പ്രേതങ്ങൾ തലച്ചോറിലെ മായക്കാഴ്ചയോ? ശാസ്ത്രീയ സത്യങ്ങൾ തേടിയുള്ള ഒരു യാത്ര

ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ, ശാന്തമായ ഒരു രാത്രിയിൽ നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു മുറിയിൽ ഇരിക്കുകയാണ്. പെട്ടെന്ന്, നിങ്ങളുടെ തൊട്ടുപിന്നിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നതുപോലെ ഒരു തോന്നൽ! ഭയത്തിന്റെ ഒരു തണുപ്പ് നട്ടെല്ലിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്നു, നിങ്ങൾ മെല്ലെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നു. പക്ഷേ അവിടെ ആരുമില്ല. ഇങ്ങനെയൊരു അനുഭവം ജീവിതത്തിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും നിങ്ങൾക്കും ഉണ്ടായിട്ടില്ലേ? ഇതേ ചോദ്യം നമ്മൾ ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയാൽ, ഈജിപ്തിലെ പിരമിഡുകൾ മുതൽ ആമസോണിലെ കാടുകൾ വരെയും, നമ്മുടെ കേരളത്തിലെ കടലോര ഗ്രാമങ്ങൾ മുതൽ ആർട്ടിക് മഞ്ഞുപാളികൾ വരെയും, മനുഷ്യർ കാലങ്ങളായി പങ്കുവെക്കുന്ന ഒരേയൊരു അനുഭവമാണിത്. എന്നാൽ, ഇതൊരു അമാനുഷിക ശക്തിയുടെ ഇടപെടലാണോ? അതോ നമ്മുടെ തലച്ചോറിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന അതിശയകരമായ ഒരു രഹസ്യമാണോ? ശാസ്ത്രം ഇതിന് നൽകുന്ന ഉത്തരം ഭൂതങ്ങളുടെ അസ്തിത്വത്തേക്കാൾ ഏറെ നമ്മളെ അമ്പരപ്പിക്കുന്നതാണ്.

2006-ലെ സ്വിറ്റ്സർലൻഡിലെ ഒരു സാധാരണ ആശുപത്രി മുറി. പുറത്ത് ലോകം അതിന്റെ തിരക്കുകളുമായി മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, അവിടെ ഒരു മെഡിക്കൽ കിടക്കയിൽ ഇരുപത്തിരണ്ടു വയസ്സുകാരിയായ ഒരു യുവതി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ തലയിലുടനീളം ചെറിയ ഇലക്ട്രോഡുകൾ ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവൾക്ക് അപസ്മാരം എന്ന അസുഖമുണ്ട്. ആ ആശുപത്രിയിലെ ഒരു സാധാരണ ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്ക് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള മുന്നൊരുക്കമായിരുന്നു അത്. ഡോക്ടർമാർക്ക് അവളുടെ തലച്ചോറിന്റെ മാപ്പിംഗ് നടത്തണം. ഭാഷ, ഓർമ്മ, ശരീരം ചലിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവ് തുടങ്ങിയവ നിയന്ത്രിക്കുന്ന തലച്ചോറിലെ ഭാഗങ്ങൾ ഏതാണെന്ന് കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഒരു മെഡിക്കൽ നടപടിക്രമം മാത്രം. ആ മെഡിക്കൽ സംഘത്തിൽ ഒലാഫ് ബ്ലാങ്കെ എന്ന പ്രശസ്തനായ ഒരു ന്യൂറോളജിസ്റ്റുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം മെല്ലെ മുന്നോട്ടാഞ്ഞ് ഒരു സ്വിച്ച് ഓൺ ചെയ്തു. ഒരു ചെറിയ ബാറ്ററിയിൽ നിന്ന് വരുന്നത്ര പോലും ഇല്ലാത്ത വളരെ ചെറിയൊരു വൈദ്യുത തരംഗം അവളുടെ തലച്ചോറിലെ ഒരു കൃത്യമായ ബിന്ദുവിലേക്ക് അദ്ദേഹം കടത്തിവിട്ടു. ലെഫ്റ്റ് ടെമ്പോറോപരിയേറ്റൽ ജംഗ്ഷൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന തലച്ചോറിലെ അതീവ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഭാഗത്തേക്കായിരുന്നു ആ സിഗ്നൽ പോയത്. പെട്ടെന്ന് ആ യുവതിയുടെ കണ്ണുകളുടെ ഭാവം മാറി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ഭയപ്പാട് നിഴലിച്ചു. അവൾ വിറയലോടെ പറഞ്ഞു, എന്റെ പുറകിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഡോക്ടർമാർ ചുറ്റും നോക്കി. ആ മുറിയിൽ അവർ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു, അതൊരു പുരുഷനാണ്. ഇരുണ്ട ഒരു രൂപം. ഞാൻ ചലിക്കുമ്പോൾ അവനും ചലിക്കുന്നു. ഞാൻ ചെയ്യുന്നതൊക്കെ അവൻ അനുകരിക്കുന്നുണ്ട്.

ബ്ലാങ്കെ അവളോട് അല്പം മുന്നോട്ടായുവാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവൾ സാവധാനം അങ്ങനെ ചെയ്തു. ഉടനെ അവൾ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു, ദാ അവനും എന്നോടൊപ്പം മുന്നോട്ടാഞ്ഞു. കൃത്യം എന്റെ പുറകിൽ തന്നെ അവൻ നിൽപ്പുണ്ട്. ബ്ലാങ്കെ ആ ഇലക്ട്രോഡ് ഓഫ് ചെയ്തു. അവൾ ചുറ്റും നോക്കി, ആ രൂപം പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു. അയാൾ വീണ്ടും ആ സ്വിച്ച് ഓൺ ചെയ്തു. ആ രൂപം തിരികെ വന്നു. ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ, തികച്ചും നിയന്ത്രിതമായ ഒരു ആശുപത്രി മുറിയിൽ, ഒരൊറ്റ ഇലക്ട്രോഡും ഒരു സ്വിച്ചും ഉപയോഗിച്ച് ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞൻ ഒരു ഭൂതത്തെ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഇതൊരു കേവലം ആലങ്കാരിക പ്രയോഗമല്ല. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇല്ലാത്ത, എന്നാൽ തൊട്ടറിയാൻ കഴിയുന്ന അത്രയും യാഥാർത്ഥ്യമുള്ള, ഫിസിക്കൽ ആയ ഒരു മനുഷ്യന്റെ സാന്നിധ്യം അവിടെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. ഈ ഒരു ചിത്രം നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ അങ്ങനെ തന്നെ നിൽക്കട്ടെ. കാരണം, നമ്മൾ ഈ യാത്രയുടെ അവസാനം വരെ എത്തുമ്പോൾ നമുക്ക് ഈ ചിത്രം അത്യാവശ്യമായി വരും.

ചരിത്രത്തിലുടനീളം, ലോകത്ത് നിലനിന്നിട്ടുള്ള എല്ലാ സംസ്കാരങ്ങളും ഇത്തരം വിചിത്രമായ അനുഭവങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. പുരാതന ഈജിപ്തിലായാലും, മധ്യകാല യൂറോപ്പിലായാലും, ആമസോൺ കാടുകളിലെ ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാർക്കിടയിലായാലും, നമ്മുടെ കേരളത്തിലെ കടലോര ഗ്രാമങ്ങളിലായാലും, ആർട്ടിക് പ്രദേശത്തെ ഇന്യൂട്ടുകൾക്കിടയിലായാലും മനുഷ്യർ ഈ ഒരേ അനുഭവം തന്നെയാണ് പങ്കുവെക്കുന്നത്. പാതിരാത്രിയിൽ, അല്ലെങ്കിൽ കടുത്ത മാനസിക സമ്മർദ്ദമുള്ള സമയങ്ങളിൽ, അതുമല്ലെങ്കിൽ ഉറക്കത്തിനും ഉണർവിനും ഇടയിലുള്ള ആ ഒരു പ്രത്യേക അവസ്ഥയിൽ, മറ്റെന്തോ ഒന്ന് അവിടെയുണ്ട് എന്ന തോന്നൽ. നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്ത മറ്റെന്തോ ഒന്ന്. നമ്മളെ നിരീക്ഷിക്കുന്ന, നമ്മുടെ മേൽ ഭാരം പ്രയോഗിക്കുന്ന, നമ്മളെ പിന്തുടരുന്ന ഒരു അദൃശ്യ സാന്നിധ്യം. ഓരോ സംസ്കാരവും ഇതിന് വ്യത്യസ്ത പേരുകൾ നൽകി. ഇതിനെ നേരിടാൻ ഓരോരുത്തരും അവരുടേതായ ആചാരങ്ങളും മന്ത്രങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തു. എന്നാൽ ശൂന്യമായ ഒരു മുറിയിൽ മറ്റൊരാളുടെ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെടുക എന്ന ആ അടിസ്ഥാന അനുഭവം ലോക ചരിത്രത്തിൽ യാതൊരു മാറ്റവുമില്ലാതെ എല്ലാ സംസ്കാരങ്ങളിലും കാണാൻ കഴിയും. ഇതൊരിക്കലും മനുഷ്യരുടെ വെറുമൊരു സാംസ്കാരികമായ പ്രത്യേകതയല്ല. മറിച്ച് ഇതൊരു ബയോളജിക്കൽ സിഗ്നൽ ആണ്. ജീവശാസ്ത്രപരമായ ഒരു പ്രതിഭാസം. സാധാരണയായി ആളുകൾ ചോദിക്കുന്നത് ഭൂതങ്ങൾ ശരിക്കും ഉണ്ടോ എന്നാണ്. സത്യത്തിൽ, ചോദിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും മോശപ്പെട്ട ഒരു ചോദ്യമാണിത്. കാരണം അങ്ങനെ ചോദിക്കുമ്പോൾ തന്നെ നമ്മൾ ഒരു തർക്കത്തിലേക്ക് വീഴുകയാണ്. തർക്കങ്ങൾ എപ്പോഴും ശബ്ദമുണ്ടാക്കുക മാത്രമേ ഉള്ളൂ, അതിൽ നിന്ന് പുതിയ അറിവുകളൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല. എന്നാൽ നമ്മളെ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന മറ്റൊരു ചോദ്യമുണ്ട്. ഒരാളുടെ സാന്നിധ്യം നമുക്ക് അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥത്തിൽ നമ്മുടെ തലച്ചോറിനുള്ളിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്?

കാരണം തലച്ചോർ തന്നെയാണ് ഈ അനുഭവം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് എന്ന് ആധുനിക ശാസ്ത്രം വളരെ വ്യക്തമായി തെളിയിക്കുന്നുണ്ട്. വളരെ കൃത്യമായി, വ്യവസ്ഥാപിതമായി, തലച്ചോറിലെ ചില പ്രത്യേക ഭാഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, ചില പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങളിൽ നമ്മുടെ തലച്ചോർ തന്നെ ഇതിനെ നിർമ്മിച്ചെടുക്കുകയാണ്. ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ മെക്കാനിസം, ഇതിന് പിന്നിലെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, ഭൂതങ്ങൾ ഉണ്ട് അല്ലെങ്കിൽ ഇല്ല എന്നതിനേക്കാൾ അപ്പുറം നമ്മളെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന ഒരു സത്യത്തിലേക്ക് നമ്മൾ എത്തിച്ചേരും. നമ്മുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ, ഈ ലോകത്തിന്റെ തന്നെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം എന്താണ് എന്ന വലിയൊരു ചോദ്യത്തിലേക്കാണ് അത് നമ്മളെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്.

നിങ്ങൾ രാത്രിയിൽ വളരെ പഴയ, വലിയൊരു കെട്ടിടത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കുക. പൂർണ്ണമായ നിശബ്ദതയല്ല അവിടെയുള്ളത്. എന്തൊക്കെയോ ചെറിയ ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാം, പക്ഷെ അത് എന്താണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല. മരം കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ എന്തോ ഒന്ന് ഇളകുന്ന ശബ്ദം, അല്ലെങ്കിൽ പഴയ പൈപ്പിലൂടെ വെള്ളം പോകുന്ന ശബ്ദം. വെളിച്ചം വളരെ കുറവായതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. എല്ലാം വെറും നിഴലുകളോ അവ്യക്തമായ രൂപങ്ങളോ ആയി മാത്രം തോന്നുന്നു. ഈ സമയത്ത് നിങ്ങളുടെ തലച്ചോറിലെ വിഷ്വൽ കോർട്ടെക്സ്, ആ കാണുന്ന അപൂർണ്ണമായ കാഴ്ചകളെ പൂരിപ്പിക്കാനും അതിനൊരു അർത്ഥം കണ്ടെത്താനും കിണഞ്ഞു പരിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പെട്ടെന്നാണ് നിങ്ങളുടെ കാഴ്ചയുടെ ഒരു കോണിൽ എന്തോ ഒന്ന് അനങ്ങുന്നതായി നിങ്ങൾക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. നിങ്ങൾ വേഗം തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നു. പക്ഷെ അവിടെ ആരുമില്ല. എന്നാൽ നിങ്ങൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപുള്ള ആ ഒരു നിമിഷം, അവിടെ എന്തോ ഒന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന പൂർണ്ണമായ ഉറപ്പ് നിങ്ങൾക്കുണ്ട്. അതൊരു അന്ധവിശ്വാസമല്ല. അതൊരു യഥാർത്ഥ അനുഭവമാണ്. ശരിക്കും എന്തോ ഒന്ന് കണ്ടതുപോലെ തന്നെയാണ് നിങ്ങൾക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. നിങ്ങളുടെ ആ ഉറപ്പ് നൂറു ശതമാനവും ശരിയാണ്. നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകളും കാഴ്ചയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സിസ്റ്റം ശരിക്കും അവിടെ എന്തോ ഒന്ന് രജിസ്റ്റർ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. നിങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടുള്ള മറ്റെല്ലാ കാര്യങ്ങളും എങ്ങനെയാണോ നിങ്ങളുടെ തലച്ചോർ പ്രോസസ്സ് ചെയ്ത് നിങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചു തരുന്നത്, അതേ മെക്കാനിസം ഉപയോഗിച്ച് തന്നെയാണ് ഈ അദൃശ്യ സാന്നിധ്യത്തെയും തലച്ചോർ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തത്. ആ അനുഭവം യഥാർത്ഥമായിരുന്നോ എന്നതല്ല ഇവിടുത്തെ ചോദ്യം. കാരണം അത് യഥാർത്ഥമായിരുന്നു. ചോദ്യം ഇതാണ്, ആ അനുഭവം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഉണ്ടാക്കപ്പെട്ടത്?

ഭൂതപ്രേതാദികളെക്കുറിച്ചുള്ള മനുഷ്യരുടെ ഇത്തരം അനുഭവങ്ങളെ ശാസ്ത്രം എങ്ങനെയാണ് മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങിയത് എന്ന കഥ വളരെ കൗതുകകരമാണ്. ഇത് ശാസ്ത്രജ്ഞർ വെറുതെ ആളുകളുടെ വിശ്വാസങ്ങളെ തള്ളിക്കളഞ്ഞതിന്റെ കഥയല്ല. മറിച്ച്, വളരെ ഗൗരവമായി ഗവേഷണം നടത്തുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് ഒരിക്കലും വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ചില പ്രതിഭാസങ്ങളെ നേരിടേണ്ടി വരികയും, ആ തെളിവുകൾ അവരെ തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായ ചില കണ്ടെത്തലുകളിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്തതിന്റെ കഥയാണത്. ഇതിന്റെ തുടക്കം ചില രോഗികളിൽ നിന്നാണ്. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി മുപ്പതുകളിലും നാല്പതുകളിലും കാനഡയിലെ മോൺട്രിയലിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന വിൽഡർ പെൻഫീൽഡ് എന്നൊരു ന്യൂറോ സർജൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അപസ്മാരം അല്ലെങ്കിൽ എപ്പിലെപ്സി ചികിത്സിക്കുന്നതിൽ പുതിയൊരു രീതി അദ്ദേഹം പരീക്ഷിച്ചു. രോഗികളെ പൂർണ്ണമായും ബോധത്തോടെ കിടത്തിക്കൊണ്ട് അവരുടെ തലച്ചോറിൽ ചെറിയ ഇലക്ട്രിക് സിഗ്നലുകൾ നൽകി, ഏത് ഭാഗമാണ് ഏത് പ്രവർത്തനത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് എന്ന് മാപ്പ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. രോഗമുള്ള ഭാഗം മുറിച്ചു മാറ്റുന്നതിന് മുൻപുള്ള ഒരു സുരക്ഷാ പരിശോധനയായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ ഈ പരിശോധനയ്ക്കിടയിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി അദ്ദേഹം ഒരു വലിയ കാര്യം കണ്ടെത്തി. തലച്ചോറിന്റെ ചില പ്രത്യേക ഭാഗങ്ങളിൽ ഇലക്ട്രിക് സിഗ്നൽ നൽകുമ്പോൾ, രോഗികൾക്ക് വെറും ശാരീരികമായ തോന്നലുകൾ മാത്രമല്ല ഉണ്ടാകുന്നത്. അവർക്ക് ചില യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ തന്നെ അനുഭവപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററിനേക്കാൾ യാഥാർത്ഥ്യമെന്ന് തോന്നുന്ന ഓർമ്മകൾ. അശരീരികൾ പോലെയുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ. എവിടെ നിന്നോ വരുന്ന സംഗീതം. അവരുടെ തൊട്ടടുത്ത് മറ്റാരോ നിൽക്കുന്നതുപോലെയുള്ള തോന്നലുകൾ.

പെൻഫീൽഡ് ഇതിനെ 'എക്സ്പീരിയൻഷ്യൽ റെസ്പോൺസസ്' അഥവാ അനുഭവപരമായ പ്രതികരണങ്ങൾ എന്ന് വിളിച്ചു. വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട എന്തോ ഒന്നാണ് താൻ കണ്ടെത്തിയത് എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായി. തലച്ചോറിലെ ചില പ്രത്യേക കലകളിൽ ഇലക്ട്രിക് സ്റ്റിമുലേഷൻ നൽകുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്തെങ്കിലും കാണുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്ന് ഒട്ടും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത വിധത്തിലുള്ള അനുഭവങ്ങൾ തലച്ചോറിന് സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു. തന്റെ കരിയറിന്റെ അവസാന സമയത്ത്, ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എഴുപത്തിയഞ്ചിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 'ദ മിസ്റ്ററി ഓഫ് ദ മൈൻഡ്' എന്ന പുസ്തകത്തിൽ അദ്ദേഹം ഇത് സമ്മതിക്കുന്നുണ്ട്. ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം എന്താണെന്ന് പൂർണ്ണമായും വിശദീകരിക്കാൻ തനിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതി. ആ വലിയ ചോദ്യം അദ്ദേഹം വരും തലമുറകൾക്കായി മാറ്റിവെച്ചു. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് തന്നെയായിരുന്നു ശരി.

ഈ കഥയിലെ അടുത്ത അധ്യായം തുടങ്ങുന്നത് കാനഡയിലെ ലോറൻഷ്യൻ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ മൈക്കൽ പെർസിംഗർ എന്ന ന്യൂറോ സയന്റിസ്റ്റിലൂടെയാണ്. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എഴുപതുകൾ മുതൽ രണ്ടായിരങ്ങൾ വരെയുള്ള പതിറ്റാണ്ടുകളിൽ പെർസിംഗർ ടെമ്പറൽ ലോബിനെക്കുറിച്ചും പാരാനോർമൽ അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചും വളരെ വിശദമായി പഠിച്ചു. നമ്മുടെ വികാരങ്ങൾ, ഓർമ്മകൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ എല്ലാം ഏകോപിപ്പിക്കുന്നത് തലച്ചോറിലെ ടെമ്പറൽ ലോബ് ആണ്. മനുഷ്യർ അമാനുഷികം എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന പല അനുഭവങ്ങളുടെയും തുടക്കം ഇവിടെ നിന്നാണ് എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൈപ്പോത്തസിസ് അഥവാ സിദ്ധാന്തം. ടെമ്പറൽ ലോബ് പെട്ടെന്ന് ആവേശം കൊള്ളുന്ന ഒരു ഭാഗമാണ്, എന്നാൽ അത് എപ്പോഴും ഒരു രോഗാവസ്ഥയായിരിക്കില്ല. അപസ്മാരം എന്ന് പറയുന്നത് ഇതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഒരു അവസ്ഥ മാത്രമാണ്. എന്നാൽ 'മൈക്രോസീഷേഴ്സ്' എന്ന് വിളിക്കാവുന്ന വളരെ ചെറിയ തോതിലുള്ള ഇലക്ട്രിക്കൽ തരംഗങ്ങൾ സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരുടെ തലച്ചോറിലും ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. കൃത്യമായ സാഹചര്യങ്ങൾ ഒത്തുവന്നാൽ, ഈ ചെറിയ തരംഗങ്ങൾ പോലും യഥാർത്ഥ കാഴ്ചകളിൽ നിന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത അനുഭവങ്ങൾ നമുക്ക് നൽകും.

ഇതൊന്ന് പരീക്ഷിച്ചറിയാൻ പെർസിംഗർ ഒരു ഉപകരണം നിർമ്മിച്ചു. ഒരു സ്നോമൊബൈൽ ഹെൽമെറ്റ് രൂപമാറ്റം വരുത്തി, അതിൽ മാഗ്നെറ്റിക് കോയിലുകൾ ഘടിപ്പിച്ചു. ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ മോണിറ്ററിൽ നിന്നുള്ള അത്രയും മാത്രം വരുന്ന വളരെ ദുർബലമായ വൈദ്യുതകാന്തിക തരംഗങ്ങൾ തലച്ചോറിന്റെ പ്രത്യേക ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് കടത്തിവിടാൻ ഇതിന് കഴിയും. മാധ്യമങ്ങൾ ഇതിനെ 'ഗോഡ് ഹെൽമെറ്റ്' എന്ന് വിളിച്ചു. ഇരുട്ടും നിശബ്ദതയുമുള്ള ഒരു ഫാരഡേ കേജിനുള്ളിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ഈ ഹെൽമെറ്റ് വെക്കുന്ന ആളുകളോട് അവർക്ക് എന്ത് അനുഭവപ്പെടുന്നു എന്ന് പറയാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. രണ്ടായിരത്തിലധികം ആളുകളിൽ നടത്തിയ ഈ പരീക്ഷണത്തിൽ എൺപതു ശതമാനത്തോളം ആളുകൾക്കും അവിടെ മറ്റൊരാളുടെ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെട്ടതായി പെർസിംഗർ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു. ചിലർ മരിച്ചുപോയ തങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കളെ കണ്ടു എന്ന് പറഞ്ഞു. മറ്റുചിലർ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന എന്തോ ഒരു അദൃശ്യ രൂപത്തെ കണ്ടു എന്ന് പറഞ്ഞു. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അനുഭവമായിരുന്നു അതെന്ന് വരെ ചിലർ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി.

തലച്ചോറിനുള്ളിൽ ദൈവത്തെ കണ്ടെത്തി എന്നും, ഭൂതപ്രേതങ്ങൾ എന്നത് ഒരു സ്നോമൊബൈൽ ഹെൽമെറ്റ് വെച്ചാൽ ഉണ്ടാക്കാവുന്ന വെറുമൊരു സാങ്കേതിക തകരാർ മാത്രമാണെന്നും പത്രങ്ങൾ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ വാർത്തകൾ കൊടുത്തു. എന്നാൽ സത്യം അതിനേക്കാൾ സങ്കീർണ്ണമായിരുന്നു. രണ്ടായിരത്തി അഞ്ചിൽ പെർ ഗ്രാൻക്വിസ്റ്റ് എന്ന സൈക്കോളജിസ്റ്റ് ഇതൊന്ന് വീണ്ടും പരീക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു ഡബിൾ ബ്ലൈൻഡ് റിപ്ലിക്കേഷൻ ആയിരുന്നു അത്. ഇതിൽ പങ്കെടുക്കുന്നവർക്കോ ഗവേഷകർക്കോ ഈ ഹെൽമെറ്റിൽ നിന്ന് മാഗ്നെറ്റിക് ഫീൽഡ് വരുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ഈ പരീക്ഷണത്തിന്റെ ഫലം വളരെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നതായിരുന്നു. ആളുകൾക്ക് അദൃശ്യ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്നത് തീരുമാനിക്കുന്നത് ഈ മാഗ്നെറ്റിക് ഫീൽഡുകൾ ആയിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, ഓരോരുത്തരുടെയും വ്യക്തിത്വമായിരുന്നു അത് തീരുമാനിച്ചത്. മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നത് പെട്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന, എളുപ്പത്തിൽ കാര്യങ്ങൾ സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന ആളുകൾക്കാണ് കൂടുതലായും ഇത്തരം അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടായത്. ഹെൽമെറ്റ് ഓൺ ആയാലും ഓഫ് ആയാലും അവർ ആ സാന്നിധ്യം അനുഭവിച്ചിരുന്നു. ടെമ്പറൽ ലോബിന് ഇതിൽ വലിയൊരു പങ്കുണ്ട് എന്നത് പല സ്വതന്ത്ര പഠനങ്ങളും തെളിയിച്ചിട്ടുള്ള കാര്യമാണ്. പക്ഷെ പെർസിംഗർ പറഞ്ഞ മെക്കാനിസം അത്ര ലളിതമായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ടെത്തലുകൾ സത്യമായിരുന്നു, പക്ഷെ അത് സംഭവിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണ് എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശദീകരണം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ആ വ്യത്യാസം വളരെ പ്രധാനമാണ്.

ഇതേ സമയം, വിക് ടാൻഡി എന്ന് പേരുള്ള ബ്രിട്ടീഷുകാരനായ ഒരു എഞ്ചിനീയർ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ മറ്റൊരു പാതയിലൂടെ കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു. തൊണ്ണൂറുകളുടെ അവസാനത്തിൽ കോവെൻട്രിയിലെ ഒരു മെഡിക്കൽ റിസർച്ച് ലബോറട്ടറിയിലായിരുന്നു ടാൻഡി ജോലി ചെയ്തിരുന്നത്. അവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്നവർക്കെല്ലാം എപ്പോഴും ഒരുതരം അസ്വസ്ഥത അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു. ആരോ അവിടെ ഒരു അവ്യക്തമായ ചാര നിറത്തിലുള്ള രൂപത്തെ കണ്ടതായി വരെ പലരും അടക്കം പറഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം രാത്രി ടാൻഡിക്കും സമാനമായ അനുഭവമുണ്ടായി. എവിടെ നിന്നോ വരുന്ന അകാരണമായ ഒരു ഭയം. ശരീരം മുഴുവൻ വിയർക്കുന്നു, ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നു. ആ മുറിയിൽ താനല്ലാതെ മറ്റാരോ ഉണ്ടെന്ന പൂർണ്ണമായ വിശ്വാസം അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായി. ഒരു ശരാശരി മനുഷ്യനെപ്പോലെ അദ്ദേഹവും ഭയപ്പെട്ടു പോയി. പക്ഷെ അദ്ദേഹം അവിടുന്ന് ഓടിപ്പോയില്ല. പെട്ടെന്നാണ് അദ്ദേഹം ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. അവിടെ വെച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഫെൻസിങ് വാൾ, അതായത് വാൾപ്പയറ്റിന് ഉപയോഗിക്കുന്ന ആയുധം, വലിയ രീതിയിൽ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്. കാറ്റോ മറ്റു ചലനങ്ങളോ ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരു അടഞ്ഞ മുറിയിലാണത് സംഭവിക്കുന്നത്. ടാൻഡി ഇതിനു പിന്നിലെ ഫിസിക്സ് അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.

അവിടെ പുതിയതായി സ്ഥാപിച്ച ഒരു എക്സ്ട്രാക്റ്റർ ഫാൻ, 'ഇൻഫ്രാസൗണ്ട്' അഥവാ മനുഷ്യന് സാധാരണ കേൾക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര കുറഞ്ഞ ആവൃത്തിയുള്ള ശബ്ദ തരംഗങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ ഏകദേശം 18.98 ഹെർട്സ് ആവൃത്തിയിൽ. ശബ്ദത്തിന്റെ ആ അനുരണനം കാരണമാണ് ആ ലോഹവാൾ വിറച്ചിരുന്നത്. ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, മനുഷ്യന്റെ കണ്ണിന്റെ റെസൊണന്റ് ഫ്രീക്വൻസിയും ഈ 18 മുതൽ 19 ഹെർട്സ് വരെയാണ്. ഈ ആവൃത്തിയിലുള്ള ഇൻഫ്രാസൗണ്ട് അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, അത് നമ്മുടെ കണ്ണുകളെ നേരിയ രീതിയിൽ വിറപ്പിക്കുന്നു. കാഴ്ചയുടെ വശങ്ങളിൽ ഇത് അവ്യക്തതയുണ്ടാക്കും. അങ്ങനെയാണ് ആ ചാരനിറത്തിലുള്ള രൂപങ്ങൾ കാഴ്ചയുടെ അതിർത്തികളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ നിങ്ങൾ നേരെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ഫോവിയൽ വിഷൻ അഥവാ പ്രധാന കാഴ്ച പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും, ആ രൂപം പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും ചെയ്യും.

ടാൻഡി ആ ഫാൻ ഓഫ് ചെയ്തു. അതോടെ ആ ഭയം ഇല്ലാതായി. ആ അദൃശ്യ രൂപവും അപ്രത്യക്ഷമായി. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി തൊണ്ണൂറ്റിയെട്ടിൽ 'ദ ഗോസ്റ്റ് ഇൻ ദ മെഷീൻ' എന്ന പേരിൽ അദ്ദേഹം ഈ കണ്ടെത്തലുകൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. പിന്നീട് കോവെൻട്രിയിലെ പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു പബ്ബിൽ, അവിടുത്തെ പ്രസിദ്ധമായ 'ഗ്രേ ലേഡി' എന്ന പ്രേതത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാൻ പോയ അദ്ദേഹം അവിടെയും കൃത്യം 19 ഹെർട്സ് ഉള്ള ശബ്ദ തരംഗങ്ങൾ കണ്ടെത്തി. അതുപോലെ എഡിൻബർഗിലെ മേരി കിങ്സ് ക്ലോസ് എന്ന സ്ഥലത്തും, പ്രേതബാധയില്ലാത്ത മറ്റു സ്ഥലങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ഇരുനൂറ് ഇരട്ടി കൂടുതലായിരുന്നു ഇൻഫ്രാസൗണ്ടിന്റെ അളവ്. ആ ഗ്രേ ലേഡിക്ക് കൃത്യമായ ഒരു ഫ്രീക്വൻസി ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് അളക്കാൻ കഴിയുന്നതുമായിരുന്നു. എന്നാൽ പിന്നീട് നടന്ന 'ഗോസ്റ്റ്ഫെസ്റ്റ്' എന്ന വലിയൊരു പരീക്ഷണത്തിൽ, നാനൂറ്റി മുപ്പത്തിയൊൻപത് പേരിൽ ഇത് പരീക്ഷിച്ചപ്പോൾ അത്ര വലിയൊരു വ്യത്യാസം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പെർസിംഗറിന്റെ കാര്യത്തിലെന്നപോലെ, ഈ കണ്ടെത്തലും ചില പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങളിൽ ശരിയായിരുന്നു, എന്നാൽ അത് എല്ലാവരിലും ഒരേപോലെ സംഭവിക്കുന്ന ഒരു സാർവത്രിക നിയമമായിരുന്നില്ല. ഇതിനർത്ഥം പലവിധ കാരണങ്ങൾ ഇതിന് പിന്നിലുണ്ട് എന്നാണ്. ഒരൊറ്റ കാരണം കൊണ്ട് മാത്രം ഇതിനെ വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇതെല്ലാം കൂടിച്ചേരുമ്പോൾ നമ്മുടെ തലച്ചോറിനെക്കുറിച്ച് ഇതിനേക്കാളൊക്കെ വലിയൊരു രഹസ്യമാണ് വെളിപ്പെടുന്നത്.

ഈ വലിയ പസിലിന്റെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ ഭാഗം ലഭിക്കുന്നത് നമ്മൾ ആദ്യം കണ്ട ആ ആശുപത്രി മുറിയിൽ നിന്നാണ്. രണ്ടായിരത്തി ആറിൽ ബ്ലാങ്കെയുടെ ലബോറട്ടറിയിൽ നിന്നും. ഇടത് ടെമ്പോറോപരിയേറ്റൽ ജംഗ്ഷനിൽ അദ്ദേഹം ഇലക്ട്രിക്കൽ സ്റ്റിമുലേഷൻ നൽകിയപ്പോൾ, ആ രോഗി തന്റെ പുറകിൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു രൂപത്തെ കണ്ടു എന്ന് പറഞ്ഞുവല്ലോ. ഈ ഭാഗം എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്? നമ്മുടെ ശരീരം, കാഴ്ച, നമ്മൾ നിൽക്കുന്ന സ്ഥലം എന്നിവയൊക്കെ സംയോജിപ്പിച്ച്, ഈ ലോകത്ത് നമ്മൾ എവിടെയാണ് നിൽക്കുന്നത് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് തലച്ചോറിന് കൃത്യമായ ഒരു മാപ്പ് നൽകുന്നത് ഈ ടെമ്പോറോപരിയേറ്റൽ ജംഗ്ഷനാണ്. തലച്ചോറിനുള്ളിലെ നമ്മുടെ ശരീരത്തിന്റെ പ്രതിരൂപം നിർമ്മിക്കുന്നത് അവിടെയാണ്. ഈ ഭാഗത്തിന് എന്തെങ്കിലും തകരാർ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, ഈ 'ബോഡി മോഡൽ' അതിന്റെ കൃത്യമായ സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് വേർപെട്ടു പോകും. ഇങ്ങനെ തെന്നിമാറുന്ന ഈ സ്വന്തം പ്രതിരൂപത്തെ തലച്ചോർ എന്ത് ചെയ്യും? അത് പുറത്തേക്ക് പ്രൊജക്റ്റ് ചെയ്യും. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ശരീരത്തിന് പുറത്തേക്ക്. നിങ്ങളുടെ പുറകിലേക്ക്. മറ്റൊരു വ്യക്തിയായിട്ട്. ആ യുവതിയുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളും അനുകരിച്ചിരുന്ന ആ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപം അവൾ തന്നെയായിരുന്നു. തകരാറിലായ ടെമ്പോറോപരിയേറ്റൽ ജംഗ്ഷൻ പുറത്തേക്ക് പ്രൊജക്റ്റ് ചെയ്ത സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ മോഡൽ. അതിനെ അവൾ മറ്റൊരു വ്യക്തിയായി അനുഭവിച്ചു എന്ന് മാത്രം. ആ ഭൂതം യഥാർത്ഥത്തിൽ അവൾ തന്നെയായിരുന്നു. സ്ഥാനചലനം സംഭവിച്ച അവളുടെ തന്നെ വ്യക്തിത്വം. ബ്ലാങ്കെ ഈ വിവരങ്ങൾ രണ്ടായിരത്തി ആറിൽ 'നേച്ചർ' എന്ന പ്രസിദ്ധീകരണത്തിൽ പബ്ലിഷ് ചെയ്തു.

തലച്ചോറിലെ കൃത്യമായ ഒരു ഭാഗം ഉപയോഗിച്ച് ഒരു മനുഷ്യന് അദൃശ്യ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെടുന്ന അവസ്ഥ ശാസ്ത്രീയമായി സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തതിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണമായിരുന്നു അത്. ആ ഭൂതത്തിന് ഒരു അഡ്രസ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു സ്വിച്ച് ഇട്ടാൽ അതിനെ കൊണ്ടുവരാനും ഇല്ലാതാക്കാനും കഴിയുമായിരുന്നു. ഇതിൽ നിന്നും നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം ഇതാണ്: നിങ്ങളുടെ തലച്ചോറിന് ഇതുവരെ, ജനിച്ച കാലം മുതൽ ഇന്നുവരെ ഈ പുറംലോകവുമായി നേരിട്ട് യാതൊരു സമ്പർക്കവും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഒരിക്കൽ പോലും. നിങ്ങൾ ഇതുവരെ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെല്ലാം, നിങ്ങളുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ തലച്ചോറിലെത്തിയ ഇലക്ട്രിക്കൽ സിഗ്നലുകൾ മാത്രമാണ്. ആ സിഗ്നലുകളെ പ്രോസസ്സ് ചെയ്ത്, അതിനൊരു അർത്ഥം നൽകി, ഒരു കാഴ്ചയായി നിങ്ങളുടെ തലച്ചോർ തന്നെ നിങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. നിങ്ങളുടെ തലച്ചോർ ഈ ലോകത്തേക്ക് തുറന്നിരിക്കുന്ന ഒരു ജനാലയല്ല, മറിച്ച് അതൊരു അതിവിദഗ്ദ്ധനായ മോഡൽ നിർമ്മാതാവാണ്.

പുറത്തുനിന്ന് വരുന്ന എല്ലാ വിവരങ്ങളും ഒരേസമയം പ്രോസസ്സ് ചെയ്ത് അതൊരു കാഴ്ചയായി നിങ്ങൾക്ക് നൽകാൻ തലച്ചോറിന് കഴിയില്ല. കാരണം ഈ ലോകം അത്രയും വേഗത്തിലാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തലച്ചോർ എപ്പോഴും പ്രവചനങ്ങൾ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കും. പുറത്ത് എന്തായിരിക്കും ഉള്ളത് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് നിങ്ങളുടെ മുൻകാല അനുഭവങ്ങളും, പരിണാമത്തിലൂടെ കിട്ടിയ അറിവുകളും ഉപയോഗിച്ച് തലച്ചോർ തന്നെ ഒരു 'മോഡൽ' നിർമ്മിക്കും. എന്നിട്ട് ആ മോഡലിനെ ഒരു അനുഭവമായി നിങ്ങൾക്ക് നൽകും. അതിനുശേഷം ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ വരുന്ന വിവരങ്ങൾ വെച്ച് ആ മോഡലിലെ തെറ്റുകൾ തിരുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കും. 'പ്രെഡിക്റ്റീവ് പ്രോസസ്സിംഗ്' എന്ന് വിളിക്കുന്ന ഈ സിദ്ധാന്തം ഇന്നത്തെ ന്യൂറോസയൻസിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ കണ്ടെത്തലുകളിൽ ഒന്നാണ്. ലണ്ടൻ യൂണിവേഴ്സിറ്റി കോളേജിലെ കാൾ ഫ്രിസ്റ്റൺ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ഇത് പിന്നീട് ആൻഡി ക്ലാർക്കും അനിൽ സേത്തും കൂടുതൽ വിപുലീകരിച്ചു. അനിൽ സേത്ത് തന്റെ 'ബീയിങ് യു' എന്ന പുസ്തകത്തിൽ നമ്മൾ കാണുന്ന ഈ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ വിളിക്കുന്നത് 'കൺട്രോൾഡ് ഹാലുസിനേഷൻ' എന്നാണ്. അതായത്, നമ്മൾ ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ ലോകം തന്നെ ഒരുതരം മായക്കാഴ്ചയാണ്, ഹാലുസിനേഷൻ ആണ്. അത് പരിധികൾ വിട്ടുപോകാതെ നിയന്ത്രിച്ചു നിർത്തുന്നത് നമ്മുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നൽകുന്ന ഇൻപുട്ടുകൾ ആണ് എന്ന് മാത്രം.

രാത്രി മൂന്നു മണിക്ക് അഗാധമായ ഇരുട്ടിലും നിശബ്ദതയിലുമിരിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് തലച്ചോറിന് നൽകാൻ വലിയ വിവരങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല. അങ്ങനെ തിരുത്തലുകൾ നൽകാൻ ഡാറ്റ കുറയുമ്പോൾ, തലച്ചോർ അതിന്റെ സ്വന്തം പ്രവചനങ്ങൾ വെച്ച് കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കാൻ തുടങ്ങും. ഈ ലോകത്ത് എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് ഉണ്ടോ എന്ന് കണ്ടെത്താൻ തലച്ചോർ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശ്രമിക്കുന്നത് മനുഷ്യരെയാണ്. കാരണം ഇല്ലാത്ത ഒരാളെ അവിടെ കണ്ടു എന്ന് തോന്നിയാൽ പരിണാമപരമായി നമുക്ക് വലിയ നഷ്ടമൊന്നും സംഭവിക്കില്ല. പെട്ടെന്നൊന്ന് ഞെട്ടും, അത്രമാത്രം. പക്ഷെ അവിടെ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരാളുണ്ട്, ചിലപ്പോൾ നമ്മളെ ആക്രമിക്കാൻ വന്ന ഒരു മൃഗമോ ശത്രുവോ ആകാം, അവരെ കാണാതെ പോയാൽ അതിന് നമ്മൾ കൊടുക്കേണ്ടി വരുന്ന വില നമ്മുടെ ജീവൻ തന്നെയായിരിക്കും. ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷത്തെ മനുഷ്യ ചരിത്രത്തിൽ അങ്ങനെ എത്രയോ ജീവനുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ തലച്ചോർ എപ്പോഴും ഒരു കാര്യത്തിൽ റിസ്ക് എടുക്കാൻ തയ്യാറല്ല. ഇല്ലാത്ത അൻപതു പേരെ കണ്ടാലും കുഴപ്പമില്ല, യഥാർത്ഥത്തിലുള്ള ഒരാളെപ്പോലും കാണാതെ പോകരുത് എന്നാണ് തലച്ചോറിന്റെ ഡിസൈൻ. ഇരുട്ടു നിറഞ്ഞ ഒരു പ്രേതബാധയുള്ള വീടും, പുരാതന കാലത്തെ ഒരു കാടും തലച്ചോറിനെ സംബന്ധിച്ച് ഒന്ന് തന്നെയാണ്. അവിടെയെല്ലാം ഒരേ ചോദ്യമാണ് തലച്ചോർ ചോദിക്കുന്നത്, അവിടെ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ? അതിന്റെ ഉത്തരം എപ്പോഴും 'ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്' എന്ന് തന്നെയായിരിക്കും. മരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് സൂക്ഷിക്കുന്നതാണല്ലോ.

അതുകൊണ്ട്, ഈ അദൃശ്യ സാന്നിധ്യങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് നമ്മുടെ തലച്ചോറിൽ രൂപപ്പെടുന്നത് എന്ന് പരിശോധിക്കുമ്പോൾ പ്രധാനമായും അഞ്ച് വ്യത്യസ്ത വഴികളിലൂടെയാണ് അത് സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് നോക്കാം.

ആദ്യത്തെ വഴി, നമ്മൾ നേരത്തെ പറഞ്ഞ 'ടെമ്പറൽ ലോബ്' ആണ്. നമ്മുടെ കേൾവി, ഓർമ്മകൾ, വികാരങ്ങൾ, മുഖങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവ്, ശബ്ദങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവ്, ഒരു സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടിൽ മറ്റൊരാളുടെ സാന്നിധ്യം അറിയാനുള്ള കഴിവ് എന്നിവയൊക്കെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ഈ ഭാഗമാണ്. ചില ആളുകളിൽ ഇതിന്റെ സെൻസിറ്റിവിറ്റി വളരെ കൂടുതലായിരിക്കും. അവരൊന്നും രോഗികളല്ല, തികച്ചും സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യർ തന്നെ. പക്ഷെ ഇരുട്ട്, കടുത്ത ക്ഷീണം, വലിയ സങ്കടം, ഉറക്കമില്ലായ്മ പോലെയുള്ള സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഇവർക്ക് ഇത്തരം അദൃശ്യ സാന്നിധ്യങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് അനുഭവപ്പെടാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. നമ്മുടെ ശരീരത്തിന്റെ ബയോളജിക്കൽ ക്ലോക്ക് അഥവാ സിർക്കാഡിയൻ റിഥം അനുസരിച്ച് ഇത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആക്ടീവ് ആകുന്നത് രാത്രി രണ്ടു മണിക്കും നാല് മണിക്കും ഇടയിലാണ്. ഈ സമയത്താണ് ലോകമെമ്പാടും, എല്ലാ കാലത്തും പ്രേതങ്ങളെ കണ്ടു എന്ന കഥകൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്. അത് ശരിക്കും ആ സമയത്ത് ഭൂതങ്ങൾ ഇറങ്ങി നടക്കുന്നത് കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ടെമ്പറൽ ലോബിന്റെ പ്രവർത്തന സമയം അങ്ങനെ ആയതുകൊണ്ടാണ്. അർദ്ധരാത്രിയിലെ ആ ഭയം നിറഞ്ഞ സമയം ശരിക്കും ഒരു ന്യൂറോസയൻസ് കണ്ടെത്തലാണ്.

രണ്ടാമത്തെ വഴി നമ്മൾ പറഞ്ഞ 'ഇൻഫ്രാസൗണ്ട്' ആണ്. 20 ഹെർട്സിനു താഴെയുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ ചെവികൾക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷെ നമ്മുടെ ശരീരത്തിന് അതൊരു പ്രകമ്പനമായി അനുഭവിക്കാൻ കഴിയും. 19 ഹെർട്സ് എത്തുമ്പോൾ അത് നമ്മുടെ കണ്ണിന്റെ കൃഷ്ണമണിയുടെ അതേ ആവൃത്തിയിലാകും. അതോടെ നമ്മുടെ കാഴ്ചയുടെ വശങ്ങളിൽ ചെറിയ മങ്ങലുകൾ ഉണ്ടാകാൻ തുടങ്ങും. കട്ടിയുള്ള ചുവരുകളും വലിയ മുറികളുമുള്ള പഴയ കൽക്കെട്ടിടങ്ങളിൽ ഇത്തരം ഇൻഫ്രാസൗണ്ട് തരംഗങ്ങൾ ഉണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യത വളരെ കൂടുതലാണ്. ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രേതബാധയുള്ള കെട്ടിടങ്ങൾ എന്ന് പറയപ്പെടുന്നവയെല്ലാം വളരെ പഴയതും, വലുതും, പ്രത്യേകതരം അക്കോസ്റ്റിക്സ് ഉള്ളതുമായ കെട്ടിടങ്ങളാണ് എന്നത് വെറുമൊരു യാദൃശ്ചികതയല്ല.

മൂന്നാമത്തെ വഴി 'സ്ലീപ് പരേലിസിസ്' അഥവാ ഉറക്കത്തിൽ ശരീരം തളർന്നുപോകുന്ന അവസ്ഥയാണ്. നമ്മൾ ഗാഢനിദ്രയിലായിരിക്കുമ്പോൾ, അതായത് REM സ്ലീപ് സ്റ്റേജിൽ, നമ്മുടെ തലച്ചോറ് ശരീരത്തിന്റെ പേശികളെ താൽക്കാലികമായി മരവിപ്പിക്കും. നമ്മൾ കാണുന്ന സ്വപ്നങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് കൈകാലുകൾ ഇളക്കി അപകടങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാതിരിക്കാനാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. ഇതിനെ 'REM അറ്റോണിയ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. സാധാരണയായി നമ്മൾ ഉണരുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ഈ അവസ്ഥ മാറും. എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ ഇതിന്റെ ടൈമിംഗ് തെറ്റും. നിങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണ ബോധം വരും, പക്ഷെ അനങ്ങാൻ കഴിയില്ല. ഉറങ്ങുന്ന സമയത്ത് നമ്മുടെ തലച്ചോറിലെ ഭയത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന 'അമിഗ്ഡാല' വളരെ ആക്ടീവ് ആയിരിക്കും. ബോധം വരികയും എന്നാൽ അനങ്ങാൻ കഴിയാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ഈ അമിഗ്ഡാലയ്ക്ക് മനസ്സിലാകില്ല ഇത് നമ്മുടെ ശരീരം തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു തടസ്സമാണെന്ന്. പുറത്തുനിന്നുള്ള എന്തോ ഒന്ന് നമ്മളെ അനങ്ങാൻ സമ്മതിക്കാതെ പിടിച്ചു വെച്ചിരിക്കുകയാണ് എന്നാവും അപ്പോൾ നമ്മുടെ ബോധമനസ്സ് കരുതുക. അതിൽ നിന്നാണ് ബാക്കി കഥകൾ തലച്ചോർ ഉണ്ടാക്കുന്നത്. ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന ആ ഫിസിക്കൽ അവസ്ഥയെ, ആരോ ഒരാൾ നമ്മുടെ നെഞ്ചത്ത് കയറി ഇരിക്കുന്നത് പോലെ തലച്ചോർ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു. ലോകത്തിലെ എല്ലാ സംസ്കാരങ്ങളിലും ഈ രൂപത്തിന് ഓരോ പേരുകളുണ്ട്. ഇംഗ്ലീഷുകാർ ഇതിനെ 'ദി ഓൾഡ് ഹാഗ്' എന്ന് വിളിച്ചു. ജപ്പാനിൽ കാനാഷിബാരി, വിയറ്റ്നാമിൽ മാ ഡെ, അറബികൾക്കിടയിൽ ജതൂം, മലേഷ്യയിൽ ഹന്തു തിഡൂർ. എല്ലാ സംസ്കാരങ്ങളും ഒരേ അനുഭവത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോയത്, അവർ അതിന് നൽകിയ വിശദീകരണവും ഒന്നായിരുന്നു - മനുഷ്യരെ അനങ്ങാൻ സമ്മതിക്കാതെ പിടിച്ചുവെക്കുന്ന അമാനുഷിക ശക്തി.

നാലാമത്തേത് നമ്മൾ കണ്ട 'പ്രൊജക്റ്റഡ് സെൽഫ്' അഥവാ സ്വയം പുറത്തേക്ക് പ്രൊജക്റ്റ് ചെയ്യൽ. നേരത്തെ പറഞ്ഞ ടെമ്പോറോപരിയേറ്റൽ ജംഗ്ഷന് തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ മാപ്പ് വേർപെട്ടു പോവുകയും തലച്ചോർ അതിനെ പുറത്തേക്ക് പ്രൊജക്റ്റ് ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ പ്രൊജക്റ്റ് ചെയ്യപ്പെടുന്ന സ്വന്തം രൂപത്തെ നമ്മളൊരിക്കലും ഒരു നിഴലായിട്ടല്ല കാണുക, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളെയും പിന്തുടരുന്ന മറ്റൊരു അസ്തിത്വമായിട്ടാണ്. ന്യൂറോളജിക്കലി നോക്കിയാൽ അത് നിങ്ങൾ തന്നെയാണ്.

അഞ്ചാമത്തേത് 'ദി തേർഡ് മാൻ ഫാക്ടർ'. മനുഷ്യർ അതികഠിനമായ, ജീവൻ പോയേക്കാവുന്ന വലിയ പ്രതിസന്ധികളെ തനിച്ചു നേരിടുമ്പോൾ, ശാരീരികമായ പരിധികളെല്ലാം കടന്നുപോകുമ്പോൾ തലച്ചോർ ചിലപ്പോൾ ഒരു രാക്ഷസനെയല്ല, മറിച്ച് ഒരു കൂട്ടുകാരനെയാണ് സൃഷ്ടിക്കുക. അന്റാർട്ടിക്കയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്ത ഏണസ്റ്റ് ഷാക്കിൾടൺ, എവറസ്റ്റ് കയറിയ ഫ്രാങ്ക് സ്മിത്ത് എന്നിവർക്ക് കടുത്ത പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ തങ്ങളെ നയിക്കാൻ ഒരാൾ കൂടെയുണ്ടെന്ന തോന്നൽ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ബ്രിട്ടീഷ് കൊളംബിയ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ പീറ്റർ സ്യൂഡ്ഫെൽഡ് ഇതിനെ അതിജീവനത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള സാന്നിധ്യം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.

കടുത്ത ഏകാന്തതയിലും മരണഭയത്തിലും നിൽക്കുമ്പോൾ തലച്ചോർ ഒരു അദൃശ്യ കൂട്ടുകാരനെ നിർമ്മിക്കുന്നു. ജീവൻ നിലനിർത്താനുള്ള ആ വലിയ ഭാരത്തെ സാങ്കൽപ്പികമായ ഒരു ബന്ധത്തിലൂടെ പകുത്ത് നൽകുകയാണ് തലച്ചോർ ചെയ്യുന്നത്. സ്ലീപ് പരേലിസിസ് സമയത്ത് ഒരു രാക്ഷസനെ നിർമ്മിക്കുന്ന അതേ മെക്കാനിസം തന്നെയാണ് ഇവിടെ ഈ നല്ലവനായ കൂട്ടുകാരനെയും നിർമ്മിക്കുന്നത്. ഇരുട്ടുമുറിയിലെ ആ അസ്വസ്ഥമായ സാഹചര്യത്തിൽ അതൊരു ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപമായി മാറുന്നുവെങ്കിൽ, മഞ്ഞുമലയിലെ മരണമുഖത്ത് അതൊരു അതിജീവനത്തിന്റെ സഹായിയായി മാറുന്നു. സർക്യൂട്ട് ഒന്ന് തന്നെയാണ്, പക്ഷെ ബാക്കിയെല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളും വ്യത്യസ്തമാണ്.

കഴിഞ്ഞ പത്തു വർഷത്തിനിടയിൽ ഈ മേഖലയിൽ സംഭവിച്ച ഏറ്റവും വലിയ മാറ്റം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ഭൂതപ്രേതാദികളെ കുറിച്ചുള്ള ഈ ഗവേഷണങ്ങളെല്ലാം നമ്മുടെ നേരത്തെ പറഞ്ഞ 'പ്രെഡിക്റ്റീവ് പ്രോസസ്സിംഗ്' എന്ന സിസ്റ്റത്തിലേക്ക് കൃത്യമായി ചേർക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ്. അസാധാരണമായ അനുഭവങ്ങൾ മാത്രമല്ല, നമ്മൾ ദിനംപ്രതി കാണുന്ന എല്ലാ അനുഭവങ്ങളും തലച്ചോർ എങ്ങനെയാണ് നിർമ്മിക്കുന്നത് എന്ന് വിശദീകരിക്കുന്ന ശാഖയാണത്. ഈ സിദ്ധാന്തം വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ, ഭൂതങ്ങളെ കാണുക എന്നത് തലച്ചോറിന്റെ ഒരു തകരാർ അല്ല. മറിച്ച് പുറത്തുനിന്നുള്ള വിവരങ്ങൾ കിട്ടാത്തതുകൊണ്ട് തലച്ചോറിന്റെ പ്രവചനങ്ങൾ അതിരുകടക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥ മാത്രമാണ്. പുറത്തുനിന്ന് വിവരങ്ങൾ കുറയുമ്പോൾ തലച്ചോറിന്റെ സ്വന്തം മോഡൽ കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്നു. ആ മോഡൽ അവിടെ എപ്പോഴും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് മറ്റു മനുഷ്യരുടെ സാന്നിധ്യമാണ് താനും. ഇത് സിസോഫ്രീനിയ പോലെയുള്ള രോഗങ്ങളെ കൂടുതൽ നന്നായി മനസ്സിലാക്കാനും നമ്മളെ സഹായിക്കുന്നുണ്ട്. സിസോഫ്രീനിയയിൽ ഈ പ്രെഡിക്റ്റീവ് സിസ്റ്റത്തിന്റെ ബാലൻസ് നഷ്ടപ്പെടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. തലച്ചോർ അതിന്റെ സ്വന്തം സങ്കൽപ്പങ്ങൾക്ക് അമിതമായ പ്രാധാന്യം നൽകുകയും, പുറത്തുനിന്ന് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ വഴി വരുന്ന യഥാർത്ഥ വിവരങ്ങളെ തള്ളിക്കളയുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിന്റെ ഫലമായിട്ടാണ് അവർക്ക് ശബ്ദങ്ങളും രൂപങ്ങളും യാഥാർത്ഥ്യമെന്നപോലെ അനുഭവപ്പെടുന്നത്.

ഇന്ന് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഗവേഷകർ ഇത്തരം അദൃശ്യ സാന്നിധ്യങ്ങൾ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന് കണ്ടെത്താൻ ന്യൂറൽ സ്റ്റിമുലേഷൻ, എഫ്.എം.ആർ.ഐ, കമ്പ്യൂട്ടേഷണൽ മോഡലിംഗ് എന്നിവയൊക്കെ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. അവരുടെ ലക്ഷ്യം ഭൂതങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുക എന്നതല്ല. മറിച്ച് മനുഷ്യർ എങ്ങനെയാണ് മറ്റുള്ളവരെ തിരിച്ചറിയുന്നത്, നമ്മുടെ സ്വന്തം ശരീരം നമ്മുടേതാണ് എന്ന തോന്നൽ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചൊക്കെ കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കുക എന്നതാണ്. ഒപ്പം തന്നെ തലച്ചോറിന്റെ ഈ സിസ്റ്റത്തിന് തകരാറുകൾ സംഭവിക്കുന്ന രോഗങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ മികച്ച ചികിത്സ കണ്ടെത്തുക എന്നതും അവരുടെ ലക്ഷ്യമാണ്. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ ഇന്ന് ഈ ഭൂതം എന്നത് ന്യൂറോസയൻസിലെ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു 'ടൂൾ' ആയി മാറിയിരിക്കുകയാണ്.

നമുക്ക് വീണ്ടും ആദ്യം കണ്ട ആ ആശുപത്രി മുറിയിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങിപ്പോകാം. ആ ഇലക്ട്രോഡ്. ആ യുവതി. ഒരു സ്വിച്ചിടുമ്പോൾ വരികയും പോവുകയും ചെയ്യുന്ന ആ ഭൂതം. പത്രങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ഭൂതങ്ങൾ എന്നത് തലച്ചോറിനുണ്ടാകുന്ന വെറുമൊരു തകരാർ മാത്രമാണെന്നാണ്. എന്നാൽ ഒലാഫ് ബ്ലാങ്കെ യഥാർത്ഥത്തിൽ കണ്ടെത്തിയത് മറ്റൊരാളുടെ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെടുക എന്നതിന് തലച്ചോറിന് കൃത്യമായ, എപ്പോഴും ആവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന സ്വന്തമായി ഒരു മെക്കാനിസം ഉണ്ടെന്നാണ്. മാത്രമല്ല നമ്മൾ സാധാരണയായി കാണുന്ന എല്ലാ കാഴ്ചകളും പ്രവർത്തിക്കുന്ന അതേ ഘടനയിലാണ് ഇതും പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ആ കിടക്കയ്ക്ക് ചുറ്റും നിന്ന ഡോക്ടർമാരെ അവൾ കണ്ടതും, ആ അദൃശ്യ രൂപത്തെ അവൾ കണ്ടതും തലച്ചോറിന്റെ ഒരേ മെറ്റീരിയൽ ഉപയോഗിച്ചാണ്. അവിടുത്തെ മെക്കാനിസം മാറിയിട്ടില്ല, മറിച്ച് അതിലേക്ക് വരുന്ന ഇൻപുട്ട് അല്ലെങ്കിൽ വിവരങ്ങൾ മാത്രമാണ് മാറിയത്.

നിങ്ങൾ ഇതുവരെ നിന്നിട്ടുള്ള ഓരോ മുറിയും, നിങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുള്ള ഓരോ മുഖവും, നിങ്ങൾ സ്നേഹിച്ചിട്ടുള്ള ഓരോ വ്യക്തിയും നിങ്ങളുടെ തലച്ചോർ നിർമ്മിച്ചെടുത്തതാണ്. അതൊന്നും യാഥാർത്ഥ്യത്തെ വളച്ചൊടിച്ചതല്ല, മറിച്ച് യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ നിന്നും നിർമ്മിച്ചെടുത്തതാണ്. നിങ്ങളുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ വരുന്ന സിഗ്നലുകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, പ്രവചനങ്ങളെ അതിന്റെ പ്രധാന തത്വമായി എടുത്തുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ തലച്ചോർ നിർമ്മിച്ചെടുത്ത ഒരു ലോകം. നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഈ ലോകത്തെ നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല. ഈ ലോകത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങളുടെ തലച്ചോർ നിർത്താതെ ഓടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സിമുലേഷൻ മാത്രമാണ് നിങ്ങൾ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ആ ഭൂതവും, നിങ്ങൾ ഇരിക്കുന്ന ഈ കസേരയുമെല്ലാം നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത് ഒരേ വസ്തു കൊണ്ടാണ്; തലച്ചോറിന്റെ ന്യൂറൽ പ്രവചനങ്ങൾ കൊണ്ട്, പെർസെപ്ച്വൽ കൺസ്ട്രക്ഷൻ കൊണ്ട്. ഇതിൽ നിന്ന് പ്രധാനമായും രണ്ടു കാര്യങ്ങളാണ് നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. ഒന്നാമതായി, ഭൂതങ്ങളെ കണ്ടു എന്ന് പറയുന്ന ആളുകളുടെ അനുഭവങ്ങളെ നമ്മൾ അർഹിക്കുന്ന ഗൗരവത്തോടെ കാണണം. അവർ കണ്ട ആ രൂപം യഥാർത്ഥത്തിൽ അവിടെയുണ്ട് എന്നതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അവരുടെ ആ അനുഭവം ന്യൂറോളജിക്കലി നൂറു ശതമാനവും സത്യമാണ്. നമ്മൾ ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോൾ കാണുന്ന എല്ലാ കാഴ്ചകളും നിർമ്മിക്കുന്ന അതേ സംവിധാനം ഉപയോഗിച്ചാണ് അതും നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടത്. രണ്ടാമതായി, നമ്മൾ കാണുന്നതെല്ലാം തലച്ചോർ നിർമ്മിക്കുന്ന ഒരു 'കൺട്രോൾഡ് ഹാലുസിനേഷൻ' ആണെങ്കിൽ, ഇതാണ് സത്യം അല്ലെങ്കിൽ ഇതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം എന്ന് നമ്മൾ അഹങ്കാരത്തോടെ പറയുന്ന പല കാര്യങ്ങൾക്കും നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നത്ര അടിസ്ഥാനമൊന്നുമില്ല.

തലച്ചോർ കാഴ്ചകൾ എങ്ങനെ നിർമ്മിക്കുന്നു എന്ന് കാണിച്ചുതരുന്ന ഒരു ജനാലയാണ് ശരിക്കും ഈ ഭൂതം. ആ ജനാലയിലൂടെ നമ്മൾ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാകും, തലച്ചോർ കാലങ്ങളായി നമുക്ക് ചുറ്റും ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. നിങ്ങളുടെ ലോകം. കൃത്യം ഈ നിമിഷത്തിൽ പോലും. പ്രവചനങ്ങളിൽ നിന്നും, സിഗ്നലുകളിൽ നിന്നും, സ്വയം എന്ന നമ്മുടെ ആ പ്രാചീനമായ ബോധത്തിൽ നിന്നും. ഇത് കേട്ട് നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. ഇതൊരു മഹാത്ഭുതമായി മാത്രമേ കാണാൻ കഴിയൂ. നമ്മുടെ തലച്ചോർ എന്നത് പ്രവചനങ്ങൾ നടത്തുന്ന ഒരു യന്ത്രമാണ്. യഥാർത്ഥത്തിലുള്ള ഒരു അപകടത്തെ കാണാതെ പോകുന്നതിനേക്കാൾ, ഇല്ലാത്ത അൻപതു ഭൂതങ്ങളെ കാണാൻ അത് തയ്യാറാണ്. നമ്മൾ ചോദിക്കേണ്ട യഥാർത്ഥ ചോദ്യം ഭൂതങ്ങൾ ഉണ്ടോ എന്നതല്ല, നമ്മൾ യാഥാർത്ഥ്യമാണെന്ന് കരുതുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ എത്ര ശതമാനം നമ്മുടെ തലച്ചോറിന്റെ പ്രവചനങ്ങളാണ് എന്നതും, ആ വ്യത്യാസം നിങ്ങൾ എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയും എന്നതുമാണ്.