എപ്പോഴും ക്ഷീണം തോന്നുന്നതിന് പിന്നിലെ യഥാർത്ഥ ശാസ്ത്രവും അതിൽ നിന്നുള്ള മോചനവും

ക്ഷീണം എന്ന വികാരം ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും അനുഭവിക്കാത്തവരായി നമ്മളിൽ ആരും തന്നെ ഉണ്ടാകില്ല. പക്ഷേ നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും വളരെ ഗൗരവമായി ഒരു കാര്യം ചിന്തിച്ചുനോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? ചില ദിവസങ്ങളിൽ രാത്രി ഒരു എട്ടോ ഒമ്പതോ മണിക്കൂർ സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങിയിട്ടും രാവിലെ അലാറം അടിക്കുമ്പോൾ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലുമാകാത്ത വിധം ശരീരം വല്ലാതെ തളർന്നുപോകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? എന്നാൽ മറ്റു ചില ദിവസങ്ങളിൽ തലേന്ന് രാത്രി വെറും നാലോ അഞ്ചോ മണിക്കൂർ മാത്രം ഉറങ്ങിയിട്ടും, പകൽ മുഴുവൻ ഒരുപാട് ഓടിനടന്ന് പണികൾ ചെയ്തിട്ടും നമുക്ക് ഉള്ളിൽ വലിയൊരു ഉന്മേഷവും ചുറുചുറുക്കും അനുഭവപ്പെടാറുമുണ്ട്. എന്തുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യശരീരത്തിൽ ഇത്ര വലിയൊരു വൈരുദ്ധ്യം സംഭവിക്കുന്നത്? ശരിക്കും ഉറക്കം കുറയുന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം വരുന്ന ഒന്നാണോ ഈ ക്ഷീണം? അതോ നമ്മുടെ കണ്മുന്നിൽ കാണുന്ന ശാരീരിക അധ്വാനത്തിനപ്പുറം, തലച്ചോർ ചിന്തിക്കുന്ന രീതിയും, ഉള്ളിൽ പുകയുന്ന വികാരങ്ങളും, നമ്മൾ ഇരിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷവുമെല്ലാം ഈ ക്ഷീണത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടോ? നമുക്ക് ഇതൊന്ന് വളരെ വിശദമായിത്തന്നെ പരിശോധിക്കാം.

നിങ്ങൾ ദിവസവും കടന്നുപോകാൻ സാധ്യതയുള്ള വളരെ ലളിതമായ ഒരു സാഹചര്യം നമുക്ക് ആദ്യം സങ്കൽപ്പിക്കാം. നാളെ നിങ്ങൾക്ക് ഓഫീസിലോ കോളേജിലോ പോകേണ്ടതില്ല, വലിയ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളോ തിരക്കുകളോ ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരു അവധി ദിവസമാണ്. രാവിലെ നിങ്ങൾ വളരെ സാവധാനം കണ്ണുതുറക്കുന്നു. എഴുന്നേൽക്കാൻ തോന്നാത്തതുകൊണ്ട് കട്ടിലിൽ കിടന്നുതന്നെ കയ്യിലിരുന്ന മൊബൈൽ ഫോൺ കയ്യിലെടുത്ത് സോഷ്യൽ മീഡിയ തുറക്കുന്നു. വെറുതെ ടൈംപാസിന് വേണ്ടി ഒരു ചെറിയ വീഡിയോ കാണുന്നു, അത് കഴിഞ്ഞയുടനെ അടുത്തത് വരുന്നു, പിന്നീട് മറ്റൊന്ന്. ഓരോ വീഡിയോയും കണ്ടുകണ്ട് നിങ്ങൾ റീൽസുകളുടെയും യൂട്യൂബ് ഷോർട്സുകളുടെയും അനന്തമായ ലോകത്തേക്ക് ഊളിയിടുകയാണ്. സമയം കടന്നുപോകുന്നത് നിങ്ങൾ ഒട്ടും അറിയുന്നില്ല. പെട്ടെന്ന് ഫോണിലെ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ സമയം പതിനൊന്ന് മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആ നിമിഷത്തിലാണ് നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് വലിയൊരു കുറ്റബോധം ഇരച്ചുകയറുന്നത്. ഇന്ന് രാവിലെ ചെയ്തുതീർക്കണമെന്ന് വിചാരിച്ച ഒരു കാര്യവും ചെയ്തിട്ടില്ല, പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടില്ല, വീട് വൃത്തിയാക്കിയിട്ടില്ല, സമയം മുഴുവൻ വെറുതെ പാഴായിപ്പോയി. ബാക്കിയുള്ള പണികൾ ഇനി എങ്ങനെ തീർക്കും, ഇന്ന് മുഴുവൻ ഇങ്ങനെ പാഴായിപ്പോകുമോ എന്നൊക്കെയുള്ള ചിന്തകൾ വരിവരിയായി മനസ്സിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, വിചിത്രമെന്ന് പറയട്ടെ, അതുവരെ കിടന്ന കിടപ്പിൽത്തന്നെ നിങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു തളർച്ചയും തലവേദനയും അനുഭവപ്പെടാൻ തുടങ്ങും. കൈകാലുകൾ അനക്കാൻ പോലും വയ്യാത്തത്ര ഭാരമുള്ള ഒരു പ്രത്യേകതരം ക്ഷീണം.

ഇനി നേരെ വിപരീതമായ മറ്റൊരു ദിവസം ഓർത്തുനോക്കൂ. നിങ്ങൾ വർഷങ്ങളായി കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച മനോഹരമായ ഒരു വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം യാത്ര പോകുന്ന ഒരു ദിവസം. ആ യാത്രയുടെ ആവേശവും ആകാംക്ഷയും കാരണം തലേദിവസം രാത്രി നിങ്ങൾക്ക് ശരിക്കും ഉറങ്ങാൻ പോലും കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകില്ല. എങ്കിലും രാവിലെ അലാറം അടിക്കുന്നതിന് മുൻപേ തന്നെ നിങ്ങൾ ചാടിയെഴുന്നേൽക്കുന്നു, ബാഗുകൾ പാക്ക് ചെയ്യുന്നു, അതിരാവിലെ യാത്ര തുടങ്ങുന്നു. പകൽ മുഴുവൻ കാറ്റും വെയിലുമേറ്റ് കിലോമീറ്ററുകളോളം നടക്കുന്നു, പടവുകൾ കയറുന്നു, വണ്ടിയിൽ അനങ്ങാതെ മണിക്കൂറുകളോളം ഇരിക്കുന്നു. വൈകുന്നേരമാകുമ്പോഴേക്കും നിങ്ങളുടെ കാൽമുട്ടുകൾ വേദനിക്കുന്നുണ്ടാകും, വിയർത്തു കുളിച്ച ശരീരം പേശീവേദന കൊണ്ട് പുളയുന്നുണ്ടാകും. പക്ഷേ അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, അപ്പോഴും നിങ്ങളുടെ മുഖത്ത് ഒരു തെളിച്ചമുണ്ടാകും, മനസ്സ് വലിയൊരു സന്തോഷത്തിലും ഉന്മേഷത്തിലുമായിരിക്കും. ശരീരം തളർന്നിട്ടും നിങ്ങൾ ക്ഷീണിതനല്ല.

ഇവിടെയാണ് ഏറ്റവും കൗതുകകരമായ ഒരു ചോദ്യം ഉയരുന്നത്. ശാരീരികമായി ഒന്നും ചെയ്യാതെ കട്ടിലിൽ വെറുതെ കിടന്ന ഒരു ദിവസം നിങ്ങൾക്ക് കഠിനമായ ക്ഷീണം അനുഭവപ്പെടുകയും, നേരെമറിച്ച് കാതങ്ങൾ നടന്ന് കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത മറ്റൊരു ദിവസം നിങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ തുള്ളിച്ചാടുകയും ചെയ്തത് എങ്ങനെയാണ്? ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലണമെങ്കിൽ ക്ഷീണത്തെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ പരമ്പരാഗതമായി വെച്ചുപുലർത്തുന്ന ധാരണകൾ പൂർണ്ണമായും പൊളിച്ചെഴുതേണ്ടതുണ്ട്.

സാധാരണയായി പലരും വിചാരിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ ഊർജം എന്നത് ഒരു സ്മാർട്ട്ഫോണിന്റെ ബാറ്ററി പോലെയാണെന്നാണ്. ഫോൺ തുടർച്ചയായി ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാൽ ചാർജ് വേഗത്തിൽ തീരും, ഉപയോഗിക്കാതെ സ്ക്രീൻ ഓഫ് ചെയ്തു വെച്ചാൽ ചാർജ് ദീർഘനേരം നിലനിൽക്കും. മനുഷ്യശരീരവും അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ നമ്മൾ കൂടുതൽ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ എനർജി പൂർണ്ണമായി തീരുകയും, വെറുതെ അനങ്ങാതെ വിശ്രമിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ആ എനർജി വലിയ അളവിൽ ശരീരത്തിൽ സൂക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടതല്ലേ? എന്നാൽ നമ്മുടെ ജൈവവ്യവസ്ഥ അത്രമേൽ ലളിതമായ ഒരു മെക്കാനിക്കൽ യന്ത്രമല്ല. ശരീരം നൽകുന്ന ക്ഷീണത്തിന്റെ സൂചനകൾ വെറുമൊരു ബാറ്ററി ലെവൽ കുറയുന്നത് പോലെയല്ല പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഉറക്കം, പേശികളുടെ അധ്വാനം, തലച്ചോർ നേരിടുന്ന മാനസിക സമ്മർദം, നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയും താല്പര്യവും, അനുഭവപ്പെടുന്ന വികാരങ്ങൾ, കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിലെ പോഷകങ്ങൾ, വെള്ളത്തിന്റെ അളവ്, ശരീരത്തിന്റെ മെഡിക്കൽ അവസ്ഥകൾ എന്നിങ്ങനെ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന ഡസൻ കണക്കിന് ഘടകങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ ശൃംഖലയാണത്.

ഒരു ഉദാഹരണത്തിലൂടെ ഇത് കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കാം. കൊടുംവെയിലത്ത് നിന്ന് എട്ടുമണിക്കൂർ തുടർച്ചയായി ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു നിർമ്മാണത്തൊഴിലാളിയെ സങ്കൽപ്പിക്കുക. സിമന്റും മണ്ണും ചുമക്കണം, പടികൾ കയറിയിറങ്ങണം, ശരീരം മുഴുവൻ നിരന്തരം ആയാസപ്പെടണം. അങ്ങനെയൊരാൾ വൈകുന്നേരം തളർന്നു വീഴുന്നത് പൂർണ്ണമായും സ്വാഭാവികമാണ്. കാരണം പേശികളിലെ ഗ്ലൈക്കോജൻ തീർന്നുപോയിരിക്കുന്നു, കോശങ്ങൾ ശാരീരികമായി വിശ്രമം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ അതേസമയം തന്നെ, അതിശീതീകരിച്ച ഒരു വലിയ ഓഫീസിൽ, കുഷ്യൻ വെച്ച കസേരയിൽ ഇരുന്ന് കമ്പ്യൂട്ടറിലേക്ക് നോക്കുന്ന ഒരു മാനേജരെ ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ. പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് അയാൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ലെന്നും, തണുപ്പടിച്ചിരുന്ന് വിശ്രമിക്കുകയാണെന്നും തോന്നും. എന്നാൽ ആ വ്യക്തിയുടെ തലച്ചോറിനുള്ളിൽ എന്താണ് നടക്കുന്നത്? ബിസിനസിലെ കടുത്ത നഷ്ടം, അടുത്ത മാസം കൊടുക്കാനുള്ള സാമ്പത്തിക ബാധ്യതകൾ, പ്രോജക്റ്റുകളുടെ ഡെഡ്‌ലൈൻ, കുടുംബത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ, ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം... ഇങ്ങനെ തീരാത്ത നൂറായിരം കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അയാൾ നിരന്തരം ചിന്തിച്ചുകൂട്ടുകയാണ്. ഇവിടെ രണ്ടുപേരും അനുഭവിക്കുന്ന തളർച്ചയും ക്ഷീണവും ഒന്നാണെന്ന് നമുക്ക് പറയാൻ കഴിയില്ല. ആദ്യത്തെ വ്യക്തിയുടെ ഭാരം ശരീരത്തിന്റേതാണെങ്കിൽ, രണ്ടാമത്തെ വ്യക്തി അനുഭവിക്കുന്നത് മാനസികമായ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റാണ്.

തലച്ചോറ് നിരന്തരം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ശരീരത്തിലെ കലോറികൾ അപ്പാടെ തീർന്നുപോകുന്നു എന്നല്ല ഇതിനർത്ഥം. മറിച്ച്, നമ്മുടെ ചിന്തകളെ നിയന്ത്രിക്കാനും, വലിയ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാനും, വികാരങ്ങളെ അമർത്തിവെക്കാനും ശ്രമിക്കുമ്പോൾ തലച്ചോറിന്റെ മുൻഭാഗമായ പ്രീഫ്രോണ്ടൽ കോർട്ടെക്സ് കഠിനമായി പണിയെടുക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഒരുപാട് സങ്കീർണ്ണമായ കാര്യങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ തലച്ചോർ സിഗ്നലുകൾ നൽകുന്നത് ഒരു പ്രതിരോധം എന്ന നിലയിലാണ്. അത് നമ്മെ കൂടുതൽ മന്ദീഭവിപ്പിക്കും, ഒന്നിനും താല്പര്യമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക് തള്ളിവിടും.

ഇത് മനസ്സിലാക്കാൻ നിത്യജീവിതത്തിൽ നിന്നുള്ള മറ്റൊരു ചെറിയ അനുഭവം പരിശോധിക്കാം. നിങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട, ഉദ്വേഗജനകമായ ഒരു ക്രൈം ത്രില്ലർ നോവൽ വായിക്കുകയാണെന്ന് കരുതുക. നിങ്ങൾ അതിൽ ലയിച്ചിരുന്ന് വായിക്കുമ്പോൾ രണ്ട് മണിക്കൂർ എങ്ങനെ പോയെന്ന് നിങ്ങൾ അറിയുകയേയില്ല. എന്നാൽ അതേ രണ്ടു മണിക്കൂർ നേരം നിങ്ങൾക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്ത, വളരെ വിരസമായ ഒരു ഔദ്യോഗിക റിപ്പോർട്ടോ കണക്കുകളോ പരിശോധിക്കാൻ പറഞ്ഞാലോ? ആദ്യത്തെ അഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിയുമ്പോൾ തന്നെ കണ്ണ് കഴയ്ക്കാൻ തുടങ്ങും, കോട്ടുവായിടും, വെള്ളം കുടിക്കാനോ ഫോൺ എടുക്കാനോ മനസ്സ് കൊതിക്കും. ഇവിടെ രണ്ടാമത്തെ കാര്യത്തിൽ തലച്ചോറിന് പ്രവർത്തിക്കാൻ വലിയൊരു ആന്തരിക ഘർഷണം നേരിടേണ്ടി വരുന്നുണ്ട്. ആദ്യത്തെ കാര്യത്തിൽ താല്പര്യം ഉള്ളതുകൊണ്ട് തലച്ചോർ സ്വാഭാവികമായി ഡോപ്പമിൻ എന്ന രാസപദാർത്ഥം ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയും ശ്രദ്ധ താനേ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ രണ്ടാമത്തെ ജോലിയിൽ നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛാശക്തി ഉപയോഗിച്ച് ഓരോ നിമിഷവും സ്വയം നിർബന്ധിച്ച് ശ്രദ്ധ പിടിച്ചിരുത്തേണ്ടി വരുന്നു. ഈ നിർബന്ധിത ശ്രദ്ധയാണ് തലച്ചോറിനെ അങ്ങേയറ്റം ക്ഷീണിപ്പിക്കുന്നത്.

ഇവിടെയാണ് ആളുകൾ പലപ്പോഴും തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്ന ഒരു പരമപ്രധാനമായ കാര്യം വരുന്നത്. ഒരു ജോലി ചെയ്യാനുള്ള മനസ്സില്ലായ്മയും, ആ ജോലി ചെയ്യാനുള്ള മാനസിക ഊർജം ഇല്ലാതാകുന്നതും, ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ കഴിയാത്തതും ഒരേ കാര്യമല്ല. നാളെ രാവിലെ ഓഫീസിൽ സമർപ്പിക്കേണ്ട വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു അസൈൻമെന്റ് നിങ്ങളുടെ മുന്നിലുണ്ടെന്ന് കരുതുക. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇരുന്ന് ശ്രദ്ധയോടെ ചെയ്താൽ അത് പൂർത്തിയാക്കാൻ ഒരു മണിക്കൂർ മാത്രമേ ആവശ്യമുള്ളൂ. എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് കൃത്യമായി അറിയുകയും ചെയ്യാം. എന്നിട്ടും അത് തൊടാൻ നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നില്ല. ആദ്യം ഒരു ചായ കുടിച്ചിട്ടു വരാമെന്ന് കരുതുന്നു. ചായ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ മെസ്സേജുകൾ നോക്കുന്നു. പിന്നെ തോന്നുന്നു മേശപ്പുറം ഒന്ന് അടുക്കിവെച്ചിട്ട് ജോലി തുടങ്ങാമെന്ന്. ഇതിനിടയിലെല്ലാം തന്നെ, ഈ ജോലി തീർക്കണമല്ലോ ദൈവമേ എന്നോർത്ത് നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു സ്ട്രെസ്സ് പുകയുന്നുമുണ്ട്. അങ്ങനെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്ന് ഒരു മണിക്കൂർ വെറുതെ കടന്നുപോകുന്നു. ജോലി ഒരു വരി പോലും മുന്നോട്ട് പോയിട്ടില്ല, പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് നല്ല തലവേദനയും തളർച്ചയും തോന്നുന്നുമുണ്ട്. എന്താണ് ഇവിടെ സംഭവിച്ചത്?

നിങ്ങൾ ശാരീരികമായി ഒരു ജോലിയും ചെയ്തില്ല എന്നത് ശരിയാണ്. എന്നാൽ ആ ഒരു മണിക്കൂർ മുഴുവൻ ജോലി തുടങ്ങുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആകുലതകളിലും, അത് മാറ്റിവെച്ചതിലുള്ള കുറ്റബോധത്തിലും, നാളത്തെ ഭവിഷ്യത്തുകളെക്കുറിച്ചുള്ള പേടിയിലും മനസ്സ് എരിഞ്ഞുതീരുകയായിരുന്നു. മനസ്സ് ഒരു കാര്യം ചെയ്യാതെ അതിനെക്കുറിച്ച് നിരന്തരം വിചാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അപൂർണ്ണമായി കിടക്കുന്ന ആ ജോലി തലച്ചോറിൽ ഒരു തുറന്ന ഫയൽ പോലെ കിടന്ന് നമ്മുടെ മാനസിക ഊർജത്തെ അപ്പാടെ ഊറ്റിയെടുക്കുന്നു. ഇതിനെ ശാസ്ത്രത്തിൽ സീഗർണിക് ഇഫക്റ്റ് എന്ന് വിളിക്കാറുണ്ട്. ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്ത് തീർക്കാതെ നീട്ടിവെക്കുന്തോറും അത് ഉണ്ടാക്കുന്ന മാനസിക ക്ഷീണം ഇരട്ടിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.

ഇതിനുള്ള പരിഹാരം ജോലികളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും ഒളിച്ചോടുക എന്നതല്ല. അതേസമയം ക്ഷീണവും തളർച്ചയും ഉള്ളപ്പോൾ സ്വയം അടിച്ചമർത്തി ബലംപിടിച്ച് ജോലി ചെയ്യുക എന്നതുമല്ല. ഇവിടെ നമുക്ക് ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും ശാസ്ത്രീയമായ ഒരു കാര്യം, വലിയൊരു പർവ്വതം പോലെ തോന്നുന്ന ജോലിയെ തീരെ ചെറിയ ഭാഗങ്ങളാക്കി വിഭജിക്കുക എന്നതാണ്. ഒരു വലിയ പുസ്തകം എഴുതാനുണ്ടെങ്കിൽ ആ പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാതെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വരികൾ മാത്രം എഴുതുക. ഒരു വലിയ പ്രോജക്റ്റ് തുടങ്ങാനുണ്ടെങ്കിൽ ആദ്യത്തെ അഞ്ചേ അഞ്ച് മിനിറ്റ് മാത്രം ഞാൻ അതിനായി ഇരിക്കുമെന്ന് മനസ്സുറപ്പിക്കുക. തലച്ചോറിന് ഒരു കാര്യം തുടങ്ങാനുള്ള തടസ്സം വളരെ വലുതാണ്. എന്നാൽ അത് വെറും അഞ്ച് മിനിറ്റിന്റെ കാര്യമാണെന്ന് വിശ്വസിപ്പിച്ചാൽ തലച്ചോറിലെ ഭയം കുറയുകയും ജോലിയിലേക്ക് കടക്കാൻ എളുപ്പമാവുകയും ചെയ്യും. ഒരിക്കൽ തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ആ ഒഴുക്കിൽ അത് മുന്നോട്ട് പൊയ്ക്കോളും. എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു കാര്യം നമ്മൾ പ്രത്യേകം ഓർക്കണം. നിങ്ങളുടെ തലച്ചോറിന്റെ തളർച്ചയ്ക്ക് കാരണം കടുത്ത ഉറക്കക്കുറവാണെങ്കിൽ, ഇത്തരം മാനസിക തന്ത്രങ്ങൾ ഒന്നും ഫലിക്കില്ല. യഥാർത്ഥത്തിൽ ശരീരത്തിന് വിശ്രമം വേണമെന്നുള്ള അവസ്ഥയിൽ ഒരു പ്രൊഡക്റ്റിവിറ്റി ടെക്നിക്കുകൾക്കും ഉറക്കത്തിന് പകരമാകാൻ കഴിയില്ല.

ഇനി നമുക്ക് നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയെയും ഊർജത്തെയും നിയന്ത്രിക്കുന്ന അടുത്ത ഘടകത്തിലേക്ക് നോക്കാം. അതാണ് ഒരു കാര്യത്തിന് നമ്മൾ നൽകുന്ന അർത്ഥവും പ്രാധാന്യവും. കഠിനമായ വെയിലിൽ മണിക്കൂറുകളോളം പരിശീലനം നടത്തുന്ന ഒരു അത്‌ലറ്റിനെ ചിന്തിക്കുക. അവരുടെ പേശികൾ വേദനിക്കുന്നുണ്ട്, ശ്വാസം മുട്ടുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ താൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് രാജ്യത്തിന് വേണ്ടി ഒരു മെഡൽ നേടാനാണെന്ന ബോധം ഉള്ളതുകൊണ്ട് അവർ ആ വേദനയെ ഊർജമാക്കി മാറ്റുന്നു. അതുപോലെ ഒരു പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തത്തിന് വേണ്ടി ഉറക്കമില്ലാതെ പരീക്ഷണശാലയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞനോ, പരീക്ഷയ്ക്ക് വേണ്ടി രാത്രി മുഴുവൻ പടവെട്ടുന്ന ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയോ തങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന കാര്യത്തിന് ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുമ്പോൾ ആ ബുദ്ധിമുട്ടുകളെല്ലാം സഹിക്കാൻ അവർക്ക് പ്രത്യേകമൊരു കരുത്ത് ലഭിക്കുന്നു. എന്നാൽ അർത്ഥമില്ലാത്ത, യാതൊരു താല്പര്യവുമില്ലാത്ത ഒരു കാര്യം ചെയ്യേണ്ടിവരുമ്പോൾ വളരെ ചെറിയ അധ്വാനം പോലും നമ്മളെ പർവ്വതത്തോളം തളർത്തിക്കളയും. അതുകൊണ്ട് ജോലി ചെയ്യാൻ തോന്നാത്ത ഓരോ നിമിഷവും സ്വയം ഒരു 'മടിയൻ' എന്ന് ചാപ്പകുത്തുന്നതിന് മുൻപ് ഒന്നു ചിന്തിക്കുക. നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ വേണ്ടത് നല്ലൊരു വിശ്രമമാണോ? അതോ ചെയ്യുന്ന കാര്യത്തിലുള്ള അനിശ്ചിതത്വവും ആശങ്കയും ഒഴിവാക്കലാണോ? അതോ തുടങ്ങാനുള്ള ചെറിയൊരു തുടക്കമാണോ?

ഇനി മറ്റൊരു പ്രധാന വില്ലനായ മാനസിക സമ്മർദ്ദത്തിലേക്ക്, അഥവാ സ്ട്രെസ്സിലേക്ക് വരാം. വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞ് നിങ്ങൾ വീട്ടിലെത്തുന്നു, സുഖമായി സോഫയിൽ ഇരിക്കുന്നു, പ്രിയപ്പെട്ടവരോടൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു. പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് എവിടെയാണ്? അത് വീട്ടിലല്ല, ഓഫീസിലാണ്. നാളത്തെ കഠിനമായ മീറ്റിംഗിൽ എന്തൊക്കെ പറയണം? ബോസ്സ് ദേഷ്യപ്പെടുമോ? ജോലി നഷ്ടപ്പെടുമോ? കാറിന്റെ ലോൺ എങ്ങനെ തിരിച്ചടയ്ക്കും? ശരീരം വീട്ടിലിരിക്കുമ്പോഴും മനസ്സ് അദൃശ്യമായ ഒരു യുദ്ധക്കളത്തിൽ പെട്ടുപോയ അവസ്ഥ. ഇവിടെ ചിന്തകൾ രണ്ട് തരത്തിലുണ്ട്. ഒന്നാമത്തേത് പ്രശ്നപരിഹാരത്തിനായുള്ള ക്രിയാത്മകമായ ചിന്തകൾ. നാളത്തെ മീറ്റിംഗിന് വേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ഒരു പേപ്പറിൽ കുറിച്ചുവെക്കുക, പ്രസന്റേഷൻ തയ്യാറാക്കുക, ഇതൊക്കെ ജോലി എളുപ്പമാക്കും. എന്നാൽ മീറ്റിംഗിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ തൊണ്ടയിടറുമോ, എല്ലാവരും എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുമോ, എന്റെ ജീവിതം തന്നെ തകരുമോ എന്നിങ്ങനെ യാതൊരു അടിസ്ഥാനവുമില്ലാത്ത ഭാവനാത്മകമായ ആശങ്കകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും കറങ്ങിത്തിരിയുന്നതിനെ റൂമിനേഷൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ഈ അനാവശ്യമായ ചിന്തകൾ നമ്മളെ ഒരു ചുഴി പോലെ ഒരേ സ്ഥലത്തുതന്നെ തളച്ചിടുന്നു. ഇത് നമ്മുടെ നാഡീവ്യൂഹത്തെ നിരന്തരം സജീവമാക്കി നിർത്തുകയും, അപകടകരമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ശരീരം പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന കോർട്ടിസോൾ പോലുള്ള സ്ട്രെസ്സ് ഹോർമോണുകൾ രക്തത്തിൽ നിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ അവസ്ഥ രാത്രിയിലെ ശാന്തമായ ഉറക്കത്തെ പൂർണ്ണമായി തകർക്കും. ഉറക്കം കുറയുമ്പോൾ അടുത്ത ദിവസം തലച്ചോറിന്റെ നിയന്ത്രണം വീണ്ടും നഷ്ടപ്പെടും, കൂടുതൽ ദേഷ്യവും വിഷാദവും വരും, അതോടെ വീണ്ടും സ്ട്രെസ്സ് കൂടും. അങ്ങനെ സ്ട്രെസ്സും ഉറക്കക്കുറവും പരസ്പരം വളർത്തുന്ന ഒരു വിഷവലയം അവിടെ രൂപപ്പെടുകയാണ്. ഇതിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കാൻ വളരെ ലളിതമായ ഒരു മനഃശാസ്ത്ര വിദ്യയുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലുള്ള സകല ഭയങ്ങളും ചിന്തകളും ഒരു ഡയറിയിലോ വെള്ളക്കടലാസിലോ പേന കൊണ്ട് എഴുതിവെക്കുക. എന്നിട്ട് അതിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് പരിഹരിക്കാൻ കഴിയുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഏതൊക്കെയാണെന്ന് വേർതിരിക്കുക. അതിന് അടുത്തതായി ചെയ്യേണ്ട ഒരു ചെറിയ കാര്യം മാത്രം കുറിക്കുക. ബാക്കി നിങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലല്ലാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആ നിമിഷത്തിൽ ചിന്തിച്ചിട്ട് ഒരു പ്രയോജനവുമില്ലെന്ന് സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുത്തി ആ കടലാസ് മടക്കിവെക്കുക. ഭാരങ്ങൾ മനസ്സിൽ നിന്ന് കടലാസിലേക്ക് മാറ്റിവെക്കുമ്പോൾ തന്നെ തലച്ചോറിന് വലിയൊരു ആശ്വാസം ലഭിക്കും.

ഇനി നമുക്ക് ക്ഷീണത്തിന്റെ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ കാരണത്തിലേക്ക് വരാം: അതാണ് ഉറക്കം. ഇക്കാലത്ത് പലരും അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നത് കേൾക്കാം, "എനിക്ക് രാത്രി വെറും നാല് മണിക്കൂർ ഉറങ്ങിയാൽ മതി, എന്റെ ശരീരം അതുമായി നന്നായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു" എന്ന്. എന്നാൽ ആധുനിക ന്യൂറോ സയൻസ് പറയുന്നത് അങ്ങനെ ഒരു പൊരുത്തപ്പെടൽ മനുഷ്യശരീരത്തിന് ഒരിക്കലും സാധ്യമല്ല എന്നാണ്. ഉറക്കക്കുറവ് അനുഭവിക്കുന്ന ഒരാൾ താൻ ഉഷാറാണെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിച്ചാലും, അയാളുടെ ശ്രദ്ധ, ഓർമ്മശക്തി, പുതിയ കാര്യങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കാനുള്ള കഴിവ്, പ്രതികരണവേഗത എന്നിവയെല്ലാം വലിയ തോതിൽ കുറഞ്ഞുപോയിട്ടുണ്ടാകും. നമ്മൾ ഉറങ്ങുമ്പോൾ ശരീരം നിശ്ചലമായി കിടക്കുകയാണെങ്കിലും തലച്ചോർ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു ശുചീകരണ പ്രക്രിയ നടത്തുകയാണ്. പകൽ മുഴുവൻ പഠിച്ച കാര്യങ്ങൾ മെമ്മറിയുടെ അറകളിലേക്ക് അടുക്കിവെക്കുന്നതും, ശരീരത്തിലെ കോശങ്ങൾ കേടുപാടുകൾ തീർക്കുന്നതും, തലച്ചോറിൽ അടിഞ്ഞുകൂടുന്ന വിഷാംശങ്ങളെ കഴുകിക്കളയുന്നതുമെല്ലാം ഗാഢനിദ്രയിലാണ് നടക്കുന്നത്. മുതിർന്ന ഒരു വ്യക്തിക്ക് പ്രതിദിനം ശരാശരി ഏഴ് മുതൽ ഒമ്പത് മണിക്കൂർ വരെ നല്ല ഉറക്കം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.

ഉറക്കത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് പ്രധാനമായും രണ്ട് ശാസ്ത്രീയ സംവിധാനങ്ങളാണ്. ഒന്നാമത്തേത് സർക്കാഡിയൻ റിഥം അഥവാ നമ്മുടെ ശരീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ജൈവ ഘടികാരം. നമ്മുടെ കണ്ണുകളിൽ പതിക്കുന്ന പ്രകാശമാണ് ഇതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. രാവിലെ സൂര്യന്റെ പ്രകാശം കണ്ണിൽ തട്ടുമ്പോൾ തലച്ചോറിലെ പ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങൾ ഉണരുകയും, ശരീരം മുഴുവൻ ഉന്മേഷം നൽകുന്ന ഹോർമോണുകൾ പകരുകയും ചെയ്യുന്നു. സന്ധ്യ മയങ്ങി ഇരുട്ട് വീഴുമ്പോൾ തലച്ചോറിലെ പീനിയൽ ഗ്രന്ഥി മെലാടോണിൻ എന്ന ഹോർമോൺ ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങും. ഈ മെലാടോണിനാണ് ശരീരത്തോട് ശാന്തമായി ഉറങ്ങാൻ സമയമായി എന്ന് പറയുന്നത്. എന്നാൽ രാത്രി വൈകിയും കട്ടിലിൽ കിടന്ന് മൊബൈൽ ഫോണിന്റെയും ടിവിയുടെയും ശക്തമായ നീലവെളിച്ചം കണ്ണിലേക്ക് അടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാൽ, തലച്ചോർ വിചാരിക്കും ഇപ്പോഴും പകലാണെന്ന്. അതോടെ മെലാടോണിൻ ഉത്പാദനം നിലയ്ക്കുകയും നിങ്ങൾ ഉറക്കമില്ലാതെ കിടന്ന് തിരിയുകയും ചെയ്യും.

രണ്ടാമത്തെ സംവിധാനമാണ് സ്ലീപ് പ്രഷർ. നമ്മൾ രാവിലെ ഉണർന്ന് ഓരോ നിമിഷം ജീവിക്കുമ്പോഴും കോശങ്ങൾ എനർജി ഉണ്ടാക്കാൻ എടിപി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ഉപോൽപ്പന്നമായി അഡിനോസിൻ എന്നൊരു രാസപദാർത്ഥം തലച്ചോറിൽ പതുക്കെപ്പതുക്കെ അടിഞ്ഞുകൂടാൻ തുടങ്ങും. ഉണർന്നിരിക്കുന്ന സമയം കൂടുന്തോറും ഈ അഡിനോസിന്റെ അളവ് കൂടും, ഇത് തലച്ചോറിലെ റിസപ്റ്ററുകളിൽ ചെന്നിരുന്ന് നമുക്ക് ഉറക്കം വരുത്തും. നമ്മൾ സുഖമായി ഉറങ്ങിക്കഴിയുമ്പോൾ ഈ അഡിനോസിൻ മുഴുവൻ കഴുകി വൃത്തിയാക്കപ്പെടുകയും രാവിലെ പുതിയ ഉന്മേഷത്തോടെ ഉണരുകയും ചെയ്യും.

ഇവിടെയാണ് ചായയുടെയും കാപ്പിയുടെയും രസകരമായ കളി നടക്കുന്നത്. കാപ്പിയിലുള്ള കഫീൻ തലച്ചോറിലെ അഡിനോസിൻ റിസപ്റ്ററുകളിൽ പോയി കള്ളനെപ്പോലെ കയറിയിരിക്കും. യഥാർത്ഥത്തിൽ അഡിനോസിൻ അവിടെ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടാകും, പക്ഷേ കഫീൻ ബ്ലോക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് തലച്ചോറിന് ഉറക്കം തോന്നില്ല. നമുക്ക് വലിയ ഉന്മേഷം തോന്നും. പക്ഷേ നാലോ അഞ്ചോ മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞ് കഫീന്റെ വീര്യം കുറയുമ്പോൾ, അതുവരെ കാത്തുനിന്ന വലിയൊരു അഡിനോസിൻ പ്രവാഹം ഒന്നിച്ച് തലച്ചോറിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറും. അതോടെ നിങ്ങൾ ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് തളർന്ന് വീഴുന്ന അവസ്ഥയിലെത്തും. അതിനെ മറികടക്കാൻ വീണ്ടും ഒരു കാപ്പി കുടിക്കും. അങ്ങനെ വൈകുന്നേരവും രാത്രിയും കുടിക്കുന്ന കാപ്പി ഉറക്കത്തെ തകർക്കുകയും, പിറ്റേന്ന് വീണ്ടും ക്ഷീണം വരികയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ദുഷിച്ച വലയത്തിൽ നിങ്ങൾ കുടുങ്ങിപ്പോകും. കാപ്പി നല്ലതാണ്, പക്ഷേ അത് ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെട്ട ഉറക്കത്തിന് പകരമാകില്ല.

ഉറക്കം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നമ്മൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് ഭക്ഷണവും വെള്ളവുമാണ്. പലരും പ്രഭാതഭക്ഷണം പൂർണ്ണമായി ഒഴിവാക്കി ജോലിക്ക് പായുന്നു. ശരീരത്തിലെ ഗ്ലൂക്കോസിന്റെ അളവ് താഴുമ്പോൾ തലച്ചോറിന്റെ പവർ കുറയുകയും തലകറക്കവും ക്ഷീണവും വരികയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ നേരെമറിച്ച്, ഉച്ചയ്ക്ക് വലിയൊരു പ്ലേറ്റ് നിറയെ ചോറോ അല്ലെങ്കിൽ എണ്ണയും മധുരവും നിറഞ്ഞ കനത്ത ഭക്ഷണമോ വയറുനിറയെ കഴിച്ചാലോ? കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞയുടനെ കമ്പ്യൂട്ടറിന് മുന്നിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ താനേ അടഞ്ഞുപോകുന്നത് നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ഇതിന് കാരണം, കനത്ത ഭക്ഷണം ദഹിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി രക്തയോട്ടം വലിയ തോതിൽ ദഹനവ്യവസ്ഥയിലേക്ക് തിരിച്ചുവിടപ്പെടുന്നു എന്നതാണ്. ഒപ്പം രക്തത്തിലെ പഞ്ചസാരയുടെ അളവ് പെട്ടെന്ന് ഉയരുകയും, അതിനെ താഴ്ത്താൻ ശരീരം ഇൻസുലിൻ വലിയ അളവിൽ പമ്പ് ചെയ്യുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ഷുഗർ ലെവൽ കുത്തനെ താഴേക്ക് വീഴുന്നു. ഇതാണ് ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ശേഷമുള്ള വല്ലാത്ത ഉറക്കത്തിന് കാരണം. കൂടാതെ ശരീരത്തിൽ ആവശ്യത്തിന് വെള്ളം ഇല്ലാതിരുന്നാൽ രക്തത്തിന്റെ വ്യാപ്തി കുറയുകയും, ഹൃദയത്തിന് കൂടുതൽ ആയാസപ്പെട്ട് രക്തം പമ്പ് ചെയ്യേണ്ടി വരികയും ചെയ്യും. തലച്ചോറിലേക്ക് ആവശ്യത്തിന് ഓക്സിജൻ എത്താതിരിക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്ത തളർച്ചയും തലവേദനയും ശ്രദ്ധക്കുറവും അനുഭവപ്പെടും. പലപ്പോഴും ഒരു വലിയ ഗ്ലാസ്സ് പച്ചവെള്ളം കുടിച്ചാൽ മാറാവുന്ന ക്ഷീണമേ നമുക്ക് ഉണ്ടാകാറുള്ളൂ.

അടുത്തതായി ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട മറ്റൊരു വിരോധാഭാസമുണ്ട്: അനങ്ങാതിരിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ക്ഷീണം. സാധാരണയായി ക്ഷീണം തോന്നുമ്പോൾ നമ്മൾ എന്താണ് ചെയ്യുക? എവിടെയെങ്കിലും ഇരിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ കിടക്കും. എന്നാൽ ദിവസം മുഴുവൻ കസേരയിൽ അനങ്ങാതെ ഇരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്ന ക്ഷീണത്തിന് കാരണം ജോലിയല്ല, മറിച്ച് ശാരീരിക പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ അഭാവമാണ്. ശരീരം സ്ഥിരമായി ചലിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ പേശികൾ മടിയന്മാരാകും, രക്തയോട്ടം മന്ദഗതിയിലാകും, ഹൃദയത്തിന്റെ ശേഷി കുറയും. അതോടെ ചെറിയൊരു പടികയറുമ്പോഴേക്കും കിതപ്പും തളർച്ചയും വരും. ശരീരം അനങ്ങുമ്പോൾ ക്ഷീണിക്കുന്നു എന്ന് കരുതി നമ്മൾ വീണ്ടും അനങ്ങാതിരുന്നാൽ, അത് ശരീരത്തെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ ബലഹീനമാക്കും. ഇടയ്ക്കിടെ സീറ്റിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ഒന്ന് നടക്കുക, ശരീരം വലിഞ്ഞുനീട്ടുക, പത്തോ പതിനഞ്ചോ മിനിറ്റ് ശുദ്ധവായു ശ്വസിച്ച് നടക്കുക എന്നിവ രക്തയോട്ടം കൂട്ടി തലച്ചോറിലേക്ക് കൂടുതൽ ഓക്സിജൻ എത്തിക്കുകയും നമ്മെ പെട്ടെന്ന് ഉന്മേഷവാന്മാരാക്കുകയും ചെയ്യും. വ്യായാമം എന്നത് ഊർജം കളയുന്ന ഒന്നല്ല, മറിച്ച് പുതിയ ഊർജം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.

ഇവയ്ക്കെല്ലാം പുറമെ, ചിലപ്പോൾ ഈ ക്ഷീണം ഏതെങ്കിലും രോഗങ്ങളുടെ ലക്ഷണവുമാകാം. രക്തത്തിൽ ഇരുമ്പിന്റെ അംശം കുറയുന്ന അനീമിയ ഉണ്ടെങ്കിൽ ശരീരമാകെ ഓക്സിജൻ എത്തിക്കാൻ കഴിയില്ല, അപ്പോൾ നിരന്തരമായ ക്ഷീണം അനുഭവപ്പെടും. തൈറോയ്ഡ് ഗ്രന്ഥിയുടെ പ്രവർത്തനം മന്ദഗതിയിലാകുന്ന ഹൈപ്പോതൈറോയിഡിസം ശരീരത്തിന്റെ മെറ്റബോളിസത്തെയാകെ തകിടംമറിക്കും. ഉറക്കത്തിൽ ശ്വാസമെടുക്കാൻ തടസ്സം നേരിടുന്ന സ്ലീപ് അപ്നിയ എന്ന അവസ്ഥയുള്ളവർ രാത്രി മുഴുവൻ കിടന്നാലും അവരുടെ ഉറക്കം ആഴത്തിലുള്ളതാകില്ല, അവർ പകൽ മുഴുവൻ ഉറക്കംതൂങ്ങി നടക്കും. അതുപോലെ വിഷാദം പോലുള്ള മാനസികാരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങളും മനുഷ്യന്റെ സർവ്വ ഊർജവും കവർന്നെടുക്കും. അതുകൊണ്ട് ജീവിതശൈലി മാറ്റിയിട്ടും മാസങ്ങളോളം വിട്ടുമാറാത്ത കടുത്ത ക്ഷീണം തുടരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നിർബന്ധമായും ഒരു ഡോക്ടറെ കണ്ട് രക്തപരിശോധന നടത്തേണ്ടതുണ്ട്.

അപ്പോൾ സ്വന്തം ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും മനസ്സിലാക്കാനും ഈ വിട്ടുമാറാത്ത ക്ഷീണത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാനും നമുക്ക് എന്താണ് ചെയ്യാൻ കഴിയുക? ഇതിനായി വരുന്ന ഏഴ് ദിവസത്തേക്ക് നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ വളരെ ലളിതമായ ഒരു സ്വയം നിരീക്ഷണ പരീക്ഷണം നടത്താം.

ആദ്യമായി ഉറക്കം കൃത്യമായി നിരീക്ഷിക്കുക. രാത്രി കൃത്യസമയത്ത് കിടക്കാനും രാവിലെ കൃത്യസമയത്ത് എഴുന്നേൽക്കാനും ശ്രമിക്കുക. കിടക്കുന്നതിന് ഒരു മണിക്കൂർ മുൻപെങ്കിലും ഫോണും ലാപ്ടോപ്പും മാറ്റിവെക്കുക. രാവിലെ ഉണർന്നയുടനെ അല്പം സൂര്യപ്രകാശം ശരീരത്തിലേക്ക് അടിക്കാൻ അനുവദിക്കുക. രണ്ടാമതായി, പകൽ സമയത്ത് കൂടുതൽ നേരം ഒരേയിരിപ്പ് ഇരിക്കാതെ, ഓരോ മണിക്കൂറിലും രണ്ട് മിനിറ്റെങ്കിലും എഴുന്നേറ്റ് നടക്കുക. ആവശ്യത്തിന് വെള്ളം കുടിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുക. മൂന്നാമതായി, ചെയ്യാൻ മടി തോന്നുന്ന വലിയ ജോലികളെ വളരെ ചെറിയ അഞ്ചോ പത്തോ മിനിറ്റിന്റെ കഷണങ്ങളാക്കി മാറ്റുക. ജോലികൾ ചെയ്യാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ മൊബൈൽ നോട്ടിഫിക്കേഷനുകൾ ഓഫ് ചെയ്തുവെക്കുക. ഇരുപത്തിയഞ്ച് മിനിറ്റ് ജോലി ചെയ്യുകയും അഞ്ച് മിനിറ്റ് വിശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പൊമോഡോറോ ടെക്നിക് പരീക്ഷിക്കുക.

ഓരോ ദിവസവും രാത്രി ഉറങ്ങുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ഒരു ഡയറിയിൽ രണ്ട് വരി കുറിക്കുക: ഇന്ന് എനിക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ക്ഷീണം തോന്നിയത് ഏത് സമയത്താണ്? ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ശേഷമാണോ? അതോ ഫോൺ ഒരുപാട് നേരം നോക്കിയിരുന്നപ്പോഴാണോ? അതോ വെള്ളം കുടിക്കാതിരുന്നപ്പോഴാണോ? ഈ കുറിപ്പുകൾ ഏഴ് ദിവസം തുടർച്ചയായി വായിച്ചുനോക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ സ്വഭാവം നിങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകും.

ക്ഷീണം എന്നത് ഒരിക്കലും നിങ്ങൾ ഒരു മോശം വ്യക്തിയാണെന്നോ, ജീവിതത്തിൽ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്ത മടിയനാണെന്നോ ഉള്ളതിന്റെ തെളിവല്ല. മറിച്ച്, നിങ്ങളുടെ ശരീരവും മനസ്സും നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ഭാഷയാണത്. എവിടെയോ എന്തോ ഒന്ന് കൃത്യമല്ലെന്ന് ശരീരം നൽകുന്ന ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ്. അതുകൊണ്ട് അടുത്ത തവണ നിങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്ത ക്ഷീണം തോന്നുമ്പോൾ സ്വയം വെറുക്കുന്നതിന് പകരം, ഒരു നിമിഷം ശാന്തമായി നിന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കുക. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് വേണ്ടത്? നല്ലൊരു ഗാഢനിദ്രയാണോ? അരഗ്ലാസ്സ് പച്ചവെള്ളമാണോ? അല്പനേരത്തെ ഒരു നടത്തമാണോ? അനാവശ്യമായി ചിന്തിച്ചുകൂട്ടുന്ന ആകുലതകൾ ഒരു കടലാസിലേക്ക് ഇറക്കിവെക്കലാണോ? അതോ പേടിപ്പെടുത്തുന്ന ആ ജോലി തുടങ്ങാനുള്ള ചെറിയൊരു ആദ്യപടിയാണോ? നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് പറയുന്ന ആ ഉത്തരം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പ്രവർത്തിച്ചാൽ, ഒടുങ്ങാത്ത ഈ ക്ഷീണത്തെ മാറ്റിനിർത്തി ജീവിതത്തെ പൂർണ്ണമായ ഉന്മേഷത്തോടെയും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയും തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് തീർച്ചയായും സാധിക്കും.