ദിനോസറുകളുടെ നരകതുല്യമായ അന്ത്യം

നമ്മുടെ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് എല്ലാം തകിടം മറിഞ്ഞ ദിനങ്ങളുണ്ട്. അതിലേറ്റവും ഭീകരവും അതേസമയം വരുംതലമുറകൾക്ക് വഴിമാറിക്കൊടുത്തതുമായ ഒന്നാണ് ഏകദേശം ആറര കോടി വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നടന്ന ദിനോസറുകളുടെ അന്ത്യം. ഈ ലോകത്തെ 15 കോടി വർഷത്തിലേറെ അടക്കിവാണ ആ ഭീമാകാരമായ ജീവികൾക്ക് നാളെയൊരു സൂര്യോദയം ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പോലും സമയം കിട്ടിയില്ല. വെറും 24 മണിക്കൂർ കൊണ്ടാണ് ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രതാപശാലികളായ ഒരു വർഗ്ഗം എന്നെന്നേക്കുമായി തുടച്ചുനീക്കപ്പെട്ടത്. ആ അവസാന ദിവസം ഓരോ നിമിഷവും എങ്ങനെയായിരുന്നുവെന്ന് ശാസ്ത്രീയ തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പരിശോധിക്കുന്നത് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ശക്തിയെക്കുറിച്ചും അതിജീവനത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും വലിയ പാഠങ്ങൾ നൽകുന്നു.

ഒരു ആഘാതം എത്രത്തോളം ഭീകരമാകുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ വേഗതയും പിണ്ഡവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം തിരിച്ചറിയണം. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു സാധാരണ തെങ്ങ് മരത്തിൽ നിന്ന് താഴെ വീഴുമ്പോൾ അത് ഗുരുത്വാകർഷണം മൂലം കൈവരിക്കുന്ന വേഗത പരിമിതമാണ്. എന്നാൽ അതേ തേങ്ങ ബഹിരാകാശത്തുനിന്നുള്ള വേഗതയിൽ, അതായത് സെക്കൻഡിൽ 20 കിലോമീറ്റർ വേഗതയിൽ ഭൂമിയിൽ പതിച്ചാൽ, അത് ഒരു വലിയ നഗരത്തെ ഒന്നാകെ ഭൂപടത്തിൽ നിന്ന് മായ്ക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഒരു ബോംബായി മാറും. ദിനോസറുകളുടെ അന്ത്യത്തിന് കാരണമായ 'ചിക്സുലുബ് ആസ്റ്ററോയ്ഡ്' (Chicxulub Asteroid) എന്ന ക്ഷുദ്രഗ്രഹം എവറസ്റ്റ് കൊടുമുടിയുടെ അത്രയും വലിപ്പമുള്ള ഒരു കൂറ്റൻ പാറയായിരുന്നു. ഹിരോഷിമയിൽ പ്രയോഗിച്ച ആറ്റം ബോംബുകളുടെ 1000 കോടി മടങ്ങ് ഊർജ്ജമാണ് അത് ഭൂമിയിൽ പതിച്ചപ്പോൾ പുറത്തുവിട്ടത്.

ദുരന്തം നടക്കുന്നതിന് മുൻപുള്ള ഭൂമി ഇന്നത്തേതിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പറുദീസയായിരുന്നു. ഭൂഖണ്ഡങ്ങൾ ഇന്നത്തെ സ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഓക്സിജന്റെ അളവ് 30 ശതമാനത്തോളം ഉണ്ടായിരുന്നത് ജീവികൾക്ക് ഭീമാകാരമായ വലിപ്പം കൈവരിക്കാൻ സഹായകമായി. ഉഷ്ണമേഖലാ വനങ്ങളാൽ സമൃദ്ധമായ ആ ലോകത്ത് ടി-റെക്സ് (T-Rex) പോലുള്ള മാംസഭുക്കുകളും ട്രൈസെറാടോപ്‌സ് (Triceratops) പോലുള്ള സസ്യഭുക്കുകളും അവരുടേതായ ആവാസവ്യവസ്ഥയിൽ സുരക്ഷിതരായിരുന്നു. എന്നാൽ അന്തരീക്ഷത്തിന് പുറത്ത് കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ ക്ഷുദ്രഗ്രഹം ഭൂമിയുമായുള്ള കൃത്യമായ കൂട്ടിയിടിക്കായി തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.

കൂട്ടിയിടിയുടെ നിമിഷം (T-Zero) മനുഷ്യന് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോകുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ആസ്റ്ററോയ്ഡ് അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ വായു ഞെരുങ്ങുകയും സൂര്യന്റെ ഉപരിതലത്തേക്കാൾ ചൂടുള്ള പ്ലാസ്മയായി മാറുകയും ചെയ്തു. മെക്സിക്കോയിലെ യൂക്കാറ്റൻ പെനിൻസുലയിൽ (Yucatan Peninsula) ഏകദേശം 60 ഡിഗ്രി ചരിഞ്ഞാണ് ഇത് പതിച്ചത്. ഈ ആംഗിൾ ദുരന്തത്തിന്റെ തീവ്രത വർദ്ധിപ്പിച്ചു. ഇടിയുടെ ആഘാതത്തിൽ കോടിക്കണക്കിന് ടൺ പാറയും സൾഫറും അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് തെറിച്ചു. ഇടിയേറ്റ സ്ഥലത്തുനിന്നും ആയിരം കിലോമീറ്റർ ചുറ്റളവിലുള്ള സകല ജീവജാലങ്ങളും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആവിയായിപ്പോയി. ശബ്ദതരംഗങ്ങൾ എത്തുന്നതിന് മുൻപേ ആ പ്രദേശത്തെ ജീവൻ അവസാനിച്ചിരുന്നു.

ആഘാതത്തിന് പിന്നാലെ ഭീകരമായ ഷോക്ക് വേവുകളും താപവികിരണങ്ങളും ലോകമെമ്പാടും വ്യാപിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ വേഗതയിൽ വീശിയടിച്ച വായുവിന്റെ മതിൽ കാടുകളെ തകർത്തെറിഞ്ഞു. ഇതിനോടൊപ്പം തന്നെ സമുദ്രത്തിൽ രൂപപ്പെട്ട മെഗാ-സുനാമികൾ തീരപ്രദേശങ്ങളെ വിഴുങ്ങി. കിലോമീറ്ററുകളോളം ഉയരമുള്ള തിരമാലകൾ കരയിലേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു. എന്നാൽ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം ആകാശത്തുനിന്നാണ് വന്നത്. അന്തരീക്ഷത്തിന് പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചുപോയ ഉരുകിയ പാറക്കഷണങ്ങൾ (Tektites) ഭൂമിയുടെ ഗുരുത്വാകർഷണം മൂലം തിരികെ വീഴാൻ തുടങ്ങി. അന്തരീക്ഷവുമായുള്ള ഘർഷണം കാരണം അവ കത്തുന്ന ഉൽക്കകളായി മാറി. ലോകം മുഴുവൻ ഒരു തീമഴയ്ക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. ഭൂമി ഒരു ഭീമൻ ഓവൻ പോലെ ചൂടാവുകയും കാട്ടുതീ ആഗോളതലത്തിൽ പടരുകയും ചെയ്തു.

ഈ സംഭവങ്ങളെല്ലാം വെറും ഊഹങ്ങളല്ല എന്ന് തെളിയിക്കുന്നത് ഭൂമിയിലെ പാറകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന 'ഇറിഡിയം' (Iridium) എന്ന മൂലകത്തിന്റെ സാന്നിധ്യമാണ്. ആസ്റ്ററോയ്ഡുകളിൽ ധാരാളമായി കാണപ്പെടുന്ന ഇറിഡിയം, 66 ദശലക്ഷം വർഷം പഴക്കമുള്ള പാറകളുടെ അടരുകളിൽ ഒരു കറുത്ത വരയായി കാണാം. കൂടാതെ, അമേരിക്കയിലെ നോർത്ത് ഡക്കോട്ടയിലുള്ള 'ടാനിസ്' (Tanis) എന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്ന് ലഭിച്ച ഫോസിലുകൾ ഈ ദുരന്തത്തിന്റെ അപ്പപ്പോഴുള്ള വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നു. അവിടെ നിന്ന് ലഭിച്ച മത്സ്യങ്ങളുടെ ചെകിളപ്പൂക്കളിൽ ആകാശത്തുനിന്ന് വീണ ഗ്ലാസ് ഗോളങ്ങൾ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് സ്ഫോടനത്തിന് പിന്നാലെ നടന്ന സംഭവങ്ങളുടെ വ്യക്തമായ തെളിവാണ്.

ആദ്യത്തെ 24 മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഭൂമി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത വിധം മാറിയിരുന്നു. പക്ഷേ അതൊരു തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിറഞ്ഞ പുകയും ചാരവും സൂര്യപ്രകാശത്തെ വർഷങ്ങളോളം തടഞ്ഞുനിർത്തി. ഇത് 'ഇംപാക്ട് വിന്റർ' (Impact Winter) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ദീർഘകാല ശൈത്യത്തിന് കാരണമായി. സൂര്യപ്രകാശമില്ലാതെ സസ്യങ്ങൾ നശിക്കുകയും ഭക്ഷ്യശൃംഖല തകരുകയും ചെയ്തു. ഇതോടെ ഭീമാകാരമായ ദിനോസറുകൾക്ക് ആവശ്യമായ ഭക്ഷണം ഇല്ലാതാവുകയും അവ വംശനാശത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഭൂമിയിലെ 75 ശതമാനത്തോളം ജീവവർഗ്ഗങ്ങളും ഈ ഘട്ടത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി.

എങ്കിലും, ആ വലിയ ദുരന്തത്തെയും ചിലർ അതിജീവിച്ചു. ചെറിയ ശരീരവും എന്തും തിന്നാൻ കഴിയുന്ന സ്വഭാവവുമുള്ള ജീവികളാണ് രക്ഷപ്പെട്ടത്. ദിനോസറുകളിൽ നിന്ന് പരിണമിച്ച പക്ഷികളും, മണ്ണിലെ മാളങ്ങളിൽ ഒളിച്ചുതാമസിച്ചിരുന്ന ചെറിയ സസ്തനികളും ആ കാലത്തെ അതിജീവിച്ചു. ദിനോസറുകളുടെ സാമ്രാജ്യം അവസാനിച്ചത് നമ്മുടെ പൂർവ്വികരായ ഈ സസ്തനികൾക്ക് ലോകം കീഴടക്കാനുള്ള അവസരമായി മാറി. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ, ആ ആസ്റ്ററോയ്ഡ് ദിനോസറുകളുടെ കഥ അവസാനിപ്പിച്ചത് നമ്മുടെ കഥ തുടങ്ങാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു. ഇന്ന് നമ്മൾ പടുത്തുയർത്തിയ നാഗരികതയും ശാസ്ത്രനേട്ടങ്ങളും ആ ഇടിയുടെ ബാക്കിപത്രമാണ്. ബഹിരാകാശത്തുനിന്നുള്ള ഒരു വലിയ അപകടം ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ റീസെറ്റ് ബട്ടൺ അമർത്തുകയായിരുന്നു.

ഇന്ന് നമ്മൾ കാണുന്ന ശാന്തമായ ആകാശം എപ്പോഴും സുരക്ഷിതമാണെന്ന് കരുതിക്കൂടാ. പ്രപഞ്ചത്തിൽ ഇത്തരം കൂട്ടിയിടികൾക്കുള്ള സാധ്യതകൾ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ദിനോസറുകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഇത്തരം ഭീഷണികളെ മുൻകൂട്ടി കാണാനും പ്രതിരോധിക്കാനും ശേഷിയുള്ള ഏക വർഗ്ഗമായി മനുഷ്യൻ മാറിയിരിക്കുന്നു എന്നത് മാത്രമാണ് നമ്മുടെ ഏക ആശ്വാസം.