക്ഷം വർഷത്തെ അതികഠിനമായ ഹിമയുഗത്തെ അതിജീവിക്കാൻ അവരുടെ ഈ ശാരീരിക ഘടന വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. എന്നാൽ ഇതിനൊരു മറുവശമുണ്ട്, അവരുടെ ഈ ശരീരം ഒരു ആയുധം കൂടിയായിരുന്നു. മൃഗങ്ങളെ പതിയിരുന്ന് ആക്രമിച്ച് ഞൊടിയിടയിൽ കീഴടക്കാൻ തക്ക അളവറ്റ പേശീബലം അവരുടെ കൈകാലുകൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.

രൂപത്തിൽ ഇത്രയധികം വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉള്ളതുകൊണ്ടുതന്നെ പണ്ടുകാലത്ത് ചിലർ അവരെ വെറുമൊരു അപരിഷ്കൃത ഗുഹാമനുഷ്യൻ അല്ലെങ്കിൽ ആൾക്കുരങ്ങ് എന്നൊക്കെ വിളിച്ച് തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ അവർ വെറുമൊരു വാനരമനുഷ്യനായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് നമ്മളെപ്പോലെ തന്നെ ബുദ്ധിയും കാര്യപ്രാപ്തിയും ചിന്താശേഷിയുമുള്ളവരായിരുന്നു. അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവ് അവരുടെ തലച്ചോറാണ്. ഒരു സാധാരണ നിയാണ്ടർതാലിന്റെ മസ്തിഷ്ക വലിപ്പം ആയിരത്തി ഇരുന്നൂറ് മുതൽ ആയിരത്തി എഴുന്നൂറ്റമ്പത് ക്യുബിക് സെന്റിമീറ്റർ വരെയായിരുന്നു. ഇത് ആധുനിക മനുഷ്യന്റെ ശരാശരി തലച്ചോറിന്റെ വലിപ്പത്തേക്കാൾ കൂടുതലാണ്. തീർച്ചയായും അവരുടെ വലിയ ശരീരത്തിന് ആനുപാതികമായാണ് ഈ തലച്ചോറ് രൂപപ്പെട്ടതെങ്കിലും, പുതിയ കാര്യങ്ങൾ ചിന്തിക്കാനും തന്ത്രങ്ങൾ മെനയാനുമുള്ള മികച്ചൊരു സൂപ്പർ കമ്പ്യൂട്ടർ തന്നെയായിരുന്നു ആ തലച്ചോറ്. ആ വലിയ തലച്ചോറാണ് അതിസങ്കീർണ്ണമായ ആയുധങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാനും തന്ത്രപരമായി വേട്ടയാടാനും ഒരു സമൂഹമായി ജീവിക്കാനും അവർക്ക് കരുത്ത് നൽകിയത്.

ഏതാണ്ട് മൂന്ന് ലക്ഷം കൊല്ലങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അവർ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ലേവാൽവാ ശൈലിയിലുള്ള കല്ലായുധ നിർമ്മാണ രീതി ഒരു വിപ്ലവം തന്നെയായിരുന്നു. വെറുതെ കല്ലുകൾ പരസ്പരം തല്ലിപ്പൊട്ടിച്ച് ആയുധമുണ്ടാക്കുന്ന രീതിയല്ലിത്, മറിച്ച് ആവശ്യമുള്ള ആയുധത്തിന്റെ രൂപം മനസ്സിൽ മുൻകൂട്ടി കണ്ട്, കൃത്യമായ പ്ലാനിങ്ങോടെ കല്ല് ചെത്തിയെടുക്കുന്ന അതീവ സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു വിദ്യയായിരുന്നു അത്. അങ്ങനെ അവർ വെറുമൊരു വേട്ടക്കാർ മാത്രമല്ല, മികച്ച ആയുധ നിർമ്മാതാക്കൾ കൂടിയായിരുന്നു. ഇവരുടെ അസ്ഥികൾ പരിശോധിച്ച ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് ഉണങ്ങിയതും ഉണങ്ങാത്തതുമായ ഒട്ടനവധി ഒടിവുകളും ചതവുകളും കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. വലിയ വന്യമൃഗങ്ങളുടെ മുഖാമുഖം നിന്ന് ജീവൻ പണയം വെച്ച് അടുത്തേക്ക് ചെന്നാണ് അവർ വേട്ടയാടിയിരുന്നത് എന്നതിനാണ് ഈ പരിക്കുകൾ അടിവരയിടുന്നത്. ഇത് അസാമാന്യ ധൈര്യവും കായികബലവും ആവശ്യമുള്ള ഒന്നായിരുന്നു. കൂടാതെ ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് തന്നെ തീയുണ്ടാക്കാനും അതിനെ നിയന്ത്രിച്ച് ഉപയോഗിക്കാനും അവർ പഠിച്ചിരുന്നു.

ഇവിടെയാണ് കൗതുകകരമായ ഒരു ശാസ്ത്രീയ ചോദ്യം ഉടലെടുക്കുന്നത്. ഹോമോ സാപിയൻസ് ആയ നമ്മളും ഹോമോ നിയാണ്ടർതാലെൻസിസ് എന്ന നിയാണ്ടർതാലുകളും പരിണാമപരമായി രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ശാഖകളാണെങ്കിൽ, അവരുടെ ഡിഎൻഎ എങ്ങനെയാണ് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ കയറിപ്പറ്റിയത്? ഇതിന് ലളിതമായ ഉത്തരം കിട്ടാൻ ഇന്ന് നമ്മുടെ പ്രകൃതിയിൽ നടക്കുന്ന ഒരു കാര്യം നോക്കിയാൽ മതി. ആർട്ടിക് മേഖലയിലെ മഞ്ഞുരുകുമ്പോൾ ഭക്ഷണത്തിനായി ധ്രുവക്കരടികൾ തെക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങി വരാറുണ്ട്. അതേസമയം തന്നെ കാടുകളിൽ ജീവിക്കുന്ന ഗ്രിസ്ലി കരടികൾ തങ്ങളുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥ വികസിപ്പിച്ച് വടക്കോട്ടും സഞ്ചരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ഇവ രണ്ടും തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടുകയും പരസ്പരം ഇണചേർന്ന് പുതിയൊരു സങ്കരയിനം കരടിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്യുന്നു. കാരണം അവ പരിണാമപരമായി വേർപിരിഞ്ഞിട്ട് അഞ്ച് മുതൽ ആറ് ലക്ഷം വർഷങ്ങൾ മാത്രമേ ആയിട്ടുള്ളൂ. അതിനാൽ പൂർണ്ണമായ ഒരു ജനിതക അകൽച്ച അവയ്ക്കിടയിൽ സംഭവിച്ചിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ആരോഗ്യത്തോടെ ജീവിക്കാനും പ്രത്യുൽപാദനം നടത്താനും കഴിയുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ അവയ്ക്കുണ്ടാകുന്നു.

ഇതേ കഥ തന്നെയാണ് നമ്മളും നിയാണ്ടർതാലുകളും തമ്മിൽ സംഭവിച്ചത്. നമ്മൾ പരിണാമത്തിന്റെ രണ്ട് ശാഖകളായിരുന്നെങ്കിലും ജനിതകമായി വളരെ അടുത്ത ബന്ധുക്കളായിരുന്നു. ഏതാണ്ട് അറുപതിനായിരം കൊല്ലങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നമ്മുടെ പൂർവ്വികരായ ഹോമോ സാപിയൻസുകൾ ആഫ്രിക്കയിൽ നിന്നും ലോകത്തിന്റെ ഇതര ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിച്ചപ്പോൾ, അവർ യൂറോപ്പിലും ഏഷ്യയിലുമൊക്കെ വെച്ച് നിയാണ്ടർതാലുകളെ കണ്ടുമുട്ടി. അവർ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുകയും പരസ്പരം ഇണചേരുകയും ചെയ്തു. തലമുറകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഉണ്ടായ സങ്കരസന്തതികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഹോമോ സാപിയൻസുകളുമായി മാത്രം ഇണചേർന്നതോടെ ഹോമോ സാപിയൻസിന്റെ ജീനുകൾ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുകയും നിയാണ്ടർതാൽ ജീനുകളുടെ അളവ് കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വരികയും ചെയ്തു. എങ്കിലും മാഞ്ഞുപോകാത്ത ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി ഇന്നും നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ആ പുരാതന ജീനുകൾ അവശേഷിക്കുന്നുണ്ട്.

എന്നാൽ ഇത് നമ്മളെ മറ്റൊരു സങ്കടകരമായ ചോദ്യത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നു. ഹോമോ സാപിയൻസ് അതിജീവിച്ചു, എന്നാൽ ശുദ്ധരക്തമുള്ള യഥാർത്ഥ നിയാണ്ടർതാലുകൾക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചു? ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ഈ ഭൂമി ഭരിച്ച ഒരു വർഗ്ഗം പെട്ടെന്ന് എങ്ങനെ അപ്രത്യക്ഷമായി? ഇതിന് കൃത്യമായ ഒരൊറ്റ ഉത്തരം ഇന്നും ശാസ്ത്രലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു നിഗൂഢതയാണെങ്കിലും പ്രധാനപ്പെട്ട ചില സാധ്യതകൾ നിലവിലുണ്ട്. വിഭവങ്ങൾക്കായുള്ള മത്സരമായിരുന്നു അതിലൊന്ന്. ഒരേ കാട്ടിലെ ഇരകൾക്കും ഗുഹകൾക്കും വേണ്ടി നമ്മളും അവരും മത്സരിച്ചപ്പോൾ, മികച്ച സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങളും കൂട്ടായ്മയുമുള്ള ഹോമോ സാപിയൻസിനോട് കിടപിടിക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

എന്നാൽ ഈ മത്സരത്തിൽ നമുക്ക് രഹസ്യമായ ഒരു പങ്കാളി ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നൊരു വാദമുണ്ട്. പ്രശസ്ത നരവംശശാസ്ത്രജ്ഞയായ പ്രൊഫസർ പാറ്റ് ഷിപ്പ്മാന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ നമ്മുടെ ആ രഹസ്യ ആയുധം ചെന്നായ്ക്കളായിരുന്നു. ആ കാലത്ത് മനുഷ്യരും നിയാണ്ടർതാലുകളും ചെന്നായ്ക്കളും ഒരേ മൃഗങ്ങളെയാണ് വേട്ടയാടിയിരുന്നത്. എന്നാൽ അവിടെ വെച്ച് മനുഷ്യരും ചെന്നായ്ക്കളും തമ്മിൽ പരസ്പര ധാരണയോടെയുള്ള ഒരു സഖ്യം രൂപപ്പെട്ടു. ചെന്നായ്ക്കൾ തങ്ങളുടെ വേഗതയും സംഘബലവും ഉപയോഗിച്ച് കാട്ടുപോത്തുകളെയും മാനുകളെയും ഭയപ്പെടുത്തി ഓടിച്ച് തളർത്തുന്നു. പിന്നാലെ എത്തുന്ന മനുഷ്യൻ തന്റെ കുന്തങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ആ മൃഗങ്ങളെ എളുപ്പത്തിൽ കൊലപ്പെടുത്തുന്നു. വേട്ടയിലെ ഏറ്റവും അപകടം പിടിച്ച ഭാഗം ചെന്നായ്ക്കൾ ഏറ്റെടുത്തപ്പോൾ, കിട്ടിയ ഇരയെ മനുഷ്യർ ചെന്നായ്ക്കളുമായി പങ്കുവെച്ചു. ഈ അത്ഭുതകരമായ കൂട്ടുകെട്ട് ഹോമോ സാപിയൻസിന് വലിയൊരു മുൻതൂക്കം നൽകി. എന്നാൽ ഇത്തരമൊരു മൃഗസഖ്യം ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയാത്ത നിയാണ്ടർതാലുകൾ ക്രമേണ മത്സരത്തിൽ പിന്നിലാവുകയും പട്ടിണിയിലാവുകയും ചെയ്തു. ഇന്ന് നമ്മൾ കാണുന്ന ഇണക്കമുള്ള നായ്ക്കൾ ഉണ്ടായത് ഏതാണ്ട് പതിനായിരം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപാണ് എന്ന് പലരും കരുതുമ്പോഴും, സൈബീരിയയിലും ബെൽജിയത്തിലും നിന്ന് കിട്ടിയ മുപ്പത്തിമൂവായിരം കൊല്ലം പഴക്കമുള്ള നായയുടേതിന് സമാനമായ ഫോസിലുകൾ മനുഷ്യനും ചെന്നായും തമ്മിലുള്ള ഈ പുരാതന സൗഹൃദത്തിന് ബലം നൽകുന്നുണ്ട്.

ഇതുകൂടാതെ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ കൊടുംതണുപ്പും മറ്റൊരു കാരണമായിരുന്നു. നിയാണ്ടർതാലുകളുടെ ഡിഎൻഎ പഠനങ്ങൾ മറ്റൊരു ദയനീയ ചിത്രം കൂടി വെളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. അവരുടെ ജനസംഖ്യ വളരെ കുറവായിരുന്നു. ഒറ്റപ്പെട്ട ചെറിയ ചെറിയ കൂട്ടങ്ങളായി ജീവിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് അടുത്ത ബന്ധുക്കൾ തമ്മിൽ തന്നെ ഇണചേരേണ്ട ഗതികേട് അവർക്കുണ്ടായി. അടുത്ത രക്തബന്ധമുള്ളവർ തമ്മിൽ തുടർച്ചയായി ഇണചേരുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളിൽ ജനിതക വൈവിധ്യം ഇല്ലാതാവുകയും, മാരകമായ പാരമ്പര്യ രോഗങ്ങളും പ്രത്യുൽപാദന ശേഷിക്കുറവും പിടിപെടുകയും ചെയ്യും. മാറുന്ന കാലാവസ്ഥയെയും രോഗങ്ങളെയും ചെറുത്തുനിൽക്കാൻ കഴിയാതെ അവർ കൂട്ടത്തോടെ ഇല്ലാതായി.

എങ്കിലും അവർ അവശേഷിപ്പിച്ചു പോയ അടയാളങ്ങളിലൂടെയാണ് നമ്മൾ ഇന്ന് അവരുടെ കഥയറിയുന്നത്. 1830 കളിൽ ബെൽജിയത്തിലും 1848 ൽ ജിബ്രാൾട്ടറിലും ഇവരുടെ ഫോസിലുകൾ കണ്ടെത്തിയിരുന്നുവെങ്കിലും ലോകം അതൊരു പുതിയ മനുഷ്യവർഗ്ഗമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. ജിബ്രാൾട്ടറിലെ ഫോർബ്‌സ് ക്വാറിയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ഒരു സ്ത്രീയുടെ തലയോട്ടിയായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ 1856 ൽ ജർമ്മനിയിലെ നിയാണ്ടർ താഴ്‌വരയിലെ ഒരു ചുണ്ണാമ്പുകല്ല് ക്വാറിയിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയ അസ്ഥികൂടമാണ് ലോകത്തിന്റെ കണ്ണ് തുറപ്പിച്ചത്. ശാസ്ത്രജ്ഞർ പഴയ തലയോട്ടികൾ വീണ്ടും പരിശോധിച്ച്, ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന തികച്ചും വ്യത്യസ്തനായ മറ്റൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു ഇതെന്ന് ആദ്യമായി സ്ഥിരീകരിച്ചു.

ഈ കണ്ടെത്തലുകൾ നമ്മളെ വീണ്ടും കൊണ്ടെത്തിക്കുന്നത് നമ്മുടെ സ്വന്തം ഡിഎൻഎയുടെ ഉള്ളറകളിലേക്കാണ്. വർഷങ്ങളോളം ശാസ്ത്രം കരുതിയിരുന്നത് ആഫ്രിക്കൻ ജനതയിൽ നിയാണ്ടർതാൽ ജീനുകൾ തീരെയില്ല എന്നായിരുന്നു. കാരണം ഹോമോ സാപിയൻസ് ആഫ്രിക്ക വിട്ട് യൂറോപ്പിലേക്ക് പോയ ശേഷമാണ് നിയാണ്ടർതാലുകളുമായി കലർന്നത് എന്നതായിരുന്നു അന്നത്തെ നിഗമനം. എന്നാൽ പുതിയ ജനിതക പഠനങ്ങൾ ആ ധാരണ തിരുത്തിക്കുറിച്ചു. ആഫ്രിക്കൻ ജനതയിലും ഈ ജീനുകളുടെ അംശമുണ്ട്. യൂറോപ്പിൽ വെച്ച് ഇണചേർന്ന മനുഷ്യരുടെ പിൻഗാമികൾ പിൽക്കാലത്ത് ആഫ്രിക്കയിലേക്ക് തിരികെ കുടിയേറിയപ്പോൾ അവരിലൂടെ ആ ജീനുകൾ അവിടെയും എത്തിച്ചേരുകയായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഇന്ത്യക്കാരുടെ കാര്യം വരുമ്പോൾ ഈ കഥ തികച്ചും വിസ്മയകരമായ ഒരു തലത്തിലേക്ക് മാറുന്നു. ഒരു ശരാശരി ഇന്ത്യക്കാരന്റെ ഡിഎൻഎയിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ ശതമാനം മാത്രമാണ് നിയാണ്ടർതാൽ ജീനുകൾ ഉള്ളതെങ്കിലും, അതിന്റെ വൈവിധ്യത്തിലാണ് യഥാർത്ഥ അത്ഭുതം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ലോകത്തിലെ മറ്റൊരു ജനവിഭാഗത്തിലും കാണാത്ത അത്രയും വിഭിന്നമായ നിയാണ്ടർതാൽ ജീനുകളാണ് ഇന്ത്യക്കാരിൽ കണ്ടെത്തിയിട്ടുള്ളത്. ലോകത്ത് ഇന്നേവരെ പുനർനിർമ്മിച്ചിട്ടുള്ള ആകെ നിയാണ്ടർതാൽ ജീനുകളുടെ ഏതാണ്ട് പകുതിയോളം വകഭേദങ്ങൾ വെറും ഇന്ത്യക്കാരുടെ സാമ്പിളുകളിൽ നിന്ന് മാത്രം വീണ്ടെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ പതിനായിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി ലോകത്തിന്റെ നാനാഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള മനുഷ്യക്കൂട്ടങ്ങൾ പല പല വഴികളിലൂടെ ഇന്ത്യയിലേക്ക് കുടിയേറുകയും പരസ്പരം ഇടകലരുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഈ മഹാസങ്കലനം ഇന്ത്യയെ ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയൊരു ജീൻ കലവറയാക്കി മാറ്റി. അങ്ങനെ മറ്റെവിടെയും കാണാത്ത വിധം ആ പുരാതന പൈതൃകം ഇന്ത്യയിൽ സുരക്ഷിതമായി സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ നമ്മൾ വെറുമൊരു വ്യക്തികളല്ല, മറിച്ച് നമുക്ക് മുൻപേ കടന്നുപോയ സർവ്വ മനുഷ്യരുടെയും അറിവുകൾ രേഖപ്പെടുത്തി വെച്ച ജീവിക്കുന്ന ഒരു ലൈബ്രറിയാണ് നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും.

എന്നാൽ ഈ ജനിതക ബന്ധം വെറുമൊരു ചരിത്രകൗതുകം മാത്രമല്ല, അത് ഇന്നും നമ്മുടെ ആരോഗ്യത്തെയും ജീവിതത്തെയും നേരിട്ട് സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന് ഗർഭധാരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില പ്രധാന ഹോർമോൺ ജീനുകൾ നമുക്ക് കിട്ടിയത് നിയാണ്ടർതാലുകളിൽ നിന്നാണ്. സ്ത്രീകളിൽ പ്രത്യുൽപാദന ശേഷി കൂട്ടാനും ഗർഭച്ഛിദ്രത്തിനുള്ള സാധ്യത കുറയ്ക്കാനും ഇത് അന്ന് സഹായിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ മറുവശത്ത് അലർജികൾ, ടൈപ്പ് ടു പ്രമേഹം എന്നിവയ്ക്കുള്ള സാധ്യത കൂട്ടുന്ന ജീനുകളും, വേദനയോടും വെയിലിനോടും നമ്മൾ കൂടുതൽ സെൻസിറ്റീവ് ആകുന്നതിനുള്ള കാരണങ്ങളും, ചിലരിൽ നിക്കോട്ടിൻ അഡിക്ഷൻ അഥവാ പുകവലിയോടുള്ള അമിതമായ ആസക്തി ഉണ്ടാക്കുന്ന ജീനുകളുമൊക്കെ ഈ നിയാണ്ടർതാൽ പൈതൃകത്തിന്റെ ഭാഗമായി നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ കടന്നുകൂടിയതാണ്. ചുരുക്കത്തിൽ നമ്മുടെ രോഗങ്ങളുടെ ചരിത്രം പഠിക്കുന്നത് സത്യത്തിൽ നമ്മുടെ പൂർവ്വികരുടെ ചരിത്രം പഠിക്കുന്നത് തന്നെയാണ്.

മനുഷ്യ പരിണാമത്തിന്റെ ഏറ്റവും നിഗൂഢവും ശക്തവുമായ ഒരു കണ്ണാടിയാണ് നിയാണ്ടർതാലുകൾ. പുതിയ ഓരോ ഫോസിലുകളും ജനിതക പഠനങ്ങളും വരുമ്പോൾ നമ്മുടെ പഴയ ധാരണകൾ തിരുത്തപ്പെടുകയും അറിവുകൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമാവുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നത് മുൻപ് ജീവിച്ചുപോയ മനുഷ്യരുടെ ഓർമ്മകളിലാണ്.