പരിണാമത്തിന്റെ തെളിവ്. ഒന്നല്ല ഒരു കുന്നോളം

നമ്മുടെ സ്വന്തം കൈകളിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കിയാൽ കാണുന്ന അഞ്ച് വിരലുകളും അവയുടെ അഗ്രത്തിലെ നഖങ്ങളും സങ്കീർണ്ണമായ എല്ലുകളുടെ ഘടനയുമെല്ലാം ഒരു മഹാത്ഭുതമാണ്. അതിസൂക്ഷ്മമായ ശസ്ത്രക്രിയകൾ നടത്താനും മനോഹരമായ ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കാനും സംഗീതം സൃഷ്ടിക്കാനുമെല്ലാം പ്രാപ്തിയുള്ള ഈ അവയവം, നമ്മളെ ഇത്തരത്തിൽ മാറ്റിയെടുക്കാൻ പരിണാമം മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചതുപോലെ തോന്നും. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യം മറ്റൊന്നാണ്. ഇന്ന് നമ്മൾ അംബരചുംബികളായ നഗരങ്ങൾ പണിയാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഈ കൈകളുടെ അടിസ്ഥാന രൂപം രൂപപ്പെട്ടത് അറുപത്തിയാറ് ദശലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപാണ്. അന്ന് ദിനോസറുകളുടെ അന്ത്യത്തിന് ശേഷം തകർന്നടിഞ്ഞ ഒരു ലോകത്ത്, ഒരു മരത്തിന്റെ തൊലിയിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ചു കയറാനും ഇരയെ പിടിക്കാനും ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ മണ്ണിൽ മാളങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാനും വേണ്ടിയായിരുന്നു നമ്മുടെ പൂർവ്വികർക്ക് ഇത്തരമൊരു ഘടന ലഭിച്ചത്. ചാരത്തിൽ നിന്ന് ചിന്തയിലേക്ക് ഉയർന്നുവന്ന സസ്തനികളുടെ അതിജീവനത്തിന്റെ ഈ ചരിത്രം ആധുനിക ശാസ്ത്രം കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

പരിണാമം എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ പലരുടെയും മനസ്സിൽ തെളിയുന്നത് കുനിഞ്ഞു നടക്കുന്ന ഒരു കുരങ്ങൻ ക്രമേണ നിവർന്നു നിന്ന് മനുഷ്യനായി മാറുന്ന ഒരു ചിത്രമാണ്. ഒരു കോണിപ്പടി കയറുന്നതുപോലെ ലളിതമായ ഒന്നാണ് പരിണാമം എന്ന ഈ ധാരണ ശാസ്ത്രീയമായി തെറ്റാണ്. ജീവന്റെ ചരിത്രം ഒരു കോണിപ്പടിയല്ല, മറിച്ച് ലക്ഷക്കണക്കിന് ശാഖകളുള്ള ഒരു ഭീമാകാരമായ മരം പോലെയാണ്. ഇതിന്റെ ഭൂരിഭാഗം ചില്ലകളും കാലക്രമേണ നശിച്ചുപോയിട്ടുണ്ട്. നമ്മൾ കുരങ്ങന്മാരിൽ നിന്ന് വന്നവരാണെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ട് ഇന്നും കുരങ്ങന്മാർ നിലനിൽക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യം പലപ്പോഴും ഉയരാറുണ്ട്. വാസ്തവത്തിൽ മനുഷ്യൻ ഇന്നത്തെ കുരങ്ങന്മാരിൽ നിന്നല്ല പരിണമിച്ചത്. പകരം മനുഷ്യർക്കും ചിമ്പാൻസികൾക്കും ഗൊറില്ലകൾക്കും ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു പൊതുവായ പൂർവ്വികൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ പൂർവ്വികന്റെ സന്തതിപരമ്പരകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്ത വഴികളിലേക്ക് പിരിഞ്ഞുപോയ സഹോദരങ്ങളെപ്പോലെയാണ് (Cousins) നമ്മൾ.

ഭൂമിയിലെ ജീവജാലങ്ങളുടെ ഈ വൈവിധ്യത്തിന് പിന്നിൽ പ്രധാനമായും രണ്ട് നിയമങ്ങളാണുള്ളത്: മ്യൂട്ടേഷൻ (Mutation) അഥവാ ജനിതകമായ മാറ്റങ്ങൾ, നാച്ചുറൽ സെലക്ഷൻ (Natural Selection) അഥവാ പ്രകൃതിപരമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ്. പരിണാമം എപ്പോഴും 'മെച്ചപ്പെട്ട' ജീവികളെ നിർമ്മിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്, മറിച്ച് ഒരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ അതിജീവിക്കാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ മാറ്റങ്ങളെ നിലനിർത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. സാഹചര്യം മാറുമ്പോൾ അതിജീവനത്തിനുള്ള നിയമങ്ങളും മാറും. ദിനോസറുകൾ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായതോടെ സസ്തനികൾക്ക് മുന്നിൽ പുതിയൊരു ലോകം തുറക്കപ്പെട്ടു. ഈ പ്രതിഭാസത്തെ 'അഡാപ്റ്റീവ് റേഡിയേഷൻ' (Adaptive Radiation) എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന തൊഴിൽ മേഖലകളിലേക്ക് ആളുകൾ ഇരച്ചുകയറുന്നതുപോലെ, ദിനോസറുകൾ കയ്യടക്കിവെച്ചിരുന്ന കരയും കടലും ആകാശവുമെല്ലാം സസ്തനികൾ സ്വന്തമാക്കി. ചിലർ ആകാശത്തേക്ക് പറന്നുയർന്ന് വവ്വാലുകളായി മാറി, ചിലർ കടലിലേക്ക് തിരികെ നീന്തി തിമിംഗലങ്ങളായി, മറ്റു ചിലർ മരക്കൊമ്പുകളിലേക്ക് ചേക്കേറി നമ്മുടെ പൂർവ്വികരായ പ്രൈമേറ്റുകളായി മാറി.

ഈ ചരിത്രവസ്തുതകൾ നമ്മൾ എങ്ങനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു എന്നത് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. പാറകളിൽ നിന്നു ലഭിക്കുന്ന ഫോസിലുകളും ജനിതക കോഡുകളുമാണ് ഇതിന് തെളിവായിട്ടുള്ളത്. പാറകളുടെ പ്രായം കണക്കാക്കാൻ 'റേഡിയോമെട്രിക് ഡേറ്റിംഗ്' (Radiometric Dating) എന്ന സങ്കേതം ഉപയോഗിക്കുന്നു. പാറകളിലെ പൊട്ടാസ്യം-40 പോലുള്ള മൂലകങ്ങൾ കൃത്യമായ കാലയളവിൽ ആർഗൺ-40 ആയി മാറുന്നതിന്റെ അളവ് നോക്കിയാൽ ഭൂമിയുടെ പുരാതന ചരിത്രത്തിലെ തീയതികൾ നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാം. അതുപോലെ സമുദ്രത്തിലെ പുരാതന ജീവികളുടെ തോടുകളിൽ കാണുന്ന ഓക്സിജൻ ഐസോടോപ്പുകൾ (O-18) വിശകലനം ചെയ്താൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ഭൂമിയുടെ താപനില എത്രയായിരുന്നുവെന്ന് കണ്ടെത്താം. ഫോസിൽ പല്ലുകളിലെ കാർബൺ ഐസോടോപ്പുകൾ ആ ജീവി എന്ത് ഭക്ഷണമാണ് കഴിച്ചിരുന്നത് എന്ന് കൃത്യമായി പറഞ്ഞുതരും.

തിമിംഗലങ്ങളുടെയും കുതിരകളുടെയും പരിണാമ ചരിത്രം ഈ തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പടുത്തുയർത്തിയതാണ്. പാകിസ്ഥാനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച 50 ദശലക്ഷം വർഷം പഴക്കമുള്ള 'പാക്കിസീറ്റസ്' (Pakicetus) എന്ന ജീവിയുടെ ഫോസിൽ പഠിച്ചപ്പോൾ അതിന്റെ ചെവിയിലെ എല്ലിന് തിമിംഗലങ്ങളുടേതിന് സമാനമായ ഘടനയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ ജീവി ചെന്നായയെപ്പോലെ കരയിൽ നടക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു. പിന്നീട് ലഭിച്ച ഫോസിലുകളിൽ മൂക്ക് തലയുടെ മുകളിലേക്ക് മാറുന്നതും കരയിൽ നടക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന കാലുകൾ ഉപയോഗശൂന്യമായി മാറുന്നതും വ്യക്തമായി കാണാം. കുതിരകളുടെ കാര്യത്തിലും ഇതുതന്നെ സംഭവിച്ചു. 55 ദശലക്ഷം വർഷം മുൻപ് നായയുടെ വലിപ്പമുണ്ടായിരുന്ന 'ഹൈറാക്കോത്തീരിയം' (Hyracotherium) എന്ന ജീവി കാടുകളിലായിരുന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. എന്നാൽ ഭൂഖണ്ഡങ്ങൾ കൂട്ടിയിടിച്ച് ഹിമാലയം രൂപപ്പെട്ടതോടെ കാലാവസ്ഥ മാറുകയും കാടുകൾ പുൽമേടുകൾക്ക് വഴിമാറുകയും ചെയ്തു. തുറന്ന പുൽമേടുകളിൽ ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് അതിവേഗം ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ കുതിരകളുടെ വിരലുകൾ ഉറച്ച് ഒറ്റക്കുളമ്പായി പരിണമിച്ചു.

ഏകദേശം 56 ദശലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഭൂമി പെട്ടെന്ന് അതിഭയങ്കരമായി ചൂടുപിടിച്ച ഒരു കാലഘട്ടമുണ്ടായി. 'പേലിയോസീൻ-ഇയോസീൻ തെർമൽ മാക്സിമം' (PETM) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ കാലത്ത് വനങ്ങൾ ഭൂമിയിലുടനീളം പടർന്നുപിടിച്ചു. മരച്ചില്ലകൾക്കിടയിലെ ഈ ജീവിതം നമ്മുടെ പൂർവ്വികർക്ക് ചില പ്രത്യേക കഴിവുകൾ നൽകി. മരക്കൊമ്പുകൾക്കിടയിൽ ചാടുമ്പോൾ ദൂരം കൃത്യമായി അളക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന രീതിയിൽ കണ്ണുകൾ മുഖത്തിന്റെ മുൻഭാഗത്തേക്ക് മാറി. ഇത് 'സ്റ്റീരിയോസ്കോപ്പിക് വിഷൻ' (Stereoscopic Vision) അഥവാ ത്രിമാന കാഴ്ച നൽകി. വിരലുകൾക്ക് മരത്തിൽ മുറുകെ പിടിക്കാൻ പാകത്തിൽ കൂർത്ത നഖങ്ങൾക്ക് പകരം പരന്ന നഖങ്ങൾ വന്നു. കാഴ്ചശക്തിക്ക് പ്രാധാന്യം കൂടിയതോടെ ഗന്ധം തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവ് കുറയുകയും മുഖം പരന്നതാവുകയും ചെയ്തു. ഈ പുതിയ ലോകത്തെ വിവരങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്യാൻ തലച്ചോറ് കൂടുതൽ വികസിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ചുരുക്കത്തിൽ പരിണാമം എന്നത് കേവലം ഒരു ആകസ്മികതയല്ല, മറിച്ച് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രകൃതിയോട് ജീവൻ നടത്തുന്ന പൊരുത്തപ്പെടലാണ്. പ്രപഞ്ചം നമ്മെ ലക്ഷ്യമിട്ടല്ല സൃഷ്ടിച്ചത്, എന്നാൽ സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് സ്വയം മാറാനുള്ള കഴിവ് പരിണാമം നമുക്ക് നൽകി. 66 ദശലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ചാരത്തിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയ ആ യാത്ര കരയും കടലും ആകാശവും കടന്ന് ആഫ്രിക്കയിലെ പുൽമേടുകളിൽ എത്തിനിൽക്കുകയാണ്. ശരീരം നിവർന്നു നിൽക്കാനും സംസാരിക്കാനും സ്വപ്നം കാണാനുമുള്ള നമ്മുടെ കഴിവുകൾ ഈ യാത്രയിലെ അടുത്ത ഘട്ടങ്ങളായിരുന്നു. ആഫ്രിക്കയിലെ മരക്കൊമ്പുകളിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി നിവർന്നു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ ആ പൂർവ്വികരുടെ കഥയാണ് മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ അധ്യായം.