ലെമൂറിയയും കുമാരിക്കണ്ടവും: സമുദ്രത്തിൻ്റെ ആഴങ്ങളിലെ നിഗൂഢ ചരിത്രവും ശാസ്ത്രവും

രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ കാടിനുള്ളിലെ മരച്ചില്ലകൾക്കിടയിലൂടെ തിളങ്ങുന്ന വലിയ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ നിങ്ങൾ സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? ഒരു പ്രേത ജീവിയെപ്പോലെ ഇരുളിൽ മാത്രം പുറത്തിറങ്ങുന്ന, വട്ടക്കണ്ണുകളുള്ള ഒരു വിചിത്ര ജീവിയുണ്ട്. അതിന്റെ പേരാണ് ലെമൂർ. ആഫ്രിക്കൻ തീരത്തിനടുത്തുള്ള മഡഗാസ്കർ എന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട ദ്വീപിലാണ് ഈ കുഞ്ഞു ജീവികളെ ഏറ്റവും കൂടുതലായി കാണാൻ സാധിക്കുന്നത്. എന്നാൽ കൗതുകകരമായ ഒരു കാര്യമുണ്ട്, ലോകം ഇന്നുവരെ കേട്ടിട്ടുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും വലിയൊരു ഭൂമിശാസ്ത്ര നിഗൂഢതയുടെ താക്കോൽ സൂക്ഷിക്കുന്നത് അത്ര വലിയ ശരീരബലമൊന്നുമില്ലാത്ത ഈ കുഞ്ഞു ജീവിയാണ്.

നമുക്കൊന്ന് ഭൂമിയുടെ ഭൂപടം എടുത്തു പരിശോധിച്ച് നോക്കാം. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ നമുക്ക് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാകാത്ത വലിയൊരു ചോദ്യചിഹ്നം ആ മാപ്പിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ ദൂരത്തിൽ അതിവിശാലമായ മഹാസമുദ്രങ്ങളാൽ വേർപെടുത്തപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന നാല് വ്യത്യസ്ത പ്രദേശങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുക. തെക്കേ ഇന്ത്യ, മഡഗാസ്കർ, ആഫ്രിക്കൻ വൻകര, പിന്നെ ഇന്തോനേഷ്യൻ ദ്വീപുകൾ. പരസ്പരം യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന ഈ നാല് ഇടങ്ങളിലും ഒരേ കുടുംബത്തിൽപ്പെട്ട ഈ വിചിത്ര ജീവിയുടെ സാന്നിധ്യമുണ്ട്. ഈ ജീവിയാണ് നമ്മൾ പറയാൻ പോകുന്ന നിഗൂഢ കഥയിലെ ആദ്യത്തെ വലിയ തെളിവ്.

ഇവിടെയാണ് ശാസ്ത്ര ലോകം തല പുകച്ച ആ വലിയ ചോദ്യം വരുന്നത്. ഈ ജീവിക്ക് ആകാശത്തിലൂടെ പറക്കാനുള്ള ചിറകുകളില്ല. ഇനിയിപ്പോൾ അതിവിശാലമായ ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിലെ കൂറ്റൻ തിരമാലകളെ നീന്തിക്കടക്കാനുള്ള ശാരീരിക ശേഷി ഇവയ്ക്കുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ അതിനുമില്ല. അങ്ങനെയെങ്കിൽ, ചിറകോ നീന്തൽ ശേഷിയോ ഇല്ലാത്ത ഈ കുഞ്ഞു ജീവി അതിവിശാലമായ ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിന് അക്കരെയിക്കരെയുള്ള ഈ വൻകരകളിൽ ഒരേസമയം എങ്ങനെ എത്തിച്ചേർന്നു? പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ശാസ്ത്രജ്ഞരെ സംബന്ധിച്ച് ഇതൊരു വലിയ കടങ്കഥയായിരുന്നു.

നമുക്ക് ദൂരമൊന്ന് കണക്കാക്കി നോക്കാം. ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് മഡഗാസ്കറിലേക്ക് മാത്രം ഏകദേശം നാലായിരത്തിലധികം കിലോമീറ്റർ ദൂരമുണ്ട്. മഡഗാസ്കർ എന്ന് പറയുന്നത് പൂർണ്ണമായും കടലിനാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരു ദ്വീപ് രാഷ്ട്രമാണ്. അവിടെനിന്ന് വീണ്ടും പടിഞ്ഞാറോട്ട് സഞ്ചരിച്ചാലേ ആഫ്രിക്കൻ വൻകരയിലെത്തൂ. ഇനി ഒരു വാദത്തിന് ഇവ കടൽ വഴിയിലല്ലാതെ കരയിലൂടെ നടന്ന് വൻകരകൾ താണ്ടിയതാണെന്ന് കരുതിയാലോ? അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ആഫ്രിക്കയിൽ നിന്ന് വടക്കോട്ട് സഞ്ചരിച്ച്, സഹാറ മരുഭൂമിയുടെ കഠിനമായ ചൂടും താണ്ടി, അറേബ്യൻ ഉപദ്വീപ് വഴി ഇറാനും അഫ്ഗാനിസ്ഥാനും പാകിസ്ഥാനും കടന്ന്, ഹിമാലയത്തിന് താഴെക്കൂടി വേണം ഇന്ത്യയിലെത്താൻ! അവിടെനിന്ന് വീണ്ടും ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ തെക്കോട്ട് നടന്നാലേ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെത്തൂ. ഇത്രയും വലിയൊരു ദൂരം ഈ കുഞ്ഞു ജീവികൾ തലമുറകളായി സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ആ വഴിയിലൊന്നുപോലും ഇവയുടെ ഫോസിലുകളോ മറ്റ് അടയാളങ്ങളോ എന്തുകൊണ്ട് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എന്ന ചോദ്യം നമ്മൾ ചിന്തിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്.

തീർന്നില്ല, ഇതൊരു ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമായിരുന്നില്ല. ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ കണ്ടെത്തിയ അതേ ഇനം ദിനോസർ ഫോസിലുകൾ ആഫ്രിക്കൻ മണ്ണിലും കണ്ടെത്തി. ഗ്ലോസോപ്റ്റെറിസ് എന്ന് വിളിക്കുന്ന പുരാതന സസ്യങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഓസ്‌ട്രേലിയയിലും ഇന്ത്യയിലും മഡഗാസ്കറിലും അന്റാർട്ടിക്കയിലും ഒരുപോലെ കാണപ്പെട്ടു. അതിലുപരിയായി, ഈ വൻകരകളിലെ പാറക്കൂട്ടങ്ങളുടെ രാസഘടനയും കാലപ്പഴക്കവും ഒരേ സ്വഭാവമുള്ളതായിരുന്നു. എന്നാൽ ആയിരത്തി എണ്ണൂറുകളിൽ ശാസ്ത്രലോകം വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് വൻകരകൾ എന്നും അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നും, സമുദ്രങ്ങൾ എന്നും മാറ്റമില്ലാതെ നിലനിന്നിരുന്നുവെന്നുമാണ്. അപ്പോൾപ്പിന്നെ ചിറകില്ലാത്ത ഈ ജീവികളും സസ്യങ്ങളും എങ്ങനെ സമുദ്രങ്ങൾ കടന്ന് ടെലിപോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടു?

ഈ നിഗൂഢതയ്ക്ക് ഉത്തരം നൽകാൻ ആയിരത്തി എണ്ണൂറ്റി അറുപത്തിനാലിൽ ഫിലിപ്പ് സ്ക്ലേറ്റർ എന്ന ബ്രിട്ടീഷ് സുവോളജിസ്റ്റ് ഒരു വിപ്ലവകരമായ സിദ്ധാന്തം മുന്നോട്ടുവെച്ചു. മഡഗാസ്കറിൽ മുപ്പതിലധികം വ്യത്യസ്ത ഇനം ലെമൂറുകൾ ഉള്ളപ്പോൾ, ആഫ്രിക്കയിൽ പത്തോ പന്ത്രണ്ടോ ഇനങ്ങളും, ഇന്ത്യയിലും മലേഷ്യയിലും ഇവയുടെ കുടുംബത്തിൽപ്പെട്ട ലോറിസുകളും മാത്രമാണ് ഉള്ളത്. സ്ക്ലേറ്റർ പറഞ്ഞു, നമ്മൾ കാണുന്ന ഇന്നത്തെ ലോക ഭൂപടം തെറ്റാണ്! പണ്ട് ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിന് നടുവിൽ ഇന്ത്യയെയും മഡഗാസ്കറിനെയും ആഫ്രിക്കയെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു കൂറ്റൻ വൻകര ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വലിയ കരപ്പാലം പോലെ കിടന്നിരുന്ന ആ ഭൂപ്രദേശത്തിലൂടെയാണ് ലെമൂറുകൾ നടന്നുപോയത്. പിന്നീട് ചരിത്രത്തിന്റെ ഏതോ ഘട്ടത്തിൽ ആ കൂറ്റൻ വൻകര സമുദ്രത്തിനടിയിലേക്ക് താഴ്ന്നുപോയി. ലെമൂറുകളുടെ ഓർമ്മയ്ക്കായി അദ്ദേഹം ആ സാങ്കൽപ്പിക വൻകരയ്ക്ക് 'ലെമൂറിയ' എന്ന് പേരിട്ടു.

ഇന്ന് ആധുനിക ശാസ്ത്രത്തിന് കൃത്യമായി അറിയാം, ലെമൂറുകളുടെ വിതരണം വിശദീകരിക്കാൻ കടലിനടിയിൽ മുങ്ങിപ്പോയ ഒരു വൻകരയുടെ ആവശ്യമില്ല എന്ന്. മരക്കഷ്ണങ്ങളും ചെടികളും കൂട്ടിയിണക്കപ്പെട്ടുണ്ടാകുന്ന പ്രകൃതിദത്തമായ തിട്ടകളിൽ പെട്ട് സമുദ്രപ്രവാഹങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകി പുതിയ ദ്വീപുകളിലെത്തുന്ന 'ഐലൻഡ് റാഫ്റ്റിംഗ്' എന്ന പ്രക്രിയയിലൂടെയും, വൻകരകളുടെ സ്ഥാനചലനം അഥവാ പ്ലേറ്റ് ടെക്റ്റോണിക്സ് വഴിയുമാണ് ഇവ വ്യാപിച്ചതെന്ന് ശാസ്ത്രം തെളിയിച്ചു കഴിഞ്ഞു. എങ്കിലും, അക്കാലത്ത് സ്ക്ലേറ്ററുടെ ഈ വാദം ലോകത്തെ ആകെ ഞെട്ടിച്ച ഒന്നായിരുന്നു.

ഇവിടെയാണ് കഥയിലെ അടുത്ത രസകരമായ ഘട്ടം ആരംഭിക്കുന്നത്. ലണ്ടനിലിരുന്ന് വിദേശ ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഭൂപടത്തിൽ വരച്ചുണ്ടാക്കിയ ആ സാങ്കൽപ്പിക വൻകരയെക്കുറിച്ച്, അതിനും എത്രയോ നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപേ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ, തമിഴ് മണ്ണിൽ ഒരു ജനത വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ അവരുടെ കഥകളിൽ കുരങ്ങന്മാരായിരുന്നില്ല നായകന്മാർ, മറിച്ച് പ്രതാപശാലികളായ പാണ്ഡ്യ രാജാക്കന്മാരും ഐശ്വര്യപൂർണ്ണമായ വലിയ നാഗരികതകളുമായിരുന്നു! ശാസ്ത്രലോകം അതിനെ ലെമൂറിയ എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ, നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള തമിഴ് ഗ്രന്ഥങ്ങൾ അതിനെ വിളിച്ചത് 'കുമാരിക്കണ്ടം' എന്നായിരുന്നു.

സ്ക്ലേറ്റർ ലെമൂറിയ എന്ന പേര് മുന്നോട്ടുവെച്ചതോടെ പാശ്ചാത്യ ലോകത്തെ ചിന്തകൾ വേഗത്തിൽ മാറിമറിഞ്ഞു. വെറുമൊരു കുരങ്ങൻ നടന്നുപോയ വഴി എന്നതിൽ നിന്ന് മാറി, മനുഷ്യവംശത്തിന്റെ ആദിമ ഉത്ഭവം തന്നെ ഈ മുങ്ങിപ്പോയ വൻകരയിലാണെന്ന തരത്തിൽ പുതിയ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ഉയർന്നുതുടങ്ങി. ഇതിനൊരു പ്രധാന കാരണക്കാരൻ ഏണസ്റ്റ് ഹാക്കൽ എന്ന ജർമ്മൻ ബയോളജിസ്റ്റാണ്. ചാൾസ് ഡാർവിന്റെ പരിണാമ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ കടുത്ത ആരാധകനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. എന്നാൽ ഒരു കാര്യത്തിൽ മാത്രം ഹാക്കൽ ഡാർവിനോട് വിയോജിച്ചു. മനുഷ്യൻ ഉത്ഭവിച്ചത് ആഫ്രിക്കയിലാണെന്ന ഡാർവിന്റെ വാദം അംഗീകരിക്കാൻ ഹാക്കൽ തയ്യാറായില്ല. അദ്ദേഹം കിഴക്കോട്ട് കണ്ണോടിച്ചു. തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യയിലെ ഗിബ്ബണുകളെയും മറ്റ് കുരങ്ങുകളെയും കണ്ടപ്പോൾ, മനുഷ്യനും കുരങ്ങിനും ഇടയിലുള്ള ആ വിടവ് അഥവാ 'മിസ്സിംഗ് ലിങ്ക്' അവിടെയെവിടെയോ ആണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നി. അപ്പോഴാണ് സ്ക്ലേറ്ററുടെ മുങ്ങിപ്പോയ ലെമൂറിയ ഹാക്കലിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുന്നത്. ലെമൂറിയ വെറുമൊരു കരപ്പാലമല്ല, മറിച്ച് അതാണ് മനുഷ്യരാശിയുടെ യഥാർത്ഥ പറുദീസ അഥവാ ബൈബിളിൽ പറയുന്ന ഏദൻ തോട്ടം എന്ന് അദ്ദേഹം ഊഹിച്ചു. ആയിരത്തി എണ്ണൂറ്റി അറുപത്തിയെട്ടിൽ അദ്ദേഹം ഒരു മാപ്പ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിലെ ലെമൂറിയ എന്ന പോയിന്റിൽ നിന്നാണ് പന്ത്രണ്ട് തരം മനുഷ്യവംശങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് കുടിയേറിയതെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. എന്നാൽ modern ശാസ്ത്രീയ ഫോസിൽ തെളിവുകളൊന്നും ഹാക്കലിന്റെ ഈ സങ്കൽപ്പത്തെ പിന്തുണച്ചില്ല.

എന്നാൽ ശാസ്ത്രീയ നിഗമനങ്ങൾ അവിടെ നിൽക്കട്ടെ, സംഗതി നേരെ ഓക്കൾട്ടിസം അഥവാ നിഗൂഢശാസ്ത്രത്തിന്റെ കൈകളിലേക്ക് വീണു. തിയോസഫിക്കൽ സൊസൈറ്റിയുടെ സ്ഥാപകയായ മാഡം ഹെലീന ബ്ലാവാറ്റ്സ്കിയുടെ വരവോടെ ലെമൂറിയയുടെ കഥ ഒരു ശാസ്ത്ര ഫിക്ഷൻ സിനിമയെപ്പോലും തോൽപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലേക്ക് മാറി. തന്റെ 'സീക്രട്ട് ഡോക്ട്രിൻ' എന്ന പുസ്തകത്തിൽ മനുഷ്യ ചരിത്രത്തിൽ പലതരം 'റൂട്ട് റേസുകൾ' ഉണ്ടായിരുന്നതായി അവർ എഴുതിവെച്ചു. അതിൽ മൂന്നാമത്തെ റൂട്ട് റേസ് ജീവിച്ചിരുന്നത് ലെമൂറിയയിലാണത്രേ! ബ്ലാവാറ്റ്സ്കിയുടെ വിവരണമനുസരിച്ച് ഇവർ നമ്മളെപ്പോലുള്ള മനുഷ്യരായിരുന്നില്ല; പതിനഞ്ച അടി പൊക്കമുള്ള ഭീമന്മാരായിരുന്നു, മുട്ടയിടുന്നവരായിരുന്നു, നാല് കൈകളും തലയുടെ പിന്നിൽ മൂന്നാമതൊരു കണ്ണും ഉള്ളവരായിരുന്നു! ആ മൂന്നാം കണ്ണ് കൊണ്ടാണ് അവർക്ക് അതീന്ദ്രിയ ശക്തികൾ ലഭിച്ചിരുന്നതത്രേ. ദിനോസറുകളോടൊപ്പം ജീവിച്ച ഇവർ നശിച്ചത് വെള്ളപ്പൊക്കത്തിലല്ല, മറിച്ച് ഭീകരമായ അഗ്നിപർവ്വത സ്ഫോടനങ്ങളിലാണെന്നും അവർ തട്ടിവിട്ടു. കേൾക്കുമ്പോൾ തമാശയായി തോന്നാമെങ്കിലും, അന്നത്തെ തിയോസഫിക്കൽ വൃത്തങ്ങളിൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ ഇത് കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിച്ചു. വില്യം സ്കോട്ട് എലിയറ്റ് എന്നയാൾ തന്റെ അതീന്ദ്രിയ ദൃഷ്ടി ഉപയോഗിച്ച്, ഓസ്ട്രേലിയയും ആഫ്രിക്കയുടെ പകുതിയും വിഴുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ലെമൂറിയയുടെ ഒരു മാപ്പ് വരെ നിർമ്മിച്ചെടുത്തു!

എന്നാൽ, പാശ്ചാത്യരുടെ ഈ കെട്ടുകഥകൾക്ക് അപ്പുറത്ത്, യഥാർത്ഥ കുമാരിക്കണ്ടത്തെക്കുറിച്ച് അറിയണമെങ്കിൽ നമ്മൾ പുരാതന സംഘകാല കൃതികളിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടണം. തമിഴിലെ പ്രശസ്തമായ ശിലപ്പതികാരം പോലുള്ള കൃതികൾ വായിച്ചാൽ, കടൽ കയറി മണ്ണ് നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ജനതയുടെ വേദന നമുക്ക് തൊട്ടറിയാം. "പഹ്റുളി ആറ്റിക്കും കുമരി കോട്ടിക്കും ഇടൈ" എന്ന് തുടങ്ങുന്ന വരികളിൽ, പഹ്റുളി നദിക്കും കുമരി മലയ്ക്കും ഇടയിലുണ്ടായിരുന്ന പാണ്ഡ്യന്മാരുടെ വലിയൊരു ഭൂവിഭാഗത്തെ ക്രൂരമായ കടൽ വിഴുങ്ങിയതായി വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ട്. കടൽ കയറി സ്വന്തം മണ്ണ് നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ, അതിന് പകരമായി വടക്കോട്ട് പട നയിച്ച് ഗംഗയും ഹിമാലയവും വരെ കീഴടക്കാൻ പോയ പാണ്ഡ്യ രാജാക്കന്മാരുടെ വീരകഥകൾ 'കലിത്തൊകൈ' എന്ന കൃതിയിലും വിവരിക്കുന്നുണ്ട്.

പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന അടിയാർക്ക്നല്ലാർ എന്ന പണ്ഡിതൻ, കടലെടുത്തുപോയ ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ കൃത്യമായ കണക്കുകൾ അവതരിപ്പിച്ചു. ഇന്നത്തെ കന്യാകുമാരിക്ക് തെക്ക് നാൽപ്പത്തിയൊൻപത് നാടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവത്രേ! ഏഴ് തെങ്ങ് നാടുകൾ, ഏഴ് മണൽ നാടുകൾ, ഏഴ് മലനാടുകൾ എന്നിങ്ങനെ വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന വലിയൊരു ഭൂപ്രദേശമായിരുന്നു അത്. പഹ്റുളി എന്ന നദിയിൽ സ്വർണ്ണ ഖനികൾ ഉണ്ടായിരുന്നതായും, കുമാരി മലനിരകളിൽ നിന്ന് അമൂല്യമായ രത്നങ്ങൾ ലഭിച്ചിരുന്നതായും സംഘകാല കവിതകൾ വർണ്ണിക്കുന്നു.

തമിഴ് സാഹിത്യ ചരിത്രത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണ് 'മുച്ചംഗം' അഥവാ മൂന്ന് തമിഴ് സംഘങ്ങളുടെ ചരിത്രം. പുരാതന പണ്ഡിതരുടെ വിവരണമനുസരിച്ച്, ആദ്യത്തെ സംഘം അഥവാ 'മുതൽ സംഘം' നടന്നത് തെന്മധുര എന്ന കടലെടുത്തുപോയ നഗരത്തിൽ വെച്ചാണ്. നാലായിരത്തി നാനൂറ്റി നാൽപ്പത് വർഷത്തോളം ഇത് നീണ്ടുനിന്നുവെന്നും, ശിവനും മുരുകനും അഗസ്ത്യ മുനിയും അടക്കമുള്ളവർ ഇതിൽ പങ്കെടുത്തുവെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ, സംഘകാലം കഴിഞ്ഞ് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം, എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നക്കീരർ എഴുതിയ 'ഇറൈയനാർ അകപ്പൊരുൾ' എന്ന വ്യാഖ്യാനത്തിലൂടെയാണ് ഈ കണക്കുകൾ നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നത്. അയ്യായിരം വർഷത്തെ കാലയളവ് എന്നത് ചരിത്രപരമായി അതിശയോക്തിയാണെങ്കിലും, ഒരു വലിയ നഗരവും അവിടുത്തെ മഹത്തായ സാഹിത്യ ശേഖരവും കടലെടുത്തുപോയി എന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തെയാണ് ഈ കഥ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്.

ആദ്യ സംഘം കടലെടുത്തതോടെ പാണ്ഡ്യന്മാർ ആസ്ഥാനം കിഴക്കൻ തീരത്തെ കപാടപുരത്തേക്ക് മാറ്റി. അവിടെവെച്ചാണ് രണ്ടാമത്തെ സംഘം അഥവാ 'ഇടൈ സംഘം' നടന്നത്. തമിഴിലെ ഏറ്റവും പഴയ വ്യാകരണ ഗ്രന്ഥമായ 'തൊൽകാപ്പിയം' രചിക്കപ്പെട്ടത് ഈ കാലത്താണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഒരു ഭാഷയ്ക്ക് ഇത്രയും അപാരമായ വ്യാകരണ ഗ്രന്ഥം ഉണ്ടാകണമെങ്കിൽ, ആ ഭാഷ അതിനും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപേ പരിഷ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കണം എന്നത് വ്യക്തമാണ്. പിന്നീട് കപാടപുരവും കടൽ വിഴുങ്ങിയതോടെ, തമിഴ് ജനത വീണ്ടും വടക്കോട്ട് പലായനം ചെയ്യുകയും, ഇന്നത്തെ മധുരയിൽ 'കടൈ സംഘം' അഥവാ മൂന്നാം സംഘം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ബി.സി 300 മുതൽ എ.ഡി 300 വരെയുള്ള ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഇന്നുനമുക്ക് ലഭ്യമായ പുറനാനൂറ്, അകനാനൂറ് തുടങ്ങിയ സംഘകാല കൃതികൾ രചിക്കപ്പെടുന്നത്.

സമീപകാലത്ത് തമിഴ്നാട്ടിലെ കീഴടിയിലും ആദിചെനല്ലൂരിലും നടന്ന ഖനനങ്ങൾ, ദക്ഷിണേന്ത്യൻ നഗര നാഗരികത ബി.സി ആറാം നൂറ്റാണ്ടിനും അപ്പുറത്തേക്ക് നീളുന്നതാണെന്ന് തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതായത് വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ ഗംഗാതട നാഗരികതയോളം തന്നെ പഴക്കമുള്ള ഒന്നായിരുന്നു ഇവിടുത്തെ സംസ്കാരവും. കന്യാകുമാരിക്ക് തെക്കോട്ട് വലിയൊരു ഭൂഖണ്ഡം ഇല്ലെങ്കിൽപോലും, കിലോമീറ്ററുകളോളം പരന്നുകിടന്നിരുന്ന വലിയൊരു കരഭൂമി കടലെടുത്തുപോയിട്ടുണ്ട് എന്നത് ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.

ഇവിടെയാണ് കൊളോണിയൽ കാലഘട്ടത്തിലെ അടുത്ത രസകരമായ ട്വിസ്റ്റ് ഉണ്ടാകുന്നത്. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഇംഗ്ലീഷ് വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ തമിഴ് പണ്ഡിതന്മാർ, പാശ്ചാത്യർ എഴുതിയ ലെമൂറിയ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ വായിച്ചപ്പോൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. വി.ജി. സൂര്യനാരായണ ശാസ്ത്രി (പരിതിമാൽ കലൈഞ്ജർ) തന്റെ 'തമിഴ് മൊഴി വരലാറു' എന്ന പുസ്തകത്തിൽ കുമാരിക്കണ്ടത്തിന് പകരമായി 'ലെമൂറിയ' എന്ന വാക്ക് ആദ്യമായി ഉപയോഗിച്ചു. പിന്നീട് ദേവനേയ പാവാനർ എന്ന പണ്ഡിതൻ, കുമാരിക്കണ്ടമാണ് മനുഷ്യ നാഗരികതയുടെ ഉത്ഭവ കേന്ദ്രമെന്നും തമിഴാണ് ലോകത്തിലെ ആദ്യ ഭാഷയെന്നും വാദിച്ചു. സായിപ്പന്മാർ പറഞ്ഞ ലെമൂറിയ തന്നെയാണ് തങ്ങളുടെ പുരാതന കുമാരിക്കണ്ടം എന്ന് തമിഴ് പണ്ഡിതന്മാർ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. എന്നാൽ വാസ്തവത്തിൽ ബ്ലാവാറ്റ്സ്കിയുടെ ഭീമൻ കുരങ്ങന്മാരും തമിഴ് കവികളുടെ പ്രതാപശാലികളായ പാണ്ഡ്യ രാജാക്കന്മാരും തമ്മിൽ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലായിരുന്നു.

പക്ഷേ, ആധുനിക ശാസ്ത്രം ഇതിനെയൊക്കെ എങ്ങനെയാണ് നോക്കിക്കാണുന്നത്? ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി പന്ത്രണ്ടിൽ ആൽഫ്രഡ് വെഗനർ എന്ന ജർമ്മൻ ശാസ്ത്രജ്ഞൻ 'കോണ്ടിനെന്റൽ ഡ്രിഫ്റ്റ്' അഥവാ വൻകരകളുടെ സ്ഥാനചലന സിദ്ധാന്തം അവതരിപ്പിച്ചു. ലോക ഭൂപടം ഒരു 'ജിഗ്‌സോ പസിൽ' പോലെയാണെന്ന് അദ്ദേഹം നിരീക്ഷിച്ചു. സൗത്ത് അമേരിക്കയുടെ കിഴക്കേ അറ്റവും ആഫ്രിക്കയുടെ പടിഞ്ഞാറേ അറ്റവും കൂട്ടിച്ചേർത്താൽ അവ കൃത്യമായി ഒട്ടിയിരിക്കും! വൻകരകൾ കടലിലേക്ക് മുങ്ങിപ്പോയതല്ല, മറിച്ച് ഒരു വലിയ തടിക്കഷ്ണം വെള്ളത്തിൽ പൊങ്ങിപ്പഴകുന്നതുപോലെ, അവ മാഗ്മയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ തെന്നി മാറുകയായിരുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു. പണ്ട് ഭൂമിയിലെ എല്ലാ വൻകരകളും 'പാഞ്ചിയ' എന്ന ഒരൊറ്റ ഭൂഖണ്ഡമായിരുന്നു. പിന്നീട് അവ പൊട്ടിപ്പിരിഞ്ഞ് നീങ്ങി. ഇന്ത്യ, മഡഗാസ്കർ, അന്റാർട്ടിക്ക, ആഫ്രിക്ക എന്നിവയൊക്കെ 'ഗോണ്ട്വാന ലാൻഡ്' എന്ന കൂറ്റൻ കരഭൂമിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. തൊണ്ണൂറ് ദശലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപാണ് ഇന്ത്യ മഡഗാസ്കറിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട് വടക്കോട്ട് സഞ്ചരിച്ച് ഏഷ്യയുമായി കൂട്ടിയിടിക്കുന്നത്.

ഭൂശാസ്ത്രപരമായി, വൻകരകൾ നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത് ഗ്രാനൈറ്റ് പോലുള്ള സാന്ദ്രത കുറഞ്ഞ പാറകൾ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ 'കോണ്ടിനെന്റൽ ക്രസ്റ്റ്' കൊണ്ടാണ്. എന്നാൽ സമുദ്രത്തിന്റെ അടിത്തട്ട് സാന്ദ്രതയേറിയ ബസാൾട്ട് പാറകൾ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ 'ഓഷ്യാനിക് ക്രസ്റ്റ്' ആണ്. ഫിസിക്സ് പ്രകാരം, ഭാരം കുറഞ്ഞ ഒരു വൻകരയ്ക്ക് ഒരിക്കലും സമുദ്രത്തിനടിയിലേക്ക് പൂർണ്ണമായി താഴ്ന്നുപോയി അപ്രത്യക്ഷമാകാൻ കഴിയില്ല. ഒരു മരക്കഷ്ണം വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങാത്തതുപോലെയാണിത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിൽ ലെമൂറിയ എന്നൊരു വലിയ വൻകര മുങ്ങിപ്പോയി എന്ന ഫിലിപ്പ് സ്ക്ലേറ്ററുടെ വാദം ശാസ്ത്രീയമായി തെറ്റാണെന്ന് തെളിഞ്ഞു.

എന്നാൽ ശാസ്ത്രം കഥ ഇവിടെയും അവസാനിപ്പിച്ചില്ല! രണ്ടായിരത്തി പതിമൂന്നിലും പതിനേഴിലും മൗറീഷ്യസ് ദ്വീപിന് സമീപം ലൂയിസ് അഷ്വാൾ എന്ന ജിയോളജിസ്റ്റിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ഗവേഷണത്തിൽ, ഒൻപത് മില്യൺ വർഷം മാത്രം പഴക്കമുള്ള അഗ്നിപർവ്വത ലാവയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് മുന്നൂറ് കോടി വർഷം പഴക്കമുള്ള 'സിർക്കോൺ ക്രിസ്റ്റലുകൾ' കണ്ടെത്തി! ആ ദ്വീപിന്റെ അടിയിൽ, അഗാധമായ ആഴങ്ങളിൽ പണ്ട് എപ്പോഴോ തകർന്നുപോയ ഒരു പുരാതന വൻകരയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ കണ്ടെത്തി. ഇതിനെ അവർ 'മൗറീഷ്യ' എന്ന് വിളിച്ചു. അതായത് വൻകരകൾ വേർപെട്ടുപോകുമ്പോൾ, ചില ചെറിയ ഭാഗങ്ങൾ പൊട്ടിമാറി കടലിനടിയിലായി 'മൈക്രോ കോണ്ടിനെന്റുകളായി' നിലനിൽക്കാം!

ഇനി തമിഴരുടെ കുമാരിക്കണ്ടത്തിലേക്ക് വരാം. ഇരുപതിനായിരം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, അതായത് 'ഐസ് ഏജ്' അഥവാ മഞ്ഞുയുഗത്തിൽ, ഭൂമിയിലെ വെള്ളമത്രയും ധ്രുവങ്ങളിൽ മഞ്ഞായി ഉറഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു. അന്ന് സമുദ്രനിരപ്പ് ഇന്നത്തെക്കാൾ നൂറ്റി ഇരുപത് മീറ്റർ താഴെയായിരുന്നു! ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ, കടലിൽ നിന്ന് നൂറ്റി ഇരുപത് മീറ്റർ വെള്ളം മാറിയാൽ ഇന്ത്യയുടെ ഭൂപടം എങ്ങനെയിരിക്കും? അന്ന് ഇന്ത്യയും ശ്രീലങ്കയും ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന് കിടക്കുകയായിരുന്നു. കന്യാകുമാരിക്ക് തെക്കോട്ട് വിശാലമായ കരപ്രദേശം കിലോമീറ്ററുകളോളം നീണ്ടു കിടന്നിരുന്നു. ഇതിനെ ശാസ്ത്രീയമായി 'കോണ്ടിനെന്റൽ ഷെൽഫ്' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. യൂറോപ്പിലെ ഡോഗർലാൻഡും തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യയിലെ സുന്ദാലാൻഡും പോലെ, മനുഷ്യർ അധിവസിച്ചിരുന്ന പച്ചപ്പുള്ള ഒരു പ്രദേശമായിരുന്നു അത്.

12,000 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മഞ്ഞുയുഗം അവസാനിച്ചതോടെ, മഞ്ഞുപാളികൾ വൻതോതിൽ ഉരുകി സമുദ്രനിരപ്പ് വേഗത്തിൽ ഉയർന്നു. ശാസ്ത്രം ഇതിനെ 'മെൽറ്റ് വാട്ടർ പൾസ്' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. പോരാത്തതിന്, രണ്ടായിരത്തി ആറിൽ ഗവേഷകർ മുന്നോട്ടുവെച്ച 'ബുർക്കിൾ ക്രേറ്റർ' ഹൈപ്പോത്തിസിസ് അനുസരിച്ച്, അയ്യായിരം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിൽ ഒരു വലിയ ഉൽക്ക വീഴുകയും അത് ഭീമാകാരമായ മെഗാ സുനാമികൾക്ക് കാരണമാവുകയും ചെയ്തിരിക്കാം. തങ്ങളുടെ കൺമുന്നിൽ വെച്ച് സ്വന്തം നാട് കടൽ വിഴുങ്ങുന്നത് കണ്ട മനുഷ്യർ ജീവനും കൊണ്ട് വടക്കോട്ട് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ട ആ ദുരന്തത്തിന്റെ ഓർമ്മകളാണ് തമിഴ് സംഘകാല കവിതകളിൽ 'കടൽ വിഴുങ്ങിയ കുമാരിക്കണ്ടമായി' നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത്.

ഇതിന് തെളിവുണ്ടോ എന്ന് ചോദിക്കുന്നവർക്ക് മുന്നിലേക്കാണ് 'പൂമ്പുഹാർ' അഥവാ കാവേരിപ്പൂമ്പട്ടിനം കടന്നുവരുന്നത്. ശിലപ്പതികാരത്തിൽ വർണ്ണിക്കുന്ന ഈ വലിയ തുറമുഖ നഗരം കടലെടുത്തുപോയതാണ്. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി തൊണ്ണൂറുകളിൽ നാഷണൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ഓഷ്യാനോഗ്രഫി പൂമ്പുഹാറിന് സമീപം നടത്തിയ തിരച്ചിലിൽ, ഇരുപത്തി മൂന്ന് മീറ്റർ ആഴത്തിൽ പുരാതന നിർമ്മിതികളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അത്യാധുനിക സോണാർ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് അവിടെ വീണ്ടും ആഴത്തിലുള്ള ഗവേഷണങ്ങൾ നടക്കുകയാണ്. അതുപോലെ തന്നെയാണ് രാമസേതു അഥവാ ആദംസ് ബ്രിഡ്ജ്. മഞ്ഞുയുഗത്തിൽ സമുദ്രനിരപ്പ് കുറവായിരുന്നപ്പോൾ മനുഷ്യർക്ക് അതിലൂടെ നടന്നുപോകാമായിരുന്നു എന്നത് ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.

നമ്മൾ മനുഷ്യർ ഇന്ന് ചന്ദ്രനെയും ചൊവ്വയെയും കുറിച്ച് കൃത്യമായി പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ സ്വന്തം ഭൂമിയിലെ മഹാസമുദ്രങ്ങളുടെ അടിത്തട്ടിന്റെ വെറും അഞ്ച് ശതമാനം മാത്രമേ നമ്മൾ ഇന്നും മാപ്പ് ചെയ്തിട്ടുള്ളൂ എന്നതാണ് വലിയൊരു വിരോധാഭാസം! ബാക്കി തൊണ്ണൂറ്റഞ്ചു ശതമാനവും ഇന്നും വലിയൊരു ഇരുട്ടിലാണ്. പൂമ്പുഹാർ കണ്ടെത്തിയത് വെറും ഇരുപത്തി മൂന്ന് മീറ്റർ ആഴത്തിലാണ്, എന്നാൽ ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിന് ശരാശരി നാല് കിലോമീറ്റർ ആഴമുണ്ട്. ആ അഗാധമായ ആഴങ്ങളിൽ എന്തൊക്കെ അത്ഭുതങ്ങളാണ് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത്!

പണ്ട് മഞ്ഞുരുകി കടൽ കയറി കുമാരിക്കണ്ടത്തെ വിഴുങ്ങിയെങ്കിൽ, ഇന്ന് കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം കാരണം അതേ കടൽ വീണ്ടും തിരികെ വരികയാണ്. കൊച്ചിയും ചെന്നൈയും മുംബൈയുമൊക്കെ ഭാവിയിൽ മറ്റൊരു കുമാരിക്കണ്ടമായി മാറാൻ അധികകാലം വേണ്ടിവരില്ല. മിത്തുകൾ സ്മരണകളെ സംരക്ഷിക്കുമ്പോൾ, ശാസ്ത്രം ആ ഓർമ്മകളുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ പുനർനിർമ്മിക്കുന്നു. സമുദ്രം എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും ഒറ്റയടിക്ക് വെളിപ്പെടുത്തുന്നില്ല; അത് ചിലത് മായ്ച്ചുകളയുന്നു, ചിലത് ആഴങ്ങളിൽ സൂക്ഷിച്ചുവെക്കുന്നു. ആ രഹസ്യങ്ങൾ തേടിയുള്ള മനുഷ്യന്റെ യാത്ര ഇനിയും തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും.