നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ അത്ഭുത യന്ത്രങ്ങൾ: പേശികളുടെ അജ്ഞാത ലോകം

നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഈ നിമിഷം വളരെ ശാന്തമായി ഇരിക്കുകയാണെന്ന് കരുതുക. നിങ്ങൾ ഒരു കസേരയിലോ അല്ലെങ്കിൽ നിലത്തോ ചാരിയിരിക്കുകയാണ്. നിങ്ങളുടെ ശരീരം തികച്ചും വിശ്രമാവസ്ഥയിലാണെന്നാണ് നിങ്ങളുടെ വിചാരം. എന്നാൽ വാസ്തവത്തിൽ നിങ്ങളെ ആ ഒരു പോസ്ചറിൽ അങ്ങനെ തളർന്നുപോകാതെ നിവർത്തിപ്പിടിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ കോടിക്കണക്കിന് അതിസൂക്ഷ്മ തന്മാത്രാ യന്ത്രങ്ങൾ ഒരു നിമിഷം പോലും കണ്ണടയ്ക്കാതെ നിരന്തരം ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഒന്ന് ആലോചിച്ചുനോക്കൂ, വെറും മൂന്നേ മൂന്ന് സെക്കൻഡ് നേരത്തേക്ക് ഈ യന്ത്രങ്ങൾ അവയുടെ പ്രവർത്തനം പൂർണ്ണമായും നിർത്തിവെച്ചാൽ എന്തായിരിക്കും സംഭവിക്കുക? നിങ്ങൾ ഇരിക്കുന്നിടത്ത് നിന്ന് ഒരു തുണിക്കഷണം പോലെ അല്ലെങ്കിൽ നിയന്ത്രണം വിട്ട ഒരു നൂൽപാവയെപ്പോലെ നിലത്തേക്ക് താഴെ വീഴും. അതൊരു സാധാരണ വീഴ്ചയായിരിക്കില്ല. കാരണം ഗുരുത്വാകർഷണം നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തെ നിരന്തരം താഴേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അതിനെതിരെ നമ്മൾ അറിയാതെ തന്നെ പേശികൾ നിലനിർത്തുന്ന ആ അടിസ്ഥാന മുറുക്കത്തെയാണ് നാം മസിൽ ടോൺ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ആ ഒരു ബാലൻസ് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ നമുക്ക് തല നേരെ നിർത്താനോ, നട്ടെല്ല് നിവർത്താനോ, എന്തിന് ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല.

പക്ഷേ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ജനിച്ച നിമിഷം മുതൽ അവസാന ശ്വാസം വരെ രാപ്പകലില്ലാതെ നമ്മളെ ജീവനോടെ നിലനിർത്തുന്ന ഈ അവിശ്വസനീയമായ യന്ത്രങ്ങളെ നമ്മളാരും ഇതുവരെ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടില്ല. നമ്മൾ ആദ്യമായി ശ്വാസമെടുത്ത് ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞപ്പോഴും, ആദ്യമായി നിലത്ത് കാലുറപ്പിച്ച് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴും, ഇപ്പോൾ ഈ വിവരണം കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ സ്വയമേവ ചിമ്മുന്ന ആ ഒരു മൈക്രോ സെക്കൻഡിൽ പോലും ഇവരാണ് അണിയറയിൽ പണിയെടുക്കുന്നത്. ഭൂരിഭാഗം ആളുകളും കരുതുന്നത് പേശികൾ എന്നാൽ കടകളിൽ കാണുന്ന പോലെയുള്ള വെറുമൊരു മാംസക്കഷണമാണെന്നാണ്. മറ്റു ചിലർ വിചാരിക്കുന്നത് അത് ശരീരത്തിന്റെ ബാഹ്യസൗന്ദര്യത്തിനും ശക്തിക്കും വേണ്ടിയുള്ള വെറുമൊരു ഉപകരണം മാത്രമാണെന്നാണ്. എന്നാൽ ശാസ്ത്രം പറയുന്ന യാഥാർത്ഥ്യം ഇതിനേക്കാൾ എത്രയോ മടങ്ങ് അത്ഭുതകരമാണ്. നിങ്ങളുടെ തലച്ചോറിലെ ചിന്തകളെ ഭൗതിക ലോകത്തിലെ ചലനങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്ന ഒരു ജീവനുള്ള ജൈവസാങ്കേതികവിദ്യയാണ് നിങ്ങളുടെ ഓരോ പേശിയും.

യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു പേശി എന്താണെന്ന് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ നമ്മൾ ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലേക്ക്, ഏകദേശം മുന്നൂറ്റമ്പത് കോടി വർഷങ്ങൾ പുറകിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കണം. ജീവന്റെ ആദ്യകാല രൂപങ്ങൾ ഇവിടെ ഉടലെടുത്ത ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ഇന്നത്തെപ്പോലെ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന ജീവജാലങ്ങളോ മരങ്ങളോ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച് കടലിലെ പോഷകങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ നിശ്ശബ്ദമായി ഒഴുകിനടന്ന ഏകകോശ ജീവികൾ മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. അന്ന് അവയ്ക്ക് വേട്ടയാടേണ്ട ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു, ശത്രുക്കളെ കണ്ട് ഭയന്നോടേണ്ട കാര്യവുമില്ലായിരുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ജലത്തിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം കിട്ടിയാൽ ജീവിക്കും, ഇല്ലെങ്കിൽ നശിച്ചുപോകും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രകൃതിക്ക് അന്ന് ചലനം എന്നൊരു പുതിയ കഴിവ് നിർമ്മിക്കേണ്ട യാതൊരു ആവശ്യവുമില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ കാലക്രമേണ ജീവികളുടെ എണ്ണം പെരുകുകയും അതിജീവനത്തിനായി ഭക്ഷണത്തിന് കടുത്ത മത്സരം ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തതോടെ കഥ മാറി. ചില ജീവികൾ മറ്റു ജീവികളെ ആഹാരമാക്കാൻ തുടങ്ങി. ഭൂമിയിൽ ആദ്യമായി ഇരയും വേട്ടക്കാരനും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം ആരംഭിച്ചു.

അവിടെയാണ് പരിണാമം ഒരു പുതിയ നിയമം മുന്നോട്ട് വെച്ചത്. ആർക്കാണോ അല്പം വേഗത്തിൽ നീങ്ങാൻ കഴിയുന്നത്, അവർക്ക് ഭക്ഷണം കിട്ടും; ആർക്കാണോ അനങ്ങാൻ കഴിയാത്തത്, അവർ മറ്റൊരാളുടെ ആഹാരമായി മാറും. അതോടെ ചലിക്കാനുള്ള അതിശക്തമായ ഒരു സമ്മർദ്ദം പ്രകൃതിയിൽ രൂപപ്പെട്ടു. എന്നാൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞ ഒരു മൃദുവായ കോശത്തിന് എങ്ങനെയാണ് സ്വയം സങ്കോചിക്കാനും ഒരു ഭൗതികബലം പുറത്തേക്ക് പ്രയോഗിക്കാനും കഴിയുക? അതിനുള്ള ഉത്തരമായി പ്രകൃതി കണ്ടെത്തിയത് ഒരു പുതിയ അവയവത്തെയല്ല, മറിച്ച് രണ്ട് ചെറിയ പ്രോട്ടീനുകളെയാണ്. അവയാണ് ആക്റ്റിനും മയോസിനും. തുടക്കത്തിൽ ഈ പ്രോട്ടീനുകൾ കോശത്തിനുള്ളിലെ സാധനങ്ങൾ ഒരിടത്തുനിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് മാറ്റാനും കോശവിഭജനത്തിന് സഹായിക്കാനുമുള്ള ചെറിയ തന്മാത്രാ ട്രോളികളായിട്ടാണ് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ ഏകദേശം അറുപത് കോടി വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ബഹുകോശ ജീവികൾ പരിണമിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ, പ്രകൃതി ഈ രണ്ട് പ്രോട്ടീനുകളെയും വളരെ കൃത്യമായ വരികളായി അടുക്കിവെച്ച് ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ യഥാർത്ഥ സങ്കോച കലകൾ നിർമ്മിച്ചു. ഇന്നത്തെ ജെല്ലിഫിഷിന്റെയും കടൽ അനിമോണുകളുടെയും പൂർവ്വികരിലാണ് ഈ അത്ഭുതം ആദ്യമായി സംഭവിച്ചത്. ശ്രദ്ധിച്ചുനോക്കിയാൽ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാകും, നമ്മുടെ അസ്ഥികൂടമോ നട്ടെല്ലോ ഒക്കെ പരിണമിക്കുന്നതിനും കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പേ പേശികൾ ഈ ഭൂമിയിൽ പിറവിയെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഇനി ഈ ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിലേക്ക് വന്നാൽ, നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തിലെ ഒരു പേശി യഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്ങനെയാണ് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന് നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം. ഉദാഹരണത്തിന് നിങ്ങളുടെ കൈയിലെ ബൈസെപ്സ് പേശിയിൽ ഒന്ന് തൊട്ടുനോക്കൂ. പുറമെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അതൊരു ലളിതമായ മാംസക്കഷണമായി തോന്നുമെങ്കിലും, അതിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് സൂക്ഷ്മദർശിനിയിലൂടെ കടന്നുചെന്നാൽ ഒരു റഷ്യൻ പാവ തുറക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ചെറിയ പാവകൾ കാണുന്നതുപോലെ വിസ്മയകരമായ പല പാളികൾ കാണാം. ഏറ്റവും പുറമെ പേശിയെ മുഴുവനായി പൊതിഞ്ഞു സൂക്ഷിക്കുന്ന ശക്തമായ ഒരു ബാഹ്യ ആവരണമുണ്ട്, ഇതിനെ എപ്പിമൈസിയം എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇത് പേശിയുടെ ഘടന നിലനിർത്താൻ മാത്രമല്ല, പേശി ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന ബലത്തെ ടെൻഡണുകളിലൂടെ അസ്ഥികളിലേക്ക് സുരക്ഷിതമായി എത്തിക്കാനും സഹായിക്കുന്നു. ഈ ആവരണത്തിനുള്ളിലേക്ക് നോക്കിയാൽ പേശി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് നിരവധി കട്ടിയുള്ള കെട്ടുകളാലാണെന്ന് കാണാം. ഒരു കേബിളിനുള്ളിലെ വയറുകളുടെ കൂട്ടം പോലെ കാണപ്പെടുന്ന ഈ ഓരോ കെട്ടിനെയും ഫാസിക്കിൾ എന്നാണ് പറയുന്നത്. അതിനെയും പെരിമൈസിയം എന്ന മറ്റൊരു പാളി സംരക്ഷിക്കുന്നു.

ഇനി ഒരു ഫാസിക്കിളിനുള്ളിലേക്ക് വീണ്ടും ഇറങ്ങിചെന്നാൽ അവിടെ നൂറുകണക്കിന് നീളമുള്ള നാരുകൾ കാണാം. ഇവയാണ് പേശീനാരുകൾ അഥവാ മസിൽ ഫൈബറുകൾ. സാധാരണ മനുഷ്യകോശങ്ങൾ മൈക്രോസ്കോപ്പിലൂടെ മാത്രം കാണാൻ കഴിയുന്നത്ര ചെറുതാണെങ്കിൽ, ഒരു സ്കെലിറ്റൽ മസിൽ ഫൈബർ എന്നത് സെന്റീമീറ്ററുകളോളം നീളമുള്ള ഒരു ഭീമൻ കോശമാണ്. ജീവശാസ്ത്രത്തിലെ പല അടിസ്ഥാന നിയമങ്ങളെയും കാറ്റിൽപ്പറത്തിക്കൊണ്ടാണ് ഈ കോശം ജീവിക്കുന്നത്. സാധാരണ ഒരു കോശത്തിന് അതിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിനായി ഒരു ന്യൂക്ലിയസ് മാത്രം ഉള്ളപ്പോൾ, ഈ നീളമുള്ള പേശീകോശത്തിനുള്ളിൽ നൂറുകണക്കിന് ന്യൂക്ലിയസുകൾ ഒരേസമയം പ്രവർത്തിക്കുന്നു. നമ്മൾ അമ്മയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ വളരുന്ന സമയത്ത് മയോബ്ലാസ്റ്റുകൾ എന്ന് വിളിക്കുന്ന അനേകം ചെറിയ കോശങ്ങൾ പരസ്പരം കൂടിച്ചേർന്ന് ലയിച്ചുപോകുമ്പോഴാണ് ഈ ഭീമൻ കോശം രൂപപ്പെടുന്നത്. ഒരു വലിയ ഫാക്ടറി കാര്യക്ഷമമായി നടത്താൻ പല ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റുകളിൽ സൂപ്പർവൈസർമാരെ വെക്കുന്നതുപോലെ, പേശീകോശത്തിന്റെ ഓരോ ഭാഗത്തെയും നിയന്ത്രിക്കാനും പ്രോട്ടീൻ നിർമ്മാണം ഏകോപിപ്പിക്കാനും ഈ ഓരോ ന്യൂക്ലിയസുകളും നിരന്തരം പണിയെടുക്കുന്നു.

ഈ പേശീകോശത്തിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അവിടെ സമാന്തരമായി അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്ന നൂറുകണക്കിന് സൂക്ഷ്മ കുഴലുകൾ കാണാം, ഇവയാണ് മയോഫൈബ്രിലുകൾ. ഇവയ്ക്കുള്ളിലാണ് വരമ്പുകൾ പോലെ ആവർത്തിച്ചുവരുന്ന സാർക്കോമിയറുകൾ ഉള്ളത്. നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ വലിയ ചലനത്തിന്റെയും യഥാർത്ഥ എഞ്ചിൻ ഈ സാർക്കോമിയറുകളാണ്. ഇതിനുള്ളിലാണ് നമ്മൾ നേരത്തെ കണ്ട ആക്റ്റിനും മയോസിനും നേർക്കുനേർ അണിനിരന്നിരിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ കൈ മടക്കുമ്പോൾ ഈ പ്രോട്ടീനുകൾ സ്വയം ചെറുതാവുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. മറിച്ച്, രണ്ട് കൈവിരലുകൾ പരസ്പരം കോർത്ത് ഉള്ളിലേക്ക് തള്ളുമ്പോൾ വിരലുകളുടെ നീളം കുറയാതെ തന്നെ കൈകളുടെ അകലം കുറയുന്നതുപോലെ, ആക്റ്റിനും മയോസിനും പരസ്പരം കൂടുതൽ ഉള്ളിലേക്ക് തെന്നി നീങ്ങുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഇതാണ് സ്ലൈഡിംഗ് ഫിലമെന്റ് തിയറി. കോടിക്കണക്കിന് സാർക്കോമിയറുകൾ ഒരേ മൈക്രോ സെക്കൻഡിൽ ഒരുമിച്ച് ഈ തെന്നിനീങ്ങൽ നടത്തുമ്പോഴാണ് ഒരു ഭാരം ഉയർത്താനോ വേഗത്തിൽ ഓടാനോ നമുക്ക് സാധിക്കുന്നത്.

എന്നാൽ ഒരു ചിന്തയിൽ നിന്ന് ഈ മുഴുവൻ പ്രക്രിയയും എങ്ങനെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത് എന്ന് അറിയുമ്പോഴാണ് ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ സങ്കീർണ്ണത വ്യക്തമാകുക. നിങ്ങൾ കൈ ഉയർത്താൻ തീരുമാനിക്കുന്ന നിമിഷം തലച്ചോറിലെ മോട്ടോർ കോർട്ടെക്സിൽ നിന്ന് ഒരു വൈദ്യുത സിഗ്നൽ പുറപ്പെട്ട് നട്ടെല്ലിലൂടെ അതിവേഗം സഞ്ചരിച്ച് പേശിയുടെ അരികിലെത്തുന്നു. എന്നാൽ നാഡീകോശം പേശീകോശത്തെ ഒരിക്കലും നേരിട്ട് സ്പർശിക്കുന്നില്ല. അവ തമ്മിൽ ഒരു ബാക്ടീരിയയേക്കാൾ ചെറിയ, ഏകദേശം ഇരുപത് മുതൽ അമ്പത് നാനോമീറ്റർ മാത്രം വീതിയുള്ള ഒരു കൊച്ചു വിടവുണ്ട്; ഇതാണ് ന്യൂറോമസ്കുലാർ ജംഗ്ഷൻ. വൈദ്യുതിക്ക് ഈ വിടവ് ചാടിക്കടക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നതുകൊണ്ട് നാഡിയുടെ അറ്റം അസറ്റൈൽകോളിൻ എന്നൊരു രാസദൂതനെ പുറത്തുവിടുന്നു. ഈ രാസവസ്തു പേശിയുടെ ഉപരിതലത്തിലെ റിസപ്റ്ററുകളിൽ ചെന്ന് തൊടുന്നതോടെ പേശീകോശത്തിൽ ഒരു പുതിയ വൈദ്യുത തരംഗം രൂപപ്പെടുന്നു. ആ വൈദ്യുതി ടി-ട്യൂബ്യൂളുകൾ എന്ന പ്രത്യേക തുരങ്കങ്ങൾ വഴി കോശത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പാഞ്ഞുചെല്ലുകയും, സാർക്കോപ്ലാസ്മിക് റെറ്റികുലം എന്ന സംഭരണശാലയിൽ നിന്ന് കാൽസ്യം അയോണുകളെ വൻതോതിൽ തുറന്നുവിടുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഈ കാൽസ്യം ചെന്ന് ട്രോപ്പോണിൻ എന്ന പ്രോട്ടീനുമായി ചേരുമ്പോൾ, അതുവരെ ആക്റ്റിനെ മറച്ചുപിടിച്ചിരുന്ന ട്രോപ്പോമയോസിൻ എന്ന സുരക്ഷാ കവചം വശത്തേക്ക് മാറുന്നു. അതോടെ കാത്തിരുന്ന മയോസിൻ തലകൾ മുന്നോട്ട് നീണ്ട് ആക്റ്റിനെ മുറുകെ പിടിച്ച് മുന്നോട്ട് വലിക്കുന്നു. ഈ അത്ഭുത പ്രവർത്തനത്തിന് ഇന്ധനമായി ശരീരം ഉപയോഗിക്കുന്നത് എടിപി എന്ന ഊർജ്ജ നാണയത്തെയാണ്. ഓരോ തവണ മയോസിൻ പിടിവിട്ട് വീണ്ടും പിടിക്കാനും ഈ ഊർജ്ജം ആവശ്യമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഒരാൾ മരണപ്പെടുമ്പോൾ ശരീരത്തിൽ പുതിയ എടിപി ഇല്ലാതാവുകയും മയോസിൻ പിടിവിടാതിരുന്ന് ശരീരം വലിഞ്ഞു മുറുകുന്ന റിഗർ മോർട്ടിസ് എന്ന അവസ്ഥ ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്യുന്നത്.

നമ്മുടെ പേശികൾ പല തരത്തിലുണ്ട്. പതുക്കെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന എന്നാൽ മണിക്കൂറുകളോളം ക്ഷീണിക്കാതെ ജോലി ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന സ്ലോ-ട്വിച്ച് ഫൈബറുകൾ ഒരുവശത്ത്; അതിവേഗത്തിലും വലിയ ശക്തിയിലും സങ്കോചിക്കുന്ന എന്നാൽ വളരെ വേഗം തളർന്നുപോകുന്ന ഫാസ്റ്റ്-ട്വിച്ച് ഫൈബറുകൾ മറുവശത്ത്. ഇതിനുപുറമെ ഹൃദയത്തിൽ മാത്രം കാണപ്പെടുന്ന, ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മുടങ്ങാതെ താളാത്മകമായി മിടിക്കുന്ന കാർഡിയാക് മസിലുകളും, ആന്തരാവയവങ്ങളുടെ ചലനം നമ്മളറിയാതെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന സ്മൂത്ത് മസിലുകളും നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വിസ്മയം തീർക്കുന്നു.

എന്നാൽ ജിമ്മിൽ പോയി വ്യായാമം ചെയ്യുമ്പോൾ പേശികൾക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ലോകമെമ്പാടും വലിയൊരു തെറ്റിദ്ധാരണ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. പേശികൾ കീറിപ്പറിയുന്നത് കൊണ്ടാണ് അവ വലുതാകുന്നത് എന്നാണ് ഭൂരിഭാഗം ആളുകളും വിശ്വസിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ശാസ്ത്രം ഇന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നത് പേശിവളർച്ചയുടെ യഥാർത്ഥ രഹസ്യം മെക്കാനിക്കൽ ടെൻഷൻ ആണെന്നാണ്. നമ്മൾ ഭാരമുയർത്തുമ്പോൾ പേശികൾക്കുള്ളിലെ ടൈറ്റിൻ എന്ന ഭീമൻ പ്രോട്ടീൻ സ്പ്രിംഗ് പോലെ വലിഞ്ഞുനീളുകയും ആ ഭൗതിക ബലത്തെ കോശത്തിനുള്ളിലെ രാസസന്ദേശമാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിനെ മെക്കാനോട്രാൻസ്ഡക്ഷൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. തുടർന്ന് കോശത്തിന്റെ നിർമ്മാണ മാനേജറായ എംടോർ സിഗ്നലിംഗ് പാത ഉണരുകയും സാറ്റലൈറ്റ് സെല്ലുകൾ പുതിയ ന്യൂക്ലിയസുകൾ നൽകി പേശീനാരുകളെ കൂടുതൽ കട്ടിയുള്ളതാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. വർക്കൗട്ടിനു ശേഷം അനുഭവപ്പെടുന്ന പേശിവേദന ലാക്റ്റിക് ആസിഡ് കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് കണക്റ്റീവ് ടിഷ്യൂകളിലുണ്ടാകുന്ന സൂക്ഷ്മ പ്രതികരണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ ജിം എന്നത് വളർച്ചയ്ക്കുള്ള ഒരു സന്ദേശം നൽകുന്ന സ്ഥലം മാത്രമാണ്; മതിയായ പ്രോട്ടീനും ഗാഢനിദ്രയും ലഭിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് ശരീരം പേശികളെ പുതുക്കിപ്പണിത് വലുതാക്കുന്നത്.

ഇതിനെല്ലാം ഒരു മറുവശവുമുണ്ട്. പേശികളെ നിലനിർത്താൻ ശരീരത്തിന് വലിയ തോതിൽ ഊർജ്ജവും കലോറിയും ആവശ്യമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നമ്മൾ പേശികളെ നിരന്തരം ഉപയോഗിക്കാതിരുന്നാൽ, ഊർജ്ജം ലാഭിക്കാൻ വേണ്ടി ശരീരം വളരെ നിശ്ശബ്ദമായി അവയെ പൊളിച്ചുമാറ്റാൻ തുടങ്ങും. ആഴ്ചകളോളം കിടപ്പിലാകുന്ന രോഗികളിലും, ഗുരുത്വാകർഷണമില്ലാത്ത ബഹിരാകാശത്ത് കഴിയുന്ന യാത്രികരിലും, വാർദ്ധക്യത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന സാർക്കോപീനിയ എന്ന അവസ്ഥയിലുമെല്ലാം പേശികൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഇതിനാലാണ്. ചുരുക്കത്തിൽ, പേശികൾ എന്നത് വെറുമൊരു ബാഹ്യ അലങ്കാരമല്ല, മറിച്ച് നിങ്ങളുടെ ഓരോ ചിന്തയ്ക്കും ജീവൻ നൽകുന്ന, അറുപത് കോടി വർഷങ്ങളുടെ പരിണാമ ചരിത്രമുള്ള ജീവനുള്ള അത്ഭുത യന്ത്രങ്ങളാണ്. അവയെക്കുറിച്ച് കൃത്യമായ ശാസ്ത്രബോധം വളർത്തിയെടുക്കുകയും നിരന്തരമായ ചലനത്തിലൂടെയും ശരിയായ പോഷണത്തിലൂടെയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ആരോഗ്യകരമായ ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.