ആകാശപാതകളിലെ അദൃശ്യ രഹസ്യങ്ങൾ: വിമാനങ്ങൾ ഒരിക്കലും നേർരേഖയിൽ പറക്കാത്തതിന്റെ ശാസ്ത്രവും രാഷ്ട്രീയവും

ഇന്ത്യയും പാകിസ്ഥാനും തമ്മിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷങ്ങൾ മുറുകുമ്പോൾ അതിർത്തികളിൽ മാത്രമല്ല, നമ്മൾ സാധാരണ കണ്ണുകൊണ്ട് കാണാത്ത ആകാശത്തും വലിയൊരു യുദ്ധം നടക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? പാകിസ്ഥാന്റെ വ്യോമപാതയിലൂടെ ഇന്ത്യൻ രജിസ്ട്രേഷനിലുള്ള യാത്രാവിമാനങ്ങൾക്ക് പറക്കാൻ അനുവാദമില്ലാതെ വരുന്ന ഒരു സാഹചര്യം ആലോചിച്ചു നോക്കൂ. പെട്ടെന്ന് ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ നമ്മുടെ വിമാനക്കമ്പനികളുടെ ടിക്കറ്റ് നിരക്കുകൾ കുതിച്ചുയരുന്നു, യാത്രക്കാരുടെ യാത്രാസമയം മണിക്കൂറുകളോളം നീളുന്നു. തിരിച്ച് ഇന്ത്യയുടെ ആകാശത്തിലൂടെ പറക്കാൻ പാകിസ്ഥാൻ വിമാനങ്ങൾക്കും അനുമതിയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് പോകാൻ അവരും വല്ലാതെ വിയർപ്പൊഴുക്കുന്നു. അപ്പൊ നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മനസ്സിലാകും, ഇന്ന് ന്യൂഡൽഹിയിൽ നിന്ന് ഒരാൾ ദുബായിലേക്കോ ലണ്ടനിലേക്കോ ന്യൂയോർക്കിലേക്കോ യാത്ര തിരിക്കുമ്പോൾ ആ വിമാനം നേരെ പടിഞ്ഞാറോട്ട് പാകിസ്ഥാന് മുകളിലൂടെ ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ള വഴിയിലൂടെയല്ല പറന്നുയരുന്നത്. പകരം ആ വിമാനം ആദ്യം തെക്കോട്ട് തിരിഞ്ഞ് ഗുജറാത്തിന്റെ ആകാശത്ത് കൂടി കടന്ന്, വിശാലമായ അറബിക്കടലിന് മുകളിലൂടെ ഒരു വലിയ വളവ് എടുത്ത്, ഒമാനും ഇറാനും ഇറാഖും മെഡിറ്ററേനിയൻ കടലിന്റെ വശങ്ങളുമൊക്കെ ചുറ്റിക്കറങ്ങിയാണ് ഒടുവിൽ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തുന്നത്. ഭൂപടത്തിൽ ഈ വളഞ്ഞ റൂട്ട് കാണുന്ന ഏതൊരാൾക്കും ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തോന്നാം, ഇതെന്ത് വലിയ സമയനഷ്ടവും ഇന്ധനനഷ്ടവുമാണ്, പൈലറ്റിന് നേരെ നേർരേഖയിലൂടെ ഒരു റോക്കറ്റ് വിടുന്നതുപോലെ പറപ്പിച്ചാൽ പോരേ എന്ന്.

സ്കൂളിൽ കണക്ക് പഠിച്ച കാലം മുതൽ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഉറച്ചുപോയ ഒരു കാര്യമുണ്ട്; രണ്ട് ബിന്ദുക്കൾ തമ്മിലുള്ള ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ദൂരം എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു നേർരേഖയാണ്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ആകാശത്ത് തടസ്സങ്ങളായി നിൽക്കാൻ മലകളോ കാടുകളോ റോഡുകളോ ഒന്നുമില്ലാത്ത സ്ഥിതിക്ക് ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ സമയത്തിൽ എത്താൻ വിമാനങ്ങൾ ആകാശത്ത് നേർരേഖയിലൂടെ തന്നെയല്ലേ പറക്കേണ്ടത്? പക്ഷേ സത്യം അതല്ല. വ്യോമയാന മേഖലയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ നേർരേഖാ സിദ്ധാന്തം വെറുമൊരു മിഥ്യാധാരണ മാത്രമാണ്. നിങ്ങൾ ഒരു ഫ്ലൈറ്റിൽ കയറി ഇരിക്കുമ്പോൾ സീറ്റിന് പിന്നിലുള്ള ചെറിയ സ്ക്രീനിൽ നോക്കിയാൽ വിമാനം ഒരു വലിയ വൃത്തം പോലെ വളഞ്ഞു വളഞ്ഞു പറക്കുന്നത് കണ്ട് അന്തംവിട്ടിട്ടുണ്ടാകും. എന്തുകൊണ്ടാണ് വിമാനങ്ങൾ ആകാശത്ത് ഇങ്ങനെ വളഞ്ഞ വഴികൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് എന്ന് ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഇതിന് പിന്നിൽ കേവലം ഒരു കാരണം മാത്രമല്ല ഉള്ളത്. ഫിസിക്സ്, ഗണിതശാസ്ത്രം, ആഗോള രാഷ്ട്രീയം, കാലാവസ്ഥാ പ്രതിഭാസങ്ങൾ, എന്തിനേറെ പറയുന്നു നമ്മുടെ സൗരയൂഥത്തിൽ സൂര്യനിൽ നടക്കുന്ന വിസ്ഫോടനങ്ങൾ വരെ ഒരു വിമാനത്തിന്റെ സഞ്ചാരപാതയെ ഓരോ നിമിഷവും തിരുത്തിക്കുറിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

ഇത് ശരിക്കും മനസ്സിലാകണമെങ്കിൽ നമുക്ക് വളരെ ലളിതമായ ഒരു പരീക്ഷണം മനസ്സിൽ കണ്ടുകൊണ്ട് തുടങ്ങാം. നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽ ഒരു വെള്ള പേപ്പറുണ്ട് എന്ന് വിചാരിക്കുക. ആ പേപ്പറിന്റെ ഇടതുവശത്ത് ഒരു കുത്തും വലതുവശത്ത് മറ്റൊരു കുത്തും ഇടുന്നു. ഇനി ഒരു സ്കെയിൽ വെച്ച് ആ രണ്ട് കുത്തുകളെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു നേർവര വരച്ചാൽ അതാണ് ആ രണ്ട് പോയിന്റുകൾ തമ്മിലുള്ള ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ദൂരം എന്നതിൽ യാതൊരു സംശയവുമില്ല. എന്നാൽ ഈ പേപ്പറിനെ നമ്മൾ മടക്കി ഒരു പന്ത് പോലെ ഉരുട്ടിയാലോ? അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ഫുട്ബോളിന്റെ മുകളിലേക്ക് ഈ പേപ്പർ അമർത്തിപ്പിടിച്ചാലോ? ഇപ്പോൾ ആ പഴയ വരയിലേക്ക് നോക്കൂ, അത് പഴയതുപോലെ ഒരു പരന്ന നേർരേഖയായിട്ടാണോ കാണപ്പെടുന്നത്? അല്ലേ അല്ല, അതൊരു വളഞ്ഞ പാതയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു. ഇതാണ് നമ്മുടെ യാത്രാവിമാനങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ യാഥാർത്ഥ്യം. നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നത് പരന്ന ഒരു കടലാസിലല്ല, മറിച്ച് ഉരുണ്ട ഒരു ഭൂമിയിലാണ്. പക്ഷേ നമ്മൾ നിത്യജീവിതത്തിൽ കാണുന്ന ഭൂപടങ്ങൾ മുഴുവൻ പരന്ന ചതുരക്കഷ്ണങ്ങളാണ്. അവിടെയാണ് വലിയൊരു തെറ്റിദ്ധാരണയുടെ തുടക്കം.

നമ്മൾ ക്ലാസ്സ് മുറികളിലും ഓഫീസുകളിലും ചുമരുകളിൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന ലോക ഭൂപടങ്ങൾ നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്ന ഭൂമിയല്ല യഥാർത്ഥ ഭൂമി. ഈ പരന്ന ഭൂപടങ്ങൾ നമ്മളോട് വർഷങ്ങളായി പറയുന്ന വലിയൊരു നുണയുണ്ട്. പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ ആയിരത്തിയഞ്ഞൂറ്റി അറുപത്തിയൊമ്പതിൽ ജെറാൾഡ് മെർക്കേറ്റർ എന്ന ഭൂപട നിർമ്മാതാവ് ഉണ്ടാക്കിയ മെർക്കേറ്റർ പ്രൊജക്ഷൻ എന്ന മാപ്പാണ് നമ്മൾ ഇന്നും ഉപയോഗിക്കുന്നത്. അക്കാലത്ത് കടലിലൂടെ കപ്പലോട്ടിച്ചിരുന്ന നാവികർക്ക് ദിശ തെറ്റാതെ സഞ്ചരിക്കാൻ വേണ്ടി, അതായത് കോമ്പസ് നോക്കി കൃത്യമായ കോണളവിൽ യാത്ര ചെയ്യാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് മെർക്കേറ്റർ ഈ ഭൂപടം വരച്ചുണ്ടാക്കിയത്. പക്ഷേ ഒരു ഉരുണ്ട പന്തിനെ വലിച്ചുനീട്ടി ഒരു പരന്ന ചതുരക്കടലാസാക്കി മാറ്റുമ്പോൾ അതിന്റെ ആകൃതിയിലും വലിപ്പത്തിലും വമ്പിച്ച വൈകല്യങ്ങൾ വരും എന്നത് ഒരു ജ്യാമിതീയ സത്യമാണ്. മെർക്കേറ്റർ മാപ്പിൽ ഭൂമധ്യരേഖയിൽ നിന്ന് ധ്രുവങ്ങളിലേക്ക് പോകുന്തോറും കരഭാഗങ്ങൾ വലിപ്പം കൂടി വലിപ്പം കൂടി അവിശ്വസനീയമായ രീതിയിൽ വികൃതമായി വലിച്ചുനീട്ടപ്പെടും.

ഇതിനൊരു കിടിലൻ ഉദാഹരണം ഞാൻ പറഞ്ഞുതരാം. നമ്മുടെ സാധാരണ ഭൂപടം എടുത്തു നോക്കിയാൽ ഉത്തരധ്രുവത്തിനടുത്തുള്ള ഗ്രീൻലാൻഡ് എന്ന് പറയുന്ന ദ്വീപിനും ആഫ്രിക്കൻ ഭൂഖണ്ഡത്തിനും ഒരേ വലിപ്പമുള്ളതായി തോന്നും. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ ഗ്ലോബിൽ നോക്കിയാലോ? ഗ്രീൻലാൻഡിനേക്കാൾ പതിനാല് മടങ്ങ് വലിപ്പമുള്ള മഹാഭൂഖണ്ഡമാണ് ആഫ്രിക്ക. അതുപോലെ തന്നെയാണ് റഷ്യയുടെയും കാനഡയുടെയും കാര്യം. ഭൂപടത്തിൽ റഷ്യ ഭൂമിയുടെ പകുതിയോളം വിഴുങ്ങി നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും, എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ അവയൊക്കെ ധ്രുവപ്രദേശത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഭൂപടത്തിൽ വലിപ്പിച്ചു കാണിച്ചിരിക്കുന്നതാണ്. എന്നാൽ നമ്മുടെ ഇന്ത്യയെപ്പോലുള്ള ഭൂമധ്യരേഖയോട് അടുത്തുകിടക്കുന്ന രാജ്യങ്ങൾ യഥാർത്ഥ വലിപ്പത്തേക്കാൾ ചെറുതായിട്ടാണ് ഈ മാപ്പുകളിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നത്. അപ്പൊ ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ, അടിസ്ഥാനപരമായിത്തന്നെ തെറ്റായ അളവുകളുള്ള ഒരു പരന്ന ഭൂപടത്തിൽ ഒരു സ്കെയിൽ വെച്ച് വരയ്ക്കുന്ന നേർരേഖ എങ്ങനെയാണ് യഥാർത്ഥ ഉരുണ്ട ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ദൂരമാവുക? ഒരിക്കലും ആവില്ല.

ഇവിടെയാണ് വ്യോമയാന ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വിപ്ലവകരമായ ആശയമായ ഗ്രേറ്റ് സർക്കിൾ റൂട്ട് അഥവാ മഹാവൃത്ത പാത കടന്നുവരുന്നത്. എന്താണ് ഈ ഗ്രേറ്റ് സർക്കിൾ റൂട്ട് എന്ന് വെച്ചാൽ? ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ഒരു ഗോളത്തിന്റെ ഉപരിതലത്തിലുള്ള രണ്ട് ബിന്ദുക്കളെ ബന്ധിപ്പിച്ച് ആ ഗോളത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഒരു വൃത്തം സങ്കൽപ്പിച്ചാൽ, ആ വൃത്തത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായിരിക്കും ആ രണ്ട് ബിന്ദുക്കൾക്കിടയിലെ ഏറ്റവും ചുരുങ്ങിയ ദൂരം. ഗണിതശാസ്ത്രത്തിൽ ഇതിനെ നമ്മൾ ജിയോഡസിക് എന്ന് വിളിക്കും. ഭൂമിയുടെ മധ്യത്തിലൂടെ പോകുന്ന ഭൂമധ്യരേഖ അത്തരമൊരു തികഞ്ഞ ഗ്രേറ്റ് സർക്കിൾ ആണ്. ഇനി നമുക്കൊരു വിമാനയാത്ര സങ്കൽപ്പിക്കാം. ജപ്പാനിലെ ടോക്കിയോയിൽ നിന്ന് അമേരിക്കയിലെ ന്യൂയോർക്കിലേക്ക് ഒരു വിമാനം പറക്കുകയാണെന്ന് കരുതുക. പരന്ന ഒരു ലോക ഭൂപടം നോക്കുന്ന ഒരാൾ വിചാരിക്കും, ടോക്കിയോയിൽ നിന്ന് പസഫിക് സമുദ്രത്തിന് മുകളിലൂടെ നേരെ കിഴക്കോട്ട് പറന്നാൽ പെട്ടെന്ന് ന്യൂയോർക്കിൽ എത്താമല്ലോ എന്ന്. എന്നാൽ പൈലറ്റ് അങ്ങനെ ചെയ്താൽ വിമാനക്കമ്പനി പാപ്പരാകും, കാരണം അതൊരു വമ്പൻ വളഞ്ഞ വഴിയാണ്.

പകരം വിമാനം ടോക്കിയോയിൽ നിന്ന് വടക്കുകിഴക്കോട്ട് പറന്നുയർന്ന്, റഷ്യയുടെ കിഴക്കൻ തീരവും അലാസ്കയുടെ മഞ്ഞുമൂടിയ മലനിരകളും ആർട്ടിക് വൃത്തത്തിന് അടുത്തുള്ള കാനഡയുടെ ആകാശവും തൊട്ടുരുമ്മി ഒരു വലിയ വളവ് എടുത്ത് ന്യൂയോർക്കിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നു. ഒരു സാധാരണ മാപ്പിൽ ഇത് കാണുമ്പോൾ ‘ഇതെന്ത് ഭ്രാന്താണ്, വിമാനം എന്തിനാണ് ഇത്രയും ദൂരം വടക്കോട്ട് കറങ്ങിപ്പോകുന്നത്’ എന്ന് തോന്നും. എന്നാൽ ഒരു ത്രീഡി ഗ്ലോബ് എടുത്ത് ഒരു നൂല് വെച്ച് അളന്നുനോക്കിയാൽ മാത്രമേ ആ അത്ഭുതം വെളിപ്പെടൂ; പസഫിക് സമുദ്രത്തിന് മുകളിലൂടെ പോകുന്നതിനേക്കാൾ ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ ദൂരം കുറവാണ് ഈ അലാസ്കൻ ആർട്ടിക് വളവ് വഴി സഞ്ചരിച്ചാൽ കിട്ടുന്നത്. ഒരു വിമാനത്തിന് ദൂരം കുറയുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് ലിറ്റർ ഏവിയേഷൻ ഇന്ധനം ലാഭിക്കുക എന്നാണ് അർത്ഥം, അതോടൊപ്പം അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പുറന്തള്ളുന്ന കാർബണിന്റെ അളവ് കുറയുന്നു, യാത്രക്കാർക്ക് ബോറടിക്കുന്ന മണിക്കൂറുകൾ ലാഭിക്കാൻ കഴിയുന്നു.

ഈ വളഞ്ഞ വഴികളുടെ മാന്ത്രികത മനുഷ്യൻ ആദ്യമായി കാര്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ലോകമഹായുദ്ധങ്ങളുടെ കാലത്താണ്. യുദ്ധങ്ങൾ എപ്പോഴും മനുഷ്യകുലത്തിന് വലിയ നാശനഷ്ടങ്ങളാണ് ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ളതെങ്കിലും ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും ഏവിയേഷന്റെയും വളർച്ചയ്ക്ക് യുദ്ധങ്ങൾ നൽകിയ വേഗത ചെറുതല്ല. ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിലും രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിലും ബോംബറുകളും നിരീക്ഷണ വിമാനങ്ങളും പറത്തിയിരുന്ന വൈമാനികർ ദീർഘദൂരം സഞ്ചരിക്കാൻ ഇന്ധനം തികയാതെ വന്നപ്പോഴാണ് ഭൂമിയുടെ ഈ വക്രതയെ തങ്ങളുടെ ആയുധമാക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. മാപ്പിലെ വരകളല്ല, ഭൂമിയുടെ യഥാർത്ഥ ഗോളാകൃതിയാണ് ശരിയായ വഴിയെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ കണ്ടെത്തലുകളാണ് ഇന്ന് ലോകത്തിലെ സകല കൊമേഴ്സ്യൽ വിമാനങ്ങളും പിന്തുടരുന്ന അന്താരാഷ്ട്ര വ്യോമപാതകളുടെ അടിത്തറയായി മാറിയത്.

എന്നാൽ ശാസ്ത്രം പറയുന്ന ഈ ഗ്രേറ്റ് സർക്കിൾ റൂട്ട് മാത്രം നോക്കി പൈലറ്റുമാർക്ക് എപ്പോഴും വിമാനം പറത്താൻ സാധിക്കുമോ? ഇല്ല, കാരണം അവിടെയാണ് മനുഷ്യൻ ഭൂമിക്ക് മുകളിൽ ഉണ്ടാക്കിവെച്ചിരിക്കുന്ന അതിർത്തികളും രാഷ്ട്രീയവും കടന്നുവരുന്നത്. ഭൂമിശാസ്ത്രം പ്രകൃതിദത്തമാണെങ്കിൽ അതിർത്തികൾ മനുഷ്യൻ നിർമ്മിച്ച വേലിക്കെട്ടുകളാണ്. കരയിൽ മാത്രമല്ല, ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ കര അതിർത്തിയും കടൽ അതിർത്തിയും എവിടെയാണോ അവസാനിക്കുന്നത്, അതിന് തൊട്ടുമുകളിലുള്ള ആകാശത്തിനും അതത് രാജ്യങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണമായ പരമാധികാരമുണ്ട്. ഇതിനെയാണ് ഏറോസ്പേസ് സോവർനിറ്റി എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ആകാശത്തേക്ക് അവരുടെ അനുവാദമില്ലാതെ മറ്റൊരു വിമാനത്തിനും കടന്നുവരാൻ അന്താരാഷ്ട്ര നിയമപ്രകാരം അവകാശമില്ല. ഈ നിയമം എത്രത്തോളം കർക്കശവും ഭയാനകവുമാണെന്ന് ലോകം ഞെട്ടലോടെ മനസ്സിലാക്കിയത് ആയിരത്തിയൊള്ളൂറ്റി എൺപത്തിമൂന്ന് സെപ്റ്റംബർ ഒന്നിന് നടന്ന ഒരു ദുരന്തത്തിലൂടെയാണ്.

അന്ന് കൊറിയൻ എയർലൈൻസിന്റെ ഫ്ലൈറ്റ് 007 എന്ന ബോയിംഗ് 747 വിമാനം അമേരിക്കയിലെ ന്യൂയോർക്കിൽ നിന്ന് ദക്ഷിണ കൊറിയയിലെ സോളിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അലാസ്കയിലെ ആങ്കറേജിൽ ഇറങ്ങി ഇന്ധനം നിറച്ച് വീണ്ടും പറന്നുയർന്ന ആ വിമാനത്തിന് ചെറിയൊരു സാങ്കേതിക പിഴവ് പറ്റി. ഓട്ടോപൈലറ്റ് സിസ്റ്റത്തിലെ നാവിഗേഷൻ ക്രമീകരണത്തിൽ സംഭവിച്ച നേരിയൊരു അപാകത കാരണം വിമാനം അതിന്റെ നിശ്ചിത പാതയിൽ നിന്ന് അല്പം മാറി സഞ്ചരിച്ചു. പുറത്ത് കൂരിരുട്ടാണ്, യാത്രക്കാരെല്ലാം നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. ആ സമയത്ത് സോവിയറ്റ് യൂണിയനും അമേരിക്കയും തമ്മിലുള്ള ശീതയുദ്ധം അതിന്റെ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ കൊടുമുടിയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പരസ്പരം ചാരവിമാനങ്ങൾ അയച്ചും ന്യൂക്ലിയർ ബോംബുകൾ സജ്ജമാക്കിയും വിരൽ ട്രിഗറിൽ വെച്ച് നിൽക്കുന്ന സമയം. ദൗർഭാഗ്യവശാൽ ഈ കൊറിയൻ യാത്രാവിമാനം ചെന്നുപെട്ടത് സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ ഏറ്റവും തന്ത്രപ്രധാനമായ കാംചട്ക ഉപദ്വീപിനും സഖാലിൻ ദ്വീപിനും മുകളിലുള്ള അതീവ സുരക്ഷാ വ്യോമമേഖലയിലേക്കായിരുന്നു.

അമേരിക്കയുടെ ചാരവിമാനം തങ്ങളുടെ സൈനിക രഹസ്യങ്ങൾ ചോർത്താൻ വന്നതാണെന്ന് സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. മുന്നറിയിപ്പുകൾ നൽകിയെങ്കിലും കൊറിയൻ വിമാനത്തിലെ പൈലറ്റുമാർ തങ്ങൾ വഴിതെറ്റി സോവിയറ്റ് ആകാശത്താണ് ഉള്ളതെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതേയില്ല. ഒടുവിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ സുഖോയ്-15 യുദ്ധവിമാനം പറന്നുയർന്ന് ആ യാത്രാവിമാനത്തിന് നേരെ മിസൈലുകൾ തൊടുത്തുവിട്ടു. ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത 269 നിരപരാധികളായ മനുഷ്യരുടെ ജീവനുകൾ ആ കടലിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് കത്തിയമർന്നുപോയി. ലോകത്തെ വിറപ്പിച്ച ഒരു ദുരന്തമായിരുന്നു അത്. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ആകാശം എത്രമാത്രം അപകടം നിറഞ്ഞ അതിർത്തിയാണെന്ന് ഈ സംഭവം തെളിയിച്ചു. പക്ഷേ ഈ വലിയ ദുരന്തത്തിൽ നിന്നാണ് വ്യോമയാന മേഖലയിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിപ്ലവം പിറവിയെടുത്തത്. നാവിഗേഷൻ തെറ്റുകൾ കൊണ്ട് ഇനി ഒരു യാത്രാവിമാനവും വഴിതെറ്റി പോകരുതെന്ന് തീരുമാനിച്ച അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് റൊണാൾഡ് റീഗൻ, അതുവരെ തങ്ങളുടെ സൈന്യത്തിന് മാത്രം ഉപയോഗിക്കാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്ന അതിരഹസ്യ സാങ്കേതികവിദ്യയായ ജിപിഎസ് ലോകത്തിലെ എല്ലാ സിവിലിയൻ വിമാനങ്ങൾക്കും സൗജന്യമായി തുറന്നുകൊടുക്കാൻ ഉത്തരവിട്ടു. ഇന്ന് നമ്മൾ ഫോണിൽ വഴി നോക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന അതേ ജിപിഎസ് സാധാരണ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിയത് ആ ഒരു വിമാന ദുരന്തത്തിന്റെ ചോരയിൽ നിന്നാണ്.

ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഉള്ളിൽത്തന്നെ വിമാനങ്ങൾക്ക് തോന്നുംപോലെ പറക്കാൻ കഴിയില്ല. അവിടെ റെസ്ട്രിക്റ്റഡ് എയർസ്പേസുകൾ അഥവാ നിയന്ത്രിത വ്യോമ ഇടനാഴികൾ ഉണ്ടാകും. സൈനിക താവളങ്ങൾ, മിസൈൽ പരീക്ഷണ കേന്ദ്രങ്ങൾ, ആണവനിലയങ്ങൾ, രാജ്യത്തലവന്മാരുടെ വസതികൾ എന്നിവയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ വിമാനങ്ങൾ പറക്കുന്നത് കർശനമായി നിരോധിച്ചിരിക്കും. ഉദാഹരണത്തിന് ഇന്ത്യയിൽ രാഷ്ട്രപതി ഭവൻ, പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ വസതി, താജ്മഹൽ, ബാബ അറ്റോമിക് റിസർച്ച് സെന്റർ എന്നിവയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ സാധാരണ യാത്രാവിമാനങ്ങൾക്ക് പറക്കാൻ അനുവാദമില്ല. അപ്പൊ പൈലറ്റുമാർക്ക് ഈ നിരോധിത മേഖലകളെല്ലാം ഭൂപടത്തിൽ കണ്ട് കൃത്യമായി വളഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ് മാത്രമേ പോകാൻ സാധിക്കൂ.

ഭൂമിയിലെ രാഷ്ട്രീയവും അതിർത്തികളും കഴിഞ്ഞ് നമ്മൾ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിലേക്ക് നോക്കിയാൽ അവിടെ മറ്റൊരു അത്ഭുതം കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്. അതാണ് ജെറ്റ് സ്ട്രീമുകൾ. ആകാശത്തിലെ കാണാ ഹൈവേകൾ എന്ന് ഇവയെ വിളിക്കാം. നമ്മൾ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന കാറ്റല്ല ഇത്. ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലത്തിൽ നിന്ന് ഏകദേശം ഒൻപത് മുതൽ പതിനാല് കിലോമീറ്റർ ഉയരത്തിൽ, അതായത് ട്രോപോസ്ഫിയറും സ്ട്രാറ്റോസ്ഫിയറും തമ്മിൽ സന്ധിക്കുന്ന ട്രോപോപോസ് എന്ന മേഖലയിൽ, പടിഞ്ഞാറുനിന്ന് കിഴക്കോട്ട് ഭ്രാന്തമായ വേഗതയിൽ ഒഴുകുന്ന ഭീമാകാരമായ വായുനദികളാണ് ജെറ്റ് സ്ട്രീമുകൾ. ഈ കാറ്റിന്റെ വേഗത എത്രയാണെന്ന് അറിയാമോ? മണിക്കൂറിൽ 200 മുതൽ 400 കിലോമീറ്റർ വരെ! ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ, നിങ്ങളുടെ വിമാനം മണിക്കൂറിൽ 800 കിലോമീറ്റർ വേഗതയിലാണ് പറക്കുന്നതെങ്കിൽ, ഈ കാറ്റിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയാൽ വിമാനത്തിന്റെ സ്വന്തം എഞ്ചിൻ പവറിനൊപ്പം കാറ്റിന്റെ 300 കിലോമീറ്റർ വേഗത കൂടി കൂട്ടിച്ചേർക്കപ്പെട്ട് വിമാനം മണിക്കൂറിൽ 1100 കിലോമീറ്റർ വേഗതയിൽ ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലത്തിന് മുകളിലൂടെ കുതിച്ചുപായും!

ഈ ജെറ്റ് സ്ട്രീമിന്റെ രഹസ്യം ലോകം തിരിച്ചറിഞ്ഞതിന് പിന്നിലും വളരെ രസകരമായ ഒരു ചരിത്രമുണ്ട്. 1920 കളിൽ വാസബുറോ ഒയിഷി എന്നൊരു ജാപ്പനീസ് കാലാവസ്ഥാ ശാസ്ത്രജ്ഞൻ ഫ്യൂജി പർവ്വതത്തിന് മുകളിലേക്ക് കാലാവസ്ഥാ ബലൂണുകൾ വിട്ട് അന്തരീക്ഷ പഠനം നടത്തുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് വളരെ ഉയരത്തിൽ ശക്തമായി കിഴക്കോട്ട് വീശുന്ന ഈ അദൃശ്യ കാറ്റിനെ അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തിയത്. അദ്ദേഹം തന്റെ പഠനങ്ങൾ ജാപ്പനീസ് ഭാഷയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചെങ്കിലും അക്കാലത്ത് പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിലെ ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ അത് ഗൗരവത്തിലെടുത്തില്ല. എന്നാൽ രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം തുടങ്ങിയപ്പോൾ ജപ്പാൻ ഈ അറിവിനെ ഒരു ഭീകര ആയുധമാക്കി മാറ്റി. ഫൂഗോ ബലൂൺ ബോംബുകൾ എന്നായിരുന്നു അവയുടെ പേര്. പസഫിക് സമുദ്രം കടന്ന് അമേരിക്കയിൽ പോയി ബോംബിടാൻ പോന്ന വിമാനങ്ങളൊന്നും അന്ന് ജപ്പാന്റെ പക്കലില്ലായിരുന്നു. അവർ എന്തുചെയ്തു എന്നറിയാമോ? ഹൈഡ്രജൻ നിറച്ച വലിയ ബലൂണുകളിൽ ബോംബുകൾ ഘടിപ്പിച്ച് ജപ്പാനിൽ നിന്ന് ഈ ജെറ്റ് സ്ട്രീമുകളിലേക്ക് തുറന്നുവിട്ടു. ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഈ ജെറ്റ് സ്ട്രീമുകൾ ആ ബലൂൺ ബോംബുകളെയും വഹിച്ച് പസഫിക് കടൽ മുഴുവൻ താണ്ടി അമേരിക്കയുടെ മണ്ണിൽ കൊണ്ടുപോയി ഇട്ടു. ലോകചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ ഇന്റർകോണ്ടിനെന്റൽ ആയുധമായിരുന്നു അത്. പിന്നീട് അമേരിക്കൻ ബി-29 ബോംബറുകൾ ജപ്പാനെ ആക്രമിക്കാൻ പോയപ്പോൾ ഈ കാറ്റിൽപ്പെട്ട് മുന്നോട്ട് പോകാനാവാതെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിശ്ചലമായി നിൽക്കേണ്ടി വന്നപ്പോഴാണ് അമേരിക്കക്കാർക്ക് കാര്യം ശരിക്കും മനസ്സിലായത്.

ഇന്ന് വ്യോമയാന കമ്പനികൾ ഈ ജെറ്റ് സ്ട്രീമുകളെ വളരെ സമർത്ഥമായിട്ടാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ അമേരിക്കയിൽ നിന്ന് യൂറോപ്പിലേക്ക് പറക്കുകയാണെങ്കിൽ പൈലറ്റ് മനപ്പൂർവ്വം ഈ ജെറ്റ് സ്ട്രീം നദിയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് വിമാനം ഓടിച്ചുകയറ്റും. കാരണം കാറ്റ് പിന്നിൽ നിന്ന് തള്ളുന്നതുകൊണ്ട് (ടെയിൽവിൻഡ്) എഞ്ചിന്റെ ആക്സിലറേറ്റർ കുറച്ചുവെച്ചാലും വിമാനം റെക്കോർഡ് വേഗതയിൽ പറക്കും. ഇന്ധനം വൻതോതിൽ ലാഭിക്കാം, യാത്രാസമയം ഒന്നോ രണ്ടോ മണിക്കൂർ വരെ കുറയ്ക്കാം. എന്നാൽ തിരിച്ചുവരുമ്പോഴോ? യൂറോപ്പിൽ നിന്ന് അമേരിക്കയിലേക്ക് പടിഞ്ഞാറോട്ട് വരുമ്പോൾ ഈ കാറ്റിന് എതിരെ പറന്നാൽ (ഹെഡ്വിൻഡ്) വിമാനം വലിഞ്ഞുപിടിക്കും, ഇന്ധനം കുടിച്ചുതീർക്കും. അതുകൊണ്ട് പൈലറ്റുമാർ അല്പം ദൂരം കൂടിയാലും ജെറ്റ് സ്ട്രീം ഇല്ലാത്ത വഴിയിലൂടെ വിമാനം വളച്ച് തിരിച്ച് വിടും. അതുകൊണ്ടാണ് ന്യൂയോർക്കിൽ നിന്ന് ലണ്ടനിലേക്ക് പോകാൻ എടുക്കുന്ന സമയത്തേക്കാൾ ഒരു മണിക്കൂറിലധികം കൂടുതൽ സമയം ലണ്ടനിൽ നിന്ന് ന്യൂയോർക്കിലേക്ക് വരാൻ എടുക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ഗൾഫ് പ്രവാസികൾക്കും ഈ അനുഭവം ഉണ്ടാകും; ദുബായിൽ നിന്ന് കൊച്ചിയിലേക്ക് വരുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സമയം കൊച്ചിയിൽ നിന്ന് തിരിച്ച് ദുബായിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഫ്ലൈറ്റിൽ ഇരിക്കേണ്ടി വരുന്നത് ആകാശത്തെ ഈ അദൃശ്യ കാറ്റിന്റെ ഒഴുക്ക് കാരണമാണ്.

കാറ്റ് മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ ഭൂമിയുടെ സ്വന്തം കറക്കവും വിമാനങ്ങളുടെ സഞ്ചാരത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്. ഇതിനെയാണ് ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ കോറിയോലിസ് എഫക്ട് എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഭൂമി അതിന്റെ അച്ചുതണ്ടിൽ പടിഞ്ഞാറുനിന്ന് കിഴക്കോട്ട് കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് എന്ന് നമുക്കറിയാം. പക്ഷേ ഒരു രസകരമായ വസ്തുതയുണ്ട്; ഭൂമധ്യരേഖാ പ്രദേശത്ത് ഭൂമിയുടെ കറക്കത്തിന്റെ വേഗത മണിക്കൂറിൽ ഏകദേശം 1600 കിലോമീറ്ററാണെങ്കിൽ, ധ്രുവങ്ങളിലേക്ക് അടുക്കുന്തോറും ഈ കറക്കത്തിന്റെ വേഗത കുറഞ്ഞുവന്ന് ധ്രുവബിന്ദുവിൽ എത്തുമ്പോൾ അത് പൂജ്യമായി മാറുന്നു. അപ്പോൾ വ്യത്യസ്ത വേഗതകളിൽ കറങ്ങുന്ന ഒരു ഗോളത്തിന് മുകളിലൂടെ ഒരു വസ്തു നേരെ സഞ്ചരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ അതിന് വ്യതിയാനം സംഭവിക്കും. ഉത്തരാർദ്ധഗോളത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഏതൊരു വസ്തുവും അതിന്റെ സഞ്ചാരദിശയുടെ വലതുവശത്തേക്കും, ദക്ഷിണാർദ്ധഗോളത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന വസ്തുക്കൾ ഇടതുവശത്തേക്കും വളഞ്ഞുപോകുന്നതായി തോന്നും.

ഒരു കറങ്ങുന്ന മെറി-ഗോ-റൗണ്ടിൽ (കറങ്ങുന്ന തൊട്ടിലിൽ) ഇരിക്കുന്ന രണ്ട് കുട്ടികൾ പരസ്പരം ഒരു പന്ത് നേരെ എറിഞ്ഞുകൊടുത്താൽ ആ പന്ത് നേരെ പോകാതെ വളഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ് ഇതും സംഭവിക്കുന്നത്. ഭൂമി അതിന്റെ പ്രതലം താഴെവെച്ച് കറക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ വായുവിലൂടെ പറക്കുന്ന വിമാനത്തിന് നേർരേഖയിൽ സഞ്ചരിക്കണമെങ്കിൽ ഈ കറക്കത്തിന് അനുസരിച്ച് സ്റ്റിയറിംഗ് നിരന്തരം ക്രമീകരിക്കേണ്ടി വരുന്നുണ്ട്. ജെറ്റ് സ്ട്രീമും കോറിയോലിസ് എഫക്റ്റും പരസ്പരം കൈകോർക്കുമ്പോഴാണ് ആകാശത്ത് വിമാനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ റൂട്ടുകൾ രൂപപ്പെടുന്നത്.

ഇത്രയധികം സങ്കീർണ്ണമായ ഭൗതിക നിയമങ്ങളും ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യകളും ഉണ്ടായിട്ടും ആകാശം ഇപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി മനുഷ്യന്റെ വരുതിയിലല്ല എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും ഞെട്ടിക്കുന്ന ഉദാഹരണമായിരുന്നു 2014 മാർച്ച് എട്ടിന് സംഭവിച്ച മലേഷ്യൻ എയർലൈൻസിന്റെ എംഎച്ച് 370 ഫ്ലൈറ്റിന്റെ തിരോധാനം. ക്വാലാലംപൂരിൽ നിന്ന് ബെയ്ജിംഗിലേക്ക് 239 യാത്രക്കാരുമായി പറന്നുയർന്ന ആ ബോയിംഗ് 777 വിമാനം തെക്കൻ ചൈനാ കടലിന് മുകളിൽ വെച്ച് റഡാർ സ്ക്രീനുകളിൽ നിന്ന് നിമിഷനേരം കൊണ്ട് മാഞ്ഞുപോയി. ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, ലോകത്തെവിടെയുമുള്ള ഒരു കൊച്ചു വസ്തുവിനെപ്പോലും ഉപഗ്രഹങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഒപ്പിയെടുക്കാൻ കഴിയുന്ന കാലത്താണ് ഒരു ഭീമൻ വിമാനം വായുവിൽ അലിഞ്ഞുപോയതുപോലെ അപ്രത്യക്ഷമായത്. വിമാനത്തിലെ ട്രാൻസ്പോണ്ടർ ഓഫ് ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ എയർ ട്രാഫിക് കൺട്രോളർമാർ നിസ്സഹായരായി. സമുദ്രങ്ങൾക്ക് മുകളിലൂടെ പറക്കുമ്പോൾ റഡാറുകളുടെ പരിധിക്ക് പുറത്തുള്ള വലിയ ബ്ലാക്ക് സ്പോട്ടുകൾ അഥവാ അന്ധത ബാധിച്ച മേഖലകൾ ഭൂമിയിൽ ഇപ്പോഴുമുണ്ടെന്ന് ആ ദുരന്തം ലോകത്തിന് കാണിച്ചുതന്നു. ഇതിൽ നിന്ന് പാഠം ഉൾക്കൊണ്ടാണ് ലോകം മുഴുവൻ ഉപഗ്രഹ അധിഷ്ഠിത ഓട്ടോമാറ്റിക് ട്രാക്കിംഗ് സംവിധാനങ്ങളിലേക്ക് മാറിയത്.

സാങ്കേതികവിദ്യ ഒരുവശത്ത് മുന്നേറുമ്പോൾ മറുവശത്ത് ഭൗമരാഷ്ട്രീയം ആകാശത്തെ കൂടുതൽ വീർപ്പുമുട്ടിക്കുകയാണ്. ഇതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമാണ് ദക്ഷിണ ചൈനാ കടൽ. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും തിരക്കേറിയ കപ്പൽപ്പാതകളും വ്യോമപാതകളും കടന്നുപോകുന്ന തന്ത്രപ്രധാനമായ ഈ സമുദ്രഭാഗത്തിന്റെ 90 ശതമാനവും തങ്ങളുടേതാണെന്നാണ് ചൈന വാദിക്കുന്നത്. അവരുടെ ഈ അവകാശവാദത്തിന് ബലം നൽകാൻ ചൈന അവിടെ ചെയ്തത് എന്താണെന്ന് അറിയാമോ? കടലിൽ കിടക്കുന്ന കൊച്ചു പവിഴപ്പുറ്റുകളിലും മണൽത്തിട്ടകളിലും മണ്ണും കോൺക്രീറ്റും അടിച്ച് കൂട്ടി കൃത്രിമ ദ്വീപുകൾ നിർമ്മിച്ചു! സ്പ്രാറ്റ്ലി ദ്വീപസമൂഹത്തിലൊക്കെ ചൈന ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ഇത്തരം ദ്വീപുകളിൽ മനുഷ്യരൊന്നും താമസിക്കാനല്ല, പകരം അവിടെ കൂറ്റൻ റൺവേകളും സൈനിക റഡാറുകളും മിസൈൽ വിന്യാസങ്ങളും സ്ഥാപിച്ചു. എന്തിനാണ് കടലിന് നടുവിൽ ഇങ്ങനെയൊരു പണി? കാരണം അന്താരാഷ്ട്ര നിയമപ്രകാരം ഒരു ദ്വീപുണ്ടായാൽ അതിന് ചുറ്റുമുള്ള കടലും അതിന് മുകളിലുള്ള ആകാശവും തങ്ങളുടേതാണെന്ന് ചൈനയ്ക്ക് അവകാശപ്പെടാം.

അവിടെ നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ പ്രേത വിമാനത്താവളങ്ങളുടെ മറവിൽ, ആ അന്താരാഷ്ട്ര വ്യോമപാതയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന വിദേശ യാത്രാവിമാനങ്ങൾക്ക് നേരെ ചൈനീസ് സൈന്യം ഭീഷണി മുഴക്കുന്നു. അത് തങ്ങളുടെ പരമാധികാര വ്യോമാതിർത്തിയാണെന്നും വഴിമാറി പറക്കണമെന്നും കമാൻഡ് ചെയ്യുന്നു. ഇത് കാരണം ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള നൂറുകണക്കിന് യാത്രാവിമാനങ്ങൾക്ക് ദിവസേന വലിയ വളവുകൾ എടുത്ത്, അധിക ഇന്ധനം കത്തിച്ച്, യാത്രക്കാരെ ഭീതിയിലാഴ്ത്തി വഴിമാറി പറക്കേണ്ടി വരുന്നു. സാധാരണക്കാരുടെ സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മേൽ രാഷ്ട്രീയ അധിനിവേശം നടത്തുന്ന കറുത്ത കളികളാണിത്.

വേഗതയുടെ കാര്യം പറയുമ്പോൾ വിമാനങ്ങൾക്ക് എന്തുകൊണ്ട് ശബ്ദത്തേക്കാൾ വേഗത്തിൽ പറന്നുകൂടാ എന്നൊരു ചോദ്യം വരാം. ലണ്ടനിൽ നിന്ന് ന്യൂയോർക്കിലേക്ക് വെറും മൂന്നര മണിക്കൂർ കൊണ്ട് പറന്നെത്തിയിരുന്ന കോൺകോർഡ് എന്നൊരു സൂപ്പർസോണിക് അത്ഭുത വിമാനം നമുക്കുണ്ടായിരുന്നു. ശബ്ദത്തിന്റെ ഇരട്ടി വേഗതയിലായിരുന്നു (മാക് 2) അതിന്റെ സഞ്ചാരം. പക്ഷേ ആ വിമാനം എന്തുകൊണ്ടാണ് ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായത്? അതിന് കാരണം സോണിക് ബൂം എന്ന പ്രതിഭാസമാണ്. ഒരു വിമാനം ശബ്ദവേഗതയെ മറികടക്കുമ്പോൾ വായുവിൽ ഭീമാകാരമായ മർദ്ദതരംഗങ്ങൾ രൂപപ്പെടുകയും, താഴെ ഭൂമിയിൽ ഇടിവെട്ടുന്നതുപോലെയോ ബോംബ് പൊട്ടുന്നതുപോലെയോ ഉള്ള ഒരു ഭീകര ശബ്ദം ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്യും. കോൺകോർഡ് ജനവാസ മേഖലകൾക്ക് മുകളിലൂടെ പറന്നപ്പോൾ താഴെയുള്ള വീടുകളുടെ ജനൽച്ചില്ലുകൾ തകരുകയും ആളുകൾക്ക് കേൾവി പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്തു. ഇതോടെ കരയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ സൂപ്പർസോണിക് വേഗതയിൽ പറക്കുന്നത് രാജ്യങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി നിരോധിച്ചു. കടലിന് മുകളിൽ എത്തുമ്പോൾ മാത്രമേ അതിന് വേഗത കൂട്ടാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അങ്ങനെ പറക്കാനുള്ള ആകാശവഴികൾ വെട്ടിച്ചുരുക്കപ്പെട്ടതും ഭീമമായ ഇന്ധനച്ചെലവും ആ സൂപ്പർ വിമാനത്തിന്റെ ചിറകരിഞ്ഞു.

അപ്പൊ ആകാശത്ത് റോഡുകൾ ഉണ്ടോ? ഉണ്ട്, നമ്മൾ കണ്ണുകൊണ്ട് കാണാത്ത ത്രീഡി ഹൈവേകൾ ആകാശത്ത് തിങ്ങിനിറഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ്. റോഡുകളിൽ നമ്മൾ ജംഗ്ഷനുകളും സൂചനാ ബോർഡുകളും കാണുന്നതുപോലെ, ആകാശത്ത് അക്ഷാംശവും രേഖാംശവും ഉയരവും കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തിയ വേ പോയിന്റുകൾ ഉണ്ട്. ഏവിയേഷൻ ഭാഷയിൽ ഇതിനെ എയർവേയ്സ് എന്ന് വിളിക്കുന്നു. എആർഐഎൻസി 424 പോലുള്ള ആഗോള സ്റ്റാൻഡേർഡുകൾ ഉപയോഗിച്ചാണ് ഈ വഴികൾ ഡിജിറ്റലായി രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ആയിരക്കണക്കിന് അടരുകളായി, വ്യത്യസ്ത ഉയരങ്ങളിൽ, വ്യത്യസ്ത ദിശകളിലേക്ക് ഒരു വിമാനം മറ്റൊന്നിന്റെ വഴി മുറിച്ചു കടക്കാത്ത വിധത്തിൽ എൻജിനീയറിങ് ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരു മാന്ത്രിക ഹൈവേ ശൃംഖലയാണിത്. ഇന്ന് പൈലറ്റുമാർ മാത്രമല്ല ഈ റൂട്ടുകൾ തീരുമാനിക്കുന്നത്; കൃത്രിമ ബുദ്ധി അഥവാ എഐ ആണ് ഇതിന് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഓരോ സെക്കൻഡിലും മാറുന്ന കാറ്റിന്റെ ഗതി, മേഘങ്ങളുടെ സാന്ദ്രത, ടർബുലൻസ്, രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷ മേഖലകൾ, എയർപോർട്ടുകളിലെ തിരക്ക്, ഇന്ധനവില എന്നിവയെല്ലാം ഒരു സൂപ്പർ കമ്പ്യൂട്ടർ അപഗ്രഥിച്ച് ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ, ഏറ്റവും ചിലവ് കുറഞ്ഞ ഒരു റൂട്ട് പൈലറ്റിന്റെ കൺട്രോൾ പാനലിലേക്ക് നിമിഷനേരം കൊണ്ട് അയച്ചുകൊടുക്കുന്നു.

എന്നാൽ ഭൂമിയിലെ സകല സാങ്കേതികവിദ്യകളെയും നിഷ്പ്രഭമാക്കുന്ന മറ്റൊരു വില്ലൻ നമുക്ക് മുകളിലെ ബഹിരാകാശത്തുണ്ട്. അതാണ് സൂര്യനിൽ നിന്നുള്ള സൗരക്കാറ്റുകൾ. 2003 ഒക്ടോബറിൽ ഉണ്ടായ ഹാലോവീൻ സോളാർ സ്റ്റോം ഇതിനൊരു വലിയ ഉദാഹരണമാണ്. സൂര്യന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ ഭീമാകാരമായ കൊറോണൽ മാസ് ഇജക്ഷൻ വഴി കോടിക്കണക്കിന് ടൺ കാന്തിക ഊർജ്ജമാണ് ഭൂമിയിലേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചത്. ഈ സൗരജ്വാലകൾ ഭൂമിയുടെ കാന്തികവലയത്തെയും അയോണോസ്ഫിയറിനെയും പിടിച്ചുലച്ചപ്പോൾ ധ്രുവപ്രദേശങ്ങൾക്ക് മുകളിലൂടെ പറക്കുകയായിരുന്ന വിമാനങ്ങളുടെ നാവിഗേഷൻ സിസ്റ്റങ്ങളും ഉയർന്ന ഫ്രീക്വൻസി റേഡിയോ ആശയവിനിമയങ്ങളും പൂർണ്ണമായി ബ്ലാക്ക്ഔട്ടായി. ആശയവിനിമയം നിലച്ച ഇരുപത്തിയാറിലധികം വിമാനങ്ങളാണ് അന്ന് അപകടം മണത്ത് അടിയന്തരമായി വഴിമാറ്റി പറത്തേണ്ടി വന്നത്.

ഇതൊക്കെയാണ് നാം നിസ്സാരമായി കാണുന്ന ഒരു വിമാനയാത്രയ്ക്ക് പിന്നിലെ ഭീമാകാരമായ ലോകം. അടുത്ത തവണ നിങ്ങൾ ഒരു വിമാനത്തിൽ കയറിയിരുന്ന് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അല്ലെങ്കിൽ സീറ്റിലെ ചെറിയ സ്ക്രീനിൽ ആ വളഞ്ഞ വര കാണുമ്പോൾ ഓർക്കുക; നമ്മൾ പറക്കുന്നത് ഒരു വെറും രേഖയിലൂടെയല്ല. പരന്ന ഭൂപടങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച മിഥ്യകളെ തിരുത്തിക്കുറിച്ചുകൊണ്ട്, ഭൂമിയുടെ വക്രതയെ തൊട്ടറിഞ്ഞ്, കൊടുങ്കാറ്റുകളെയും ജെറ്റ് സ്ട്രീമുകളെയും കൂട്ടുപിടിച്ച്, മനുഷ്യൻ അതിർത്തികളിൽ വരച്ചുവച്ച രാഷ്ട്രീയ വേലിക്കെട്ടുകളെ സമർത്ഥമായി വെട്ടിച്ച്, കമ്പ്യൂട്ടർ അൽഗോരിതങ്ങളുടെയും പ്രകൃതിനിയമങ്ങളുടെയും വിസ്മയകരമായ ഒരു ബാലൻസിംഗിലൂടെയാണ് ആകാശത്തിലെ ആ ഓരോ വളവുകളും രചിക്കപ്പെടുന്നത്. നേർരേഖയേക്കാൾ മനോഹരവും സുരക്ഷിതവുമായ വളഞ്ഞ വഴികളിലൂടെയാണ് മനുഷ്യൻ ആകാശത്തെ സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുന്നത്.