മനുഷ്യ പരിണാമത്തിന്റെ ഭാവിയും ജനിതക വിപ്ലവവും

നിങ്ങൾ ഒന്ന് വെറുതെ കണ്ണടച്ച് സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്കൂ. ഭാവിയിൽ എന്നെങ്കിലും ഒരു ദിവസം, നിങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ശാന്തവും എന്നാൽ അത്യാധുനികവുമായ ഒരു ജനറ്റിക് ക്ലിനിക്കിന്റെ ഉള്ളിൽ ഇരിക്കുകയാണ്. ചുറ്റും കമ്പ്യൂട്ടറുകളുടെ മൃദുവായ ഇരമ്പൽ മാത്രം. നിങ്ങളുടെ തൊട്ടു മുന്നിലുള്ള വലിയൊരു ഡിജിറ്റൽ സ്ക്രീനിൽ രണ്ട് ഭ്രൂണങ്ങളുടെ, അതായത് രണ്ട് എംബ്രിയോകളുടെ അതിസൂക്ഷ്മമായ ഹൈ റെസല്യൂഷൻ ദൃശ്യങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു കാണുന്നുണ്ട്. ജീവന്റെ ഏറ്റവും പ്രാഥമികമായ അവസ്ഥയിലുള്ള ഏതാനും കോശങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ മാത്രമാണ് അവ. നിങ്ങൾ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കിയാൽ മനസ്സിലാകും, ഈ രണ്ടു ഭ്രൂണങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിൽ നിന്നാണ് നാളെ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ചോരയിൽ പിറന്ന ഒരു കുഞ്ഞ് ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് പിറന്നു വീഴാൻ പോകുന്നത്. എന്നാൽ അവ തമ്മിൽ അതിഭീകരമായ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ട്. ഇതിൽ ആദ്യത്തെ ഭ്രൂണത്തിന്റെ ഡിഎൻഎ കോഡുകൾ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചപ്പോൾ, അതിൽ തലമുറകളായി ഒരു കുടുംബത്തെ മുഴുവൻ വേട്ടയാടാൻ ശേഷിയുള്ള, ശരീരത്തിന്റെ പേശികളെ ക്രമേണ തളർത്തി മരണത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്ന മാരകമായ ഒരു പാരമ്പര്യ രോഗത്തിന്റെ ജനിതക വ്യതിയാനം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. എന്നാൽ രണ്ടാമത്തെ ഭ്രൂണത്തിലാകട്ടെ അത്തരം യാതൊരു തകരാറുമില്ല, അത് ജനിതകമായി പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാനാണ്. ആ നിമിഷത്തിൽ, അവിടെ ഇരിക്കുന്ന ഡോക്ടർ നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കിക്കൊണ്ട് വളരെ ശാന്തമായി ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുകയാണ്. മനുഷ്യകുലം ഭൂമിയിൽ ഉത്ഭവിച്ചതിനു ശേഷം കഴിഞ്ഞ മുന്നൂറായിരം വർഷത്തിനിടയിൽ ജീവിച്ചു പോയ കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരിൽ ഒരൊറ്റ തലമുറയ്ക്കും സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ചോദ്യം: "ഇതിൽ ഏത് കുഞ്ഞിനെയാണ് നാളെ ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് ജനിപ്പിച്ചു വിടാൻ നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?"

നിങ്ങൾ ഒരു നിമിഷം ആലോചിക്കുന്നു, രണ്ടാമത്തെ ഭ്രൂണത്തെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. അപ്പൊ സംഭവം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ആ ശീതീകരിച്ച ക്ലിനിക്കിലിരുന്ന് നിങ്ങൾ എടുത്ത ആ ഒരു തീരുമാനത്തെ അവിടെയുള്ള ആരും തന്നെ പരിണാമം എന്ന് വിളിക്കില്ല. പക്ഷേ യഥാർത്ഥത്തിൽ നിങ്ങൾ അവിടെ ചെയ്തത് എന്താണെന്ന് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? കഴിഞ്ഞ നാനൂറ് കോടി വർഷങ്ങളായി പ്രകൃതി സ്വന്തം നിലയ്ക്ക്, അന്ധമായി, യാതൊരു ലക്ഷ്യബോധവുമില്ലാതെ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന സ്വാഭാവിക തിരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്ന മഹാ പ്രക്രിയയെ നിങ്ങൾ ഒരു ക്ലിനിക്കിന്റെ ഉള്ളിലിരുന്ന് സ്വന്തം ബുദ്ധിയും ഇഷ്ടവും ഉപയോഗിച്ച് നിങ്ങളുടെ കൈകളിലേക്ക് പറിച്ചു നടുകയായിരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ കയ്യിലിരുന്ന കളിപ്പാവയായി ജീവിച്ച മനുഷ്യൻ, സ്വന്തം ജീവന്റെ കർത്താവായി സ്വയം അവരോധിക്കപ്പെട്ട നിമിഷമാണത്.

ഇനി ഇതിനേക്കാൾ നമ്മെ ഞെട്ടിക്കുന്ന മറ്റൊരു സാഹചര്യം ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ. സാങ്കേതികവിദ്യ ഇനിയും ഒരുപാട് മുന്നോട്ട് പോയിരിക്കുന്നു എന്ന് കരുതുക. അന്ന് ഡോക്ടർ നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ രണ്ട് ഭ്രൂണങ്ങൾ വെച്ച് അതിലൊന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ പറയുന്നില്ല. പകരം ഡോക്ടർ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിങ്ങളോട് പറയുകയാണ്: "നിങ്ങൾ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല, നമുക്ക് ഈ കുഞ്ഞിന്റെ ജനിതക തകരാറുള്ള ഡിഎൻഎ കോഡ് തന്നെ അങ്ങോട്ട് മാറ്റിയെഴുതാം." പെട്ടെന്ന് കാര്യങ്ങളുടെ സ്വഭാവം തന്നെ ആകെ മാറുകയാണ്. ആ ചോദ്യം കേവലം ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ നിന്ന് മാറി ഭയാനകമായ സങ്കീർണ്ണതകളിലേക്ക് കടക്കുകയാണ്. ശരിക്കും നമ്മൾ എന്താണ് മാറ്റിയെഴുതേണ്ടത്? കേവലം ഒരു പാരമ്പര്യ രോഗത്തിന്റെ തകരാറുകൾ പരിഹരിച്ചാൽ മതിയോ? അതോ ബാക്ടീരിയകളും മാരക വൈറസുകളും വരുത്തുന്ന ഒരുവിധപ്പെട്ട എല്ലാ അണുബാധകളെയും നിഷ്പ്രഭമാക്കാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിൽ ശരീരത്തിന്റെ രോഗപ്രതിരോധ ശേഷി പതിന്മടങ്ങ് വർദ്ധിപ്പിക്കണമോ? നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ കോശങ്ങൾക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും കേടുപാടുകൾ സംഭവിക്കുമ്പോൾ അത് യാതൊരു തടസ്സവുമില്ലാതെ സ്വയം നന്നാക്കിയെടുക്കാനുള്ള ശേഷി ആ കോഡുകളിൽ തുന്നിച്ചേർക്കണമോ? അതോ മനുഷ്യന്റെ പ്രായമാകുന്ന വേഗത കുറച്ച് ആയുസ്സ് നൂറ്റമ്പതോ ഇരുനൂറോ കൊല്ലമായി നീട്ടി നൽകണമോ?

അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു പോകുമ്പോൾ ആ ചോദ്യങ്ങൾ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കുന്ന തലങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങും. രോഗങ്ങൾ അല്ലാത്ത ചില സാധാരണ മനുഷ്യ സ്വഭാവങ്ങളെയും ശാരീരിക അവസ്ഥകളെയും നമുക്ക് ഇതുപോലെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ പറ്റുമോ? ഒരാളെ സാധാരണ മനുഷ്യരേക്കാൾ ശാരീരികമായി അതിശക്തനാക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയുമോ? ഒരാളുടെ കുട്ടിയുടെ ഉയരം എത്ര അടി വേണമെന്ന് ജനിക്കുന്നതിന് മുൻപേ നമുക്ക് മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിക്കാൻ പറ്റുമോ? ശരീരത്തിന്റെ മെറ്റബോളിസം, അല്ലെങ്കിൽ ചിന്തിക്കാനും ഓർമ്മിക്കാനുമുള്ള തലച്ചോറിന്റെ ബുദ്ധിശക്തി പതിന്മടങ്ങ് കൂട്ടാൻ നമുക്ക് സാധിക്കുമോ? അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ തന്നെ, ഏതാണ് ഒരു ശരിയായ മാറ്റം അല്ലെങ്കിൽ ഉന്നതമായ പുരോഗതി എന്ന് ആരാണ് ഇവിടെ തീരുമാനിക്കുക? കറുത്ത കണ്ണുകളാണോ നീലക്കണ്ണുകളാണോ മികച്ചത്? ഉയരമാണോ ബുദ്ധിയാണോ കരുത്താണോ പ്രധാനം? ആ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് പ്രകൃതിയുടെ കയ്യിൽ ഉത്തരങ്ങളില്ല, കാരണം പ്രകൃതിക്ക് അത്തരം വിവേചനങ്ങളില്ല.

ഇതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് ഇതൊരു ഹോളിവുഡ് സയൻസ് ഫിക്ഷൻ സിനിമയിലെ ഭാവന മാത്രമായി തോന്നാം. പക്ഷേ ഇതിലൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാഗം സയൻസ് ഫിക്ഷന്റെ ചട്ടക്കൂടുകൾ ഭേദിച്ച് ഇപ്പോൾ തന്നെ ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ വിപ്ലവകരമായ യാഥാർത്ഥ്യമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് നഗ്നമായ സത്യം. രണ്ടായിരത്തി ഇരുപത്തിമൂന്നിൽ അമേരിക്കയിലെ എഫ്ഡിഎ, സിക്കിൾ സെൽ അനീമിയ എന്ന മാരകമായ രക്ത രോഗം മാറ്റിയെടുക്കാൻ ജീനോം എഡിറ്റിംഗ് സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിക്കുന്ന കാസ്ഗെവി എന്ന അത്ഭുത ചികിത്സയ്ക്ക് ഔദ്യോഗികമായി പച്ചക്കൊടി കാട്ടി. ജീനോം എഡിറ്റിംഗ് വഴി മനുഷ്യനിൽ നേരിട്ട് ചികിത്സ നടത്താൻ ലോകത്തിൽ അനുമതി ലഭിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ സംഭവമായിരുന്നു അത്. രക്തത്തിലെ ചുവന്ന രക്താണുക്കൾ അരിവാൾ പോലെ വളഞ്ഞുപോയി രക്തക്കുഴലുകളിൽ തടസ്സമുണ്ടാക്കി, അസഹ്യമായ വേദനയും അവയവങ്ങളുടെ തകർച്ചയും മരണവും വിതയ്ക്കുന്ന ആ രോഗത്തെ തോൽപ്പിക്കാൻ ശാസ്ത്രം കണ്ടെത്തിയത് ജീനുകളെ നേരിട്ട് തിരുത്തിയെഴുതുന്ന വഴിയാണ്.

പക്ഷേ ഇതിനർത്ഥം നമുക്ക് ആവശ്യമുള്ള എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ചേർത്തുവെച്ച ഒരു ഡിസൈനർ മനുഷ്യനെ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഒരു ലബോറട്ടറിയിൽ പോയി ഓർഡർ ചെയ്യാൻ പറ്റും എന്നല്ല. ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് 'ജീനിയസ്' എന്ന് ടൈപ്പ് ചെയ്താൽ അടുത്ത നിമിഷം ഐൻസ്റ്റീനെപ്പോലെ അതിബുദ്ധിമാനായ ഒരു കുട്ടി ജനിക്കും എന്നും ഇതിനർത്ഥമില്ല. ജീവശാസ്ത്രത്തെ മനുഷ്യൻ പൂർണ്ണമായും കീഴടക്കി എന്നും ആരും തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. നമ്മൾ ഈ വിഷയത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ നോക്കുന്തോറും പ്രശ്നം കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണവും വിചിത്രവുമായി മാറുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. കാരണം മനുഷ്യ ശരീരം എന്ന് പറയുന്നത് കേടായ ഒരു പാർട്സ് അഴിച്ചു മാറ്റി പുതിയത് എളുപ്പത്തിൽ ഘടിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കാറോ ബൈക്കോ പോലെയുള്ള ലളിതമായ ഒരു മെക്കാനിക്കൽ യന്ത്രമല്ല. നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ ഒരൊറ്റ ജീനിന് തന്നെ പരസ്പരം യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത പല ശാരീരിക പ്രവർത്തനങ്ങളെയും ഒരേസമയം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയും. ഇതിനെ ശാസ്ത്രത്തിൽ പ്ലയോട്രോപ്പി എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, എച്ച്ഐവി വൈറസ് ബാധിക്കാതിരിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ജീൻ വ്യതിയാനം ഒരാളിൽ വരുത്തിയാൽ, അത് ഒരുപക്ഷേ വെസ്റ്റ് നൈൽ വൈറസ് ബാധിച്ചുള്ള മരണസാധ്യത വർദ്ധിപ്പിച്ചേക്കാം.

അതുപോലെ മനുഷ്യന്റെ പല പ്രധാന സ്വഭാവങ്ങളും കഴിവുകളും നൂറുകണക്കിനോ ആയിരക്കണക്കിനോ ജീനുകളുടെ സങ്കീർണ്ണമായ കൂട്ടായ്മയിലൂടെയാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്. ഉയരം, ബുദ്ധിശക്തി, വ്യക്തിത്വം എന്നിവയൊന്നും ഒരൊറ്റ ജീനിന്റെ കയ്യിലല്ല ഇരിക്കുന്നത്. അതിനൊപ്പം നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന ചുറ്റുപാടുകൾ, കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന സ്നേഹവും വാത്സല്യവും, പോഷകാഹാരം, പഠന സാഹചര്യം, കൂടാതെ ജീവിതത്തിൽ യാദൃശ്ചികമായി സംഭവിക്കുന്ന അനവധി കാര്യങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ചേരുമ്പോഴാണ് ഒരാൾ എന്തായിത്തീരുന്നു എന്ന് തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നത്. ഡിഎൻഎയിലെ ഒരൊറ്റ ചെറിയ കാര്യം നമ്മൾ വിചാരിച്ചതുപോലെ അങ്ങോട്ട് മാറ്റിമറിച്ചാൽ, അത് ശരീരത്തിന്റെ അത്യന്തം സങ്കീർണ്ണമായ ആവാസവ്യവസ്ഥയിൽ മറ്റെവിടെയെങ്കിലും നമ്മൾ ചിന്തിക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത ഭീകരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാം.

അതുകൊണ്ട് ഈ കഥയുടെ യഥാർത്ഥ പൊരുൾ മനുഷ്യർ ഉടൻ തന്നെ ഒരു കുറ്റവുമില്ലാത്ത സൂപ്പർ മനുഷ്യരായി മാറുമെന്ന വ്യാമോഹമല്ല. യഥാർത്ഥ ചരിത്രം അതിനേക്കാൾ എത്രയോ അത്ഭുതകരമാണ്. കഴിഞ്ഞ നാനൂറ് കോടിയോളം വർഷങ്ങളായി ഈ ഭൂമിയിൽ പരിണാമം ജീവജാലങ്ങളെ മാറ്റിമറിച്ചത് ആരോടും ഒരു അനുവാദവും ചോദിച്ചുകൊണ്ടല്ല. ജീവികളുടെ ഡിഎൻഎ പകർപ്പെടുക്കപ്പെടുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായി ചെറിയ ചില അക്ഷരത്തെറ്റുകൾ, അഥവാ ജനിതക വ്യതിയാനങ്ങൾ ഉണ്ടായി. ആ വ്യതിയാനങ്ങൾ ഉള്ള ജീവികൾ ചുറ്റുമുള്ള കഠിനമായ പരിസ്ഥിതിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. പരിസ്ഥിതി അതിൽ ആ സാഹചര്യത്തിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായവയെ ജീവനോടെ നിലനിർത്തി ബാക്കിയുള്ളവയെ നിഷ്കരുണം ഇല്ലാതാക്കി. അങ്ങനെ അതിജീവിച്ച ചുരുക്കം ചില ജീവികൾ കൂടുതൽ മക്കളെ ജനിപ്പിച്ചു, ആ മാറ്റങ്ങൾ അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറി. തലമുറകളിലൂടെ കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ആ പ്രക്രിയ തുടർന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

പക്ഷേ പെട്ടെന്നാണ് അതിലൊരു ജീവിവർഗ്ഗം, അതായത് മനുഷ്യൻ, ഇവിടെ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് സ്വന്തം ബുദ്ധികൊണ്ട് മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. ക്രമേണ ആ ജീവിവർഗ്ഗം ഭൂമിയുടെ പരിസ്ഥിതിയെ അത്രയധികം മാറ്റിമറിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതിന്റെ ഫലമായി പ്രകൃതിയുടെ സ്വാഭാവിക പരിണാമം തന്നെ മനുഷ്യൻ ഉണ്ടാക്കിയ മാറ്റങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കാൻ നിർബന്ധിതമായി തീർന്നു. നമ്മൾ പരിണാമത്തിന്റെ ചക്രത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ചാടുകയല്ല ചെയ്തത്, മറിച്ച് ആ പരിണാമത്തെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഏറ്റവും ശക്തമായ ചാലകശക്തിയായി നമ്മൾ സ്വയം മാറുകയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഇതാ ജീവന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങളിൽ നേരിട്ട് വിരലമർത്താനുള്ള സൂക്ഷ്മ ഉപകരണങ്ങൾ പോലും നമ്മൾ സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് നമ്മുടെ മുന്നിലുള്ള ചോദ്യം "ഭാവിയിൽ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ പരിണമിക്കും?" എന്നത് മാത്രമല്ല. അതിനേക്കാൾ ഗൗരവമുള്ള ചോദ്യം ഇതാണ്: "പരിണാമം ഇനി എങ്ങോട്ട് പോകണമെന്ന് മനുഷ്യൻ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം തീരുമാനിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുക?"

ഈ ചോദ്യം എത്രത്തോളം അവിശ്വസനീയമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ, മനുഷ്യർക്ക് പോയിട്ട് ഒരു ജീവിക്കും പരിണാമത്തിന് മേൽ ഒരു നിയന്ത്രണവും ഇല്ലാതിരുന്ന ആ പഴയ കാലത്തേക്ക് നമുക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആദ്യകാലത്ത് ഇവിടെ ഡോക്ടർമാരോ ആശുപത്രികളോ ആന്റിബയോട്ടിക്കുകളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കൃഷിയോ വലിയ നഗരങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അക്ഷരങ്ങളോ ഭാഷയോ എഴുതിവെക്കാൻ ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. ഡിഎൻഎ എന്നൊരു മഹാത്ഭുതത്തെക്കുറിച്ച് മനുഷ്യൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ചിന്തിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കാലം. അന്നും ഇവിടെ പരിണാമം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ ഒരു ശിൽപിയോ എൻജിനീയറോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയ ഒരു ബ്ലൂപ്രിന്റോ അവസാന ലക്ഷ്യമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പാരമ്പര്യമായി കിട്ടുന്ന ചില ഘടകങ്ങൾ, യാദൃശ്ചികമായി ഉണ്ടാകുന്ന വ്യതിയാനങ്ങൾ, അതിജീവനം, പ്രത്യുൽപാദനം, പിന്നെ കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളുടെ അപാരമായ സമയം. ഇവ മാത്രമായിരുന്നു പ്രകൃതിയുടെ പണിപ്പുരയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഇന്ന് കാണുന്ന നമ്മുടെ ഈ മനുഷ്യ ശരീരം ആ ഒരു നീണ്ട തട്ടിക്കൂട്ടലിന്റെ ഫലമാണ്.

എന്നാൽ ഇവിടെ നമ്മൾ സാധാരണയായി വരുത്തുന്ന വലിയൊരു തെറ്റിദ്ധാരണയുണ്ട്. പ്രകൃതിയുടെ പരിണാമം ഒരിക്കലും ഒരു മികച്ച എൻജിനീയറെപ്പോലെ അല്ല പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഒരു എൻജിനീയർ എപ്പോഴും മുന്നിലൊരു ലക്ഷ്യം വെക്കും. ആ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് വളരെ കൃത്യമായി പ്ലാൻ ചെയ്ത്, ആവശ്യമില്ലാത്തതൊക്കെ ഒഴിവാക്കി, കാര്യങ്ങൾ കുറ്റമറ്റ രീതിയിൽ ഡിസൈൻ ചെയ്യും. എന്നാൽ പ്രകൃതിയിലെ പരിണാമത്തിന് അങ്ങനെ യാതൊരു പ്ലാനോ ലക്ഷ്യമോ ഇല്ല. നിലവിൽ കയ്യിൽ എന്താണോ ഉള്ളത്, അതിനെ വെച്ച് അപ്പപ്പോഴത്തെ അതിജീവനത്തിന് വേണ്ടി തട്ടിക്കൂട്ടി മുന്നോട്ട് പോവുക എന്നത് മാത്രമേ പരിണാമത്തിന് ചെയ്യാനാകൂ. അതുകൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ മനുഷ്യ ശരീരത്തിൽ വിചിത്രമായ പല വിട്ടുവീഴ്ചകളും വൈകല്യങ്ങളും നമ്മൾ ഇന്നും ചുമന്നു നടക്കുന്നത്.

നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതകരമായ ഒരു അവയവം തന്നെയാണ്, സംശയമില്ല. പക്ഷേ ഒരു മികച്ച എൻജിനീയർ ഡിസൈൻ ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ ഒരിക്കലും നമ്മുടെ കണ്ണിന്റെ റെറ്റിനയിലെ ഞരമ്പുകളെയും രക്തക്കുഴലുകളെയും ഇപ്പോൾ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ പ്രകാശഗ്രാഹികൾക്ക് മുന്നിലൂടെ തലതിരിഞ്ഞ രീതിയിൽ ഘടിപ്പിക്കില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെ ചെയ്തതുകൊണ്ട് നമുക്ക് വെളിച്ചം കാണാൻ കഴിയാത്ത ഒരു അന്ധബിന്ദു, അഥവാ ബ്ലൈൻഡ് സ്പോട്ട് കണ്ണിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായി. എന്നാൽ കണവകളുടെയും ഒക്ടോപസുകളുടെയും കണ്ണുകൾ നോക്കൂ, അവയിൽ ഞരമ്പുകൾ പിന്നിലൂടെയാണ് പോകുന്നത്, അവയ്ക്ക് ബ്ലൈൻഡ് സ്പോട്ടില്ല. അതുപോലെ നമ്മുടെ നട്ടെല്ല് നമ്മളെ നിവർന്നു നിൽക്കാൻ സഹായിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ഇന്നത്തെ ആധുനിക കസേരകളിലും കാറുകളിലും ഓഫീസുകളിലും ഇരിക്കാൻ പാകത്തിനല്ല നമ്മുടെ പൂർവ്വികരുടെ ശരീരഘടന ഉണ്ടായത്. നാലുകാലിൽ നടന്നിരുന്ന പൂർവ്വികരിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ആ ശരീരഘടനയെ രണ്ടു കാലിൽ നിവർന്നു നിൽക്കാൻ വേണ്ടി ധൃതിപിടിച്ച് വളച്ചൊടിച്ചതിന്റെ വലിയൊരു പ്രത്യാഘാതമാണ് ഇന്നും മനുഷ്യർ അനുഭവിക്കുന്ന കഠിനമായ നടുവേദനകളും ഡിസ്ക് തകരാറുകളും. അതുപോലെ നമ്മൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന അന്നനാളവും ശ്വാസമെടുക്കുന്ന ശ്വാസനാളവും ഒരേ വഴിയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഭക്ഷണം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി ആളുകൾ ശ്വാസംമുട്ടി മരിക്കുന്നത്. ഒരു നല്ല എൻജിനീയർ ഒരിക്കലും വായുവിനും ഭക്ഷണത്തിനും ഒരേ പൊതുവഴി നൽകില്ലായിരുന്നു.

പരിണാമം ഒരിക്കലും "ഏറ്റവും മികച്ച പെർഫെക്റ്റ് മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയായിരിക്കണം?" എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതേയില്ല. അത് ചോദിക്കുന്നത് വളരെ ലളിതമായ ഒരൊറ്റ ചോദ്യം മാത്രമാണ്: "ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ചത്തുപോകാതെ അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് ജീനുകൾ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ടോ?" ആ വ്യത്യാസം നാം കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയണം. കാരണം മനുഷ്യന്റെ ഭാവിയെ ഒരു സയൻസ് പ്രോജക്റ്റ് പോലെയാണ് നമ്മൾ സങ്കൽപ്പിക്കുന്നതെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ചിന്തയുടെ തുടക്കം തന്നെ തെറ്റാണ്. പരിണാമം എല്ലാത്തിനെയും അത്യുജ്ജ്വലമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. ആ പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ ജീവൻ നിലനിർത്താൻ ആവശ്യത്തിന് മതിയായ ചില വിട്ടുവീഴ്ചകൾ ഉണ്ടാക്കുക മാത്രമാണ് അത് ചെയ്യുന്നത്. ആ സാഹചര്യങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ കഥയും മാറും.

മനുഷ്യ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗം കാലത്തും നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതി മാറിമറിഞ്ഞു, അതിനനുസരിച്ച് നാമും മാറി. എന്നാൽ പിന്നീട് മനുഷ്യന്റെ കാര്യത്തിൽ തികച്ചും അസാധാരണവും വിപ്ലവകരവുമായ ഒരു കാര്യം സംഭവിച്ചു. മനുഷ്യന് പരിണാമത്തെ സ്വാധീനിക്കാൻ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പുതിയ ശക്തി കൈവന്നു. അതാണ് സംസ്കാരം. നമ്മൾ ഉപകരണങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി. തീയുടെ കണ്ടുപിടുത്തം നമ്മൾ കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ സ്വഭാവം അടിമുടി മാറ്റി. വേവിച്ച ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ഭക്ഷണത്തിൽ നിന്ന് ഊർജ്ജം എളുപ്പത്തിൽ ആഗിരണം ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞു, അങ്ങനെ നമ്മുടെ ദഹനവ്യവസ്ഥയുടെ വലിപ്പവും പല്ലുകളുടെ ഘടനയും ചുരുങ്ങി; ആ മിച്ചം വന്ന വലിയ ഊർജ്ജം തലച്ചോറിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് ഉപയോഗിക്കാൻ ശരീരത്തിന് കഴിഞ്ഞു. തണുപ്പുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് പോയപ്പോൾ അതിശൈത്യത്തെ നേരിടാൻ ശരീരത്തിൽ കട്ടിയുള്ള രോമങ്ങൾ പരിണമിച്ചുണ്ടാകുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കാൻ നമ്മൾ തയ്യാറായില്ല, പകരം മൃഗങ്ങളുടെ തോലുരിഞ്ഞ് വസ്ത്രങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. വീടുകൾ നിർമ്മിച്ചതോടെ കാറ്റിനെയും മഴയെയും പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങളെയും നേരിടാനുള്ള നമ്മുടെ പ്രതിരോധം പുതിയൊരു തലത്തിലായി.

കൃഷി തുടങ്ങിയപ്പോൾ നമ്മുടെ ഭക്ഷണക്രമവും ജീവിതരീതിയും മാറി, ജനങ്ങൾ ഒരിടത്ത് സ്ഥിരതാമസമാക്കിയതോടെ ജനസാന്ദ്രത ക്രമാതീതമായി കൂടി. ഒപ്പം മൃഗങ്ങളെ ഇണക്കി വളർത്താൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവയിൽ നിന്നുള്ള പുതിയ രോഗാണുക്കൾ മനുഷ്യനിലേക്ക് പടർന്നു. വസൂരിയും ക്ഷയവും അഞ്ചാംപനിയും പ്ലേഗും അങ്ങനെ മനുഷ്യനെ വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ മനുഷ്യൻ വീണ്ടും തോറ്റുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രവും വാക്സിനുകളും ശുചിത്വ സംവിധാനങ്ങളും കണ്ടുപിടിച്ചതോടെ പണ്ട് പതിനായിരക്കണക്കിന് കുഞ്ഞുങ്ങളെ കൊന്നൊടുക്കിയിരുന്ന പ്ലേഗും വസൂരിയും പോലെയുള്ള രോഗങ്ങളിൽ നിന്ന് മനുഷ്യർ കൂട്ടത്തോടെ രക്ഷപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.

ഇത് മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിൽ അഭൂതപൂർവ്വമായ ഒരു ഫീഡ്ബാക്ക് ലൂപ്പ് ഉണ്ടാക്കി. നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മനസ്സിലാകും, നമ്മൾ ആദ്യം ചുറ്റുമുള്ള പരിസ്ഥിതിയെ മാറ്റുന്നു. ആ മാറ്റിയ പരിസ്ഥിതി നമ്മുടെ ശരീരത്തിന് മേലുള്ള പ്രകൃതിയുടെ സമ്മർദ്ദങ്ങളെ മാറ്റിമറിക്കുന്നു. ആ സമ്മർദ്ദങ്ങൾ നമ്മുടെ ജനിതക പരിണാമത്തെ മാറ്റിമറിക്കുന്നു. അങ്ങനെ പരിണമിച്ചുണ്ടായ കൂടുതൽ മികച്ച തലച്ചോറും ബുദ്ധിയും സാങ്കേതികവിദ്യയും ഉപയോഗിച്ച് നമ്മൾ പരിസ്ഥിതിയെ വീണ്ടും അതിശക്തമായി മാറ്റിമറിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യന്റെ പരിണാമ കഥയെ വെറും ജീനുകളിലേക്ക് മാത്രമായി ഒതുക്കാൻ ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് കഴിയാത്തത്. അവർ ഇതിനെ വിളിക്കുന്നത് ജീൻ-കൾച്ചർ കോ-ഇവല്യൂഷൻ എന്നാണ്. അതായത് സംസ്കാരവും ജീനുകളും പരസ്പരം കൈകോർത്ത് ഒരുമിച്ച് പരിണമിക്കുന്ന അത്ഭുതകരമായ അവസ്ഥ.

ഇതിന് ഏറ്റവും ലളിതമായ ഒരു ഉദാഹരണമാണ് മുതിർന്ന ആളുകളിലെ പാലിന്റെ ദഹനം. ജീവശാസ്ത്രപരമായി നോക്കിയാൽ, മനുഷ്യ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗം സമയത്തും മുലകുടി മാറുന്ന പ്രായം കഴിഞ്ഞാൽ പാലിലുള്ള ലാക്ടോസ് എന്ന പഞ്ചസാരയെ ദഹിപ്പിക്കാനുള്ള ലാക്റ്റേസ് എന്ന എൻസൈം മനുഷ്യ ശരീരത്തിൽ ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടില്ലായിരുന്നു. കാരണം പ്രകൃതിയുടെ നിയമപ്രകാരം മുതിർന്ന മൃഗങ്ങൾക്ക് പാലിന്റെ ആവശ്യമില്ല. എന്നാൽ ഏകദേശം പതിനായിരം കൊല്ലങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മനുഷ്യൻ പശുക്കളെയും ആടുകളെയും വളർത്താൻ തുടങ്ങുകയും, വരൾച്ചയും പട്ടിണിയും വന്നപ്പോൾ പാലുൽപ്പന്നങ്ങൾ പ്രധാന ഭക്ഷണമാക്കാൻ നിർബന്ധിതരാവുകയും ചെയ്തു. ആ സംസ്കാരം വളർന്നപ്പോൾ, മുതിർന്നാലും ലാക്റ്റേസ് എൻസൈം ശരീരത്തിൽ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന അപൂർവ്വമായ ജനിതക മാറ്റമുള്ള ആളുകൾ അതിജീവിക്കുകയും കൂടുതൽ മക്കളെ ജനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ യൂറോപ്പിലും പശ്ചിമേഷ്യയിലും ഇന്ത്യയിലെ ചില ഭാഗങ്ങളിലും ആ ജനിതക മാറ്റം അതിവേഗം പടർന്നുപിടിച്ചു. ഇവിടെ സംസ്കാരം മാറി, ഭക്ഷണരീതി മാറി, ജീനുകളും അതിനൊപ്പം മാറി. ഇത് സംസ്കാരം കാരണം പരിണാമം തോറ്റുപോയതല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ സംസ്കാരത്തോട് പ്രകൃതിയുടെ പരിണാമം വളരെ വേഗത്തിൽ പ്രതികരിച്ചതാണ്.

ഇതിൽ നിന്നാണ് നമുക്ക് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ആ വലിയ പാഠം കിട്ടുന്നത്. മനുഷ്യർ ഒരിക്കലും സ്വന്തം പരിണാമ കഥയിലെ നിസ്സഹായരായ വെറും കാഴ്ചക്കാർ മാത്രമായിരുന്നില്ല. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതി തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളെ നമ്മൾ നിരന്തരം മാറ്റിമറിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ ചുറ്റുമുള്ള പരിസ്ഥിതിയെ മാറ്റുന്നതും, ജീവന്റെ അടിസ്ഥാന പ്രവർത്തന സംവിധാനമായ ഡിഎൻഎയെ അകത്തിരുന്ന് മാറ്റുന്നതും തമ്മിൽ ആകാശവും ഭൂമിയും തമ്മിലുള്ള വലിയൊരു വ്യത്യാസമുണ്ട്. ചരിത്രത്തിലുടനീളം പരിണാമത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മ കോഡുകൾ എന്താണെന്ന് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാതെ തന്നെ അതിനെ സ്വാധീനിക്കാൻ മനുഷ്യന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. നമ്മൾ കാട്ടുചെടികളിൽ നിന്ന് നല്ല വിത്തുകൾ മാത്രം തിരഞ്ഞെടുത്ത് കൃഷി ചെയ്തു, മികച്ച വിളവു തരുന്നവയെ വീണ്ടും നട്ടു. ക്രൂരരായ കാട്ടുചെന്നായ്ക്കളെ ഇണക്കി വിശ്വസ്തരായ വളർത്തുനായ്ക്കളാക്കി മാറ്റി. അന്നും നമ്മൾ ജീവശാസ്ത്രപരമായ ഗുണങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുക തന്നെയായിരുന്നു. പക്ഷേ അന്ന് ജീനുകളുടെ ആ കോഡ് ഭാഷ എന്താണെന്ന് നമുക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു എന്ന് മാത്രം.

എന്നാൽ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ആധുനിക ശാസ്ത്രം നമുക്ക് ആ ഭാഷ പകർന്നു തന്നു. വാട്സണും ക്രിക്കുമൊക്കെ ചേർന്ന് ഡിഎൻഎയുടെ ഇരട്ടപ്പിരിയൻ ഘടന വെളിച്ചത്തു കൊണ്ടുവന്നു. അതോടെ ജീവന്റെ കോഡുകളിൽ നേരിട്ട് വിരലമർത്താനുള്ള സാധ്യതകൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി നമ്മുടെ മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു. പക്ഷേ നമ്മൾ ക്രിസ്പർ സാങ്കേതികവിദ്യയെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതിന് മുൻപ്, പലരും ഇന്നും വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു വലിയ അബദ്ധധാരണ തിരുത്തേണ്ടതുണ്ട്. ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയും മെഡിക്കൽ സയൻസും വന്നതോടെ മനുഷ്യന്റെ സ്വാഭാവിക പരിണാമം അവസാനിച്ചു എന്ന് ചില ആളുകൾ പറയാറുണ്ട്. എന്നാൽ അത് വളരെ ലളിതവും തികച്ചും അബദ്ധവുമായ ഒരു ചിന്താഗതിയാണ്. മനുഷ്യൻ ഇന്നും നിരന്തരം പരിണമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷം പഴക്കമുള്ള പ്രാചീന മനുഷ്യരുടെ അസ്ഥികളിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്ന ഡിഎൻഎ ഇന്നത്തെ മനുഷ്യരുടെ ഡിഎൻഎയുമായി താരതമ്യം ചെയ്തുകൊണ്ട്, പുതിയ രോഗങ്ങളോടും ഭക്ഷണങ്ങളോടും പ്രതികരിച്ച് മനുഷ്യരിലെ സ്വാഭാവിക തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ ഇന്നും എത്ര വേഗത്തിലാണ് മാറുന്നതെന്ന് ഇന്നത്തെ ശാസ്ത്രജ്ഞർ തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് ഇവിടെയുള്ള ചോദ്യം മനുഷ്യന്റെ പരിണാമം നിലച്ചുപോയോ എന്നതല്ല. മറിച്ച് ഇന്ന് ആ പരിണാമത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന യഥാർത്ഥ ശക്തികൾ എന്തൊക്കെയാണ് എന്നതാണ്. ഇന്ന് ആ ശക്തികളിൽ ഏറ്റവും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് പ്രകൃതിയല്ല, നമ്മൾ മനുഷ്യർ തന്നെയാണ്. നമുക്ക് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ലോകങ്ങൾ സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്കാം. ആദ്യത്തെ ലോകത്ത്, അതായത് പൗരാണിക കാലത്ത്, മാരകമായ ഒരു പകർച്ചവ്യാധിയോടെ ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുന്നു. അവിടെ ചികിത്സകളോ മരുന്നുകളോ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ആ കുഞ്ഞ് സ്വാഭാവികമായും മരണപ്പെടുന്നു. ആ രോഗത്തെ ചെറുക്കാൻ കഴിയുന്ന പ്രതിരോധ ജീനുകളുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങൾ മാത്രം ജീവിക്കുന്നു. ഇനി ഇന്നത്തെ ആധുനിക ലോകം നോക്കൂ. അവിടെ ആന്റിബയോട്ടിക്കുകളും വാക്സിനുകളും സർജറിയും അത്യാധുനിക ഐസിയു സംവിധാനങ്ങളും ഉണ്ട്. മരണത്തിന്റെ വക്കിൽ നിന്ന ആ കുഞ്ഞ് പൂർണ്ണ ആരോഗ്യത്തോടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്നു, ഭാവിയിൽ സ്വന്തം കുട്ടികൾക്ക് ജന്മം നൽകുന്നു. ഇവിടെ ഒരേ ജനിതക ഘടനയുള്ള കുഞ്ഞാണ് രണ്ട് ലോകത്തും ഉള്ളത്, പക്ഷേ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത പരിതസ്ഥിതികളിൽ ആ ജീനിന്റെ വിധി പൂർണ്ണമായും മാറിമറിയുന്നു. ഇതിനർത്ഥം ആധുനിക മരുന്നുകൾ വന്നതുകൊണ്ട് പരിണാമം പെട്ടെന്ന് നിന്നുപോയി എന്നല്ല. മറിച്ച് പ്രകൃതി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്തുന്ന ആ കളിക്കളത്തിലെ നിയമങ്ങൾ മനുഷ്യൻ മാറ്റിയെഴുതി എന്നാണ്. സാങ്കേതികവിദ്യ സ്വാഭാവിക തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ ഇല്ലാതാക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്, പകരം അത് പരിണാമത്തിന്റെ ദിശ തിരിച്ചുവിടുന്നു.

ഇനി മനുഷ്യന്റെ പ്രായമാകുന്ന അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ ജീവിച്ചിരുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ കൂടുതൽ കാലം ഇന്നത്തെ ആധുനിക മനുഷ്യർ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. സ്വാഭാവിക പരിണാമത്തിന് എന്തുകൊണ്ടാണ് പ്രായമാകൽ എന്ന അവസ്ഥയെ നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി തുടച്ചുനീക്കാൻ കഴിയാത്തത് എന്നതിന് പരിണാമ സിദ്ധാന്തം കൃത്യമായ ഒരു ശാസ്ത്രീയ വിശദീകരണം നൽകുന്നുണ്ട്. ഇതിനെ സെലക്ഷൻ ഷാഡോ എന്ന് വിളിക്കാം. ഒരു വ്യക്തിക്ക് പ്രായം കൂടുംതോറും അവരുടെ മേലുള്ള പ്രകൃതി തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ശക്തി കുറഞ്ഞുവരും. കാരണം, ചെറുപ്പകാലത്ത് പ്രത്യുൽപാദനത്തെ ബാധിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള മാരകമായ ഒരു ജനിതക തകരാറാണ് ഒരാൾക്കുള്ളതെങ്കിൽ, പ്രകൃതി അതിനെ അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് വിടാതെ ഉടനടി ഇല്ലാതാക്കും. എന്നാൽ ഒരാൾക്ക് അറുപതോ എഴുപതോ വയസ്സ് കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം മാത്രം ബാധിക്കുന്ന അൽഷിമേഴ്സോ പാർക്കിൻസൺസോ ഹൃദ്രോഗമോ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു ജീൻ ആണെങ്കിലോ? അപ്പോഴേക്കും അയാൾ ചെറുപ്പകാലത്ത് തന്നെ അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് ജന്മം നൽകിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. അയാൾ തന്റെ മക്കളിലൂടെ ആ ജീനുകളെ ലോകത്തേക്ക് പടർത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് പ്രായമായ ശേഷം ശരീരത്തെ ബാധിക്കുന്ന ഇത്തരം തകരാറുകളെ ഇല്ലാതാക്കാൻ പ്രകൃതിക്ക് വലിയ താല്പര്യമില്ല.

ഇതിൽ നിന്ന് നമുക്ക് ഒരു വലിയ സത്യം മനസ്സിലാക്കാം: പ്രായമാകൽ എന്നത് പരിണാമം ശരിയാക്കാൻ മറന്നുപോയ ഒരു യാദൃശ്ചിക തകരാറല്ല. മനുഷ്യന്റെ ആയുസ്സ് രോഗങ്ങളില്ലാതെ നൂറ്റമ്പത് കൊല്ലം വരെ നീട്ടി നൽകുക എന്നതല്ല പരിണാമത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. ജീവൻ നിലനിർത്താനും പ്രത്യുൽപാദനം നടത്തി അടുത്ത തലമുറയെ ഉണ്ടാക്കാനും മാത്രമുള്ള സാഹചര്യങ്ങളെ ഒരുക്കുക മാത്രമാണ് അത് ചെയ്യുന്നത്. ആ കടമ കഴിഞ്ഞാൽ പ്രകൃതി നമ്മളെ കൈവിടും.

ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രം നമ്മുടെ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളെ മാറ്റിമറിച്ചു എന്നത് ശരിയാണ്. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ അത്ഭുതകരമായ മറ്റൊരു വഴിത്തിരിവിലാണ് നമ്മൾ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത്. സാങ്കേതികവിദ്യ ഇന്ന് ആളുകൾ എങ്ങനെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് മാത്രമല്ല മാറ്റുന്നത്, മനുഷ്യർ എങ്ങനെ പ്രത്യുൽപാദനം നടത്തുന്നു എന്നതിനെക്കൂടിയാണ് മാറ്റിമറിക്കുന്നത്. പരിണാമം ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന ഒരിടം ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് പ്രത്യുൽപാദനമാണ്. കാരണം അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് എന്ത് പോകുന്നു എന്നതിലാണ് പരിണാമത്തിന്റെ ഭാവി നിലനിൽക്കുന്നത്. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ സാമൂഹിക ഘടനയിലൂടെയും ആചാരങ്ങളിലൂടെയും പരസ്പരം ഇഷ്ടപ്പെട്ട പങ്കാളികളെ കണ്ടെത്തിയാണ് അടുത്ത തലമുറയെ സൃഷ്ടിച്ചത്. പക്ഷേ അതെല്ലാം പ്രകൃതി നിശ്ചയിച്ച ചില ജൈവിക അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ അത്യാധുനിക പ്രത്യുൽപാദന സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ആ അതിരുകളെ പതുക്കെ ഇല്ലാതാക്കുകയാണ്.

ഇന്ന് കൃത്രിമ ബീജസങ്കലനത്തിലൂടെ ലാബിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഭ്രൂണങ്ങളെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ നിക്ഷേപിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, പ്രീഇംപ്ലാന്റേഷൻ ജനറ്റിക് ടെസ്റ്റിംഗ് വഴി അതിലെ കോശങ്ങൾ വേർതിരിച്ച് ജനിതക തകരാറുകൾ മുൻകൂട്ടി പരിശോധിക്കാൻ ശാസ്ത്രത്തിന് സാധിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് തികച്ചും പുതിയൊരു തരത്തിലുള്ള ജൈവിക തീരുമാനമാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്. "ഏത് ജീവിയാണ് പ്രകൃതിയിലെ പ്രതിസന്ധികളെ അതിജീവിച്ച് മുന്നോട്ടു പോകുന്നത്?" എന്ന പഴയ ചോദ്യത്തിന് പകരം, "ഏത് വ്യക്തിയാണ് ഭൂമിയിലേക്ക് ജനിച്ചു വീഴേണ്ടത്?" എന്ന് മനുഷ്യൻ സ്വന്തം യുക്തികൊണ്ട് മുൻകൂട്ടി തിരഞ്ഞെടുക്കുകയാണ്. ഇതൊരു ചെറിയ മാറ്റമല്ല. പ്രകൃതിയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടന്നിരുന്നത് തലമുറകളിലൂടെയും വലിയ ജനക്കൂട്ടങ്ങളിലൂടെയുമാണ്. എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ ഇന്നത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടക്കുന്നത് ഒരു ആശുപത്രിയിലെ ലബോറട്ടറിയുടെ ഉള്ളിലാണ്. ആ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഒരു ക്ലിനിക്കിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, അവിടെ ആ തീരുമാനമെടുക്കുന്ന വ്യക്തിക്ക് ഒരു പേരുണ്ടാകും, കുടുംബമുണ്ടാകും, അതൊരു ഡോക്ടറുടെ മുൻപിലായിരിക്കും, അതിനു പിന്നിൽ ഒരു മാർക്കറ്റും പണവുമുണ്ടാകും. ചുരുക്കം പറഞ്ഞാൽ, പ്രകൃതിയുടെ അന്ധമായ പരിണാമത്തിന് ചരിത്രത്തിൽ ഇന്നുവരെ ഇല്ലാതിരുന്ന പുതിയൊരു സ്വഭാവം കൈവന്നിരിക്കുന്നു: ഉദ്ദേശ്യപൂർവ്വം പ്ലാൻ ചെയ്ത് നടപ്പിലാക്കാനുള്ള ഒരു ബോധപൂർവ്വമായ ലക്ഷ്യബോധം.

എന്നാൽ ഇവിടെയും നമ്മൾ കാര്യങ്ങളെ തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ പാടില്ല. ഭ്രൂണാവസ്ഥയിലുള്ള ഇത്തരം പരിശോധനകൾ വഴി ഒരൊറ്റ ജീൻ കാരണം ഉണ്ടാകുന്ന ചില പ്രത്യേക രോഗങ്ങളെ മാത്രമേ നമുക്ക് ഇന്ന് കൃത്യമായി കണ്ടെത്താൻ കഴിയൂ. അല്ലാതെ ഒരു കുട്ടിയുടെ ഭാവി ജീവിതം മുഴുവൻ പ്രവചിക്കാൻ ശാസ്ത്രത്തിന് ഇന്നും കഴിയില്ല. കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായ ശാരീരിക സ്വഭാവങ്ങളിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഈ പ്രവചനം അതികഠിനമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന് ഒരാളുടെ ഉയരം എന്നത് നൂറുകണക്കിന് ജീനുകളുടെയും പോഷകാഹാരത്തിന്റെയും ചുറ്റുപാടുകളുടെയും കൂട്ടായ ഫലമാണ്. അതുപോലെ ബുദ്ധിശക്തിയും പഠനശേഷിയും എണ്ണമറ്റ ജീനുകളുടെയും അനുഭവങ്ങളുടെയും ആകെത്തുകയാണ്. പ്രമേഹമോ ഹൃദ്രോഗമോ വരാനുള്ള സാധ്യതകളും ഇതേപോലെ സങ്കീർണ്ണമാണ്. ഒരു സ്വഭാവം എത്രത്തോളം സങ്കീർണ്ണമാകുന്നുവോ, അത്രത്തോളം പെർഫെക്റ്റ് ആയ ഒരു കുട്ടിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുക എന്ന ചിന്തയിൽ നിന്ന് നമ്മൾ അകന്നുപോകും. അതുകൊണ്ടാണ് ഭ്രൂണങ്ങളിൽ പോളിജെനിക് സ്ക്രീനിംഗ് നടത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അന്താരാഷ്ട്ര വിദഗ്ദ്ധ സംഘടനകൾ കർശനമായ ജാഗ്രത പുലർത്തുന്നത്. കാരണം പ്രവചിക്കാൻ കഴിയുക എന്നാൽ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുക എന്നല്ല. ഒരു ജനിതക പാറ്റേൺ കണ്ടതുകൊണ്ട് മാത്രം ആ സ്വഭാവം ജീവിതത്തിൽ പൂർണ്ണമായും വരുതിയിലാക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഇനി ഭ്രൂണങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിൽ നിന്ന് മാറി, ഭ്രൂണങ്ങളുടെ ജീനുകളെ നേരിട്ട് എഡിറ്റ് ചെയ്തു മാറ്റുന്നതിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ ഈ പ്രശ്നം കൂടുതൽ ഭയാനകമായി മാറും. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്ന് പറയുന്നത് നിലവിലുള്ള ഓപ്ഷനുകളിൽ നിന്ന് "നമുക്ക് ഇതിൽ ഏതാണ് വേണ്ടത്?" എന്ന് ചോദിക്കുന്നതാണ്. എന്നാൽ എഡിറ്റിംഗ് എന്ന് പറയുന്നത് "നമുക്ക് ഇതിന്റെ കോഡ് തന്നെ അങ്ങോട്ട് മാറ്റാൻ പറ്റുമോ?" എന്ന് ചോദിക്കുന്നതാണ്. ആ വ്യത്യാസം വളരെ വലുതാണ്. കോടിക്കണക്കിന് പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കിവെച്ചിട്ടുള്ള ഒരു വലിയ ലൈബ്രറി സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്കൂ. അതിൽ നിന്ന് ചില പുസ്തകങ്ങൾ പരിശോധിച്ച്, ഒരു പ്രത്യേക വാക്ക് തെറ്റില്ലാതെ അച്ചടിച്ച പുസ്തകം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതാണ് സെലക്ഷൻ. എന്നാൽ ആ പുസ്തകങ്ങൾക്കുള്ളിലെ തെറ്റായ അക്ഷരങ്ങൾ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ് പകരം പുതിയ അക്ഷരങ്ങൾ കൃത്യമായി എഴുതിച്ചേർക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണ് എഡിറ്റിംഗ്.

ക്രിസ്പർ എന്ന വിപ്ലവകരമായ ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് സാങ്കേതികവിദ്യ കടന്നുവന്നപ്പോൾ ശാസ്ത്രലോകത്ത് വലിയൊരു കുതിച്ചുചാട്ടമാണുണ്ടായത്. ബാക്ടീരിയകൾ അവയെ ആക്രമിക്കാൻ വരുന്ന വൈറസുകളെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു തന്മാത്രാ കത്രികയെ ശാസ്ത്രജ്ഞർ മനുഷ്യ കോശങ്ങളിലെ ഡിഎൻഎ മുറിക്കാനും മാറ്റിച്ചേർക്കാനുമുള്ള ഉപകരണമാക്കി മാറ്റി. എന്നാൽ ക്രിസ്പർ എന്ന് പറയുന്നത് നമ്മൾ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന വേർഡ് പ്രൊസസ്സർ പോലെയൊരു മാന്ത്രിക വിദ്യയല്ല. അതൊരു അതിസൂക്ഷ്മ രാസ പ്രക്രിയയാണ്. മനുഷ്യ കോശങ്ങളാകട്ടെ പ്രവചനാതീതവുമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യനിലെ ആദ്യത്തെ പ്രധാന പരീക്ഷണങ്ങൾ ബുദ്ധിശക്തി കൂട്ടുക പോലെയുള്ള സങ്കീർണ്ണമായ കാര്യങ്ങളിലേക്ക് പോകാതെ, വളരെ വ്യക്തമായി അറിയാവുന്ന രോഗങ്ങളിലേക്ക് മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്നത്.

അതിനൊരു മികച്ച ഉദാഹരണമാണ് നമ്മൾ നേരത്തെ പറഞ്ഞ സിക്കിൾ സെൽ രോഗവും കാസ്ഗെവി ചികിത്സയും. ഇവിടെ രോഗിയുടെ ചുവന്ന രക്താണുക്കളിലെ ഹീമോഗ്ലോബിൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന ജീനിനാണ് തകരാറ്. എന്നാൽ ഗർഭപാത്രത്തിൽ കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യ ശരീരത്തിൽ മറ്റൊരു തരം ഹീമോഗ്ലോബിൻ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്, അതിനെ ഫീറ്റൽ ഹീമോഗ്ലോബിൻ എന്ന് വിളിക്കും. കുഞ്ഞ് ജനിച്ച് കുറച്ചുകഴിയുമ്പോൾ ബിസിഎൽ11എ എന്ന ജീൻ ഈ സംവിധാനത്തെ ഓഫ് ചെയ്തു പൂട്ടിവെക്കും. ശാസ്ത്രജ്ഞർ കാസ്ഗെവിയിലൂടെ ചെയ്തത്, രോഗിയുടെ ബോൺമാരോയിൽ നിന്ന് രക്തകോശങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന സ്റ്റെം സെല്ലുകൾ പുറത്തെടുത്ത്, ക്രിസ്പർ ഉപയോഗിച്ച് ആ പൂട്ടിവെച്ച സ്വിച്ചിനെ വീണ്ടും ഓൺ ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അല്ലാതെ ശരീരത്തിലെ മുഴുവൻ ജീനുകളെയും അവർ മാറ്റിയെഴുതിയില്ല.

മാത്രമല്ല, ഈ ചികിത്സ രോഗിക്ക് നൽകുന്നത് അത്ര സുഖകരമായ ഒരു കാര്യമല്ല. ഈ കോശങ്ങൾ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്ത് ലാബിൽ വെച്ച് തിരുത്തിയ ശേഷം തിരികെ കയറ്റുന്നതിന് മുൻപായി, രോഗിക്ക് വളരെ കഠിനമായ കീമോതെറാപ്പി നൽകേണ്ടി വരുന്നുണ്ട്. കാരണം പഴയ കേടായ കോശങ്ങളെ പൂർണ്ണമായി നശിപ്പിച്ചാലേ ലാബിൽ എഡിറ്റ് ചെയ്ത പുതിയ കോശങ്ങൾക്ക് വളരാൻ സാധിക്കൂ. കഠിനമായ വേദനയും അണുബാധയ്ക്കുള്ള സാധ്യതകളും മാസങ്ങളോളം ആശുപത്രി വാസവും നിറഞ്ഞതാണ് ആ പ്രക്രിയ. അതുകൊണ്ട് ഒരു ഡോക്ടർ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ഒരു ബട്ടൺ അമർത്തുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് മനുഷ്യൻ രോഗവിമുക്തനായി പുതിയൊരു തലത്തിലേക്ക് ഉയരുന്ന അത്ഭുതമൊന്നുമല്ല ഇത്.

ഇവിടെയാണ് മറ്റൊരു ഗൗരവമുള്ള ചോദ്യം ജനിക്കുന്നത്. ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് ചികിത്സയ്ക്ക് ഉപയോഗിക്കാം എങ്കിൽ, എവിടെയാണ് ചികിത്സ അവസാനിക്കുന്നത്? എവിടെയാണ് മനുഷ്യനെ അനാവശ്യമായി മോഡിഫൈ ചെയ്യുന്ന എൻഹാൻസ്മെന്റ് ആരംഭിക്കുന്നത്? മാരകമായ ഒരു രോഗത്തിന് കാരണമാകുന്ന ജനിതക തകരാർ മാറ്റുന്നത് തീർച്ചയായും ചികിത്സ തന്നെയാണ്. എന്നാൽ ഒരാൾ പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാനാണ് എന്ന് കരുതുക. അയാളുടെ പേശികളുടെ ബലം അൽപ്പം കൂട്ടാനോ, അല്ലെങ്കിൽ അയാളുടെ കുട്ടിയുടെ ഉയരം കുറച്ചുകൂടി വർദ്ധിപ്പിക്കാനോ സഹായിക്കുന്ന ഒരു ജീൻ മാറ്റം നമ്മൾ കണ്ടെത്തിയാൽ, അത് മാറ്റുന്നത് ചികിത്സയാണോ അതോ കൃത്രിമ മെച്ചപ്പെടുത്തലാണോ? ഇനി പഠനത്തിൽ കൂടുതൽ ഓർമ്മശക്തി കാണിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ജീനുകളോ? അല്ലെങ്കിൽ പ്രായമാകുന്നത് തടയാൻ സഹായിക്കുന്നതോ?

നമ്മുടെ ഡിഎൻഎയിൽ എവിടെയും "ഇത് രോഗമാണ്", "ഇത് മെച്ചപ്പെടുത്തലാണ്" എന്ന് പ്രത്യേകം ലേബലുകൾ ഒട്ടിച്ചു വെച്ചിട്ടില്ല. അതിന്റെ അതിരുകൾ പാതി ബയോളജിയും പാതി നമ്മുടെ സമൂഹം ഉണ്ടാക്കിയ സങ്കൽപ്പങ്ങളുമാണ്. അതിനേക്കാൾ ആഴത്തിലുള്ള മറ്റൊരു പ്രശ്നമുണ്ട്. ശാസ്ത്രീയമായി ഒരു കാര്യം ചെയ്യാൻ സാധിക്കും എന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം അത് ധാർമ്മികമായി ശരിയാകണം എന്നില്ല. രണ്ടായിരത്തി പതിനെട്ടിൽ ലോകത്തെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ചൈനീസ് ശാസ്ത്രജ്ഞനായ ഹി ജിയാൻകുയി ഇരട്ടക്കുട്ടികളായ ഭ്രൂണങ്ങളിൽ ക്രിസ്പർ വഴി ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് നടത്തി ലുലു എന്നും നാന എന്നും പേരുള്ള കുട്ടികൾ ജനിച്ചു എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ ഈ സത്യം ലോകത്തിന് മുന്നിൽ പകൽ പോലെ വ്യക്തമായി. ശാസ്ത്രലോകം ആകെ സ്തംഭിച്ചുപോയി. ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് സാധ്യമായി എന്നതല്ല അവിടെ പ്രശ്നമായത്, മറിച്ച് ആവശ്യമായ സുരക്ഷയോ അന്താരാഷ്ട്ര ധാർമ്മിക നിയമങ്ങളോ പാലിക്കാതെ, അടുത്ത തലമുറകളിലേക്ക് പടരുന്ന തരത്തിലുള്ള ജീൻ മാറ്റങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ പ്രത്യുൽപാദനത്തിലേക്ക് ധൃതിപിടിച്ച് കൊണ്ടുവന്നു എന്നതാണ്.

ചെയ്യാൻ കഴിയുക എന്നതും, അത് ചെയ്യാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരിക്കുക എന്നതും രണ്ടും രണ്ടാണെന്ന് ആ സംഭവം ലോകത്തിന് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ഇവിടെ ലോകാരോഗ്യ സംഘടന രണ്ട് തരത്തിലുള്ള ജീൻ എഡിറ്റിംഗുകളെ വേർതിരിച്ചു കാണിക്കുന്നുണ്ട്. ഒന്ന് സൊമാറ്റിക് എഡിറ്റിംഗ്: ഇത് ആ വ്യക്തിയുടെ ശരീര കോശങ്ങളെ മാത്രം ബാധിക്കുന്ന ഒന്നാണ്, അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് പകരില്ല. കാസ്ഗെവി ചികിത്സ ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. രണ്ടാമത്തേത് ഹെറിറ്റബിൾ അല്ലെങ്കിൽ ജേംലൈൻ എഡിറ്റിംഗ്: ഇതിൽ വരുത്തുന്ന മാറ്റങ്ങൾ ആ ഭ്രൂണത്തിലൂടെ ഭാവിയിൽ ജനിക്കുന്ന വ്യക്തിയുടെ ബീജങ്ങളിലോ അണ്ഡങ്ങളിലോ കയറിക്കൂടുകയും, അവരുടെ മക്കളിലേക്കും പേരമക്കളിലേക്കും തലമുറകളോളം പകർന്നുപോകുകയും ചെയ്യും.

രണ്ടാമത്തേത് ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രത്യാഘാതം അതിഭീകരമാണ്. ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം കോശങ്ങളിൽ ഒരു മാറ്റം വരുത്തി അതിൽ പാളിച്ച പറ്റിയാൽ അതിന്റെ കഷ്ടപ്പാട് എനിക്ക് മാത്രമായിരിക്കും. എന്നാൽ ഒരു ഭ്രൂണത്തിൽ വരുത്തുന്ന മാറ്റം തെറ്റിപ്പോയാൽ ആ ശാപം ആ കുടുംബത്തിലെ വരുംതലമുറകൾ മുഴുവൻ അനുഭവിച്ചു തീർക്കേണ്ടി വരും. ഡിഎൻഎയിലെ നമ്മൾ ഉദ്ദേശിച്ച ഒരു ഭാഗം മാറിയോ എന്നത് മാത്രമല്ല പ്രശ്നം, അതോടൊപ്പം നമ്മൾ വിചാരിക്കാത്ത മറ്റെവിടെയെങ്കിലും അനാവശ്യമായ മുറിവുകൾ വീണുപോയോ എന്നതാണ്. ഇതിനെയാണ് ഓഫ്-ടാർഗറ്റ് മാറ്റങ്ങൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ചില കോശങ്ങളിൽ മാറ്റം വരികയും മറ്റു ചിലതിൽ വരാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മൊസൈക്കിസം എന്ന അവസ്ഥ ഉണ്ടാകാം. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മാത്രം ക്യാൻസറായോ മറ്റ് വൈകല്യങ്ങളായോ പുറത്തുവരുന്ന പാർശ്വഫലങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം.

നിയന്ത്രണം നമ്മുടെ കൈകളിൽ കിട്ടി എന്ന് നമ്മൾ അഹങ്കരിക്കുമ്പോൾ, ജീവശാസ്ത്രം കൂടുതൽ നിഗൂഢമായി മാറുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. കാരണം ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് എന്നത് ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ കോഡിങ് അല്ല. ജീവനുള്ള ശരീരത്തിലെ കോശങ്ങൾ നിരന്തരം പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്, പ്രോട്ടീനുകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്, ഹോർമോണുകൾ ശരീരമാകെ ഒഴുകുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ജീവശാസ്ത്രപരമായ മാറ്റം എന്നത് അക്ഷരങ്ങൾ മാറ്റുന്നത് പോലെയല്ല, ഒരു വലിയ കാട്ടിലെ ഇക്കോസിസ്റ്റത്തെത്തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുന്നതുപോലെയാണ്. ഒരു മരത്തിലെ ഇലകൾ വെട്ടിമാറ്റുമ്പോൾ കാട്ടിലെ മറ്റു ജീവികൾക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് മുൻകൂട്ടി അറിയാൻ കഴിയാത്തതുപോലെയാണത്.

ഇനി ഇതിന്റെ സാമൂഹിക വശത്തിലേക്ക് നോക്കൂ. ഒരു കുട്ടിക്ക് രോഗമുണ്ടെങ്കിൽ ചികിത്സിക്കുന്നത് എല്ലാവരും അംഗീകരിക്കും. എന്നാൽ ഒരു രോഗവുമില്ലാത്ത ഒരു സാധാരണ കുഞ്ഞിന് സൗന്ദര്യമോ ഉയരമോ കൂടുതൽ നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സാങ്കേതികവിദ്യ നാളെ വിപണിയിൽ വന്നാൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുക? ഇവിടെ മെഡിക്കൽ സയൻസ് ഒരു വലിയ തത്ത്വചിന്താപരമായ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ പകച്ചു നിൽക്കുകയാണ്: ശരിക്കും ആരാണ് ഒരു "സാധാരണ മനുഷ്യൻ"? പ്രകൃതിയിൽ ഓരോ മനുഷ്യനും ഓരോ തരത്തിലുള്ള വ്യതിയാനങ്ങളോടെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ഒരു സമൂഹത്തിൽ മികച്ചത് എന്ന് കരുതുന്ന ഒരു ഗുണം മറ്റൊരു സംസ്കാരത്തിൽ അങ്ങനെയാകണമെന്നില്ല.

മാത്രമല്ല, ഒരു മുതിർന്ന വ്യക്തിക്ക് സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ ഒരു ചികിത്സ വേണമോ വേണ്ടയോ എന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള പൗരാവകാശമുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു ഭ്രൂണത്തിന് ആ അവകാശമില്ല. ഭാവിയിൽ ജനിക്കാനിരിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിയുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾ ചോദിക്കാതെ, ജനിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ നമ്മൾ അവരുടെ ശരീരത്തിന്റെയും സ്വഭാവത്തിന്റെയും വിധി മുൻകൂട്ടി തീരുമാനിക്കുകയാണ്. അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു വിപത്ത് ഇതെങ്ങനെ സമൂഹത്തിൽ കൊടിയ അസമത്വം ഉണ്ടാക്കും എന്നതാണ്. ഈ അത്യാധുനിക ടെക്നോളജികൾ സ്വാഭാവികമായും വളരെ ചിലവേറിയതായിരിക്കും. തുടക്കത്തിൽ അത് അതിസമ്പന്നർക്ക് മാത്രമേ ലഭ്യമാകൂ. ഒരേ വർഷത്തിൽ രണ്ട് കുട്ടികൾ ജനിക്കുന്നു എന്ന് കരുതുക. ഒരാൾ ജനിക്കുന്നത് എല്ലാവിധ അത്യാധുനിക ജനറ്റിക് സ്ക്രീനിംഗും ജീൻ തിരുത്തലുകളും വാങ്ങാൻ ശേഷിയുള്ള ഒരു ശതകോടീശ്വരന്റെ വീട്ടിലാണ്; അവിടെ കുട്ടിയുടെ രോഗസാധ്യതകൾ നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുന്നു, ഉയരവും ബുദ്ധിയും മെച്ചപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. രണ്ടാമത്തെ കുട്ടി ജനിക്കുന്നത് ഇത്തരം യാതൊരു സൗകര്യങ്ങളുമില്ലാത്ത ഒരു പാവപ്പെട്ട കുടുംബത്തിലാണ്.

തലമുറകൾ കഴിയുമ്പോൾ ഈ അന്തരം എന്തായി മാറും? ചരിത്രത്തിൽ ഇന്നുവരെ കണ്ടിട്ടുള്ള സമ്പത്തിന്റെ അസമത്വം എന്നത് മാറി, അത് മനുഷ്യ വംശത്തിലെ ജൈവികമായ കഴിവിന്റെ അസമത്വമായി മാറും. ധനികരുടെ തലമുറ കൂടുതൽ രോഗപ്രതിരോധ ശേഷിയുള്ളവരും, കൂടുതൽ ബുദ്ധിമാന്മാരും, കൂടുതൽ ആയുസ്സുള്ളവരുമായി മാറുകയും, അല്ലാത്ത സാധാരണ മനുഷ്യർ രണ്ടാംതരം ജൈവ പൗരന്മാരായി പിന്തള്ളപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഭയാനകമായ ഭാവിയാണത്. നാളെ ഒരു പ്രത്യേക ശാരീരിക ഗുണം സമൂഹത്തിൽ മേൽക്കൈ നേടുന്നു എന്ന് വന്നാൽ, മാതാപിതാക്കൾക്ക് താല്പര്യമില്ലെങ്കിൽ പോലും തങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ മത്സരത്തിൽ പിന്നിലായിപ്പോകുമോ എന്ന ഭയം കാരണം ബാങ്ക് ലോൺ എടുത്താണെങ്കിലും ഇത്തരം ജീൻ എഡിറ്റിംഗുകൾ ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിതരാകും. അവിടെ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് പതുക്കെ ഒരു അദൃശ്യമായ സാമൂഹിക സമ്മർദ്ദമായി മാറും. മനുഷ്യന്റെ പരിണാമം കമ്പോളവുമായും കോർപ്പറേറ്റുകളുമായും പണവുമായും കൂട്ടിക്കുഴയുന്ന അപകടകരമായ അവസ്ഥയാണത്.

എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ ഈ പരിവർത്തനം ജീനുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒന്നല്ല. നമ്മുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് യന്ത്രങ്ങൾ കയറിപ്പറ്റുന്ന രണ്ടാമതൊരു വഴി കൂടിയുണ്ട്. ചരിത്രത്തിലുടനീളം നമ്മുടെ ശരീരം എന്നത് നമ്മൾ ജനിച്ചു വീഴുന്ന മാറ്റമില്ലാത്ത ഒരു കൂടായിരുന്നു. അതിനെ ഭക്ഷണം കൊടുത്ത് പരിപാലിക്കാം, രോഗം വരുമ്പോൾ ശുശ്രൂഷിക്കാം, അല്ലാതെ അതിലേക്ക് വിദേശ വസ്തുക്കൾ വലിയ തോതിൽ തുന്നിച്ചേർക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ ആധുനിക കാലത്ത് എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? കൃത്രിമ സന്ധികൾ, ഹൃദയമിടിപ്പ് നിയന്ത്രിക്കുന്ന പേസ്മേക്കറുകൾ, കേൾവിശക്തി തിരികെ നൽകുന്ന കോക്ലിയർ ഇംപ്ലാന്റുകൾ, പ്രമേഹ രോഗികൾക്ക് ഇൻസുലിൻ കൃത്യമായി പമ്പ് ചെയ്യുന്ന സെൻസറുകൾ, റോബോട്ടിക് അവയവങ്ങൾ എന്നിവ വഴി മനുഷ്യ ശരീരം എന്നത് പതുക്കെ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ കഴിയുന്ന ഒരു പ്ലാറ്റ്‌ഫോമായി മാറി. ഒരു കൃത്രിമ കൈ വെച്ചുപിടിപ്പിച്ച ഒരാളെ നോക്കൂ, ആ ഉപകരണം അയാളുടെ ഞരമ്പുകളുമായി നേരിട്ട് സംവദിച്ച്, അയാൾ മനസ്സിൽ വിചാരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ സ്വന്തം വിരലുകൾ പോലെ അത് ചലിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു. അപ്പോൾ ആ യന്ത്രക്കൈ ആ വ്യക്തിയുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗമാണോ അതോ വെറുമൊരു ഉപകരണമാണോ? ശരീരത്തിന്റെ അതിര് എവിടെയാണ് അവസാനിക്കുന്നത്?

അവിടെ നിന്നാണ് സാങ്കേതികവിദ്യ മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായ അവയവത്തിലേക്ക് നേരിട്ട് ചുവടുവെക്കുന്നത്: നമ്മുടെ തലച്ചോറിലേക്ക്. ബ്രെയിൻ-കമ്പ്യൂട്ടർ ഇന്റർഫേസുകൾ വഴി തലച്ചോറിലെ ചിന്തകളെ തിരിച്ചറിയാൻ ഇന്ന് ശാസ്ത്രം അതിവേഗം പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ശരീരം തളർന്നുപോയി സംസാരിക്കാൻ ശേഷിയില്ലാത്ത പക്ഷാഘാത രോഗികളുടെ തലച്ചോറിലെ മോട്ടോർ കോർട്ടക്സിൽ അതിസൂക്ഷ്മമായ സെൻസറുകൾ സ്ഥാപിക്കുന്നു. അവർ ഓരോ വാക്കും സംസാരിക്കാൻ മനസ്സിൽ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ തലച്ചോറിലുണ്ടാകുന്ന ന്യൂറൽ സിഗ്നലുകളെ കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ തത്സമയം പിടിച്ചെടുക്കുന്നു. ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് ഉപയോഗിച്ച് ആ സിഗ്നലുകളെ വിശകലനം ചെയ്ത് തൊണ്ണൂറ് ശതമാനത്തിലേറെ കൃത്യതയോടെ സ്ക്രീനിൽ വാക്കുകളാക്കി മാറ്റാൻ ഇന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ലക്ഷക്കണക്കിന് വാക്കുകൾ അങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്ത മനുഷ്യർ കമ്പ്യൂട്ടറിലൂടെ ലോകത്തോട് പറയുന്നു.

ഇതൊരു അത്ഭുതകരമായ മെഡിക്കൽ നേട്ടം തന്നെയാണ്. കാരണം വായ തുറക്കാതെ, ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ ഒരാൾ ചിന്തിക്കുന്നത് കമ്പ്യൂട്ടറിന് കൃത്യമായി വായിക്കാൻ കഴിയുന്നു. പക്ഷേ നാളെ ഈ ആശയവിനിമയം രണ്ട് വഴിക്കും നടക്കാൻ തുടങ്ങിയാലോ? അതായത് കമ്പ്യൂട്ടറിന് തലച്ചോറിലെ വിവരങ്ങൾ എടുക്കാൻ മാത്രമല്ല, തലച്ചോറിലേക്ക് നേരിട്ട് അറിവുകളും ഇന്ദ്രിയാനുഭവങ്ങളും തിരികെ നൽകാനും സാധിച്ചാലോ? നമ്മൾ നേരിട്ട് ഇന്റർനെറ്റുമായി ഞരമ്പുകൾ വഴി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു അവസ്ഥ സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്കൂ. കണ്ണ് കൊണ്ട് കാണുന്ന വെളിച്ചത്തിനപ്പുറം ഇൻഫ്രാറെഡ് രശ്മികൾ കാണാൻ കഴിയുന്ന, സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിയാത്ത അതിസൂക്ഷ്മ ശബ്ദങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ഒരു അവസ്ഥ വന്നാൽ മനുഷ്യനും മെഷീനും തമ്മിലുള്ള ആ അതിർവരമ്പ് തന്നെ ഇല്ലാതായി മാറും. അപ്പോൾ ആരാണ് യഥാർത്ഥ മനുഷ്യൻ?

മനുഷ്യൻ എപ്പോഴും ഉപകരണങ്ങളിലൂടെ സ്വന്തം പരിമിതികളെ മറികടന്ന ഒരു ജീവിയാണ്. ഒരു ചുറ്റിക എന്നത് മനുഷ്യന്റെ കൈയുടെ നീളമാണ്, ദൂരദർശിനി എന്നത് നമ്മുടെ കണ്ണിന്റെ കാഴ്ചയുടെ വികാസമാണ്, ഒരു പുസ്തകം അല്ലെങ്കിൽ സ്മാർട്ട്ഫോൺ എന്നത് നമ്മുടെ ഓർമ്മകളുടെ പുറംസംഭരണിയാണ്. എന്നാൽ ആ ഉപകരണങ്ങളെല്ലാം ശരീരത്തിന് പുറത്തായിരുന്നു, നമുക്ക് ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ കയ്യിലെടുക്കാം, വേണ്ടാത്തപ്പോൾ താഴെ വെക്കാം. എന്നാൽ തലച്ചോറിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ശാശ്വതമായി സ്ഥാപിക്കുന്ന ഒരു ന്യൂറൽ ഇംപ്ലാന്റിനെ അങ്ങനെ താഴെ വെക്കാൻ കഴിയില്ല. അപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ തലച്ചോർ ഉണ്ടാക്കുന്ന ചിന്തകളുടെയും വികാരങ്ങളുടെയും ഉടമസ്ഥൻ ആരാണ്? ആ ഡാറ്റ ഏതെങ്കിലും കോർപ്പറേറ്റ് കമ്പനിക്ക് സ്വന്തമാകുമോ? ആ ചിപ്പിലെ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ ആരെങ്കിലും ഹാക്ക് ചെയ്താൽ എന്ത് സംഭവിക്കും? ആ ഉപകരണം നിർമ്മിച്ച കമ്പനി പൂട്ടിക്കഴിഞ്ഞാൽ തലച്ചോറിലിരിക്കുന്ന ചിപ്പിന്റെ ഗതി എന്താകും? ഇതൊന്നും വെറും ഭാവനകളല്ല, നാളെ നമ്മുടെ നിയമവ്യവസ്ഥയും സമൂഹവും നേരിടാൻ പോകുന്ന അതിഗൗരവമുള്ള ധാർമ്മിക ചോദ്യങ്ങളാണ്.

ഇനി ഇതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ചക്രവാളം നമുക്ക് മുന്നിലുണ്ട്. മനുഷ്യൻ ഭൂമി വിട്ട് മറ്റൊരു ഗ്രഹത്തിലേക്ക് ചേക്കേറുന്ന സാഹചര്യം. ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യർ ചൊവ്വയിലേക്ക് കുടിയേറുന്നു എന്ന് കരുതുക. ചൊവ്വയിലെത്തിയ അടുത്ത നിമിഷം ആരും പുതിയൊരു ജീവിവർഗ്ഗമായി മാറില്ല. അവിടെ ജനിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ തലമുറയും പത്താമത്തെ തലമുറയും മനുഷ്യർ തന്നെയാണ്. കാരണം സ്വാഭാവിക പരിണാമം നടക്കാൻ ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളുടെ അപാരമായ സമയം വേണം. പക്ഷേ നാസ വ്യക്തമാക്കുന്നതുപോലെ ചൊവ്വയിലെ ജീവിതം അതിഭീകരമാണ്. അവിടെ ഭൂമിയുടെ മൂന്നിലൊന്ന് ഗുരുത്വാകർഷണം മാത്രമേയുള്ളൂ. സംരക്ഷണ കവചമായ അന്തരീക്ഷമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് പ്രപഞ്ചത്തിൽ നിന്നുള്ള വിനാശകരമായ റേഡിയേഷനാണ് അവിടെയുള്ളത്. ഭൂമിയിൽ നിന്ന് കോടിക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നമ്മുടെ എല്ലുകളിലെ കാൽസ്യം ചോർന്നുപോകും, പേശികൾ അതിവേഗം ക്ഷയിക്കും, ഹൃദയത്തിന്റെ ശേഷി കുറയും, രോഗപ്രതിരോധ ശേഷി താറുമാറാകും.

പക്ഷേ അവിടെയും മനുഷ്യൻ വെറുതെ കൈകെട്ടി നോക്കിനിൽക്കില്ല. പ്രകൃതി നമ്മളെ കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് പരിണമിപ്പിച്ച് റേഡിയേഷനെ ചെറുക്കാൻ ശേഷിയുള്ളവരാക്കി മാറ്റുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കാൻ നമ്മൾ തയ്യാറാകില്ല. പകരം നമ്മൾ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിക്കും. കൃത്രിമമായി ജീവിക്കാൻ പറ്റുന്ന അടച്ചുപൂട്ടിയ ആവാസവ്യവസ്ഥകൾ നിർമ്മിക്കും, റേഡിയേഷനെ തടയുന്ന കവചങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കും, ഒരുപക്ഷേ നമ്മുടെ കോശങ്ങൾക്ക് റേഡിയേഷൻ വരുത്തുന്ന കേടുപാടുകൾ സ്വയം തീർക്കാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിൽ ജീനുകളിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തും. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ പഴയ പ്രകൃതി പരിണാമത്തിന്റെ വഴി ലളിതമായിരുന്നു: ജീവി പരിസ്ഥിതിയിലേക്ക് പോകുന്നു, പരിസ്ഥിതി ചിലരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു, അവർ കാലക്രമേണ പരിണമിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ പുതിയ പരിണാമത്തിന്റെ വഴി തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്: മനുഷ്യൻ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉണ്ടാക്കുന്നു, ആ സാങ്കേതികവിദ്യ പരിസ്ഥിതിയെ മാറ്റുന്നു, ആ മാറ്റിയ പരിസ്ഥിതി വീണ്ടും മനുഷ്യനെ പുതിയ രീതിയിൽ മാറ്റിമറിക്കുന്നു. അതൊരു വലിയ വൃത്തമായി അനന്തമായി കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

ഇവിടെയാണ് കഥ വീണ്ടും നമ്മൾ തുടങ്ങിയ ആ പഴയ മുറിയിലേക്ക്, ആ ജനറ്റിക് ക്ലിനിക്കിലേക്ക് തിരികെ വരുന്നത്. ആ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്ന രണ്ട് ഭ്രൂണങ്ങൾ. കൺമുന്നിൽ നിന്ന ആ വലിയ ചോദ്യം: "നിങ്ങൾക്ക് ഏത് കുട്ടിയെയാണ് വേണ്ടത്?" തുടക്കത്തിൽ നമുക്ക് തോന്നിയത് ഇതൊരു അത്യാധുനിക മെഡിക്കൽ സയൻസിന്റെ മാത്രം കഥയാണെന്നാണ്. എന്നാൽ നമ്മൾ കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ ഇത് ജീനുകളെക്കാൾ ഉപരി മനുഷ്യ പരിണാമത്തിന്റെ വലിയൊരു വഴിത്തിരിവാണെന്ന് നമുക്ക് ബോധ്യമായി. ആ പരിണാമം എന്നത് വെറും ഡിഎൻഎയിലെ എ, ടി, ജി, സി എന്നീ അക്ഷരങ്ങൾ മാത്രമല്ല. അത് നമ്മുടെ സംസ്കാരമാണ്, നമ്മുടെ സാങ്കേതികവിദ്യയാണ്, നമ്മുടെ ആശുപത്രികളാണ്, നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയമാണ്, എല്ലാത്തിലുമുപരി നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും എടുക്കുന്ന സ്വന്തം ബോധപൂർവ്വമായ തീരുമാനങ്ങളാണ്.

കഴിഞ്ഞ നാനൂറ് കോടി വർഷങ്ങളായി പ്രകൃതി എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് അറിയാതെ തന്നെ ജീവജാലങ്ങളിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് നമ്മൾ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ ശേഷിയുള്ളവരായി മാറി. നമ്മൾ ആ പ്രക്രിയയിൽ നേരിട്ട് ഇടപെടാൻ തുടങ്ങി. ഇത് നമുക്ക് നൽകുന്ന അധികാരം വളരെ വലുതാണ്. പക്ഷേ ആ അധികാരം നമ്മളിൽ അപകടകരമായ ഒരു മിഥ്യാധാരണ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്: കാര്യങ്ങളിൽ മാറ്റം വരുത്താൻ കഴിയും എന്നതുകൊണ്ട് നമ്മൾ ആ കാര്യങ്ങളെ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞു എന്ന തെറ്റിദ്ധാരണയാണത്. സത്യത്തിൽ നമ്മൾ ഇന്നും പൂർണ്ണമായി ഒന്നും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ല. മനുഷ്യന്റെ ജീനോമിൽ ഇന്നും ആർക്കും പിടികിട്ടാത്ത ലക്ഷക്കണക്കിന് രഹസ്യങ്ങളുണ്ട്. മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോറ് ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു മഹാത്ഭുതമാണ്. പ്രായമാകുന്നത് എങ്ങനെയാണെന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ ജീവൻ എങ്ങനെയാണ് ബോധമായി മാറുന്നതെന്നോ പൂർണ്ണമായി നിർവ്വചിക്കാൻ ഇന്നത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് പോലും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യന്റെ ഭാവി നിർണ്ണയിക്കാൻ പോകുന്നത് ഒരൊറ്റ സാങ്കേതിക കണ്ടുപിടുത്തമല്ല. അത് ക്രിസ്പറോ, ബ്രെയിൻ ഇംപ്ലാന്റുകളോ, ചൊവ്വാ ദൗത്യങ്ങളോ മാത്രമായിരിക്കില്ല. മറിച്ച്, അതിന്റെ എല്ലാ വരുംവരായ്കകളും പൂർണ്ണമായി അറിയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, നമ്മൾ നമ്മളെക്കുറിച്ച് എന്ത് തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നു എന്നതായിരിക്കും ആ ഭാവിയെ രൂപപ്പെടുത്തുക. കാരണം ശാസ്ത്രത്തിന് എന്തൊക്കെ സാങ്കേതികമായി സാധ്യമാണെന്ന് പറഞ്ഞു തരാൻ കഴിയും. എന്തൊക്കെ അപകടകരമാണെന്നും എന്തൊക്കെ പരാജയപ്പെടുമെന്നും ലബോറട്ടറി കണക്കുകൾ വെച്ച് കാണിച്ചു തരാൻ കഴിയും. പക്ഷേ ഏതു തരത്തിലുള്ള മനുഷ്യ ഭാവിയാണ് നാം തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടത് എന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ ശാസ്ത്രത്തിന് ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയില്ല. ആ വലിയ തീരുമാനം മനുഷ്യ നാഗരികതയുടെയും നമ്മുടെ മൂല്യങ്ങളുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ധാർമ്മികതയുടെയും കൈകളിലാണ് ഇരിക്കുന്നത്.

ഭൂമിയിൽ ജീവൻ ഉണ്ടായതിനു ശേഷം ഇന്നുവരെ ഒരു ജീവിക്കും ഇത്തരമൊരു തീരുമാനം സ്വന്തം കൈകളിലെടുക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല. ജീവന്റെ ആ വലിയ പ്രവാഹത്തിൽ, പ്രകൃതിയുടെ കളിപ്പാവയായി നിന്ന ആ പഴയ കാലത്തുനിന്ന് മാറി, സ്വയം പുനർനിർമ്മിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള പുതിയൊരു യുഗത്തിലേക്ക് മനുഷ്യൻ കാലെടുത്തു വെക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യ പരിണാമത്തിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടം തുടങ്ങുന്നത് എപ്പോഴോ ഒരു പുതിയ ജീവിവർഗ്ഗം ജനിച്ചു വീഴുമ്പോഴല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ ഭാവി എന്നത് പ്രകൃതി തരുന്ന വെറുമൊരു വിധിയല്ല, നമ്മുടെ തന്നെ ബോധപൂർവ്വമായ ഒരു തീരുമാനമാണ് എന്ന് നമ്മൾ തിരിച്ചറിയുന്ന ഈ കൃത്യമായ നിമിഷത്തിലാണ്.