അമേരിക്കൻ ഭൂഖണ്ഡങ്ങൾ മുഴുവൻ ഈച്ച ഫാക്ടറി ഉണ്ടാക്കുന്നതെന്തിന്?

മനുഷ്യശരീരത്തിലെ ഒരു ചെറിയ പോറലിലൂടെ ഉള്ളിൽ കടന്ന്, ജീവനുള്ള കോശങ്ങളെ തുരന്നുതിന്ന് മരണം വരെ സംഭവിക്കാവുന്ന ഒരു ഭീകരമായ ശത്രുവിനെക്കുറിച്ച് സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്കൂ. ഇത് ഏതെങ്കിലും വന്യമൃഗമോ കണ്ണിൽപ്പെടാത്ത വൈറസോ അല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ കൺമുന്നിലൂടെ പറന്നുനടക്കുന്ന, എന്നാൽ അത്യന്തം അപകടകാരിയായ ഒരു കൊച്ചു പ്രാണിയാണ്. തെക്കേ അമേരിക്കയിലെയും മധ്യ അമേരിക്കയിലെയും കാർഷിക മേഖലയെയും വന്യജീവി സമ്പത്തിനെയും ദശാബ്ദങ്ങളോളം വിറപ്പിച്ച ഈ ശത്രുവിനെ തടയാൻ മനുഷ്യൻ പ്രയോഗിച്ചതാകട്ടെ, കേട്ടാൽ അവിശ്വസനീയമെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു ജനിതക യുദ്ധതന്ത്രവും.

ന്യൂ വേൾഡ് സ്ക്രൂ വേം (New World Screwworm) എന്നാണ് ഈ വില്ലന്റെ പേര്. ശാസ്ത്രീയമായി Cochliomyia hominivorax എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഈ ഈച്ചയുടെ ലാറ്റിൻ നാമത്തിന്റെ അർത്ഥം "മനുഷ്യനെ കാർന്നുതിന്നുന്നവൻ" എന്നാണ്. കാഴ്ചയിൽ നമ്മുടെ വീടുകളിൽ കാണുന്ന സാധാരണ ഈച്ചയേക്കാൾ അല്പം വലിപ്പവും, തിളങ്ങുന്ന നീലയോ പച്ചയോ കലർന്ന നിറവും, വലിയ ചുവന്ന കണ്ണുകളുമുള്ള ഇവ പ്രകൃതിയിലെ സാധാരണ പുഴുക്കളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. മിക്ക ഈച്ചകളുടെയും ലാർവകൾ അഥവാ പുഴുക്കൾ ചത്തതും അഴുകിയതുമായ മാംസമാണ് ആഹാരമാക്കുന്നത്. എന്നാൽ സ്ക്രൂ വേം പുഴുക്കൾക്ക് വളരാൻ ജീവനുള്ള പച്ചമാംസം തന്നെ വേണം.

ജീവനുള്ള ശരീരത്തിലേക്ക് ഇവ പ്രവേശിക്കുന്ന രീതി അതീവ ക്രൂരമാണ്. മുട്ടയിടാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന പെൺ ഈച്ചകൾ മൃഗങ്ങളുടെയോ മനുഷ്യരുടെയോ ശരീരത്തിലെ ചെറിയ മുറിവുകളുടെ മണം പിടിച്ചെത്തുന്നു. വേലിയിൽ ഉരസുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന പോറലുകളോ, പ്രസവസമയത്ത് പശുക്കുട്ടികളുടെ പൊക്കിൾക്കൊടിയിലുണ്ടാകുന്ന മുറിവുകളോ മതി ഈ ഈച്ചകൾക്ക് ലക്ഷ്യസ്ഥാനമായി മാറാൻ. മുറിവിന്റെ വക്കിൽ ഒരേസമയം നാനൂറോളം മുട്ടകൾ ഇവ നിക്ഷേപിക്കും. വെറും പന്ത്രണ്ട് മുതൽ ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ മുട്ടകൾ വിരിഞ്ഞു പുറത്തുവരുന്ന ലാർവകൾക്ക് വായുടെ ഭാഗത്ത് കൊളുത്തുപോലെയുള്ള കൂർത്ത പല്ലുകളുണ്ട്. ഈ പല്ലുകൾ ഉപയോഗിച്ച് അവ ഒരു സ്ക്രൂ തിരിയുന്നതുപോലെ ഉള്ളിലേക്ക് തുരന്നു കയറുകയും ജീവനുള്ള കോശങ്ങൾ ആഹാരമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇവ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന പ്രത്യേക വിഷവസ്തുക്കൾ മുറിവ് ഉണങ്ങുന്നത് തടയുകയും വല്ലാത്തൊരു ഗന്ധം പുറപ്പെടുവിക്കുകയും ചെയ്യും. ഈ ഗന്ധം മറ്റ് പെൺ ഈച്ചകളെ ആകർഷിക്കുകയും അവർ വീണ്ടും അവിടെ മുട്ടയിടുകയും ചെയ്യുന്നതോടെ, ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് പുഴുക്കൾ ആ ജീവിയെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് തിന്നുതീർക്കുന്നു.

ഇതിനെ നേരിടാൻ 1930-കളിൽ എഡ്വേർഡ് നിപ്ലിംഗ്, റേമണ്ട് ബുഷ്‌ലാൻഡ് എന്നീ ശാസ്ത്രജ്ഞർ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത മാർഗ്ഗമാണ് 'സ്റ്റിറൈൽ ഇൻസെക്റ്റ് ടെക്നിക്' (Sterile Insect Technique - SIT). ഈ ഈച്ചകളുടെ ഒരു ബയോളജിക്കൽ ലൂപ്പ്‌ഹോൾ അഥവാ ജൈവികമായ ദൗർബല്യം ഇവർ കണ്ടെത്തി. ആൺ ഈച്ചകൾ പലതവണ ഇണചേരുമെങ്കിലും, പെൺ ഈച്ചകൾ ജീവിതത്തിൽ ഒരൊറ്റ തവണ മാത്രമേ ഇണചേരുകയുള്ളൂ. ഒരിക്കൽ ഇണചേർന്നാൽ പിന്നീട് അവ മുട്ടയിടാൻ മാത്രമേ ശ്രമിക്കൂ. വന്ധ്യംകരിക്കപ്പെട്ട ലക്ഷക്കണക്കിന് ആൺ ഈച്ചകളെ പ്രകൃതിയിലേക്ക് തുറന്നുവിട്ടാൽ, അവയുമായി ഇണചേരുന്ന പെൺ ഈച്ചകൾ വിരിയാത്ത മുട്ടകൾ ഇടുമെന്നും ക്രമേണ ഈ വർഗ്ഗം ഇല്ലാതാകുമെന്നും നിപ്ലിംഗ് കണക്കുകൂട്ടി.

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന് ശേഷം അണുശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങൾ സജീവമായതോടെയാണ് ഈ ആശയം പ്രാവർത്തികമായത്. ഗാമ റേഡിയേഷൻ (Gamma Radiation) ഉപയോഗിച്ച് ഈച്ചയുടെ ലാർവകളെ വന്ധ്യംകരിക്കാനുള്ള സാങ്കേതികവിദ്യ ഇവർ വികസിപ്പിച്ചു. ഈ ഈച്ചകൾക്ക് ശാരീരികമായ മറ്റ് വൈകല്യങ്ങൾ ഉണ്ടാകില്ലെങ്കിലും അവയുടെ ബീജത്തിലെ ക്രോമസോമുകൾ തകർക്കപ്പെടുന്നതിനാൽ പ്രത്യുൽപാദന ശേഷി നഷ്ടപ്പെടും. 1954-ൽ ക്യുറസോ ദ്വീപിൽ നടത്തിയ പരീക്ഷണം വൻ വിജയമായതോടെ അമേരിക്ക ഈ പദ്ധതി വലിയ തോതിൽ നടപ്പിലാക്കി. പടിപടിയായി ഓരോ രാജ്യങ്ങളെയും ഈ ഈച്ചകളിൽ നിന്ന് മുക്തമാക്കി വടക്കേ അമേരിക്കയെ സുരക്ഷിതമാക്കി.

നിലവിൽ വടക്കേ അമേരിക്കയെയും തെക്കേ അമേരിക്കയെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പനാമയിലെ ഇടുങ്ങിയ വനമേഖലയായ 'ഡാരിയൻ ഗ്യാപ്പിൽ' (Darien Gap) ഒരു അദൃശ്യമായ ജൈവ മതിൽ തീർത്താണ് ഈ പ്രതിരോധം നിലനിൽക്കുന്നത്. പനാമയിലെ പക്കോറയിൽ ഇതിനായി ഒരു ഭീമൻ ഈച്ച ഫാക്ടറി തന്നെയുണ്ട്. കോടിക്കണക്കിന് ഈച്ചകളെ അവിടെ വളർത്തുകയും റേഡിയേഷൻ നൽകി വന്ധ്യംകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പിന്നീട് പ്രത്യേക വിമാനങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഇവയെ തണുപ്പിച്ച അവസ്ഥയിൽ (Chill coma) കാടിന് മുകളിൽ എത്തിച്ച് താഴേക്ക് വർഷിക്കുന്നു. താഴേക്ക് വീഴുമ്പോൾ ചൂടേറ്റ് ബോധം വീണ്ടെടുക്കുന്ന ഈ വന്ധ്യംകരിക്കപ്പെട്ട ഈച്ചകൾ തെക്ക് നിന്ന് വരുന്ന കാട്ടു ഈച്ചകളുമായി ഇണചേർന്ന് അവയുടെ വംശവർദ്ധനവ് തടയുന്നു.

എങ്കിലും ഈ പ്രതിരോധ മതിൽ ഇപ്പോൾ ചില വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുന്നുണ്ട്. ദീർഘകാലം ഫാക്ടറികളിൽ വളർത്തപ്പെട്ട ഈച്ചകൾക്ക് കാട്ടിലെ ഈച്ചകളെ ആകർഷിക്കാനുള്ള കരുത്ത് കുറയുന്ന 'ബിഹേവിയറൽ റെസിസ്റ്റൻസ്' ഒരു പ്രശ്നമാണ്. കൂടാതെ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവും ഡാരിയൻ ഗ്യാപ്പിലൂടെയുള്ള മനുഷ്യരുടെയും വളർത്തുമൃഗങ്ങളുടെയും അനിയന്ത്രിതമായ കുടിയേറ്റവും ഈ ഈച്ചകൾ അതിർത്തി കടക്കാൻ കാരണമാകുന്നു. ഇതിനെ നേരിടാൻ CRISPR-Cas9 പോലുള്ള അത്യാധുനിക ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് (Gene Editing) സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ഉപയോഗിക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ് ശാസ്ത്രലോകം.

ഇത്തരത്തിൽ ഒരു ജീവിവർഗ്ഗത്തെ ഭൂമുഖത്തുനിന്ന് പൂർണ്ണമായും തുടച്ചുനീക്കുന്നത് പരിസ്ഥിതിയുടെ സന്തുലിതാവസ്ഥയെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുമെന്ന ധാർമ്മികമായ ചോദ്യങ്ങളും ഉയരുന്നുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, മൃഗസംരക്ഷണത്തിനും മനുഷ്യന്റെ ആരോഗ്യ സുരക്ഷയ്ക്കും വേണ്ടി ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ജൈവയുദ്ധം ഇന്നും പനാമയുടെ കാടുകളിൽ തുടരുകയാണ്. ഇതേ സാങ്കേതികവിദ്യ ഇന്ന് ഡെങ്കിപ്പനിയും സിക്ക വൈറസും പരത്തുന്ന കൊതുകുകളെ നിയന്ത്രിക്കാനും ലോകമെമ്പാടും ഉപയോഗിച്ചു വരുന്നു.