ഭൂമിയുടെ ആഴങ്ങളിലെ കറുത്ത വിസ്മയം: പെട്രോളിയത്തിന്റെ ജനനവും പ്രയാണവും

രാവിലെ ഉണർന്നെഴുന്നേറ്റ് കയ്യിലെടുക്കുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് ടൂത്ത്ബ്രഷിൽ തുടങ്ങി, തിളപ്പിച്ച കാപ്പിയുമായി ഇരിക്കുന്ന മേശപ്പുറത്തെ ഫോണിന്റെ കവറും, ദിവസവും ഓഫീസിലേക്കോ കോളേജിലേക്കോ പോകാൻ നമ്മൾ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുന്ന ബൈക്കും കാറും, തലയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ അങ്ങ് വാനോളമുയർന്നു പറക്കുന്ന കൂറ്റൻ വിമാനങ്ങളും, നമ്മൾ ദിവസവും യാത്ര ചെയ്യുന്ന റോഡുകളിലെ മിനുസമുള്ള കറുത്ത ടാറും, എന്തിനേറെ നമ്മൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങളിലെ പോളിയെസ്റ്റർ നൂലുകളും ചർമ്മത്തിൽ പുരട്ടുന്ന ക്രീമുകളും വരെ നിങ്ങൾ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? ബാഹ്യമായി നോക്കുമ്പോൾ പരസ്പരം യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലെന്ന് തോന്നുന്ന ഈ വസ്തുക്കളുടെയെല്ലാം ഉള്ളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ ചെന്നാൽ അവിടെയൊരു പൊതുഘടകമുണ്ട്. അതാണ് പെട്രോളിയം അഥവാ ക്രൂഡ് ഓയിൽ. ലോകം ഇന്ന് കാണുന്ന രീതിയിൽ ചലിക്കുന്നതും നമ്മുടെ ആധുനിക നാഗരികത ഇത്രയും ഉയരത്തിൽ എത്തിനിൽക്കുന്നതും ഭൂമിയുടെ ഉള്ളറകളിൽ നിന്ന് മനുഷ്യൻ കുഴിച്ചെടുത്ത ഈ ഒരൊറ്റ കറുത്ത കൊഴുത്ത ദ്രാവകത്തിന്റെ പിൻബലത്തിലാണ്. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് ഈ എണ്ണ? ഇത് എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്? എങ്ങനെയാണ് നമ്മുടെ കാലുകൾക്ക് കിലോമീറ്ററുകളോളം താഴെ കല്ലുകൾക്കിടയിൽ ഇങ്ങനെയൊരു മഹാത്ഭുതം രൂപപ്പെട്ടത്? വെറും കറുത്ത കൊഴുത്ത ഒരു ചെളിദ്രാവകം എങ്ങനെയാണ് നമ്മൾ കത്തിക്കുന്ന പെട്രോളും ഡീസലും പാചകവാതകവുമൊക്കെയായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നത്? ഇതിന് പിന്നിലുള്ള അവിശ്വസനീയമായ ശാസ്ത്ര രഹസ്യങ്ങളിലേക്ക് നമുക്കൊന്ന് കണ്ണോടിക്കാം.

നമുക്ക് ആദ്യം തന്നെ അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു ചോദ്യത്തിൽ നിന്ന് തുടങ്ങാം; ശാസ്ത്രീയമായി പറഞ്ഞാൽ എന്താണ് ഈ എണ്ണ? പെട്രോളിയം എന്നത് പ്രധാനമായും ഹൈഡ്രോകാർബണുകളുടെ അതിസങ്കീർണ്ണമായ ഒരു കൂട്ടായ്മയാണ്. പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ തന്നെ ഹൈഡ്രജനും കാർബണും പരസ്പരം വിട്ടുപിരിയാതെ കൈകോർത്തുപിടിച്ചുണ്ടാക്കിയ ലക്ഷക്കണക്കിന് രാസതന്മാത്രകളുടെ ഒരു സങ്കരമാണിത്. പ്രകൃതിയിൽ ലഭ്യമായ ഏറ്റവും സാന്ദ്രമായ ഊർജ്ജ സംഭരണികളിൽ ഒന്നാണിത് എന്ന് നമുക്ക് നിസ്സംശയം പറയാം. വളരെ ലളിതമായ ഒരു ഉപമയിലൂടെ പറഞ്ഞാൽ, ഇന്നു നമ്മൾ കത്തിച്ചു തീർക്കുന്ന ഓരോ തുള്ളി എണ്ണയും യഥാർത്ഥത്തിൽ കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് പതിച്ച സൂര്യന്റെ വെളിച്ചവും താപവുമാണ്. ആ പ്രാചീന സൂര്യപ്രകാശത്തെ ജീവന്റെ തുടിപ്പുകൾ തങ്ങളിലേക്ക് ആവാഹിച്ച്, പിന്നീട് ഭൂമിയുടെ പാറക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ ഒരു ടൈം ക്യാപ്സൂൾ പോലെ ഭദ്രമായി ദ്രാവകരൂപത്തിൽ അടച്ചുവെച്ച ഒന്നാണ് പെട്രോളിയം.

ഇവിടെയാണ് ഭൂരിഭാഗം ആളുകളുടെയും മനസ്സിൽ പണ്ടുമുതലേ വേരുറച്ചുപോയ വലിയൊരു തെറ്റിദ്ധാരണ കടന്നുവരുന്നത്. സ്കൂൾ കാലഘട്ടത്തിലെ ചില ചിത്രങ്ങളിൽ നിന്നോ അല്ലെങ്കിൽ സിനിമകളിൽ നിന്നോ ഒക്കെ കേട്ടുപഴകിയതുകൊണ്ട് പലരും വിശ്വസിക്കുന്നത്, പണ്ട് ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന വലിയ ടി-റെക്സും ബ്രോന്റോസോറസും പോലെയുള്ള ഭീമാകാരന്മാരായ ദിനോസറുകൾ ചത്തൊടുങ്ങി മണ്ണടിഞ്ഞാണ് പെട്രോളായി മാറിയത് എന്നാണ്. എന്നാൽ ശാസ്ത്രം തെളിവുകൾ സഹിതം പറയുന്നത് അതൊരു ശുദ്ധമായ മിഥ്യാധാരണ മാത്രമാണെന്നാണ്. ദിനോസറുകൾക്ക് പെട്രോളിയം രൂപീകരണവുമായി യാതൊരു നേരിട്ടുള്ള ബന്ധവുമില്ല. കാരണം, നമ്മുടെ ഭൂമിയെ മാറ്റിമറിച്ച ഈ എണ്ണയ്ക്ക് കാരണക്കാരായത് ഭീമാകാര ജീവികളല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ നഗ്നനേത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് കാണാൻ പോലും കഴിയാത്തത്ര ചെറിയ സൂക്ഷ്മജീവികളാണ്.

അപ്പൊ സംഭവം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ഏകദേശം പത്തോ ഇരുപതോ മുപ്പതോ കോടി വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഭൂമി ഇന്നത്തെപ്പോലെയല്ലായിരുന്നു. അക്കാലത്തെ ചൂടുപിടിച്ച പുരാതന സമുദ്രങ്ങളിൽ കോടാനുകോടി എണ്ണത്തിൽ അതിവേഗം പെരുകി ജീവിച്ചിരുന്ന ഫൈറ്റോപ്ലാങ്ക്ടൺ എന്നറിയപ്പെടുന്ന സൂക്ഷ്മ ആൽഗകളും, അവയെ ആഹാരമാക്കി ജീവിച്ചിരുന്ന സൂപ്ലാങ്ക്ടൺ എന്ന അതിസൂക്ഷ്മ കടൽ ജീവികളുമായിരുന്നു ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ ശിൽപികൾ. സമുദ്രത്തിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ സൂര്യപ്രകാശം സമൃദ്ധമായി കിട്ടുന്ന ഭാഗത്ത് ഒഴുകിനടന്നുകൊണ്ട് ഈ കുഞ്ഞു സസ്യങ്ങൾ പ്രകാശസംശ്ലേഷണം വഴി സൂര്യന്റെ ഊർജ്ജത്തെ രാസോർജ്ജമാക്കി തങ്ങളുടെ ശരീരത്തിലെ കൊഴുപ്പുകളായും കാർബൺ തന്മാത്രകളായും സംഭരിച്ചുവെച്ചു. അവയുടെ ആയുസ്സ് പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ ഈ സൂക്ഷ്മജീവികൾ ചത്തൊടുങ്ങുകയും, കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിലേക്ക് ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി വർഷങ്ങളോളം തുടർച്ചയായി പെയ്തിറങ്ങുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. സമുദ്രഗവേഷകർ ഇതിനെ അതീവ മനോഹരമായ ഒരു പേരിട്ടാണ് വിളിക്കുന്നത്: കടലിലെ മഞ്ഞുവീഴ്ച അഥവാ മെറൈൻ സ്നോ.

പക്ഷേ ഇവിടെ സാധാരണ പ്രകൃതിനിയമങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായ മറ്റൊരു പ്രതിഭാസം നടക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണയായി കടലിലോ കരയിലോ ഒരു ജീവി ചത്താൽ എന്ത് സംഭവിക്കും? അവിടെയുള്ള വിഘടനകാരികളായ ബാക്ടീരിയകൾ വായുവിലെ ഓക്സിജൻ ഉപയോഗിച്ച് ആ ജൈവാവശിഷ്ടങ്ങളെ ജീർണ്ണിപ്പിച്ചു കളയും. അതിന്റെ ഫലമായി അതിലെ കാർബൺ കാർബൺ ഡൈ ഓക്സൈഡായി മാറി വീണ്ടും അന്തരീക്ഷത്തിലേക്കോ വെള്ളത്തിലേക്കോ തിരികെ പോവുകയാണ് ചെയ്യുക. എന്നാൽ നമ്മുടെ കഥയിൽ അങ്ങനെ സംഭവിച്ചില്ല. ചില പ്രത്യേകതരം ആഴക്കടൽ തടങ്ങളിൽ വെള്ളത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് നിലയ്ക്കുകയും, അടിത്തട്ടിലേക്ക് പുതിയ ഓക്സിജൻ എത്താതാവുകയും ചെയ്തു. ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇതിനെ അനോക്സിക് അവസ്ഥ അഥവാ ഓക്സിജൻ പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥ എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ഓക്സിജൻ ഒട്ടുമില്ലാത്ത ഈ ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിൽ സാധാരണ ജീർണ്ണനത്തിന് കാരണമാകുന്ന ബാക്ടീരിയകൾക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. അതോടെ, കടൽത്തട്ടിൽ അടിഞ്ഞുകൂടിയ ആ കോടാനുകോടി സൂക്ഷ്മജീവികളുടെ മൃതശരീരങ്ങൾ അഴുകിപ്പോകാതെ യാതൊരു കേടുപാടും കൂടാതെ അവിടെത്തന്നെ അടിഞ്ഞുകിടന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകളും സഹസ്രാബ്ദങ്ങളും കടന്നുപോയപ്പോൾ അടുത്ത ഘട്ടം ആരംഭിച്ചു. കരയിൽ നിന്ന് നദികളും ശക്തമായ കാറ്റും ഒഴുക്കിക്കൊണ്ടുവന്ന ടൺ കണക്കിന് മണലും ചെളിയും കളിമണ്ണും ഈ ജൈവാവശിഷ്ടങ്ങൾക്ക് മുകളിലേക്ക് അടരുകളായി വന്നുമൂടി. സാധാരണയായി അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് ലയിച്ചുപോകേണ്ടിയിരുന്ന ആ സൂര്യകാർബൺ, കല്ലുകൾക്കിടയിലെ ഒരു പ്രകൃതിദത്ത ശവക്കല്ലറയിൽ ശാശ്വതമായി അടയ്ക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.

ഇങ്ങനെ അടിഞ്ഞുകൂടിയ ചെളിയുടെയും മണലിന്റെയും അടിയിൽ അകപ്പെട്ടുപോയ ജൈവാംശത്തിന് പിന്നീട് എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന് നമുക്ക് നോക്കാം. മുകളിലുള്ള അടിഞ്ഞുകൂടലുകളുടെ കനം കിലോമീറ്ററുകളോളം വർദ്ധിച്ചപ്പോൾ, താഴെയുള്ള ഭാഗത്ത് ഭീമാകാരമായ മർദ്ദവും ഭാരവും അനുഭവപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. അതിനുള്ളിലെ വെള്ളമെല്ലാം പൂർണ്ണമായി പുറന്തള്ളപ്പെട്ടു. കാലക്രമേണ ഈ സൂക്ഷ്മജീവികളുടെ ശരീരത്തിലെ കൊഴുപ്പുകളും പ്രോട്ടീനുകളും കളിമണ്ണുമായി ചേർന്ന് ഒരു രാസപരിവർത്തനത്തിന് വിധേയമായി. അങ്ങനെ ഖരരൂപത്തിലുള്ള, തൊട്ടാൽ മെഴുക് പോലിരിക്കുന്ന, അതിസങ്കീർണ്ണമായ ഒരു വലിയ ജൈവതന്മാത്രയായി അത് മാറി. ഇതിനെയാണ് ശാസ്ത്രലോകം കെറോജൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. വളരെ എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ പറഞ്ഞാൽ, ഇതൊരു പാതിവെന്ത പെട്രോളിയമാണ്. നമ്മൾ അടുക്കളയിൽ ചപ്പാത്തി ഉണ്ടാക്കാൻ മാവ് കുഴച്ചുവെച്ച അവസ്ഥപോലെ; രൂപം വന്നിട്ടുണ്ട്, പക്ഷേ അത് തിന്നാൻ പാകത്തിൽ പൂർണ്ണമായി ചുട്ടെടുക്കാൻ ഇനിയും കഠിനമായ ചൂട് ആവശ്യമാണ്.

അവിടേക്കാണ് ഭൂമിയുടെ ആഴങ്ങളിലെ തീച്ചൂള കടന്നുവരുന്നത്. നമുക്കറിയാം, ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് കുഴിച്ചു പോകുംതോറും ചൂട് ക്രമേണ കൂടിക്കൂടി വരും. ശരാശരി കണക്കുപ്രകാരം ഓരോ കിലോമീറ്റർ ആഴത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോഴും താപനില ഏകദേശം ഇരുപത്തിയഞ്ച് മുതൽ മുപ്പത് ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസ് വരെ വർദ്ധിക്കുന്നു. ഭൂഗർഭശാസ്ത്രത്തിൽ ഇതിനെ ജിയോതെർമൽ ഗ്രേഡിയന്റ് എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ഇതിനോടൊപ്പം മുകളിലുള്ള കൂറ്റൻ പാറകളുടെ കിലോമീറ്ററുകളോളം ഘനമുള്ള ഭാരം ഉണ്ടാക്കുന്ന അതിഭീമമായ മർദ്ദവും കൂടിയാകുമ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ മാറിമറിയുന്നു. ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളോളം ഈ കൊടുംചൂടും മർദ്ദവും കെറോജനിൽ നിരന്തരമായി പ്രവർത്തിച്ചു. ഈ പ്രക്രിയയെ താപീയ വിഘടനം അഥവാ തെർമൽ ക്രാക്കിംഗ് എന്ന് വിളിക്കുന്നു. കഠിനമായ ചൂടിൽ ആ നീണ്ട മെഴുക് തന്മാത്രകൾ പൊട്ടിപ്പിളർന്ന് നേർത്ത ദ്രാവക ഹൈഡ്രോകാർബണുകളായി ഉരുകിയൊഴുകാൻ തുടങ്ങി.

പക്ഷേ ഇവിടെ പ്രകൃതി നടപ്പിലാക്കിയ അതിശയകരമായ ഒരു സന്തുലിതാവസ്ഥയുണ്ട്. അതിനെയാണ് ഓയിൽ വിൻഡോ അഥവാ എണ്ണ രൂപപ്പെടുന്നതിനുള്ള കൃത്യമായ താപജാലകം എന്ന് പറയുന്നത്. ഒരു ഉറവിട പാറയിൽ ശുദ്ധമായ ദ്രാവക പെട്രോളിയം രൂപപ്പെടണമെങ്കിൽ അവിടുത്തെ താപനില കൃത്യമായി അറുപത് ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസിനും നൂറ്റി ഇരുപത് ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസിനും ഇടയിലായിരിക്കണം. സാധാരണയായി ഭൂമിക്കടിയിൽ രണ്ട് മുതൽ നാല് കിലോമീറ്റർ വരെ ആഴത്തിലാണ് ഈ കൃത്യമായ താപപരിധി പ്രകൃതി ഒരുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നത്. ഒരുപക്ഷേ ചൂട് അറുപത് ഡിഗ്രിയിലും താഴെയാണെങ്കിൽ ആ കെറോജൻ ഒട്ടും വേവാതെ പച്ചയായിത്തന്നെ കിടക്കും, എണ്ണ ഉണ്ടാവുകയേയില്ല. ഇനി മറുവശത്ത് ചൂട് നൂറ്റിയമ്പത് ഡിഗ്രിക്ക് മുകളിലേക്ക് പോയാലോ? അപ്പോൾ ഉണ്ടായ എണ്ണ മുഴുവൻ കരിഞ്ഞുപോവുകയും, അത് വെറും മീഥെയ്ൻ പോലെയുള്ള പ്രകൃതിവാതകമായി ആവിയായി മാറുകയും ചെയ്യും. അതുകൊണ്ട് ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിൽ വളരെ കൃത്യമായ ഈ താപപരിധിയിൽ ദീർഘകാലം കിടന്ന കല്ലുകളിൽ മാത്രമേ ശുദ്ധമായ ദ്രാവക എണ്ണ ജന്മമെടുത്തിട്ടുള്ളൂ.

ഇനി മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട ഘട്ടത്തിലേക്ക് നമുക്ക് കടക്കാം. ഇങ്ങനെ ആഴങ്ങളിലെ ഉറവിട പാറകളിൽ എണ്ണ രൂപപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞാൽ അതവിടെ അടങ്ങിയിരിക്കുമോ? ഒരിക്കലുമില്ല. ഷെയ്ൽ പോലെയുള്ള കല്ലുകളുടെ വളരെ ഇടുങ്ങിയ, കണ്ണുകൊണ്ട് കാണാൻ കഴിയാത്തത്ര ചെറിയ വിള്ളലുകൾക്കുള്ളിലാണ് എണ്ണ ജനിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഒരിക്കൽ ദ്രാവകവും വാതകവുമായി അത് മാറിക്കഴിഞ്ഞാൽ, ആ ഇടുങ്ങിയ ഇടത്ത് നിൽക്കാൻ അവയ്ക്ക് കഴിയില്ല. ഭൂമിക്കടിയിൽ തളംകെട്ടിക്കിടക്കുന്ന ലവണജലത്തേക്കാൾ സാന്ദ്രത കുറഞ്ഞതാണ് ഹൈഡ്രോകാർബണുകൾ. നമുക്കറിയാം, ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളത്തിലേക്ക് ഒരു തുള്ളി എണ്ണയൊഴിച്ചാൽ എണ്ണ സ്വാഭാവികമായും മുകളിലേക്ക് പൊങ്ങിവരും. ഇതേ ഭൗതികശാസ്ത്ര നിയമം തന്നെയാണ് ഭൂമിക്കടിയിലും പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. താഴെയുള്ള കടുത്ത മർദ്ദവും സാന്ദ്രതക്കുറവും കാരണം ഈ എണ്ണ പാറകളുടെ ചെറിയ വിള്ളലുകളിലൂടെ പതുക്കെപ്പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് ഒഴുകി നീങ്ങാൻ തുടങ്ങും. ഈ പ്രയാണത്തെയാണ് മൈഗ്രേഷൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെ മുകളിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന എണ്ണയെ തടഞ്ഞുനിർത്താൻ വഴിയിൽ യാതൊരു തടസ്സവുമില്ലെങ്കിൽ എന്ത് സംഭവിക്കും? അത് ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലത്തിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി കാറ്റിലും വെയിലിലും പെട്ട് ബാഷ്പീകരിക്കപ്പെട്ട് പൂർണ്ണമായി നശിച്ചുപോകും.

അങ്ങനെ നശിച്ചുപോകാതിരിക്കാൻ പ്രകൃതി ഒരു അത്ഭുതകരമായ മൂന്നംഗ സംവിധാനം ഒരുക്കിവെച്ചിട്ടുണ്ട്: റിസർവോയർ, സീൽ, ട്രാപ്പ്. പലരും ചിന്തിക്കുന്നത് ഭൂമിക്കടിയിൽ എണ്ണ വലിയ ഗുഹകളിലോ കുളങ്ങളിലോ തടാകങ്ങളിലോ പോലെ കെട്ടിക്കിടക്കുകയാണെന്നാണ്. എന്നാൽ അതല്ല സത്യം. ഒരു സ്പോഞ്ച് വെള്ളം കുടിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത് നിങ്ങൾ കണ്ടിട്ടില്ലേ? അതുപോലെ മണൽക്കല്ലുകൾ, ചുണ്ണാമ്പുകല്ലുകൾ എന്നിവയുടെ ഉള്ളിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന് സൂക്ഷ്മ സുഷിരങ്ങളിലാണ് എണ്ണ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇത്തരം പാറകളെയാണ് റിസർവോയർ അഥവാ സംഭരണ പാറ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഈ സംഭരണ പാറയിൽ എത്തുന്ന എണ്ണ മുകളിലേക്ക് രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാതിരിക്കാൻ അതിന്റെ തൊട്ടുമുകളിൽ സുഷിരങ്ങളില്ലാത്ത, കട്ടിയുള്ള മറ്റൊരു പാറയുടെ അടപ്പ് ആവശ്യമാണ്. ഇതിനെയാണ് സീൽ അഥവാ അടപ്പുപാറ എന്ന് പറയുന്നത്. കളിമണ്ണുകൊണ്ടുള്ള ഷെയ്ലോ അല്ലെങ്കിൽ ഉപ്പുപാളികളോ ആണ് സാധാരണയായി ഈ അടപ്പായി മാറുന്നത്. മൂന്നാമതായി വേണ്ടത് ഒരു ട്രാപ്പ് അഥവാ കെണിയാണ്. ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിലെ ഫലകചലനങ്ങൾ കാരണം ഈ പാറകൾ മടങ്ങി ഒരു തലകീഴായി വെച്ച തൊപ്പി പോലെയോ കുട പോലെയോ ആകൃതി പ്രാപിക്കുമ്പോൾ, മുകളിലേക്ക് കയറിവരുന്ന എണ്ണ ആ വളവിന്റെ അടിയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോകുന്നു. താഴെ നല്ലൊരു സംഭരണ പാറയും, മുകളിൽ രക്ഷപ്പെടാൻ വിടാത്ത അടപ്പും, അവയെ ഒതുക്കിനിർത്തുന്ന കെണിയും ഒത്തുവരുമ്പോൾ മാത്രമാണ് സമ്പൂർണ്ണമായ ഒരു എണ്ണപ്പാടം നിലവിൽവരുന്നത്.

ഇവിടെയാണ് ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ആ രാഷ്ട്രീയ-ഭൗമ രഹസ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം കിടക്കുന്നത്: എന്തുകൊണ്ടാണ് ലോകത്തിലെ ആകെ എണ്ണയുടെ പകുതിയോളം മിഡിൽ ഈസ്റ്റിൽ അഥവാ പശ്ചിമേഷ്യൻ മണ്ണിൽ മാത്രം കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടത്? ഇതിന് കാരണം പ്രകൃതിയുടെ അത്ഭുതകരമായ ചില യാദൃശ്ചികതകൾ ആ പ്രദേശത്തിന് ഒത്തുവന്നു എന്നതാണ്. ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ഇന്നത്തെ അറേബ്യൻ നാടുകൾ ഭൂമധ്യരേഖയ്ക്ക് സമീപം സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്ന ടെഥിസ് എന്ന അതിവിശാലമായ ഉഷ്ണമേഖലാ സമുദ്രത്തിലാണ് കിടന്നിരുന്നത്. അവിടെ വർഷം മുഴുവൻ ശക്തമായ വെയിലും ചൂടും ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്വാഭാവികമായും അവിടെ വളർന്നുപെരുകിയ സൂക്ഷ്മ പ്ലാങ്ക്ടണുകളുടെ അളവ് ഭൂമിയിൽ മറ്റൊരിടത്തും കാണാത്തത്ര ഭീമാകാരമായിരുന്നു. അതോടൊപ്പം തന്നെ ആ സമുദ്രത്തിൽ അടിഞ്ഞുകൂടിയ കട്ടിയുള്ള ചുണ്ണാമ്പുകല്ലുകൾ ലോകത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച സംഭരണ പാറകളായി മാറി.

അവിടെയും തീർന്നില്ല, ആ സമുദ്രം വറ്റിവരണ്ട ഘട്ടങ്ങളിൽ കിലോമീറ്ററുകളോളം കനത്തിൽ അടിഞ്ഞുകൂടിയ പാറപോലെയുള്ള ഉപ്പുപാളികൾ അവിടെ ഏറ്റവും ശക്തമായ സീലുകളായി പ്രവർത്തിച്ചു. ഉപ്പിന്റെ പ്രത്യേകത എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ഭൂകമ്പം കൊണ്ടോ മറ്റോ അതിൽ എന്തെങ്കിലും വിള്ളലുകൾ വീണാൽപ്പോലും കടുത്ത മർദ്ദത്തിൽ അത് മെഴുക് പോലെ സ്വയം ഉരുകി ആ വിള്ളലുകൾ തനിയെ അടച്ചുപൂട്ടും. അതിനുശേഷം അറേബ്യൻ ഫലകം യുറേഷ്യൻ ഫലകവുമായി വന്നിടിച്ചപ്പോൾ സഗ്രോസ് പർവതങ്ങൾ ഉയരുകയും, ഈ പാറകളെല്ലാം വലിയ മടക്കുകളായി വളഞ്ഞ് കൂറ്റൻ കെണികൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. സൗദി അറേബ്യയിലെ ഘവാർ എന്ന ഒറ്റ എണ്ണപ്പാടം മാത്രം ഇരുനൂറ്റിയെൺപത് കിലോമീറ്ററിലധികം നീളത്തിലാണ് കിടക്കുന്നത് എന്ന് കേൾക്കുമ്പോഴാണ് ഈ ഭൂഗർഭ കെണികളുടെ വ്യാപ്തി നമുക്ക് മനസ്സിലാകുന്നത്. ചുരുക്കത്തിൽ സമൃദ്ധമായ ജീവൻ, മികച്ച സംഭരണ പാറ, സുരക്ഷിതമായ ഉപ്പിന്റെ അടപ്പ്, ഭീമാകാരമായ കെണികൾ എന്നിവയെല്ലാം ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി ഒരു തടസ്സവുമില്ലാതെ ഒത്തുചേർന്നതുകൊണ്ടാണ് മിഡിൽ ഈസ്റ്റ് ലോകത്തിന്റെ ഊർജ്ജ കേന്ദ്രമായി മാറിയത്.

ഇങ്ങനെ കല്ലുകൾക്കിടയിൽ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ആ കറുത്ത ദ്രാവകത്തെ വൻകിട ഡ്രില്ലിംഗ് റിഗ്ഗുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ഭൂമിയുടെ ആഴങ്ങൾ തുരന്ന് മുകളിലേക്ക് പമ്പ് ചെയ്ത് എടുക്കുമ്പോഴാണ് അതിനെ ക്രൂഡ് ഓയിൽ അഥവാ അസംസ്കൃത എണ്ണ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഈ അസംസ്കൃത എണ്ണ കാണാൻ കറുപ്പോ കടുംതവിട്ടോ പച്ചയോ നിറത്തിലുള്ള കട്ടിയുള്ള കൊഴുത്ത ഒരു ദ്രാവകമായിരിക്കും. കരിഞ്ഞ ഗന്ധവും അതിനുണ്ടാകും. ഇതിന്റെ ഉള്ളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് വ്യത്യസ്ത ഹൈഡ്രോകാർബൺ തന്മാത്രകൾ യാതൊരു ചിട്ടയുമില്ലാതെ കൂടിക്കുഴഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ്. ഇതിൽ ഒരൊറ്റ കാർബൺ ആറ്റം മാത്രമുള്ള കൊച്ചു തന്മാത്രകൾ മുതൽ എഴുപതിലധികം കാർബൺ ആറ്റങ്ങൾ നീളത്തിൽ ചങ്ങലപോലെ കോർത്തുണ്ടാക്കിയ വലിയ ഭാരമേറിയ തന്മാത്രകൾ വരെയുണ്ട്. സ്വാഭാവികമായും ഈ അസംസ്കൃത എണ്ണ അങ്ങനെതന്നെ എടുത്ത് നമ്മുടെ കാറിലോ വിമാനത്തിലോ ഫാക്ടറികളിലോ നേരിട്ട് ഉപയോഗിക്കാൻ സാധിക്കില്ല. കാരണം അതിൽ പെട്രോളും ഡീസലും ടാറുമെല്ലാം ഒന്നിച്ച് കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞാണ് കിടക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ട് ഈ അസംസ്കൃത എണ്ണയെ കപ്പലുകളിലും പൈപ്പ് ലൈനുകളിലുമായി ഓയിൽ റിഫൈനറികൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന വൻ വ്യവസായശാലകളിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നു. ഈ റിഫൈനറികളിൽ വെച്ച് നടത്തുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സാങ്കേതിക വിദ്യയാണ് ഫ്രാക്ഷണൽ ഡിസ്റ്റിലേഷൻ അഥവാ ആംശിക സ്വേദനം. പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ വലിയ സങ്കീർണ്ണമായി തോന്നുമെങ്കിലും ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വം നമ്മൾ നിത്യജീവിതത്തിൽ കാണുന്നത്ര ലളിതമാണ്: വ്യത്യസ്ത വലിപ്പമുള്ള തന്മാത്രകൾ തിളച്ചു മറിയുന്ന താപനിലകൾ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും. ഭാരം കുറഞ്ഞ ചെറിയ തന്മാത്രകൾ വളരെ ചെറിയ ചൂടിൽത്തന്നെ വേഗത്തിൽ ആവിയായി മാറുമ്പോൾ, ഭാരമേറിയ നീളൻ തന്മാത്രകൾക്ക് ആവിയാകാൻ കടുത്ത ചൂട് ആവശ്യമാണ്.

റിഫൈനറികളിൽ ക്രൂഡ് ഓയിലിനെ കൂറ്റൻ ചൂളകളിൽ വെച്ച് ഏകദേശം നാനൂറ് ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസ് വരെ ശക്തമായി ചൂടാക്കുന്നു. അപ്പോൾ എണ്ണ മുഴുവൻ തിളച്ചു പതഞ്ഞ് വാതകരൂപത്തിലുള്ള ആവിയായി മാറുന്നു. ഈ ചൂടുള്ള ആവിയെ ഉയരമുള്ള ഒരു വലിയ ടവറിലേക്ക് താഴെനിന്ന് കടത്തിവിടുന്നു. ഇതിനെ ഫ്രാക്ഷനേറ്റിംഗ് കോളം എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഈ ടവറിന്റെ പ്രത്യേകത എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, അതിന്റെ ഏറ്റവും താഴത്തെ തട്ടിൽ അതികഠിനമായ ചൂടായിരിക്കും, എന്നാൽ ടവറിന്റെ മുകളിലേക്ക് പോകുംതോറും തണുപ്പ് ക്രമേണ കൂടിക്കൂടി വരും. വിവിധ ഉയരങ്ങളിൽ ദ്രാവകങ്ങൾ വേർതിരിച്ച് ശേഖരിക്കാൻ പാകത്തിൽ പ്രത്യേക തട്ടുകൾ ഇതിനുള്ളിൽ ക്രമീകരിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ആവി മുകളിലേക്ക് ഉയരുമ്പോൾ, ഓരോ ഘടകങ്ങളും അവയുടെ തിളനിലയ്ക്ക് അനുസരിച്ച് തണുത്തുറഞ്ഞ് ദ്രാവകമായി മാറി അതത് തട്ടുകളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു.

അങ്ങനെ ആ ടവറിൽ നിന്ന് എന്തൊക്കെ അത്ഭുതകരമായ ഉൽപ്പന്നങ്ങളാണ് പ്രകൃതി നമുക്ക് സമ്മാനിക്കുന്നത് എന്ന് നോക്കൂ. ആ ടവറിന്റെ ഏറ്റവും മുകൾത്തട്ടിൽ, അതായത് ഏറ്റവും തണുപ്പുള്ള ഭാഗത്ത് എത്തിച്ചേരുന്നത് കാർബൺ തന്മാത്രകളുടെ എണ്ണം ഒന്നുമുതൽ നാലുവരെ മാത്രമുള്ള ഏറ്റവും ഭാരം കുറഞ്ഞ വാതകങ്ങളാണ്. ഇതാണ് നമ്മൾ വീടുകളിൽ ഗ്യാസ് അടുപ്പ് കത്തിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന എൽപിജി അഥവാ പ്രൊപ്പെയ്നും ബ്യൂട്ടെയ്നും. സാധാരണ ഊഷ്മാവിൽ വാതകമായിരിക്കുന്ന ഇവയെ ചെറിയ മർദ്ദം നൽകി സിലിണ്ടറുകളിൽ ദ്രാവക രൂപത്തിലാണ് സൂക്ഷിക്കുന്നത്.

ടവറിന്റെ തൊട്ടുതാഴത്തെ തട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ശേഖരിക്കപ്പെടുന്നത് അഞ്ച് മുതൽ പന്ത്രണ്ട് വരെ കാർബൺ ആറ്റങ്ങളുള്ള ഭാരം കുറഞ്ഞ നേർത്ത ദ്രാവകങ്ങളാണ്. അതാണ് ലോകത്തെ ഏറ്റവും മൂല്യമേറിയ പെട്രോൾ അഥവാ ഗ്യാസോലിൻ. ചെറിയൊരു സ്പാർക്കിൽത്തന്നെ അതിവേഗം കത്താൻ കഴിവുള്ളതുകൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ കാറുകളിലും ബൈക്കുകളിലും ആന്തരിക ദഹന യന്ത്രങ്ങളിൽ ഇന്ധനമായി നമ്മൾ പെട്രോൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

അതിനും താഴെയുള്ള തട്ടിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്നത് നാഫ്ത എന്ന മറ്റൊരു വിലപ്പെട്ട ഘടകമാണ്. വാഹനങ്ങളിൽ നേരിട്ട് ഒഴിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, ലോകത്തെ സമസ്ത പ്ലാസ്റ്റിക്കുകളും പെയിന്റുകളും സിന്തറ്റിക് തുണിത്തരങ്ങളും എന്തിനേറെ ജീവൻരക്ഷാ മരുന്നുകൾ വരെ നിർമ്മിക്കുന്ന രാസവ്യവസായ ശാലകളിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട അസംസ്കൃത വസ്തുവാണ് ഈ നാഫ്ത.

ഇതിനും താഴേക്ക് വരുമ്പോൾ ഏകദേശം പന്ത്രണ്ട് മുതൽ പതിനാറ് വരെ കാർബണുകളുള്ള മണ്ണെണ്ണയും, അതിനെ കൂടുതൽ ശാസ്ത്രീയമായി ശുദ്ധീകരിച്ചെടുത്തുണ്ടാക്കുന്ന ഏവിയേഷൻ ടർബൈൻ ഫ്യുവലും ലഭിക്കുന്നു. ആകാശത്ത് മുപ്പത്തയ്യായിരം അടി ഉയരത്തിൽ മൈനസ് അൻപത് ഡിഗ്രി അതിശൈത്യത്തിലും തണുത്തുറഞ്ഞുപോകാതെ എഞ്ചിനുകളിൽ കൃത്യമായി കത്താൻ ശേഷിയുള്ള അതീവ ശുദ്ധമായ ഇന്ധനമാണ് വിമാനങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഈ ജെറ്റ് ഇന്ധനം.

ഇതിലും താഴെയായി കൂടുതൽ ചൂടുള്ള തട്ടിൽ ലഭിക്കുന്നത് പതിനാല് മുതൽ ഇരുപത് വരെ കാർബൺ ആറ്റങ്ങൾ അടങ്ങിയ ഡീസലാണ്. പെട്രോളിനേക്കാൾ സാന്ദ്രതയും എണ്ണമയവുമുള്ള ഇന്ധനമാണിത്. വലിയ ട്രക്കുകൾ, ബസുകൾ, ട്രെയിനുകൾ, ഫാക്ടറി ജനറേറ്ററുകൾ എന്നിവ കനത്ത ഭാരം വലിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകാനുള്ള അസാധാരണമായ ഊർജ്ജശേഷി നൽകുന്നത് ഈ ഡീസലാണ്.

ടവറിന്റെ ഏറ്റവും അടിത്തട്ടിൽ ബാക്കിയാകുന്നത് എണ്ണയിലെ ഏറ്റവും നീളമേറിയതും ഭാരമുള്ളതുമായ കാർബൺ തന്മാത്രകളാണ്. ഇവയിൽ നിന്ന് ഫാക്ടറികളിലെ യന്ത്രങ്ങൾ സുഗമമായി ഉരസലില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള എൻജിൻ ഓയിലുകൾ, ലൂബ്രിക്കന്റുകൾ, വാസലിൻ എന്നിവ തയ്യാറാക്കുന്നു. വലിയ ചരക്കുകപ്പലുകൾ പ്രവർത്തിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന കട്ടിയുള്ള ഫർണസ് ഓയിലും ഇവിടെ നിന്നാണ് വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നത്. ഇതിനെല്ലാം ശേഷം ഏറ്റവും ഒടുവിൽ ആ തിളച്ച പാത്രത്തിന്റെ അടിയിൽ കറുത്ത കൊഴുത്ത കുഴമ്പ് രൂപത്തിൽ അടിയുന്ന അവസാനത്തെ അവശിഷ്ടമാണ് ബിറ്റുമിൻ അഥവാ ടാർ. നമ്മൾ യാത്ര ചെയ്യുന്ന ഹൈവേകളും റോഡുകളും കറുത്ത നിറത്തിൽ മഴയത്തും വെയിലത്തും തകരാതെ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നത് പ്രകൃതി ബാക്കിവെച്ച ഈ അവസാനത്തെ അവശിഷ്ടം ഉപയോഗിച്ചാണ്.

ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഒന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ, കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ തുടങ്ങിയ ഒരു കൊച്ചു ജീവന്റെ കഥ ഇന്ന് എവിടെയെല്ലാമാണ് എത്തിനിൽക്കുന്നത് എന്ന്. പുരാതന സൂര്യപ്രകാശത്തെ സ്വീകരിച്ച് മണ്ണടിഞ്ഞ അതിസൂക്ഷ്മ ജീവികൾ, ഭൂമിയുടെ കഠിനമായ ചൂടിലും മർദ്ദത്തിലും വെന്തുപാകമായി, കല്ലുകളുടെ വിള്ളലുകളിലൂടെ മൈലുകളോളം പ്രയാണം നടത്തി, പ്രകൃതി ഒരുക്കിവെച്ച പാറക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷം ഭദ്രമായി സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. പിന്നീട് മനുഷ്യൻ തന്റെ ബുദ്ധിയും ശാസ്ത്ര സാങ്കേതികവിദ്യയും ഉപയോഗിച്ച് അതിനെ തുരന്നെടുത്ത്, ഒരു തുള്ളി പോലും പാഴാക്കാതെ പാചകവാതകമായും, പെട്രോളായും, ഡീസലായും, റോഡിലെ ടാറായും, വസ്ത്രങ്ങളായും പ്ലാസ്റ്റിക്കായും മാറ്റിത്തീർത്തു. നമ്മൾ ഇന്ന് ജീവിക്കുന്ന ഈ ആധുനിക നാഗരികത പൂർണ്ണമായും നിലനിൽക്കുന്നത് ഭൂമി ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് കാത്തുവെച്ച ഈ ദ്രാവക നിധിയുടെ മുകളിലാണ്. അതുകൊണ്ട് ഓരോ തവണ നിങ്ങൾ വണ്ടിയിൽ പെട്രോളടിക്കുമ്പോഴും, റോഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴും, ഫോണിൽ സ്പർശിക്കുമ്പോഴും ഓർക്കുക; അത് വെറുമൊരു അചേതന വസ്തുവല്ല, മറിച്ച് കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചുതീർന്ന ജീവന്റെ തുടിപ്പുകളും, ഭൂമിയുടെ അനന്തമായ ക്ഷമയും ചേർന്ന് നമുക്കായി കരുതിവെച്ച പ്രകൃതിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ മാന്ത്രിക വിസ്മയമാണ് ആ ഓരോ തുള്ളിയിലുമിടിക്കുന്നത്.