പരിണാമപരമായ പൊരുത്തക്കേട് - ആധുനിക ലോകത്തെ ശിലായുഗ മനുഷ്യർ

മനുഷ്യപരിണാമത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ പലരുടെയും മനസ്സിൽ തെളിയുന്നത് കുരങ്ങനിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് പടിപടിയായി പുരോഗമിച്ച് ഇന്നത്തെ ആധുനിക മനുഷ്യനിൽ എത്തിനിൽക്കുന്ന ഒരു നേർരേഖയാണ്. പരിണാമം എന്നത് ലക്ഷ്യബോധമുള്ള ഒരു എഞ്ചിനീയറെപ്പോലെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും നമ്മെ കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നും, നാം ഒരു പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ (Finished Product) എത്തിക്കഴിഞ്ഞു എന്നും പലരും കരുതുന്നു. എന്നാൽ ശാസ്ത്രീയമായി നോക്കിയാൽ ഇതൊരു തെറ്റിദ്ധാരണയാണ്. പരിണാമം എന്നത് മുൻകൂട്ടി പ്ലാൻ ചെയ്യുന്ന ഒരു എഞ്ചിനീയറെക്കാൾ, പ്രശ്നങ്ങൾ വരുമ്പോൾ മാത്രം ഇടപെടുന്ന, വളരെ പതുക്കെ പണിയെടുക്കുന്ന ഒരു എഡിറ്ററെപ്പോലെയാണ്. പ്രശസ്ത പരിണാമ ജീവശാസ്ത്രജ്ഞനായ റിച്ചാർഡ് ഡോക്കിൻസ് വിശേഷിപ്പിച്ചത് പോലെ ഇതൊരു 'ബ്ലൈൻഡ് വാച്ച്മേക്കർ' അഥവാ അന്ധനായ ഘടികാര നിർമ്മാതാവാണ്; കൃത്യമായ പ്ലാനില്ലാതെ, അപ്പപ്പോഴത്തെ അതിജീവനത്തിന് ആവശ്യമായ മാറ്റങ്ങൾ മാത്രം വരുത്തുന്ന ഒരു പ്രക്രിയ.

നമ്മൾ ഇന്ന് ജീവിക്കുന്ന ആധുനിക ലോകം, അതായത് ഇഷ്ടംപോലെ ഭക്ഷണവും സുരക്ഷിതമായ വീടുകളും ഡിജിറ്റൽ സൗകര്യങ്ങളുമുള്ള ഈ കാലഘട്ടം പരിണാമ ചരിത്രത്തിലെ കണ്ണിമവെട്ടുന്ന അത്രയും ചെറിയൊരു സമയം മാത്രമാണ്. കൃഷി കണ്ടുപിടിച്ചിട്ട് വെറും പതിനായിരം വർഷമേ ആയിട്ടുള്ളൂ എങ്കിൽ, വ്യാവസായിക വിപ്ലവം നടന്നിട്ട് രണ്ട് നൂറ്റാണ്ടേ ആകുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ നമ്മുടെ ശരീരം രൂപപ്പെട്ടത് ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്ന ശിലായുഗത്തിലാണ് (Pleistocene era). വേട്ടയാടിയും കിഴങ്ങുകൾ കുഴിച്ചെടുത്തും ജീവിച്ച ആ പഴയ ലോകത്താണ് നമ്മുടെ ഡിഎൻഎ ഇപ്പോഴും കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നത്. ഇതിനെയാണ് ശാസ്ത്രജ്ഞർ 'പരിണാമപരമായ പൊരുത്തക്കേട്' (Evolutionary Mismatch Hypothesis) എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ശിലായുഗത്തിലെ ശാരീരിക ഘടനയുമായി ആധുനിക നഗരങ്ങളിൽ ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്നതാണ് ഇന്ന് നാം നേരിടുന്ന ഒട്ടുമിക്ക ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾക്കും കാരണം.

ഈ പൊരുത്തക്കേടിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമാണ് ഇന്നത്തെ അമിതവണ്ണം അഥവാ ഒബീസിറ്റി (Obesity). മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ 99 ശതമാനം സമയത്തും നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഭീഷണി പട്ടിണിയായിരുന്നു. ഭക്ഷണം എപ്പോൾ കിട്ടും എന്ന് ഉറപ്പില്ലാത്ത ആ കാലത്ത്, കലോറി കൂടുതലുള്ള ആഹാരം കിട്ടുമ്പോൾ അത് പരമാവധി കഴിച്ചുതീർക്കുക എന്നതായിരുന്നു ബുദ്ധി. ഇത്തരത്തിൽ ആഹാരം കാണുമ്പോൾ അമിതമായി കഴിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന 'ഗോർജിങ് ജീൻ' (Gorging Gene) ഉള്ളവർക്കേ പട്ടിണിക്കാലത്തെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ. കൊഴുപ്പ് എന്നത് അക്കാലത്ത് ഒരു ലൈഫ് ഇൻഷുറൻസ് പോളിസി പോലെയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് പട്ടിണിക്കാലം വരുന്നില്ല. 24 മണിക്കൂറും മധുരവും കൊഴുപ്പും നമ്മുടെ വിരൽത്തുമ്പിലുണ്ട്. ഇല്ലാത്ത ക്ഷാമത്തെ ഭയപ്പെടുന്ന നമ്മുടെ പഴയ ജീനുകൾ ഇപ്പോഴും ഹൈ-കലോറി ഭക്ഷണങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ശരീരം കാണിക്കുന്ന ഈ 'അതിജീവന സൂപ്പർപവർ' ആധുനിക ലോകത്ത് പ്രമേഹമായും ഹൃദയരോഗമായും മാറുന്നു.

അരിസോണയിലെ പിമ ഇന്ത്യൻസ് (Pima Indians) എന്ന ഗോത്രവിഭാഗം ഇതിനൊരു വലിയ തെളിവാണ്. മരുഭൂമിയിലെ കടുത്ത വറുതിയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഇവരുടെ ശരീരം, കിട്ടുന്ന ഭക്ഷണത്തിലെ ഓരോ തരി ഊർജ്ജവും വലിച്ചെടുത്ത് കൊഴുപ്പായി സൂക്ഷിക്കാൻ പാകത്തിന് 'ത്രിഫ്റ്റി ജീൻ' (Thrifty Gene) വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു. വറുതിയെ നേരിടാൻ ഇത് അവരെ സഹായിച്ചു. എന്നാൽ ആധുനിക ഭക്ഷണരീതികൾ അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ, ഇതേ ജീനുകൾ അവരുടെ ശരീരത്തിൽ അമിതമായി കൊഴുപ്പ് അടിഞ്ഞുകൂടാനും ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ടൈപ്പ് 2 പ്രമേഹമുള്ളവരായി അവരെ മാറ്റാനും കാരണമായി. നമ്മുടെ ശരീരം തകരാറിലായതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് പുതിയ ലോകത്തെ കലോറി പ്രളയത്തിൽ നമ്മുടെ പഴയ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ പകച്ചുപോയതാണ് ഇതിന് കാരണം.

ശാരീരിക ഘടനയിലും നാം വലിയ വിട്ടുവീഴ്ചകൾ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. മനുഷ്യൻ രണ്ട് കാലിൽ നിവർന്നു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയത് (Bipedalism) കൈകൾ സ്വതന്ത്രമാക്കാനും തലച്ചോറിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കും സഹായിച്ചെങ്കിലും, അത് നമ്മുടെ ശരീരത്തിന് വലിയ ഭാരമായി. നാലുകാലിൽ നടക്കുന്ന മൃഗങ്ങളുടെ ഹൃദയവും തലച്ചോറും ഒരേ നിരപ്പിലായതുകൊണ്ട് രക്തം പമ്പ് ചെയ്യാൻ പ്രയാസമില്ല. എന്നാൽ കുത്തനെ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യനിൽ, ഗുരുത്വാകർഷണത്തിന് എതിരെ ഒന്നര മീറ്ററോളം ഉയരത്തിലേക്ക് രക്തം തള്ളിക്കയറ്റാൻ ഹൃദയത്തിന് വലിയ മർദ്ദം പ്രയോഗിക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഇതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യർക്ക് ഉയർന്ന രക്തസമ്മർദ്ദവും വെരിക്കോസ് വെയ്നും പൈൽസും ഒക്കെ ഉണ്ടാകുന്നത്. സിരകളിലെ വാൽവുകൾ തളരുന്നതും രക്തം കാലുകളിൽ കെട്ടിക്കിടക്കുന്നതും നാം നിവർന്നു നിൽക്കുന്നതിന്റെ പാർശ്വഫലങ്ങളാണ്.

നമ്മുടെ കോശങ്ങൾക്കുള്ളിലും ഈ പൊരുത്തക്കേട് കാണാം. കാൻസർ എന്ന രോഗത്തെ ഒരു 'ആഭ്യന്തര കലാപം' എന്ന് വിളിക്കാം. ശരീരത്തിലെ കോശങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുക എന്ന ധാരണ തെറ്റിച്ച്, ഒരു കോശം അനിയന്ത്രിതമായി പെരുക്കുന്നതാണ് കാൻസർ. വലിയ ശരീരമുള്ള ആനകൾക്കും തിമിംഗലങ്ങൾക്കും കോശങ്ങൾ കൂടുതലായതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ കാൻസർ വരേണ്ടതാണെങ്കിലും അവയ്ക്ക് കാൻസർ കുറവാണ് (Peto’s Paradox). കാരണം അവയ്ക്ക് ശക്തമായ ഡിഎൻഎ റിപ്പയർ ജീനുകളുണ്ട്. എന്നാൽ മനുഷ്യർ പ്രകൃതിയുടെ ഒരു 'ഷോർട്ട് ടേം ഇൻവെസ്റ്റ്മെന്റ്' ആണ്. പ്രത്യുൽപ്പാദന പ്രായം വരെ നമ്മളെ ജീവനോടെ നിലനിർത്തുക എന്നതിലപ്പുറം ആയുസ്സ് കൂട്ടാൻ പരിണാമം താല്പര്യം കാണിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് വാർദ്ധക്യത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ശരീരത്തിന്റെ റിപ്പയർ മെക്കാനിസങ്ങൾ പണി നിർത്തുന്നതും രോഗങ്ങൾ കൂടുന്നതും.

മനസ്സിന്റെ കാര്യത്തിലും ഈ പൊരുത്തക്കേട് രൂക്ഷമാണ്. ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി ഗോത്രങ്ങളിൽ കൂട്ടമായി ജീവിച്ചവരാണ് നമ്മൾ. പണ്ട് ഒറ്റപ്പെടുക എന്നാൽ മരണം എന്നായിരുന്നു അർത്ഥം. അതുകൊണ്ട് ഇന്നും ഏകാന്തത അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ നമ്മുടെ ശരീരം വിചാരിക്കുന്നത് നമ്മൾ വലിയൊരു അപകടത്തിലാണെന്നാണ്. ഇത് സ്ട്രെസ് ഹോർമോണുകൾ അമിതമായി ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടാനും ഹൃദയരോഗങ്ങൾക്കും വിഷാദരോഗത്തിനും കാരണമാകുന്നു. ആധുനിക നഗരങ്ങളിലെ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലും നാം അനുഭവിക്കുന്ന ഏകാന്തത നമ്മുടെ ജീനുകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു ജീവന്മരണ പോരാട്ടമാണ്. അതുപോലെ, അമിതമായ ശുചിത്വം നമ്മുടെ പ്രതിരോധ സംവിധാനത്തിന്റെ (Immune System) സ്വാഭാവിക പരിശീലനത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തി. ഇത് നമ്മുടെ ശരീരം സ്വന്തം കോശങ്ങളെ തന്നെ ആക്രമിക്കുന്ന ഓട്ടോ ഇമ്മ്യൂൺ രോഗങ്ങളിലേക്കും അലർജികളിലേക്കും നയിക്കുന്നു.

നമുക്ക് ചുറ്റും ഇന്ന് നടക്കുന്ന ഈ സംഭാഷണങ്ങളും പ്രശ്നങ്ങളും യഥാർത്ഥത്തിൽ പരിണാമം നൽകുന്ന സിഗ്നലുകളാണ്. നമ്മുടെ വിജയമാണ് നമ്മുടെ പരാജയമായി മാറുന്നത്. ബുദ്ധിശക്തി കൊണ്ട് നമ്മൾ ഉണ്ടാക്കിയ നാഗരികത നമ്മുടെ ശരീരത്തിന്റെ ജൈവികമായ താളത്തിന് അന്യമാണ്. ഇതിനുള്ള പരിഹാരം ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ജീനുകൾ മാറ്റുന്നതിനേക്കാൾ, നമ്മുടെ സാഹചര്യം മാറ്റുന്നതാകാം. നമ്മുടെ പൂർവ്വികർക്ക് പരിചിതമായ രീതിയിൽ ശാരീരിക അധ്വാനം കൂട്ടുകയും, സംസ്കരിച്ച ആഹാരങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുകയും, സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങൾ ദൃഢമാക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് പോംവഴി. നമ്മൾ ശിലായുഗത്തിലെ ഒരു വിമാനം കൊണ്ട് ആധുനിക ആകാശത്ത് പറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരാണ്; ഈ യാത്ര സുരക്ഷിതമാക്കാൻ നമ്മുടെ ശരീരത്തിന്റെ പഴയ നിയമങ്ങൾ കൂടി മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.