നരകത്തിൽ നിന്നും സസ്തനികൾ ഭൂമി കീഴടക്കിയതെങ്ങനെ?

നൂറ്റാണ്ടുകളായി മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകളെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒന്നാണ് ലോകാവസാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സങ്കല്പങ്ങൾ. എന്നാൽ നമ്മുടെ ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിൽ അത്തരമൊരു ലോകാവസാനം യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഏകദേശം ആറര കോടി വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഭൂമിയെ അടക്കിവാണിരുന്ന ദിനോസറുകൾ എന്ന ഭീമാകാരമായ രാജവംശം ഒരു രാത്രി ഇരുട്ടി വെളുത്തപ്പോഴേക്കും നാമവശേഷമായി. എന്നാൽ ആ ഭീകരമായ അന്ത്യം മറ്റൊരു കാഴ്ചപ്പാടിൽ നോക്കിയാൽ ഒരു പുതിയ തുടക്കമായിരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ സർഗ്ഗാത്മകമായ പുനർനിർമ്മാണത്തിന്റെ കഥയാണത്. ആകാശം കത്തിയെരിഞ്ഞും സമുദ്രങ്ങൾ തിളച്ചുമറിഞ്ഞും എല്ലാം അവസാനിച്ചുവെന്ന് തോന്നിച്ച നിമിഷങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഇന്നത്തെ മനുഷ്യർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ജീവജാലങ്ങളുടെ വംശാവലി ആരംഭിക്കുന്നത്.

ക്ഷുദ്രഗ്രഹത്തിന്റെ ആഘാതം സൃഷ്ടിച്ച ആദ്യത്തെ 24 മണിക്കൂർ ഒരു ലോകത്തെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കി. ആ സ്ഫോടനത്തിന് പിന്നാലെ വന്നത് 'ഇംപാക്ട് വിന്റർ' (Impact Winter) എന്ന് ശാസ്ത്രം വിളിക്കുന്ന നീണ്ട ശൈത്യകാലമായിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഉയർന്ന പൊടിപടലങ്ങളും പുകയും വർഷങ്ങളോളം സൂര്യപ്രകാശത്തെ തടഞ്ഞു. പ്രകാശസംശ്ലേഷണം നിലച്ചതോടെ സസ്യങ്ങൾ നശിച്ചു, സസ്യഭുക്കുകളായ ദിനോസറുകളും തുടർന്ന് അവയെ ഭക്ഷിച്ചിരുന്ന മാംസഭുക്കുകളും ഒന്നൊന്നായി ഇല്ലാതായി. എന്നാൽ ഈ നിശബ്ദതയ്ക്ക് താഴെ, ചാരത്തിനടിയിൽ ജീവൻ അതിന്റെ അടുത്ത ശ്വാസം എടുക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.

വർഷങ്ങൾ നീണ്ട ആ ഇരുട്ടിന് ശേഷം സൂര്യപ്രകാശം മണ്ണിൽ പതിച്ചപ്പോൾ ആദ്യം പ്രതികരിച്ചത് പന്നൽച്ചെടികൾ (Ferns) ആയിരുന്നു. വായുവിൽ ഒഴുകിനടക്കുന്ന 'സ്പോറുകൾ' വഴി അതിവേഗം പടരാൻ കഴിയുന്ന ഇവ, തകർന്നടിഞ്ഞ ഭൂമിയെ വീണ്ടും പച്ചപ്പണിയിച്ചു. ശാസ്ത്രലോകം ഇതിനെ 'ഫേൺ സ്പൈക്ക്' (Fern Spike) എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഭൂമിയുടെ മുറിവുകളിൽ പ്രകൃതി തന്നെ കെട്ടിയ ഒരു ബാൻഡേജ് പോലെയായിരുന്നു ഈ പച്ചപ്പ്. ഈ പന്നൽച്ചെടികൾക്ക് പിന്നാലെ സസ്തനികൾ തങ്ങളുടെ സുരക്ഷിത താവളങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. ദിനോസറുകളുടെ കാലത്ത് വെറും എലികളുടെ വലിപ്പത്തിൽ രാത്രി മാത്രം പുറത്തിറങ്ങിയിരുന്ന നമ്മുടെ പൂർവ്വികർക്ക്, ഈ തകർന്ന ലോകം ഒരു വലിയ അവസരമായിരുന്നു. ശരീരത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ചൂട് നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്ന സസ്തനികൾക്ക് (Warm-blooded) ആ തണുപ്പിനെ അതിജീവിക്കാനും വേഗത്തിൽ പെരുകാനും സാധിച്ചു.

ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷം പിന്നീട് മറ്റൊരു മാറ്റത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. സ്ഫോടനങ്ങൾ വഴിയും കാട്ടുതീ വഴിയും പുറത്തുവന്ന കാർബൺ ഡൈ ഓക്സൈഡ് ഒരു പുതപ്പ് പോലെ ഭൂമിയെ മൂടി. ഇത് 'ഹരിതഗൃഹ പ്രഭാവത്തിന്' (Greenhouse Effect) കാരണമാവുകയും ഭൂമി കഠിനമായ ചൂടിലേക്ക് മാറുകയും ചെയ്തു. ഈ ഈർപ്പമുള്ള അന്തരീക്ഷത്തിൽ പൂക്കുന്ന സസ്യങ്ങൾ (Flowering Plants) ലോകമെമ്പാടും പടർന്നുപിടിച്ചു. ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി പച്ചയും തവിട്ടും നിറങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്ന ഭൂമിയിലേക്ക് ചുവപ്പും മഞ്ഞയും വയലറ്റും നിറങ്ങൾ കടന്നുവന്നു. ഇത് കേവലം ഒരു ഭംഗിയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സസ്യങ്ങളും പ്രാണികളും തമ്മിലുള്ള സഹകരണത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു. തേനിന് പകരമായി പരാഗണം നടത്തുന്ന ഈ പുതിയ രീതി ജീവന്റെ വൈവിധ്യം വർദ്ധിപ്പിച്ചു.

ദിനോസറുകളുടെ അഭാവത്തിൽ സസ്തനികൾ അതിവേഗം പരിണമിച്ചു. ചിലർ കരയിൽ ഭീമാകാരന്മാരായ ആനകളായും വേട്ടക്കാരായ സിംഹങ്ങളായും മാറി. മറ്റുചിലർ സമുദ്രത്തിലേക്ക് മടങ്ങി തിമിംഗലങ്ങളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. എന്നാൽ മഴക്കാടുകളുടെ ചില്ലകളിൽ മറ്റൊരു വിഭാഗം രൂപപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു—ആദ്യത്തെ പ്രൈമേറ്റുകൾ (Primates). കൈപ്പത്തികൾ ഉപയോഗിച്ച് വസ്തുക്കളെ മുറുകെ പിടിക്കാനും, രണ്ടു കണ്ണുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ദൂരവും ആഴവും കൃത്യമായി അളക്കാനും അവർ പഠിച്ചു. അവരുടെ തലച്ചോറ് വികസിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഈ പരിണാമമാണ് പിൽക്കാലത്ത് ആയുധങ്ങളും കലയും നഗരങ്ങളും നിർമ്മിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള മനുഷ്യരിലേക്ക് വഴിതുറന്നത്.

ഈ മഹാദുരന്തത്തിൽ എല്ലാ ദിനോസറുകളും മരിച്ചുപോയി എന്ന ധാരണ തെറ്റാണ്. തൂവലുകളുള്ള, വലിപ്പം കുറഞ്ഞ ഒരു വിഭാഗം ആ ആഘാതത്തെ അതിജീവിച്ചു. അവരെയാണ് നമ്മൾ ഇന്ന് പക്ഷികൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഇന്നത്തെ ഓരോ കുരുവിയിലും മൈനയിലും ടി-റെക്സിന്റെയും വെലോസിറാപ്റ്ററിന്റെയും പാരമ്പര്യം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. ഭൂമിയെ വിറപ്പിച്ചിരുന്ന ഭീമാകാരന്മാരുടെ വംശം ഇന്ന് പ്രഭാതങ്ങളിൽ പാട്ടുപാടുന്ന പക്ഷികളായി നമ്മുടെ ചുറ്റും ജീവിക്കുന്നു.

വംശനാശം എന്നത് വെറുമൊരു അന്ത്യമല്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയുടെ ഒരു തിരുത്തിയെഴുത്താണ്. പഴയ നിയമങ്ങൾ മാറ്റാനും പുതിയതും കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണവുമായ ജീവരൂപങ്ങൾക്ക് കടന്നുവരാനും അത് വഴിയൊരുക്കുന്നു. ശക്തികൊണ്ടായിരുന്നു ദിനോസറുകൾ ഭൂമി ഭരിച്ചിരുന്നതെങ്കിൽ, അവരുടെ പിൻഗാമികളായ നമ്മൾ ഭാവനയിലൂടെയും സഹകരണത്തിലൂടെയുമാണ് ലോകത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. ആറര കോടി വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ആകാശം കത്തിയമർന്ന ആ ഭീകരമായ രാത്രി ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, മനുഷ്യന്റെ ചരിത്രം ഒരുപക്ഷേ ഒരിക്കലും തുടങ്ങുമായിരുന്നില്ല.