സിരകളിലെ ചരിത്രം: രക്തഗ്രൂപ്പുകളും ആന്റിബോഡികളും മനുഷ്യവംശത്തിന്റെ അതിപുരാതന വേരുകളും

നമ്മുടെയെല്ലാം ശരീരത്തിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ഈ ചോരയെക്കുറിച്ച് മനുഷ്യർ നൂറ്റാണ്ടുകളായി സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും ഒരു ക്ലിനിക്കിൽ പോയി രക്തപരിശോധന നടത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ ലാബിലെ ടെക്നീഷ്യൻ ഒരു ചെറിയ കടലാസ് കഷണത്തിൽ നിങ്ങളുടെ രക്തഗ്രൂപ്പ് ഒ പോസിറ്റീവ് ആണെന്നോ എ നെഗറ്റീവ് ആണെന്നോ എഴുതിത്തരും. നമ്മളിൽ ഭൂരിഭാഗം ആളുകൾക്കും രക്തഗ്രൂപ്പ് എന്ന് പറയുന്നത് ഡ്രൈവിംഗ് ലൈസൻസിലോ സ്കൂൾ ഐഡന്റിറ്റി കാർഡിലോ രേഖപ്പെടുത്താനുള്ള വെറുമൊരു അടയാളം മാത്രമാണ്. അപകടം പറ്റി ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ആരുടെ രക്തം സ്വീകരിക്കാം, ആർക്ക് രക്തം കൊടുക്കാം എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്ന ഒരു മെഡിക്കൽ ലേബൽ. എന്നാൽ ഈ രക്തഗ്രൂപ്പുകളെ മനുഷ്യവംശത്തിന്റെ പൊതുപൂർവ്വികതയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഇന്റർനെറ്റിലും സോഷ്യൽ മീഡിയയിലുമെല്ലാം ധാരാളം വീഡിയോകളും ലേഖനങ്ങളും പ്രചരിക്കുന്നുണ്ട്. മനുഷ്യരെല്ലാം ഒരൊറ്റ വേരിൽ നിന്ന് വന്നവരാണെന്ന് സമർത്ഥിക്കാൻ രക്തഗ്രൂപ്പുകളെ ഉപയോഗിക്കുന്ന ആ ആശയം തീർച്ചയായും വളരെ മനോഹരവും ചിന്തോദ്ദീപകവുമാണ്. പക്ഷേ ഇവിടെയുള്ള ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, സാധാരണയായി ഇത്തരം വിഷയങ്ങൾ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ അതിൽ വലിയ മൂന്ന് അബദ്ധങ്ങളും ആളുകളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് ചിഹ്നവും കടന്നുകൂടാറുണ്ട് എന്നതാണ്. അതിൽ ഒന്നാമത്തെ തെറ്റ് എന്താണെന്ന് നമുക്ക് നോക്കാം. എല്ലാ മനുഷ്യരും ജനിതകപരമായി തൊണ്ണൂറ്റൊമ്പത് പോയിന്റ് ഒൻപത് ശതമാനവും സമാനമാണെന്ന് ഒരു വശത്ത് പറയും, തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം തന്നെ നിങ്ങളുടെ തൊട്ടപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന അയൽക്കാരന്റെ രക്തഗ്രൂപ്പ് നിങ്ങളുടേതിൽ നിന്ന് എന്ത് കൊണ്ട് വ്യത്യസ്തമായിരിക്കുന്നു എന്ന് വിശദീകരിക്കാൻ ഇതേ ആളുകൾ പെടാപ്പാട് പെടുകയും ചെയ്യും. ഒരു കോശതല സാമ്യത്തിന്റെ കണക്കെടുത്ത് ജീൻ ഫ്രീക്വൻസിയുടെ വലിയൊരു കഥ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഈ വൈരുദ്ധ്യം ഉണ്ടാകുന്നത്. രണ്ടാമത്തെ വലിയ അബദ്ധം, മനുഷ്യരിൽ എ, ബി, ഒ രക്തഗ്രൂപ്പുകൾ ഉണ്ടായത് പണ്ട് മലേറിയ എന്ന രോഗം പടർന്നുപിടിച്ചപ്പോൾ അതിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണെന്ന് പറഞ്ഞ് കഥ അവസാനിപ്പിക്കുന്നതാണ്. മലേറിയ സത്യമാണ്, അത് മനുഷ്യന്റെ പരിണാമത്തിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുമുണ്ട്, പക്ഷെ അത് മാത്രമല്ല ഇവിടുത്തെ കഥ. അതിലും എത്രയോ വലിയൊരു സത്യം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, നമ്മളിൽ കാണപ്പെടുന്ന എ, ബി വകഭേദങ്ങൾ മറ്റ് പ്രൈമേറ്റ് വർഗ്ഗങ്ങളിലും, അതായത് ചിമ്പാൻസികളിലും ഒറാങ്ങുട്ടാനുകളിലും വരെ കൃത്യമായി അതേ രണ്ട് അമിനോ ആസിഡുകളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ അർത്ഥം ഈ ജനിതക വൈവിധ്യത്തിന് കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ട് എന്നാണ്. മനുഷ്യരിൽ മലേറിയ വന്നപ്പോഴാണ് എയും ബിയും ഒയും ഉണ്ടായത് എന്ന് പറയുന്നവർ പരിണാമത്തിന്റെ സമയക്രമത്തെ ഒരു ലക്ഷത്തോളം തലമുറകൾ പുറകിലേക്ക് തിരിച്ചുപിടിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. മൂന്നാമത്തെ തെറ്റ് വളരെ നിസ്സാരമായി തോന്നാമെങ്കിലും ശാസ്ത്രത്തെ തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്ന ഒന്നാണ്; നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ ഹീമോഗ്ലോബിൻ ഓക്സിജനെ വളരെ ദൃഢമായി അല്ലെങ്കിൽ ശക്തമായി പിടിച്ചുവെക്കുന്നു എന്ന് ചിലർ പറയും. സത്യത്തിൽ ഹീമോഗ്ലോബിൻ ഒരിക്കലും ഓക്സിജനെ അങ്ങനെ മുറുക്കിപ്പിടിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. മറിച്ച്, സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ച് തികച്ചും റിവേഴ്സിബിൾ ആയി, വളരെ അയഞ്ഞ രീതിയിലാണ് അത് ഓക്സിജനെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത്. ശ്വാസകോശത്തിൽ വെച്ച് ഓക്സിജനെ സ്വീകരിക്കുകയും കോശങ്ങളിൽ എത്തുമ്പോൾ അതിനെ വിട്ടുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് അതിന്റെ ജോലി. ശക്തമായി പിടിച്ചുവെച്ചാൽ പിന്നെ അത് കോശങ്ങൾക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ. ഇനി ഇതിലെല്ലാം ഉപരിയായി നമ്മൾ കേൾക്കാറുള്ള ഏറ്റവും വലിയൊരു വ്യാജ പ്രചാരണമുണ്ട്, അതാണ് ടൈപ്പ് ഒ ഗ്രൂപ്പുകാരാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ആരോഗ്യവാന്മാർ എന്നത്. ഇത് തികച്ചും വാസ്തവവിരുദ്ധമായ ഒരു കാര്യമാണ്. ശാസ്ത്രീയ പഠനങ്ങൾ വ്യക്തമായി തെളിയിച്ചിട്ടുള്ളത് എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, രക്തഗ്രൂപ്പ് ഒ ഉള്ള ആളുകളിൽ കോളറ എന്ന അതിമാരകമായ രോഗം ബാധിച്ചാൽ അത് വളരെ ഗുരുതരമാകാനുള്ള സാധ്യത മറ്റുള്ളവരെ അപേക്ഷിച്ച് വളരെ കൂടുതലാണ്. അതേസമയം എ, ബി ഗ്രൂപ്പുകാർക്ക് രക്തക്കുഴലുകളിൽ രക്തം കട്ടപിടിക്കുന്ന വീനസ് ത്രോംബോ എംബോളിസം വരാനുള്ള സാധ്യത കൂടുതലാണ്. അതുകൊണ്ട് പ്രകൃതിയിൽ ആരും പൂർണ്ണമായ വിജയികളല്ല, ഒരു ഗ്രൂപ്പും മറ്റൊന്നിനേക്കാൾ സർവ്വഗുണ സമ്പന്നവുമല്ല. ഈ സത്യങ്ങൾ മനസ്സിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് നമുക്ക് അടിസ്ഥാനപരമായ ചില കാര്യങ്ങളിലേക്ക് കടക്കാം.

ആദ്യം തന്നെ ഒരു ചുവന്ന രക്താണു അല്ലെങ്കിൽ എരിത്രോസൈറ്റ് എന്താണെന്ന് കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. നമ്മുടെ രക്തത്തിലെ ഒരു ചുവന്ന രക്താണു എന്ന് പറയുന്നത് ഏകദേശം ഏഴ് മുതൽ എട്ട് മൈക്രോമീറ്റർ മാത്രം വലിപ്പമുള്ള, ഇരുവശവും കുഴിഞ്ഞ, വളരെ അയവുള്ള ഒരു ചെറിയ തട്ടാണ്. അത്ഭുതകരമായ കാര്യം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, പൂർണ്ണവളർച്ചയെത്തിയ ഒരു മനുഷ്യ രക്താണുവിന് സ്വന്തമായി ഒരു ന്യൂക്ലിയസ് ഇല്ല, മൈറ്റോകോൺഡ്രിയ ഇല്ല, പുതിയ പ്രോട്ടീനുകൾ നിർമ്മിക്കാനുള്ള യാതൊരു ശേഷിയുമില്ല, മാത്രമല്ല സ്വന്തമായി കേടുപാടുകൾ തീർക്കാനും അതിന് കഴിയില്ല. കോശജീവശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ അത് ഒരു ടെർമിനലി ഡിഫറൻഷ്യേറ്റഡ് കോശമാണ്. അതായത് തന്റെ അന്തിമ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചുകഴിഞ്ഞ, മരണത്തിലേക്ക് സ്വന്തം ഘടികാരം തിരിച്ചുവിട്ട ഒരു സഞ്ചാരി. അതിന്റെ ഒരൊറ്റ ജോലി ശ്വാസകോശത്തിൽ നിന്ന് ഓക്സിജനെ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ മുക്കിലും മൂലയിലുമുള്ള കോശങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കുക, അവിടെ നിന്നുള്ള കാർബൺ ഡയോക്സൈഡിനെ തിരികെ കൊണ്ടുവരിക എന്നത് മാത്രമാണ്. ഈ വലിയ ദൗത്യം നിർവ്വഹിക്കാൻ അതിന് കൃത്യമായ ഒരു തന്മാത്ര ആവശ്യമുണ്ട്. ഉയർന്ന ഭാഗിക മർദ്ദമുള്ള സ്ഥലത്ത് വെച്ച് ഓക്സിജനെ പിടിച്ചെടുക്കാനും, കുറഞ്ഞ ഭാഗിക മർദ്ദമുള്ള കലകളിൽ എത്തുമ്പോൾ അതിനെ എളുപ്പത്തിൽ വിട്ടുകൊടുക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരു പ്രോട്ടീൻ. അതാണ് ഹീമോഗ്ലോബിൻ. രണ്ട് ആൽഫാ ചെയിനുകളും രണ്ട് ബീറ്റാ ചെയിനുകളും ചേർന്ന നാല് ഗ്ലോബിൻ പ്രോട്ടീൻ ഉപഘടകങ്ങൾ ഇതിലുണ്ട്. ഈ ഓരോ ഉപഘടകത്തിനുള്ളിലും ഇരുമ്പ് തന്മാത്രകൾ അടങ്ങിയ ഹീം ഗ്രൂപ്പ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ ഇരുമ്പ് ഫെറസ് അഥവാ എഫ് ഇ ടു പ്ലസ് അവസ്ഥയിലാണ് ഇരിക്കുന്നത്. ഈ ഇരുമ്പിലേക്കാണ് ഓക്സിജൻ വന്ന് ചേരുന്നത്. ഒരു ഓക്സിജൻ തന്മാത്ര വന്ന് ചേരുമ്പോൾ അടുത്തതിനെ പിടിച്ചെടുക്കാൻ ഹീമോഗ്ലോബിന് കൂടുതൽ എളുപ്പമാകുന്ന ഒരു സഹകരണ സ്വഭാവം ഇതിനുണ്ട്. ഫിസിയോളജി പുസ്തകങ്ങളിൽ സിഗ്മോയിഡ് കർവ് എന്ന് വിളിക്കുന്ന പ്രതിഭാസമാണിത്. ഈ ഘടനയിലെ ഇരുമ്പ് ഒരുപക്ഷേ ഫെറിക് അഥവാ എഫ് ഇ ത്രീ പ്ലസ് അവസ്ഥയിലേക്ക് ഓക്സിഡൈസ് ചെയ്യപ്പെട്ടാൽ അതിന് മെറ്റ്ഹീമോഗ്ലോബിൻ എന്ന് വിളിക്കും, ആ അവസ്ഥയിൽ അതിന് ഓക്സിജനെ വഹിക്കാൻ സാധിക്കാതെ വരും. ഹീമോഗ്ലോബിൻ ഓക്സിജനെ മുറുക്കിപ്പിടിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്, മറിച്ച് ശ്വാസകോശത്തിലെ വായു അറകൾക്കും പേശികളിലെ മൈറ്റോകോൺഡ്രിയകൾക്കും ഇടയിലുള്ള വളരെ കൃത്യമായ മർദ്ദ വ്യത്യാസത്തിൽ അയഞ്ഞുപോകുന്ന ഒരു രാസബന്ധനമാണ് അവിടെ നടക്കുന്നത്.

എന്നാൽ രക്തഗ്രൂപ്പുകളുടെ വിസ്മയകരമായ കഥയിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ പ്രധാന വിഷയം ഹീമോഗ്ലോബിനല്ല, മറിച്ച് ഈ രക്താണുവിന്റെ കോശസ്തരമാണ്. ആ കോശസ്തരത്തിന് മുകളിലുള്ള ലിപിഡ് ബൈലെയറും അതിൽ തുളച്ചുകയറി നിൽക്കുന്ന പ്രോട്ടീനുകളും അതിനെല്ലാം ഉപരിയായി പുറത്തേക്ക് തള്ളിനിൽക്കുന്ന ഗ്ലൈക്കോകാലിക്സ് എന്ന അതിസങ്കീർണ്ണമായ കാർബോഹൈഡ്രേറ്റ് പാളിയുമാണ് ഇവിടെ താരം. ഇവിടെയാണ് ശാസ്ത്രലോകത്തെ തന്നെ അമ്പരപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ആ രഹസ്യം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ രക്തഗ്രൂപ്പുകളെ നിർണ്ണയിക്കുന്ന ആന്റിജനുകൾ പ്രോട്ടീനുകളല്ല, മറിച്ച് കാർബോഹൈഡ്രേറ്റുകൾ അഥവാ പഞ്ചസാര തന്മാത്രകളാണ്. ജീവശാസ്ത്രത്തിൽ ഡിഎൻഎ എന്നത് വിവരങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കുന്ന തന്മാത്രയാണെന്നും പ്രോട്ടീനുകളാണ് പണികൾ ചെയ്യുന്നതെന്നും പഞ്ചസാരകൾ വെറും ഊർജ്ജത്തിനോ ഘടനയ്ക്കോ മാത്രമുള്ളതാണെന്നും കരുതിയിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ആളുകളുടെ ജീവനെടുത്ത, രക്തം മാറ്റിവെക്കുമ്പോൾ ആളുകളെ മരണത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ട, രോഗസാധ്യതകളെയും ഹൃദയാഘാത സാധ്യതകളെയും നിർണ്ണയിക്കുന്ന രക്തഗ്രൂപ്പ് എന്ന് പറയുന്നത് കോശങ്ങൾക്ക് പുറത്തുള്ള വെറും മൂന്നോ നാലോ പഞ്ചസാര തന്മാത്രകളുടെ അറ്റത്തിരിക്കുന്ന ഒരൊറ്റ പഞ്ചസാരയുടെ വ്യത്യാസമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ ഏതൊരാളും അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോകും. ഒരു കോശത്തിന് പുറത്തെ ഈ പഞ്ചസാരത്തരികൾ ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളുടെ പരിണാമ ചരിത്രത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന രേഖകളാണ്.

ഇനി എന്താണ് ഒരു ആന്റിജൻ എന്നും ആന്റിബോഡി എന്നും നമുക്ക് വ്യക്തമായി നോക്കാം. നമ്മുടെ പ്രതിരോധ വ്യവസ്ഥയിലെ കോശങ്ങൾക്കോ ആന്റിബോഡികൾക്കോ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ഏത് തന്മാത്രാ ഘടനയെയും നമുക്ക് പൊതുവായി ആന്റിജൻ എന്ന് വിളിക്കാം. ആ ആന്റിജന്റെ ഏത് ചെറിയ ഭാഗത്താണോ ആന്റിബോഡി വന്ന് തൊടുന്നത് അതിനെ എപ്പിടോപ്പ് എന്ന് വിളിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ബി ലിംഫോസൈറ്റുകളും പ്ലാസ്മാ കോശങ്ങളും ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന വൈ ആകൃതിയിലുള്ള പ്രത്യേക പ്രോട്ടീനുകളാണ് ആന്റിബോഡികൾ. രക്തഗ്രൂപ്പിന്റെ കാര്യത്തിൽ ആന്റിജനും ആന്റിബോഡിയും തമ്മിലുള്ള ഈ പോരാട്ടം ചെന്നെത്തുന്നത് അഗ്ലൂട്ടിനേഷൻ എന്ന ഒരു പ്രതിഭാസത്തിലാണ്. ഒരു ആന്റിബോഡി വന്ന് രണ്ട് ചുവന്ന രക്താണുക്കളിലെ ആന്റിജനുകളുമായി ഒരേസമയം ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ രക്താണുക്കൾ പരസ്പരം ഒട്ടിപ്പിടിച്ച് വലിയ കൂട്ടങ്ങളായി മാറുന്നു. ഇതാണ് അഗ്ലൂട്ടിനേഷൻ അഥവാ രക്തം കട്ടപിടിക്കൽ. ഇങ്ങനെ കോശങ്ങൾ കട്ടപിടിച്ചാൽ നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ റെറ്റിക്കുലോ എൻഡോതീലിയൽ വ്യവസ്ഥ അവയെ തകർത്തു കളയും. അങ്ങനെ രക്താണുക്കൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ച് ഹീമോഗ്ലോബിൻ മുഴുവൻ രക്തപ്ലാസ്മയിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തും. ഇതിനെയാണ് ഹീമോലിസിസ് എന്ന് പറയുന്നത്. തെറ്റായ രക്തം സ്വീകരിച്ച ഒരാളിൽ അനിയന്ത്രിതമായി ഹീമോലിസിസ് നടക്കുമ്പോൾ വിറയലും കഠിനമായ പനിയും നടുവേദനയും രക്തസമ്മർദ്ദം താഴുന്ന അവസ്ഥയും വൃക്കകളുടെ തകരാറും ഒടുവിൽ മരണവും സംഭവിക്കുന്നു. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ ആളുകൾക്ക് രക്തം കൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴൊക്കെ രോഗികൾ കൂട്ടത്തോടെ മരിച്ചൊടുങ്ങിയതിന്റെ കാരണം ഇതായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ആയിരത്തി തൊള്ളായിരമാണ്ട് ആയപ്പോഴേക്കും ലോകത്ത് രക്തം മാറ്റിവെക്കൽ ചികിത്സ ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിലയിലായിരുന്നു.

അവിടെ നിന്നാണ് കാൾ ലാൻഡ്സ്റ്റെയ്നർ എന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ ചരിത്രപരമായ കണ്ടെത്തൽ ആരംഭിക്കുന്നത്. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തിൽ വിയന്നയിലെ ഒരു ഫോറൻസിക് അനാറ്റമിസ്റ്റായിരുന്ന ലാൻഡ്സ്റ്റെയ്നർ ഒരു ലളിതമായ പരീക്ഷണം ചെയ്തു. ആരോഗ്യമുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്റെ രക്തത്തിലെ സെറം എടുത്ത് മറ്റൊരു സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ ചുവന്ന രക്താണുക്കളുമായി ചേർത്തപ്പോൾ ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ രക്തം കട്ടപിടിക്കുന്നതായും മറ്റു ചിലരിൽ അങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നില്ലെന്നും അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചു. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തിയൊന്നിൽ അദ്ദേഹം മനുഷ്യ രക്തത്തെ എ, ബി, സി എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് ഗ്രൂപ്പുകളായി തിരിച്ചു. ഇതിൽ സി എന്ന് അദ്ദേഹം വിളിച്ചത് മറ്റ് സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ സെറം ഒഴിച്ചാലും കട്ടപിടിക്കാത്ത രക്തത്തെയായിരുന്നു. ജർമ്മൻ ഭാഷയിൽ ലക്ഷണങ്ങൾ എന്നർത്ഥം വരുന്ന പദത്തിൽ നിന്നാണ് സി വന്നതെങ്കിലും പിന്നീട് അതിനെ ഒന്നുമില്ല എന്ന അർത്ഥം വരുന്ന ഓഹ്നെ എന്ന ജർമ്മൻ വാക്കിന്റെ ആദ്യക്ഷരമായ ഒ ലേക്ക് മാറ്റുകയാണുണ്ടായത്. ലാൻഡ്സ്റ്റെയ്നറുടെ കണ്ടെത്തലിന്റെ കാതൽ എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ഒ ഗ്രൂപ്പുകാരന്റെ സെറം എ, ബി, എബി ഗ്രൂപ്പുകാരുടെ രക്താണുക്കളെ കട്ടപിടിപ്പിക്കും; എന്നാൽ ഒ ഗ്രൂപ്പുകാരന്റെ രക്താണുക്കളെ മറ്റാരുടെയും സാധാരണ സെറത്തിന് കട്ടപിടിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതായത് ഒ ഗ്രൂപ്പ് നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നത് കോശങ്ങളിൽ ആന്റിജൻ ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലാണ്, എയും ബിയും നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നത് ആന്റിജനുകളുടെ സാന്നിധ്യത്തിലും. പലരും കരുതുന്നത് ലാൻഡ്സ്റ്റെയ്നർ നാല് ഗ്രൂപ്പുകളും ഒറ്റയടിക്ക് കണ്ടെത്തി എന്നാണ്. എന്നാൽ അതല്ല സത്യം. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തിരണ്ടിൽ ലാൻഡ്സ്റ്റെയ്നറുടെ സഹപ്രവർത്തകരായ ആൽഫ്രഡ് വോൺ ഡെക്കാസ്റ്റെല്ലോയും അഡ്രിയാനോ സ്റ്റർലിയും ചേർന്നാണ് നാലാമത്തെ ഗ്രൂപ്പായ എബി കണ്ടെത്തുന്നത്. പിന്നീട് ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തിപ്പത്തിൽ എമിൽ വോൺ ഡങ്കേണും ലുഡ്വിഗ് ഹിർഷ്ഫെൽഡും ചേർന്നാണ് ഈ രക്തഗ്രൂപ്പുകൾ മെൻഡലിയൻ പാരമ്പര്യ നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ചാണ് തലമുറകളിലേക്ക് പകരുന്നത് എന്ന് തെളിയിച്ചത്. ഇത് പിന്നീട് പിതൃത്വ തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ പോലും ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഈ വിപ്ലവകരമായ കണ്ടെത്തലുകൾക്ക് ഒടുവിൽ ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി മുപ്പതിലാണ് കാൾ ലാൻഡ്സ്റ്റെയ്നർക്ക് വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിനുള്ള നൊബേൽ സമ്മാനം ലഭിക്കുന്നത്. പിന്നീട് ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി മുപ്പത്തിയൊൻപതിലും നാൽപ്പതിലുമായി ലാൻഡ്സ്റ്റെയ്നറും അലക്സ് വീനറും സ്വതന്ത്രമായി ഫിലിപ്പ് ലെവിനും ആർ ഇ സ്റ്റെറ്റ്സണും ചേർന്ന് ആർ എച്ച് സിസ്റ്റം കണ്ടെത്തി. ഗർഭസ്ഥ ശിശുക്കളിൽ അമ്മയുടെ പ്രതിരോധ വ്യവസ്ഥ കുഞ്ഞിന്റെ രക്തകോശങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്ന എരിത്രോബ്ലാസ്റ്റോസിസ് ഫെറ്റാലിസ് എന്ന മാരകമായ അവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണം ഈ ആർ എച്ച് ഘടകമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് പ്രസവചികിത്സാ രംഗത്ത് വലിയൊരു വിപ്ലവമാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. ഇന്ന് ആന്റി ഡി ഇമ്മ്യൂണോഗ്ലോബുലിൻ കുത്തിവെപ്പിലൂടെ ലോകമെമ്പാടും ലക്ഷക്കണക്കിന് കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ നമുക്ക് സാധിക്കുന്നുണ്ട്.

ഇനി ഇതിന്റെ തന്മാത്രാ ജീവശാസ്ത്രത്തിലേക്ക് അല്പം ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങി നോക്കാം. നമ്മുടെ ഒൻപതാമത്തെ ക്രോമസോമിലാണ് എബിഒ ജീൻ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഇതൊരു ഗ്ലൈക്കോസൈൽ ട്രാൻസ്ഫറേസ് എൻസൈമിനെയാണ് നിർമ്മിക്കുന്നത്. അതായത് കാർബോഹൈഡ്രേറ്റ് ശൃംഖലയുടെ അറ്റത്തേക്ക് പ്രത്യേക പഞ്ചസാരകളെ എടുത്തു വെച്ചു കൊടുക്കുന്ന ഒരു എൻസൈം. എ, ബി എൻസൈമുകൾക്ക് പ്രവർത്തിക്കാൻ എച്ച് ആന്റിജൻ എന്നൊരു അടിസ്ഥാന തന്മാത്ര ആവശ്യമാണ്. ഈ എച്ച് ആന്റിജന്റെ അറ്റത്തേക്ക് എൻ-അസറ്റൈൽ ഗാലക്ടോസാമിൻ എന്ന പഞ്ചസാരയെ ചേർത്തുവെക്കുകയാണ് എ എൻസൈം ചെയ്യുന്നത്. എന്നാൽ ബി എൻസൈം ആകട്ടെ, അവിടെ ഗാലക്ടോസ് എന്ന പഞ്ചസാരയെയാണ് ചേർക്കുന്നത്. വെറും ഒരൊറ്റ പഞ്ചസാരയുടെ വ്യത്യാസം. പ്രോട്ടീൻ തലത്തിൽ നോക്കിയാൽ എ എൻസൈമും ബി എൻസൈമും തമ്മിൽ എക്സോൺ ഏഴിൽ വെറും രണ്ട് അമിനോ ആസിഡുകളുടെ വ്യത്യാസം മാത്രമേയുള്ളൂ. ഈ രണ്ട് ചെറിയ അമിനോ ആസിഡുകളാണ് എ ഗ്രൂപ്പിനെയും ബി ഗ്രൂപ്പിനെയും വേർതിരിക്കുന്നത്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഒ ഗ്രൂപ്പ് എന്താണെന്ന് നിങ്ങൾ ചിന്തിച്ചേക്കാം. ഒ ജീൻ എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക ആന്റിജൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒന്നല്ല. മറിച്ച് ആ ജീനിൽ സംഭവിച്ച ഒരു ഡിലീഷൻ മ്യൂട്ടേഷൻ കാരണം പ്രവർത്തനശേഷിയുള്ള ഒരു എൻസൈമും അവിടെ ഉണ്ടാകുന്നില്ല. എൻസൈം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് എച്ച് ആന്റിജൻ ഒരു മാറ്റവുമില്ലാതെ പൂർണ്ണമായും നഗ്നമായി കോശത്തിന് മുകളിൽ നിൽക്കുന്നു. ആ നഗ്നമായ എച്ച് ആന്റിജനെയാണ് നമ്മൾ ഒ ഗ്രൂപ്പ് എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അതായത് ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാണപ്പെടുന്ന ഒ രക്തഗ്രൂപ്പ് എന്നത് ഒരു ജീനിന്റെ പ്രവർത്തനം നഷ്ടപ്പെട്ട അവസ്ഥയാണ്, എയും ബിയുമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ രൂപപ്പെട്ടുവന്ന വകഭേദങ്ങൾ.

സാധാരണ രക്തപരിശോധനയിൽ നമുക്ക് എ, ബി, എബി, ഒ എന്നിങ്ങനെ നാല് ഗ്രൂപ്പുകൾ മാത്രമേ കാണാൻ സാധിക്കൂ. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ തന്മാത്രാ തലത്തിൽ എത്ര രക്തഗ്രൂപ്പുകൾ ഉണ്ടെന്ന് അറിയാമോ? ഇന്റർനാഷണൽ സൊസൈറ്റി ഓഫ് ബ്ലഡ് ട്രാൻസ്ഫ്യൂഷന്റെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം ഇരുനൂറ്റിയേഴോളം വ്യത്യസ്ത എബിഒ അല്ലീലുകൾ ശാസ്ത്രജ്ഞർ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതിൽ എൺപത്തിനാല് എ അല്ലീലുകളും, നാൽപ്പത്തൊൻപത് ബി അല്ലീലുകളും, അറുപത്തിരണ്ട് ഒ അല്ലീലുകളും അടങ്ങുന്നു. അപ്പോൾ പിന്നെ ലാബിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് നാല് ഗ്രൂപ്പ് മാത്രം കാണിക്കുന്നത്? കാരണം ലാബിലെ റിയേജന്റുകൾ ഒരു ബൈനറി ചോദ്യം മാത്രമാണ് ചോദിക്കുന്നത്: ഈ കോശങ്ങൾ കട്ടപിടിച്ചോ ഇല്ലയോ? എന്നാൽ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചാൽ എ വൺ, എ ടു, എ ത്രീ എന്നിങ്ങനെ പല ഉപവിഭാഗങ്ങൾ കാണാൻ കഴിയും. അപൂർവ്വമായി സിസ്-എബി എന്നൊരു അവസ്ഥയുമുണ്ട്. ഒരൊറ്റ ക്രോമസോമിൽ തന്നെ എയുടെയും ബിയുടെയും സ്വഭാവം ഒരുമിച്ച് കാണിക്കുന്ന സങ്കര ഇനങ്ങളാണവ. ഇവിടെ മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം നമ്മൾ ഓർക്കണം; എബിഒ എന്നത് വെറുമൊരു ബ്ലഡ് ഗ്രൂപ്പ് മാത്രമല്ല, അതൊരു ഹിസ്റ്റോ-ബ്ലഡ് ഗ്രൂപ്പാണ്. അതായത് ഈ പഞ്ചസാര ആന്റിജനുകൾ ചുവന്ന രക്താണുക്കളിൽ മാത്രമല്ല ഉള്ളത്. നമ്മുടെ രക്തക്കുഴലുകളുടെ ഭിത്തികളിലും പ്ലേറ്റ്‌ലെറ്റുകളിലും ദഹനവ്യവസ്ഥയിലെയും ശ്വാസകോശത്തിലെയും ആവരണ കോശങ്ങളിലും ഉമിനീരിലും മറ്റ് സ്രവങ്ങളിലുമെല്ലാം ഇവ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് രക്തം മാറ്റിവെക്കുന്നതുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത പല രോഗങ്ങളുമായും രക്തഗ്രൂപ്പുകൾ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, രക്തം കട്ടപിടിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന വോൺ വില്ലെബ്രാന്റ് ഫാക്ടർ, ഫാക്ടർ എട്ട് എന്നിവ ഒ ഗ്രൂപ്പുകാരെ അപേക്ഷിച്ച് മറ്റ് ഗ്രൂപ്പുകാരുടെ പ്ലാസ്മയിൽ കൂടുതലായി കാണപ്പെടുന്നു. ഇത് കാരണം അവർക്ക് ആഴത്തിലുള്ള രക്തക്കുഴലുകളിൽ അപകടകരമായി രക്തം കട്ടപിടിക്കാനുള്ള സാധ്യത വളരെ കൂടുതലാണ്.

ഇവിടെ ഒരു സ്വാഭാവിക സംശയം ആർക്കും തോന്നാം. എ ഗ്രൂപ്പുകാരന്റെ ശരീരത്തിൽ ആന്റി-ബി ആന്റിബോഡിയും ബി ഗ്രൂപ്പുകാരനിൽ ആന്റി-എ ആന്റിബോഡിയുമുണ്ട്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ സ്വന്തം രക്താണുക്കൾക്ക് നേരെ എന്തുകൊണ്ട് നമ്മുടെ പ്രതിരോധ വ്യവസ്ഥ തിരിയുന്നില്ല? എന്തുകൊണ്ട് ശരീരം സ്വന്തം കോശങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നില്ല? സെൽഫ് ടോളറൻസ് അഥവാ സ്വയം തിരിച്ചറിയാനുള്ള പ്രതിരോധ വ്യവസ്ഥയുടെ ശേഷിയാണ് ഇതിന് കാരണം. നമ്മുടെ തൈമസ് ഗ്രന്ഥിയിലും മജ്ജയിലും വെച്ച് ലിംഫോസൈറ്റുകൾ വികസിച്ചുവരുമ്പോൾ സ്വന്തം ശരീരത്തിലെ തന്മാത്രകളോട് ശക്തമായി പ്രതികരിക്കുന്ന കോശങ്ങളെ ശരീരം തന്നെ കൊന്നൊടുക്കുകയോ നിർജ്ജീവമാക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. ഇതിനെ ക്ലോണൽ ഡിലീഷൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് സ്വന്തം കോശങ്ങളിലെ പഞ്ചസാരകളെയോ പ്രോട്ടീനുകളെയോ ആക്രമിക്കാൻ ഉയർന്ന ശേഷിയുള്ള ആന്റിബോഡികൾ നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാവില്ല. അങ്ങനെയെങ്കിൽ നമ്മൾ ഒരിക്കലും രക്തം സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ ആന്റി-എ അല്ലെങ്കിൽ ആന്റി-ബി ആന്റിബോഡികൾ എങ്ങനെ വന്നുചേരുന്നു? ഇതിന് ശാസ്ത്രം നൽകുന്ന ഉത്തരം പ്രകൃതിയുടെ വലിയൊരു വിസ്മയമാണ്. ഈ എ, ബി പഞ്ചസാരകൾ പ്രോട്ടീനുകളല്ല, മാത്രമല്ല അവ നമ്മുടെ ശരീരം മാത്രം ഉണ്ടാക്കുന്നതുമല്ല. നമ്മൾ കഴിക്കുന്ന പശുവിൻ പാലിലും മുട്ടയിലും മറ്റ് ഭക്ഷണസാധനങ്ങളിലും നമ്മുടെ കുടലിൽ വസിക്കുന്ന കോടിക്കണക്കിന് ബാക്ടീരിയകളുടെ പുറംചട്ടയിലുമെല്ലാം ഈ പഞ്ചസാര ഘടനകൾ അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഹൈജീൻ ഹൈപ്പോതെസിസ് അനുസരിച്ച്, കുഞ്ഞുന്നാളിൽ തന്നെ ഭക്ഷണത്തിലൂടെയും ബാക്ടീരിയകളിലൂടെയും ഈ പഞ്ചസാരകൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിലെത്തുന്നു. നമ്മുടെ രക്തകോശങ്ങളിൽ ഇല്ലാത്ത അന്യമായ ആ പഞ്ചസാരകൾക്ക് എതിരെ ശരീരം സ്വാഭാവികമായി ഐജിഎം വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട ആന്റിബോഡികൾ ഉണ്ടാക്കി വെക്കുന്നു. നിങ്ങൾ ഇന്നലെ രാത്രി കഴിച്ച ഭക്ഷണത്തോടും കുടലിലെ ബാക്ടീരിയകളോടും നിങ്ങളുടെ ശരീരം കാണിച്ച പ്രതികരണമാണ് ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ സിരകളിലേക്ക് മറ്റൊരു രക്തഗ്രൂപ്പ് കയറ്റുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന മരണകാരണമായി മാറുന്നത്.

ഈ ഘട്ടത്തിലാണ് ഇമ്മ്യൂണോ ഹീമറ്റോളജിയിലെ ഏറ്റവും രസകരമായ ഒരു ജനിതക പ്രതിഭാസത്തെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ അറിയേണ്ടത്; അതാണ് ബോംബെ ഫിനോടൈപ്പ്. നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ എ, ബി എൻസൈമുകൾക്ക് പ്രവർത്തിക്കാൻ എച്ച് ആന്റിജൻ ആവശ്യമാണ്. ഈ എച്ച് ആന്റിജനെ നിർമ്മിക്കുന്നത് എഫ്യുടി വൺ എന്ന ജീനാണ്. ഒപ്പം ഉമിനീരിലും മറ്റ് സ്രവങ്ങളിലും ഇത് നിർമ്മിക്കാൻ എഫ്യുടി ടു എന്ന മറ്റൊരു ജീനുമുണ്ട്. എന്നാൽ ബോംബെ ഫിനോടൈപ്പ് ഉള്ള ഒരു വ്യക്തിയിൽ ഈ രണ്ട് ജീനുകളും പൂർണ്ണമായും നിഷ്ക്രിയമായിരിക്കും. അതിന്റെ ഫലമായി അവരുടെ ചുവന്ന രക്താണുക്കളിൽ എച്ച് ആന്റിജൻ ഒട്ടും ഉണ്ടാകില്ല. എച്ച് ആന്റിജൻ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവർക്ക് എ ജീനോ ബി ജീനോ സ്വന്തം ഡിഎൻഎയിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലും അവയ്ക്ക് കോശത്തിന് മുകളിൽ എയോ ബിയോ പഞ്ചസാരകളെ വെച്ചുപിടിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. പുറമെ നോക്കുമ്പോൾ ഇവർ തികച്ചും ഒരു ഒ ഗ്രൂപ്പുകാരനെപ്പോലെ തോന്നും. പക്ഷേ ഇവർ യഥാർത്ഥ ഒ ഗ്രൂപ്പുകാരല്ല. കാരണം ഇവരുടെ ശരീരത്തിൽ എച്ച് ആന്റിജൻ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഇവരുടെ പ്രതിരോധ വ്യവസ്ഥ ആന്റി-എച്ച് ആന്റിബോഡികൾ കൂടി ഉത്പാദിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടാകും. സാധാരണ ഒ ഗ്രൂപ്പുകാരുടെ രക്തത്തിൽ എച്ച് ആന്റിജൻ ഉള്ളതുകൊണ്ട് അവർക്ക് ആന്റി-എച്ച് ഉണ്ടാകില്ല. എന്നാൽ ബോംബെ ഗ്രൂപ്പുകാർക്ക് എച്ച് ആന്റിജൻ ഉള്ള ആരുടെയും രക്തം സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതായത് ഇവർക്ക് സാധാരണ ഒ ഗ്രൂപ്പിന്റെ രക്തം പോലും നൽകാൻ സാധിക്കില്ല, നൽകിയാൽ ആന്റി-എച്ച് ആന്റിബോഡികൾ ആ രക്തത്തെ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് തകർത്തു കളയും. ഇവർക്ക് രക്തം വേണമെങ്കിൽ മറ്റൊരു ബോംബെ ഫിനോടൈപ്പുകാരൻ തന്നെ കനിയണം. അതേസമയം ഇവരുടെ രക്തത്തിൽ എയോ ബിയോ എച്ചോ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് മറ്റേത് രക്തഗ്രൂപ്പുകാർക്കും ഇവർക്ക് രക്തം ദാനം ചെയ്യാൻ സാധിക്കുകയും ചെയ്യും. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി അൻപത്തിരണ്ടിൽ ഡോക്ടർ ഭേന്തെയും സഹപ്രവർത്തകരുമാണ് അന്നത്തെ ബോംബെയിൽ വെച്ച് ഈ അവസ്ഥ ആദ്യമായി കണ്ടെത്തുന്നത്. ഇന്ത്യയിൽ പൊതുവെ പതിനായിരത്തിൽ ഒരാൾക്ക് എന്ന തോതിലും യൂറോപ്പിൽ ലക്ഷത്തിൽ ഒരാൾക്ക് എന്ന തോതിലുമൊക്കെയാണ് ഇതിന്റെ ലഭ്യത പറയാറുള്ളതെങ്കിലും, ജനസംഖ്യാ ജനിതകത്തിൽ ശരാശരി കണക്കുകൾ വലിയൊരു ചതിക്കുഴിയാണ്. ഉദാഹരണത്തിന് ഒഡീഷയിലെ ഭുയാൻ ആദിവാസി വിഭാഗത്തിൽ ഇരുന്നൂറ്റിയെഴുപത്തിയെട്ടിൽ ഒരാൾക്ക് ബോംബെ ഗ്രൂപ്പുണ്ടെന്നാണ് പഠനങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയിലെ പല പ്രാദേശിക ഗോത്രവിഭാഗങ്ങളിലും ഇതിന്റെ തോത് വളരെ കൂടുതലാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇത്തരം അത്യപൂർവ്വ രക്തഗ്രൂപ്പുള്ള ആളുകളെ മുൻകൂട്ടി തിരിച്ചറിഞ്ഞ് രക്തബാങ്കുകളിൽ കൃത്യമായ രജിസ്ട്രികൾ സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് അത്യാഹിത ഘട്ടങ്ങളിൽ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റൊരു ജീനാണ് എഫ്യുടി ടു അഥവാ സീക്രീറ്റർ ജീൻ. ഉമിനീരിലും കഫത്തിലുമെല്ലാം രക്തഗ്രൂപ്പ് ആന്റിജനുകൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ആളുകളെ സീക്രീറ്റർ എന്നും അല്ലാത്തവരെ നോൺ-സീക്രീറ്റർ എന്നും വിളിക്കുന്നു. നോൺ-സീക്രീറ്റർമാരിൽ നോറോവൈറസ് ബാധിക്കാനുള്ള സാധ്യത വളരെ കുറവാണെന്ന് തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, കാരണം വൈറസിന് കുടലിലെ കോശങ്ങളിൽ പറ്റിപ്പിടിക്കാനുള്ള വാതിൽ ഈ ആന്റിജനുകളുടെ അഭാവം മൂലം അടഞ്ഞുപോകുന്നു.

ഇനി നമുക്ക് രണ്ടാമത്തെ പ്രധാനപ്പെട്ട സിസ്റ്റമായ ആർ എച്ച് സിസ്റ്റത്തിലേക്ക് വരാം. ആളുകൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ള ഒരു സിസ്റ്റമാണിത്. നമ്മുടെ ഒന്നാമത്തെ ക്രോമസോമിൽ വളരെ അടുത്തടുത്തായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന രണ്ട് ജീനുകളാണ് ഇതിന് പിന്നിൽ; ആർ എച്ച് ഡിയും ആർ എച്ച് സി ഇയും. രണ്ടായിരാമാണ്ടിൽ വാഗ്നറും ഫ്ലെഗലും ചേർന്ന് ഇതിന്റെ അത്ഭുതകരമായ ഘടന പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു. ഈ രണ്ട് ജീനുകളും വിപരീത ദിശകളിലേക്കാണ് തിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത്. അവയ്ക്കിടയിൽ ഏകദേശം മുപ്പത് കിലോബേസ് നീളത്തിൽ മറ്റൊരു ഡിഎൻഎ ഭാഗമുണ്ട്. ഇതിൽ ഓരോ ജീനിന്റെയും ഇരുവശത്തുമായി ഒൻപത് കിലോബേസ് നീളമുള്ള റീസസ് ബോക്സ് എന്ന് വിളിക്കുന്ന രണ്ട് ഡിഎൻഎ ഭാഗങ്ങളുണ്ട്. ഈ രണ്ട് ബോക്സുകളും തമ്മിൽ തൊണ്ണൂറ്റെട്ട് പോയിന്റ് ആറ് ശതമാനം സമാനതയുണ്ട്. മാത്രമല്ല അതിനുള്ളിൽ ആയിരത്തി നാനൂറ്റി അറുപത്തിമൂന്ന് ബേസ് പെയറുകൾ നൂറ് ശതമാനം കൃത്യമായ ഐഡന്റിറ്റിയോടെ കിടക്കുകയാണ്. ജനിതകശാസ്ത്രത്തിൽ ഒരേപോലെയുള്ള രണ്ട് വലിയ ഡിഎൻഎ ആവർത്തനങ്ങൾ അടുത്തടുത്ത് വന്നാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും? കോശവിഭജന സമയത്ത് അല്ലെങ്കിൽ മയോസിസ് നടക്കുമ്പോൾ ക്രോമസോമുകൾ തെറ്റായി യോജിക്കുകയും അവിടെ അൺഈക്വൽ ക്രോസിംഗ് ഓവർ നടക്കുകയും ചെയ്യും. ഇതിന്റെ ഫലമായി ആ രണ്ട് ബോക്സുകൾക്കിടയിലുള്ള മുഴുവൻ ആർ എച്ച് ഡി ജീനും അങ്ങ് മാഞ്ഞുപോകുന്നു. യൂറോപ്യൻ വംശജരിലെ ഭൂരിഭാഗം ആർ എച്ച് നെഗറ്റീവ് അവസ്ഥയും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് ഒരു പൂർവ്വികനിൽ സംഭവിച്ച ഈയൊരു ജീൻ ഡിലീഷന്റെ ഫലമായി ഉണ്ടായതാണ്. ഇന്ന് യൂറോപ്യൻ വംശജരിൽ നാൽപ്പത്തിമൂന്ന് ശതമാനത്തോളം ഈ ഡിലീഷൻ അല്ലീൽ കാണപ്പെടുന്നുണ്ട്.

ഇനി നിങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട മറ്റൊരു രസകരമായ കാര്യമുണ്ട്. ലോകത്ത് ആകെ എത്ര രക്തഗ്രൂപ്പുകൾ ഉണ്ടെന്ന് ചോദിച്ചാൽ നമ്മൾ സാധാരണ എബിഒയും ആർ എച്ചും മാത്രം പറയും. എന്നാൽ ഇന്റർനാഷണൽ സൊസൈറ്റി ഓഫ് ബ്ലഡ് ട്രാൻസ്ഫ്യൂഷന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ കണക്കുകൾ പ്രകാരം മനുഷ്യരിൽ നാൽപ്പത്തിയെട്ട് ഔദ്യോഗിക രക്തഗ്രൂപ്പ് സിസ്റ്റങ്ങളും മുന്നൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റിയെട്ടോളം ചുവന്ന രക്താണു ആന്റിജനുകളും തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മാത്രം നാലോളം പുതിയ രക്തഗ്രൂപ്പുകളാണ് സൊസൈറ്റി അംഗീകരിച്ചത്. സാധാരണ രക്തം നൽകലിൽ എബിഒ, ആർ എച്ച്, കെൽ, ഡഫി, കിഡ്, എംഎൻഎസ് തുടങ്ങിയ പ്രധാന സിസ്റ്റങ്ങളാണ് നമ്മൾ പരിശോധിക്കാറുള്ളത്. എന്നാൽ സിക്കിൾ സെൽ അനീമിയ ബാധിച്ചവരിലും നിരന്തരം രക്തം സ്വീകരിക്കേണ്ടി വരുന്നവരിലും ഈ മറ്റ് അപൂർവ്വ ഗ്രൂപ്പുകൾ കൂടി പൊരുത്തപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കേണ്ടി വരും. ഇതിൽ ചിലർക്ക് സ്വന്തം കോശങ്ങളിൽ ആർ എച്ച് സിസ്റ്റത്തിലെ ഒരു ആന്റിജനും ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥയുണ്ടാകും, ഇതിനെ ആർ എച്ച് നൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ലോകത്ത് വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ആളുകളിൽ മാത്രം കാണപ്പെടുന്ന ഇതിനെ ഗോൾഡൻ ബ്ലഡ് എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്. ഇവർക്ക് മറ്റാർക്കും ഇല്ലാത്ത സവിശേഷമായ രക്തമുണ്ടെങ്കിലും ഇവർക്ക് എന്തെങ്കിലും അപകടം സംഭവിച്ചാൽ മറ്റൊരു ആർ എച്ച് നൾ രക്തം കിട്ടാതെ ജീവൻ തന്നെ അപകടത്തിലാകും. എന്നാൽ ഇവരുടെ ശരീരത്തിൽ ഈ പ്രോട്ടീനുകൾ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അവർ പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാന്മാരായി ജീവിക്കുന്നു എന്ന വസ്തുത തെളിയിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, നമ്മുടെ ശരീരത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിന് ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത ഘടനകളല്ല ഇവ, മറിച്ച് പരിണാമം ബാക്കിവെച്ച ജനിതക അടയാളങ്ങൾ മാത്രമാണ് എന്നതാണ്.

രക്തം നൽകുന്നതിലെ പൊരുത്തത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ സാധാരണക്കാർ വരുത്തുന്ന വലിയൊരു അബദ്ധമുണ്ട്. ചുവന്ന രക്താണുക്കളെ ദാനം ചെയ്യുമ്പോൾ ആന്റിജനുകൾ നൽകുന്ന ആളിലും ആന്റിബോഡികൾ സ്വീകരിക്കുന്ന ആളിലുമാണ് നമ്മൾ നോക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഒ ഗ്രൂപ്പുകാരന്റെ കോശങ്ങളിൽ ആന്റിജൻ ഇല്ലാത്തതിനാൽ അയാൾ യൂണിവേഴ്സൽ ഡോണർ അഥവാ സാർവ്വത്രിക ദാതാവ് ആകുന്നത്. എബി ഗ്രൂപ്പുകാരന്റെ പ്ലാസ്മയിൽ ആന്റിബോഡികൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ അയാൾ സാർവ്വത്രിക സ്വീകർത്താവും ആകുന്നു. എന്നാൽ ഇത് ചുവന്ന രക്താണുക്കൾ കൊടുക്കുമ്പോൾ മാത്രമുള്ള നിയമമാണ്. പ്ലാസ്മയാണ് കൊടുക്കുന്നതെങ്കിൽ കഥ നേരെ തലതിരിയും. കാരണം ഒ ഗ്രൂപ്പുകാരന്റെ പ്ലാസ്മയിൽ ആന്റി-എയും ആന്റി-ബിയും അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്, അത് മറ്റുള്ളവർക്ക് കൊടുത്താൽ അവരുടെ കോശങ്ങളെ അത് നശിപ്പിക്കും. അതുകൊണ്ട് പ്ലാസ്മ ദാനത്തിൽ എബി ഗ്രൂപ്പുകാരാണ് സാർവ്വത്രിക ദാതാക്കൾ, ഒ ഗ്രൂപ്പുകാർ സാർവ്വത്രിക സ്വീകർത്താക്കളും. ഒരു ആശുപത്രിയിൽ രക്തം കയറ്റുമ്പോൾ വെറുമൊരു ഗ്രൂപ്പ് മാച്ചിംഗ് മാത്രമല്ല നടക്കുന്നത്, രക്തത്തിലെ മറ്റ് ഘടകങ്ങളും ആന്റിബോഡികളും പരസ്പരം പോരടിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്ന ക്രോസ് മാച്ചിംഗ് എന്ന അതീവ സൂക്ഷ്മമായ പ്രക്രിയ കൂടിയാണ്.

ഇനി നമുക്ക് നമ്മുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യത്തിലേക്ക് വരാം: ഈ രക്തഗ്രൂപ്പുകളും വിവിധ രോഗങ്ങളും തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും യഥാർത്ഥ ബന്ധമുണ്ടോ? ശാസ്ത്രം ഇതിന് നൽകുന്ന ഏറ്റവും വ്യക്തമായ തെളിവ് കോളറയും ഗംഗാ സമതലങ്ങളിലെ ജനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ്. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എഴുപത്തിയേഴിൽ ബറുവയും പാഗ്യോയും തുടങ്ങി വെച്ച പഠനങ്ങൾ എൺപത്തിയഞ്ചിൽ ബംഗ്ലാദേശിൽ വെച്ച് കൂടുതൽ സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടു. കോളറ ബാധിച്ച് ആശുപത്രികളിൽ എത്തുന്ന രോഗികളിൽ ഒ ഗ്രൂപ്പുകാരുടെ എണ്ണം കൺട്രോൾ ഗ്രൂപ്പിനേക്കാൾ ഇരട്ടിയാണെന്ന് അവർ കണ്ടെത്തി. അതായത് ഒ ഗ്രൂപ്പുകാർക്ക് വിബ്രിയോ കോളറേ ബാക്ടീരിയ ബാധിക്കാനുള്ള സാധ്യത മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ തന്നെയാണെങ്കിലും, രോഗം ബാധിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ കഠിനമായ വയറിളക്കവും നിർജ്ജലീകരണവും മരണവും സംഭവിക്കാനുള്ള സാധ്യത ഒ ഗ്രൂപ്പുകാരിൽ ഭയാനകമാംവിധം കൂടുതലാണ്. അതേസമയം എബി ഗ്രൂപ്പുകാരിൽ ഇത് വളരെ കുറവാണ്. മനുഷ്യന്റെ ഗട്ട് എൻട്രോയിഡുകൾ വെച്ചും ക്രിസ്പർ കാസ് നയൻ ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് വെച്ചും നടത്തിയ പരീക്ഷണങ്ങളിൽ ഇത് തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; ഒ ഗ്രൂപ്പുകാരുടെ കുടലിലെ ആവരണ കോശങ്ങൾ കോളറ ടോക്സിനോട് വളരെ ഉയർന്ന തോതിലാണ് പ്രതികരിക്കുന്നത്. ഇവിടെയാണ് പ്രകൃതിയുടെ വലിയൊരു കളി നമ്മൾ കാണുന്നത്. ലോകത്തിൽ തന്നെ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ തോതിൽ ഒ രക്തഗ്രൂപ്പും ഉയർന്ന തോതിൽ ബി രക്തഗ്രൂപ്പും കാണപ്പെടുന്നത് എവിടെയാണെന്ന് അറിയാമോ? ഗംഗാ നദീതടങ്ങളിലാണ്. നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിരന്തരം കോളറ പടർന്നുപിടിച്ച ആ മണ്ണിൽ ഒ ഗ്രൂപ്പുകാരെ പ്രകൃതി ദയവില്ലാതെ തുടച്ചുനീക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അതിജീവിച്ച ബി ഗ്രൂപ്പുകാരുടെ തലമുറകൾ അവിടെ വർദ്ധിച്ചുവന്നു. പരിണാമം ഒരു ജനതയുടെ രക്തത്തിൽ തീർത്ത മായാത്ത മുദ്രയാണിത്.

അതേസമയം മലേറിയയുടെ കാര്യത്തിൽ പ്ലാസ്മോഡിയം ഫാൽസിപാരം പരത്തുന്ന മാരകമായ മലേറിയയിൽ ഒ ഗ്രൂപ്പുകാർക്ക് ചെറിയൊരു മുൻതൂക്കമുണ്ട്. കാരണം മലേറിയ ബാധിച്ച രക്താണുക്കൾ മറ്റ് രക്താണുക്കളുമായി ചേർന്ന് കൂട്ടംകൂടുന്ന റോസറ്റിംഗ് എന്ന പ്രതിഭാസം ഒ ഗ്രൂപ്പുകാരിൽ കുറവാണ്, പ്ലീഹയ്ക്ക് ഇവയെ എളുപ്പത്തിൽ നശിപ്പിക്കാനും കഴിയും. എന്നാൽ മലേറിയ മാത്രമാണ് എബിഒയെ ഉണ്ടാക്കിയത് എന്ന വാദം തെറ്റാണെന്ന് നമ്മൾ നേരത്തെ കണ്ടു. എന്നാൽ മലേറിയയുടെ കാര്യത്തിൽ അതിലും വലിയൊരു ജനിതക വിപ്ലവം നടന്നത് ഡഫി ബ്ലഡ് ഗ്രൂപ്പിലാണ്. പ്ലാസ്മോഡിയം വൈവാക്സ് എന്ന മലേറിയ പരാന്നഭോജി ചുവന്ന രക്താണുവിനുള്ളിലേക്ക് കടക്കുന്നത് ഡഫി ആന്റിജൻ എന്ന വാതിലിലൂടെയാണ്. പടിഞ്ഞാറൻ ആഫ്രിക്കയിലെ ഭൂരിഭാഗം ജനങ്ങളിലും ഈ ഡഫി ജീനിന്റെ പ്രൊമോട്ടർ ഭാഗത്ത് വെറുമൊരു പോയിന്റ് മ്യൂട്ടേഷൻ സംഭവിച്ചു. മൈനസ് അറുപത്തിയേഴ് ടി ടു സി എന്ന ആ മാറ്റം കാരണം അവരുടെ ചുവന്ന രക്താണുക്കളുടെ പുറത്ത് ഈ വാതിൽ പൂർണ്ണമായും അടഞ്ഞുപോയി. അങ്ങനെ ആഫ്രിക്കയിലെ ഒരു വലിയ ജനത വൈവാക്സ് മലേറിയയിൽ നിന്ന് സ്വാഭാവികമായി രക്ഷപ്പെട്ടു. പക്ഷേ പ്രകൃതി അവിടെയും കളി നിർത്തിയില്ല. അടുത്തകാലത്ത് മഡഗാസ്കറിലും മറ്റ് ആഫ്രിക്കൻ രാജ്യങ്ങളിലും നടത്തിയ പഠനങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത് ഡഫി നെഗറ്റീവായ ആളുകളിലും വൈവാക്സ് മലേറിയ വരുന്നുണ്ട് എന്നാണ്. പരാന്നഭോജി ആ പൂട്ടിനെയും മറികടക്കാനുള്ള പുതിയ വഴികൾ സ്വയം കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞു. ജീവന്റെ നിലനിൽപ്പിനായുള്ള ഈ പോരാട്ടം ഒരിടത്തും അവസാനിക്കുന്നില്ല.

അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഈ രക്തഗ്രൂപ്പ് വൈവിധ്യം യഥാർത്ഥത്തിൽ എവിടെ നിന്ന് വന്നു? ഇവിടെയാണ് നമ്മുടെ കഥയുടെ ക്ലൈമാക്സ്. ശാസ്ത്രജ്ഞർ മനുഷ്യന്റെയും മറ്റ് പതിനേഴോളം പ്രൈമേറ്റുകളുടെയും ഡിഎൻഎ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ കണ്ടെത്തിയത്, ചിമ്പാൻസികളിലും ബോണോബോകളിലും ഗൊറില്ലകളിലും ഇതേ എ, ബി രക്തഗ്രൂപ്പുകൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെന്നാണ്. മാത്രമല്ല, എക്സോൺ ഏഴിലെ അതേ രണ്ട് അമിനോ ആസിഡുകളുടെ വ്യത്യാസം തന്നെയാണ് അവരിലും ഈ ഗ്രൂപ്പുകളെ നിർണ്ണയിക്കുന്നത്. അതായത് മനുഷ്യൻ എന്ന ജീവിവർഗ്ഗം ഭൂമിയിൽ ഉത്ഭവിക്കുന്നതിനും ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, നമ്മുടെയെല്ലാം പൊതുപൂർവ്വികനായ ആ പ്രാചീന ജീവിയിൽ തന്നെ ഈ രക്തഗ്രൂപ്പുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ബാലൻസിങ് സെലക്ഷൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന പ്രകൃതിയുടെ വലിയൊരു നിയമത്തിലൂടെ തലമുറകളായി ഇവ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ട് നിലനിന്നുപോന്നു. മനുഷ്യന്റെ രോഗപ്രതിരോധവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മേജർ ഹിസ്റ്റോകോമ്പാറ്റിബിലിറ്റി കോംപ്ലക്സ് അഥവാ എച്ച് എൽ എ സംവിധാനം കഴിഞ്ഞാൽ ഇത്രയും പ്രാചീനമായി നിലനിൽക്കുന്ന മറ്റൊരു ട്രാൻസ്-സ്പീഷീസ് പോളിമോർഫിസം മനുഷ്യരിലില്ല. ഒരൊറ്റ രക്തഗ്രൂപ്പ് മാത്രം ജയിച്ചുപോകാതെ വിവിധ ഗ്രൂപ്പുകൾ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നത് നെഗറ്റീവ് ഫ്രീക്വൻസി ഡിപെൻഡന്റ് സെലക്ഷൻ മൂലമാണ്. അതായത് ഒരു ഗ്രൂപ്പ് ജനസംഖ്യയിൽ വളരെ കൂടുമ്പോൾ അതിനെ ലക്ഷ്യമിട്ട് ഏതെങ്കിലും രോഗാണുക്കൾ വരികയും, അപ്പോൾ അപൂർവ്വമായ മറ്റ് ഗ്രൂപ്പുകൾക്ക് പ്രകൃതിയിൽ അതിജീവന സാധ്യത കൂടുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രകൃതിയുടെ അത്ഭുതകരമായ ബാലൻസിങ്.

ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി നോക്കിയാൽ, ആഫ്രിക്കയിൽ നിന്ന് മനുഷ്യൻ പലായനം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ സിരിയൽ ഫൗണ്ടർ ഇഫക്ട് എന്ന പ്രതിഭാസം വഴി ഓരോ പ്രദേശത്തും ജനിതക വൈവിധ്യം കുറഞ്ഞുവന്നു. ഉദാഹരണത്തിന് തദ്ദേശീയരായ അമേരിക്കൻ ജനവിഭാഗങ്ങളിൽ എയും ബിയും പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ട് നൂറ് ശതമാനവും ഒ രക്തഗ്രൂപ്പ് മാത്രമായി മാറിയ അവസ്ഥയുണ്ട്. ഇതൊരു രോഗവും ഉണ്ടാക്കിയതല്ല, മറിച്ച് ചെറിയൊരു കൂട്ടം ആളുകൾ ബെരിംഗ് കടലിടുക്ക് വഴി പുതിയ വൻകരയിലേക്ക് കുടിയേറിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ ജനറ്റിക് ഡ്രിഫ്റ്റ് മാത്രമാണ്. പതിനായിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ജീവിച്ചിരുന്ന നിയാണ്ടർത്താലുകളുടെയും ഡെനിസോവൻമാരുടെയും അസ്ഥികളിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചെടുത്ത പുരാതന ഡിഎൻഎ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ ശാസ്ത്രജ്ഞർ അത്ഭുതത്തോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്, അവരിലും എയും ബിയും ഒയുമെല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ്. ആധുനിക മനുഷ്യൻ ഉണ്ടാകുന്നതിനും എത്രയോ മുൻപ് അവർ ഇതേ രക്തഗ്രൂപ്പുകളുമായി ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചു മരിച്ചു.

നമ്മളെല്ലാം തൊണ്ണൂറ്റൊമ്പത് പോയിന്റ് ഒൻപത് ശതമാനം സമാനരാണെന്ന് പറയുമ്പോൾ, ബാക്കിവരുന്ന പൂജ്യം പോയിന്റ് ഒരു ശതമാനം വ്യത്യാസമാണ് ഈ ഭൂമിയിലെ എല്ലാ മനുഷ്യ വൈവിധ്യങ്ങളെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. ചിമ്പാൻസികളുമായി നമ്മൾ തൊണ്ണൂറ്റെട്ട് പോയിന്റ് എട്ട് ശതമാനം സമാനമാണെന്ന് പറയുമ്പോഴും ഇൻഡെലുകൾ അഥവാ ജനിതക കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകളും ഒഴിവാക്കലുകളും കൂടി കണക്കിലെടുത്താൽ ആ വ്യത്യാസം അഞ്ച് ശതമാനത്തോളമാകും. അതുകൊണ്ട് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ കണക്കുകളെ കേവലമായ അക്കങ്ങളായി ചുരുക്കിക്കാണാൻ കഴിയില്ല.

നമ്മൾ തുടക്കത്തിൽ ചിന്തിച്ച ആ വലിയ ചോദ്യത്തിലേക്ക് വീണ്ടും വരാം: നമ്മുടെ രക്തഗ്രൂപ്പുകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ്? നിങ്ങളുടെ സിരകളിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ആ ചോര വെറുമൊരു ചുവന്ന ദ്രാവകമല്ല. അതൊരു അതിപുരാതനമായ ചരിത്രപുസ്തകമാണ്. ആ പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകളിൽ കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മനുഷ്യന്റെയും മറ്റ് പ്രൈമേറ്റുകളുടെയും പൊതുപൂർവ്വികനിൽ ഉണ്ടായ ഒരു എൻസൈമിന്റെ രണ്ട് അമിനോ ആസിഡുകളുടെ മായാത്ത അടയാളങ്ങളുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ പൂർവ്വികർ ഏതെല്ലാം വൻകരകൾ താണ്ടി, ഏതെല്ലാം കാടുകളും നദികളും മുറിച്ചുകടന്നു, അവർ ഏതെല്ലാം ഭീകരമായ പ്ലേഗുകളെയും കോളറകളെയും മലേറിയകളെയും അതിജീവിച്ചു, ഏതെല്ലാം ചെറിയ ഗോത്രങ്ങളിലൂടെ അവർ തലമുറകളെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു എന്നതിന്റെയെല്ലാം വ്യക്തമായ രേഖയാണത്. നമ്മളെയെല്ലാം പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന, പ്രകൃതിയുടെ ആഴമേറിയ പൊതുപൂർവ്വികതയുടെ ജീവിക്കുന്ന തെളിവാണ് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഈ രക്തം. ശാസ്ത്രം ആ രഹസ്യങ്ങളിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്തോറും മനുഷ്യൻ എന്ന വിസ്മയം കൂടുതൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി നമ്മുടെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു വരികയാണ്.