എഐ വിപ്ലവവും സാധാരണക്കാരന്റെ പോക്കറ്റടിക്കലും: ആരും പറയാത്ത ടെക് ലോകത്തെ അണിയറക്കഥകൾ

നമ്മുടെയൊക്കെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന മൊബൈൽ ഫോണിലേക്കോ മേശപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന ലാപ്ടോപ്പിലേക്കോ വെറുതെയൊന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കൂ. ഉപരിപ്ലവമായി നോക്കുമ്പോൾ അതൊരു ചില്ലുകഷ്ണവും അല്പം മെറ്റലും ചേർന്ന വെറുമൊരു ഉപകരണം മാത്രമായി തോന്നാം. എന്നാൽ ആ സ്ക്രീനിന് പിന്നിൽ, നമ്മളാരും കണ്ണുകൊണ്ട് കാണാത്ത, ശബ്ദം കേൾക്കാത്ത ഒരു വൻ നിശബ്ദ വിപ്ലവം ഓരോ സെക്കൻഡിലും അരങ്ങേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇന്നത്തെ ടെക്നോളജി ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ചർച്ചാവിഷയം എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ കൊച്ചുകുട്ടികൾ പോലും ഒറ്റവാക്കിൽ പറയും, അത് ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് അഥവാ എഐ ആണെന്ന്. നമ്മൾ ഉറങ്ങിയെഴുന്നേൽക്കുമ്പോഴേക്കും വിപണിയിൽ പുതിയൊരു എഐ മോഡൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. ടെക് ഭീമന്മാരായ ഗൂഗിളും മൈക്രോസോഫ്റ്റും ഓപ്പൺ എഐയും മെറ്റയുമൊക്കെ തങ്ങളുടെ ഏറ്റവും പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യകളുമായി മത്സരിക്കുകയാണ്. മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോർ ചിന്തിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, നമ്മുടെ കൺചിമ്മുന്നതിനേക്കാൾ വേഗത്തിലാണ് ഈ മെഷീനുകൾ കാര്യങ്ങൾ പഠിച്ചെടുക്കുന്നതും അത് നടപ്പിലാക്കുന്നതും.

എന്നാൽ ഈ വർണ്ണശബളമായ എഐ മാമാങ്കത്തിന് പിന്നിലെ പച്ചയായ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് നിങ്ങൾ ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ലോകജനസംഖ്യയുടെ എൺപത് ശതമാനത്തിലധികം വരുന്ന സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരെ ഈ പറയുന്ന എഐ ബഹളങ്ങൾ ശരിക്കും സഹായിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ വലിയൊരു സംശയമാണ്. നിങ്ങൾ ആലോചിച്ചു നോക്കൂ, ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ മൊബൈൽ ഫോൺ എന്ന അത്ഭുത സാങ്കേതികവിദ്യ ആദ്യമായി ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കഷ്ടിച്ച് ഒന്നോ രണ്ടോ പതിറ്റാണ്ടുകളേ ആയിട്ടുള്ളൂ. പക്ഷേ ഇന്ന് ലോകത്തിന്റെ ഏത് മുക്കിലും മൂലയിലും ചെന്നാലും, കൂലിപ്പണിക്കാരന്റെ കയ്യിലും വഴിയോരക്കച്ചവടക്കാരന്റെ കയ്യിലും ഒരു സ്മാർട്ട്ഫോൺ കാണാം. ഇവർക്കൊന്നും രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് ചാറ്റ്ജിപിടിയോട് കവിത എഴുതിക്കാനോ, എഐ വെച്ച് ഫോട്ടോ ജനറേറ്റ് ചെയ്യാനോ ഉള്ള അത്യാവശ്യമില്ല. ഒരു സാധാരണക്കാരന്റെ മുൻഗണന എന്താണ്? സ്വന്തം അധ്വാനത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ വിഹിതം കൊണ്ട് വാങ്ങാൻ കഴിയുന്ന, വാട്സാപ്പിൽ കുടുംബത്തോട് സംസാരിക്കാനും, അത്യാവശ്യം യൂട്യൂബ് വീഡിയോ കാണാനും, യുപിഐ വഴി പണം അയക്കാനും തടസ്സമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന നല്ലൊരു ബജറ്റ് ഫോണോ ലാപ്ടോപ്പോ കയ്യിൽ കിട്ടുക എന്നത് മാത്രമാണ്. വികസ്വര രാജ്യങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്ന കോടിക്കണക്കിന് സാധാരണക്കാർക്ക് ടെക്നോളജിയുടെ പ്രാഥമിക നേട്ടങ്ങൾ പോലും ഇനിയും പൂർണ്ണമായി പ്രാപ്യമായിട്ടില്ല എന്നതാണ് സത്യം.

പക്ഷേ ഇന്ന് കാര്യങ്ങൾ വളരെ അപകടകരമായ മറ്റൊരു വഴിത്തിരിവിലേക്കാണ് പോകുന്നത്. ഒരു സാധാരണക്കാരന് സ്വന്തമായി ഒരു ബജറ്റ് സ്മാർട്ട്ഫോൺ വാങ്ങുക എന്നത് അവന്റെ മാസവരുമാനത്തിൽ താങ്ങാൻ കഴിയാത്ത വലിയൊരു ബാധ്യതയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. വിപണിയിൽ അടിസ്ഥാന ഗാഡ്‌ജെറ്റുകളുടെ വില ദിവസവും കുതിച്ചുയരുകയാണ്. ഒരു സ്മാർട്ട്ഫോണും ഇന്റർനെറ്റും കയ്യിലുണ്ടെങ്കിൽ ഇന്ന് പഠിക്കാൻ സ്കൂളിൽ പോകണമെന്നില്ല, കോഡിങ് പഠിക്കാം, ഡിസൈനിങ് ചെയ്യാം, സ്വന്തമായി ചെറിയൊരു ഓൺലൈൻ ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങാം. അത്രമാത്രം ഡിജിറ്റൽ സാധ്യതകളാണ് നമ്മുടെ മുന്നിലുള്ളത്. എന്നാൽ ഈ സാധ്യതകളൊക്കെ പ്രയോജനപ്പെടുത്തണമെങ്കിൽ ആദ്യം നമ്മുടെ കയ്യിൽ താങ്ങാവുന്ന വിലയിൽ ഒരു ഉപകരണം വേണ്ടേ? വൻകിട കമ്പനികൾ അവരുടെ ഓരോ പരസ്യത്തിലും സാധാരണക്കാരന്റെ ഫോണുകളിലേക്ക് അത്യാധുനിക എഐ ഫീച്ചറുകൾ എത്തിക്കുകയാണെന്ന് വീമ്പിളക്കുമ്പോഴും, ആ ഫോണുകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ ആവശ്യമായ അടിസ്ഥാന ഇലക്ട്രോണിക് ഘടകങ്ങൾക്ക് വിപണിയിൽ തീവിലയാണ്.

ഇത് സ്മാർട്ട്ഫോണുകളുടെ മാത്രം കാര്യമല്ല. ലാപ്ടോപ്പുകൾ, കമ്പ്യൂട്ടറുകളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന റാം, ഇന്റേണൽ സ്റ്റോറേജ് ചിപ്പുകൾ, ഹാർഡ് ഡിസ്കുകൾ, ഗെയിമിങ് കൺസോളുകൾ തുടങ്ങി സിലിക്കൺ ചിപ്പുകൾ ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന എല്ലാ ഉപകരണങ്ങൾക്കും വില ക്രമാതീതമായി വർദ്ധിക്കുകയാണ്. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ നോക്കിയാൽ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസുമായി പ്രത്യക്ഷത്തിൽ ഒരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത, സാധാരണക്കാരൻ ദിവസേന വാങ്ങുന്ന ലളിതമായ ഉത്പന്നങ്ങളിലാണ് ഈ വിലക്കയറ്റം ദൃശ്യമാകുന്നത്. അപ്പൊ സംഭവം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ഇതിന്റെയൊക്കെ യഥാർത്ഥ വില്ലൻ നമ്മൾ കൊട്ടിഘോഷിക്കുന്ന ആഗോള എഐ കുതിച്ചുചാട്ടം തന്നെയാണ്.

സാധാരണയായി വിപണിയിൽ ഒരു വസ്തുവിന് വില കൂടുന്നത് എപ്പോഴാണെന്ന് നമുക്കറിയാം. ഒന്നുകിൽ ആ വസ്തുവിന്റെ ഉത്പാദനം കുറയുമ്പോൾ, അല്ലെങ്കിൽ അത് ഉണ്ടാക്കാനുള്ള അസംസ്കൃത വസ്തുക്കൾക്ക് ക്ഷാമം വരുമ്പോൾ, അതുമല്ലെങ്കിൽ ജനങ്ങൾ കൂട്ടത്തോടെ കടകളിൽ ചെന്ന് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൂട്ടുമ്പോൾ. ഇവിടെ ആളുകൾ കൂട്ടത്തോടെ ഇരച്ചുകയറി ഫോണുകൾ വാങ്ങിത്തീർക്കുന്നത് കൊണ്ടല്ല ഇതിന് വില കൂടുന്നത്. മറിച്ച്, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള എഐ ഇൻഫ്രാസ്ട്രക്ചർ അല്ലെങ്കിൽ എഐ സാങ്കേതിക അടിത്തറ നിർമ്മിച്ചെടുക്കാനായി ലോകത്തിന്റെ ആകെയുള്ള ഉത്പാദന വിഭവങ്ങൾ മുഴുവൻ ടെക് ഭീമന്മാർ അങ്ങോട്ട് വകമാറ്റി മാറ്റിവെക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്.

ഇത് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാൻ ക്ലൗഡ് സ്റ്റോറേജ് എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്ന് നമ്മൾ അറിയണം. നമ്മുടെ ഫോണിലെ സ്റ്റോറേജ് തീരുമ്പോൾ നമ്മൾ ഫയലുകൾ ഗൂഗിൾ ഡ്രൈവിലോ, ടെലിഗ്രാമിലോ, യൂട്യൂബിലോ അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യാറുണ്ട്. ഇങ്ങനെ ക്ലൗഡിലേക്ക് അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യുമ്പോൾ നമ്മൾ പലപ്പോഴും കരുതുന്നത് ഡാറ്റ അന്തരീക്ഷത്തിൽ എവിടെയോ മാന്ത്രികമായി തങ്ങിനിൽക്കുകയാണെന്നാണ്. എന്നാൽ വാസ്തവം അതല്ല. ക്ലൗഡ് എന്നത് ആകാശത്തല്ല, മറിച്ച് ഭൂമിയിലെവിടെയോ ഒരു വലിയ ഡാറ്റാ സെന്ററിൽ, കൂറ്റൻ സെർവറുകളിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഫിസിക്കൽ ഹാർഡ് ഡിസ്കുകളിലും റാമുകളിലുമാണ് നിങ്ങളുടെ ഓരോ ഫോട്ടോയും വീഡിയോയും ചെന്നിരിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ കയ്യിലെ ഫോണിന്റെ പരിമിതമായ പ്രോസസ്സിംഗ് പവറിന് പകരം ക്ലൗഡിലെ അതിശക്തമായ സൂപ്പർ കമ്പ്യൂട്ടറുകളാണ് ആ ജോലികൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നത്. എഐ മോഡലുകൾ വികസിച്ചതോടെ, ഈ ക്ലൗഡ് സെന്ററുകൾക്ക് ആവശ്യമായി വരുന്ന കമ്പ്യൂട്ടിങ് പവറും മെമ്മറിയും നമ്മൾ ചിന്തിക്കുന്നതിലും എത്രയോ ലക്ഷം മടങ്ങായി വർദ്ധിച്ചു.

ഒരു സാധാരണക്കാരൻ കടയിൽ പോയി ഫോൺ ചോദിക്കുമ്പോൾ അയാൾ കടക്കാരനോട് പറയുന്നത് എനിക്ക് ഇരുപതിനായിരം ഫോട്ടോകൾ സൂക്ഷിക്കണം, ആപ്പുകൾ ഹാങ് ആവാതെ ഓടണം എന്ന് മാത്രമാണ്. അയാൾക്ക് ചാറ്റ്ജിപിടിയോ ഫോട്ടോ ജനറേഷനോ നിർബന്ധമല്ല. എന്നാൽ അഞ്ചാറ് വർഷം മുൻപ് പതിനായിരത്തിനും പന്ത്രണ്ടായിരത്തിനും കിട്ടിയിരുന്ന അതേ നിലവാരത്തിലുള്ള ബജറ്റ് ഫോണുകൾക്ക് ഇന്ന് ഇരുപതിനായിരവും ഇരുപത്തയ്യായിരവും രൂപ നൽകേണ്ടി വരുന്നു. ഇന്ത്യൻ വിപണി പരിശോധിച്ചാൽ ബജറ്റ് ഫോൺ വാങ്ങുന്ന സാധാരണക്കാരുടെ എണ്ണത്തിൽ വലിയൊരു ഇടിവാണ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നത്. കാരണം, സാധാരണ ഫോണുകളുടെ നട്ടെല്ലായ ഡി-റാം, നാൻഡ് ഫ്ലാഷ് സ്റ്റോറേജ് ചിപ്പുകൾ എന്നിവയുടെ വില വിപണിയിൽ ആരും നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത വിധം ഉയർന്നിരിക്കുകയാണ്.

നമ്മുടെ ഫോണിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കിയാൽ രണ്ട് പ്രധാനപ്പെട്ട മെമ്മറികൾ കാണാം. ഒന്ന്, റാം അഥവാ റാണ്ടം ആക്സസ് മെമ്മറി. നമ്മൾ ഫോണിൽ ഏതെങ്കിലും ആപ്പ് തുറക്കുമ്പോൾ അതിലെ വിവരങ്ങൾ മിന്നൽ വേഗത്തിൽ പ്രോസസ്സറിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന ഹൈവേയാണ് റാം. രണ്ടാമത്തേത്, നമ്മുടെ സിനിമകളും പാട്ടുകളും ഫോട്ടോകളും സൂക്ഷിക്കുന്ന ഇന്റേണൽ സ്റ്റോറേജ്. കടയിൽ പോയി എട്ട് ജിബി റാം, നൂറ്റിയിരുപത്തെട്ട് ജിബി സ്റ്റോറേജ് എന്ന് നമ്മൾ പറയുമ്പോൾ അതൊരു വെറും നമ്പർ മാത്രമല്ല; മണലിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്ന അത്യാധുനിക സിലിക്കൺ വേഫറുകളിൽ നിർമ്മിച്ചെടുക്കുന്ന സങ്കീർണ്ണമായ മൈക്രോചിപ്പുകളാണവ. എഐ തരംഗം വന്നതോടെ, ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ചിപ്പ് നിർമ്മാതാക്കളായ സാംസങ്, എസ്.കെ ഹൈനിക്സ്, മൈക്രോൺ തുടങ്ങിയ കമ്പനികൾ തങ്ങളുടെ ഫാക്ടറികളെ പൂർണ്ണമായും മറ്റൊരു ട്രാക്കിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടു.

എന്തുകൊണ്ടാണ് അവർ അങ്ങനെ ചെയ്തത്? എഐ പ്രവർത്തിക്കാൻ എൻവിഡിയ പോലെയുള്ള കമ്പനികൾ നിർമ്മിക്കുന്ന വമ്പൻ ഗ്രാഫിക്സ് പ്രോസസ്സറുകൾ മാത്രം പോരാ. ആ പ്രോസസ്സറുകൾക്ക് കണക്കുകൂട്ടലുകൾ നടത്താൻ തടസ്സമില്ലാതെ അതിവേഗത്തിൽ വലിയ അളവിൽ ഡാറ്റ എത്തിച്ചുകൊടുക്കണം. ഇതിനെ എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരു ഉദാഹരണം പറയാം. ഒരു വലിയ ഹോട്ടലിലെ പ്രധാന ഷെഫിനെ സങ്കൽപ്പിക്കുക. അദ്ദേഹത്തിന് കണ്ണടച്ചു തുറക്കുന്ന വേഗത്തിൽ വിഭവങ്ങൾ പാകം ചെയ്യാൻ കഴിവുണ്ട്. എന്നാൽ പാചകത്തിന് ആവശ്യമായ പച്ചക്കറികളും മസാലകളും കിലോമീറ്ററുകൾ ദൂരെയുള്ള ഒരു ഗോഡൗണിലാണ് സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നതെങ്കിലോ? ആ ഷെഫിന് വേഗത്തിൽ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയില്ല, സാധനങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ ആളുകൾ ഓടേണ്ടി വരും. ഷെഫിന്റെ കഴിവ് പൂർണ്ണമായി പ്രയോജനപ്പെടണമെങ്കിൽ എല്ലാ സാധനങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയെത്തും ദൂരത്ത് വച്ചിരിക്കണം.

ഇതുപോലെയാണ് എഐ ചിപ്പുകളും. എൻവിഡിയയുടെ പ്രോസസ്സർ ആ ഷെഫിനെപ്പോലെ അതിവേഗത്തിൽ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, സാധാരണ റാമുകൾക്ക് ആ വേഗതയിൽ ഡാറ്റ നൽകാൻ കഴിയില്ല. അവിടെയാണ് ഹൈ ബാൻഡ്‌വിഡ്ത് മെമ്മറി അഥവാ എച്ച്.ബി.എം എന്ന വിപ്ലവകരമായ ചിപ്പുകൾ അവതരിക്കുന്നത്. ഒന്നിലധികം മെമ്മറി ചിപ്പുകളെ ഒന്നിനുമുകളിലൊന്നായി ലെയറുകളായി അടുക്കിവെച്ച്, നാനോമീറ്റർ അളവിലുള്ള സൂക്ഷ്മ വയറുകൾ വഴി പ്രോസസ്സറുമായി നേരിട്ട് ഘടിപ്പിക്കുന്ന അത്ഭുത സാങ്കേതികവിദ്യയാണിത്.

പക്ഷേ ഇവിടെയാണ് മനുഷ്യരാശി നേരിടുന്ന വലിയൊരു പരിമിതി ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ലോകത്ത് സിലിക്കൺ ചിപ്പുകൾ നിർമ്മിക്കാനും പാക്കേജ് ചെയ്യാനുമുള്ള അത്യാധുനിക ഫാക്ടറികൾ അഥവാ ഫാബ്രിക്കേഷൻ ലാബുകൾ വളരെ ചുരുക്കമാണ്. വിപണിയിൽ ഡിമാൻഡ് കൂടിയെന്ന് കരുതി നാളെ രാവിലെ പോയി ഒരു പുതിയ ചിപ്പ് ഫാക്ടറി തുടങ്ങാൻ ലോകത്തെ ഒരു കമ്പനിക്കും കഴിയില്ല. പതിനായിരക്കണക്കിന് കോടി ഡോളറുകളുടെ ചിലവും വർഷങ്ങളുടെ കഠിനമായ എഞ്ചിനീയറിങ്ങും വേണം ഒരു ചിപ്പ് ഫാക്ടറി പ്രവർത്തനക്ഷമമാകാൻ. മാത്രമല്ല, സാധാരണ ഫോണുകൾക്ക് നൽകുന്ന റാമുകളിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന ലാഭത്തേക്കാൾ അഞ്ചിരട്ടി ലാഭമാണ് വൻകിട എഐ കമ്പനികൾ എച്ച്.ബി.എം ചിപ്പുകൾക്കായി നൽകുന്നത്. അപ്പോൾ ഫാക്ടറി ഉടമകൾ എന്ത് ചെയ്യും? അവർ തങ്ങളുടെ നിലവിലുള്ള ഫാക്ടറി മെഷീനുകളുടെ ഭൂരിഭാഗം ശേഷിയും എച്ച്.ബി.എം ചിപ്പുകൾ ഉണ്ടാക്കാനായി മാറ്റിവെച്ചു. ഫലമോ? സാധാരണ സ്മാർട്ട്ഫോണുകൾക്കും ലാപ്ടോപ്പുകൾക്കും ആവശ്യമായ റെഗുലർ റാമുകളുടെ ഉത്പാദനം കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞു. ഒരു സാധനത്തിന്റെ ഉത്പാദനം കുറയുകയും ആവശ്യക്കാർ അതേപടി നിൽക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ എന്താണ് സംഭവിക്കുക? സ്വാഭാവികമായും വില റോക്കറ്റ് പോലെ മുകളിലേക്ക് കുതിക്കും.

ഇതോടെ സാധാരണക്കാരന് വേണ്ടി ഫോണുകൾ നിർമ്മിക്കുന്ന കമ്പനികൾ വലിയൊരു ധർമ്മസങ്കടത്തിലായി. അവരുടെ മുന്നിൽ മൂന്ന് വഴികൾ മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്. ഒന്നുകിൽ ഫോണിന്റെ വില കുത്തനെ കൂട്ടുക, അല്ലെങ്കിൽ കമ്പനിയുടെ ലാഭം പൂർണ്ണമായി വേണ്ടെന്നുവെക്കുക, അതുമല്ലെങ്കിൽ ഫോണിന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ഘടകങ്ങളുടെ ഗുണനിലവാരത്തിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യുക. ഇന്ന് ഇന്ത്യൻ വിപണിയിലും ആഗോള വിപണിയിലും കമ്പനികൾ ചെയ്യുന്നത് ഇതിന്റെയൊരു മിശ്രണമാണ്. ബജറ്റ് ഫോണുകളുടെ വില കൂട്ടുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ, നഷ്ടം വരാതിരിക്കാൻ പല കമ്പനികളും മൂന്നുവർഷം മുൻപിറങ്ങിയ പഴയ പ്രോസസ്സറുകൾ പുതിയ ഫോണുകളിൽ കയറ്റിവിടുന്നു, പ്ലാസ്റ്റിക് ബോഡിയുടെ നിലവാരം കുറയ്ക്കുന്നു, നല്ല ക്യാമറ സെൻസറുകൾക്ക് പകരം വിലകുറഞ്ഞ സെൻസറുകൾ നൽകുന്നു, ഒപ്പം ബോക്സിൽ നിന്ന് ചാർജറും ഇയർഫോണും എടുത്തുമാറ്റുന്നു. സാധാരണക്കാരന് ന്യായമായ വിലയിൽ മികച്ചൊരു ഉപകരണം സ്വന്തമാക്കാനുള്ള അവസരമാണ് ഇവിടെ എഐ കാരണം അദൃശ്യമായി കവർന്നെടുക്കപ്പെടുന്നത്.

ഇതിന്റെ വ്യാപ്തി എത്രത്തോളമാണെന്ന് മനസ്സിലാകണമെങ്കിൽ ചിപ്പ് നിർമ്മാണ രംഗം എത്ര സങ്കീർണ്ണമാണെന്ന് നോക്കണം. നാളെ ലോകത്ത് കാറുകളുടെ ആവശ്യം പെട്ടെന്ന് കൂടിയാൽ കൂടുതൽ സ്റ്റീലും ടയറുകളും വാങ്ങി ഫാക്ടറികൾ വ്യാപിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും. എന്നാൽ സെമികണ്ടക്ടർ മേഖല അതല്ല. മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ ഇന്നുവരെ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മവും സങ്കീർണ്ണവുമായ സാങ്കേതികവിദ്യയാണ് ചിപ്പ് നിർമ്മാണം. ഒരു ആശുപത്രിയിലെ ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററിനേക്കാൾ പതിനായിരം മടങ്ങ് ശുദ്ധമായ, ഒരു പൊടിപടലം പോലും കടക്കാത്ത അൾട്രാ ക്ലീൻ മുറികളിലാണ് ഇവ നിർമ്മിക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ തലമുടിയേക്കാൾ ആയിരക്കണക്കിന് മടങ്ങ് ചെറിയ നാനോമീറ്റർ തലത്തിലാണ് അൾട്രാവയലറ്റ് രശ്മികൾ ഉപയോഗിച്ച് ട്രാൻസിസ്റ്ററുകൾ പതിപ്പിക്കുന്നത്. ഇതിൽ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ചെറിയൊരു പാളിച്ച പറ്റിയാൽ പോലും കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ സിലിക്കൺ വേഫറുകൾ പൂർണ്ണമായും നശിച്ചുപോകും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ചിപ്പ് ക്ഷാമം പരിഹരിക്കുക എന്നത് മാസങ്ങൾ കൊണ്ടോ വർഷങ്ങൾ കൊണ്ടോ പെട്ടെന്ന് സാധ്യമാകുന്ന ഒന്നല്ല.

ഇവിടെയും തീരുന്നില്ല കഥ. മെമ്മറി ക്ഷാമത്തിന് പിന്നാലെ ലോകം അഭിമുഖീകരിക്കാൻ പോകുന്ന ഏറ്റവും ഭീകരമായ അടുത്ത വിപത്ത് ഊർജ്ജ പ്രതിസന്ധിയാണ്. ഒരു വലിയ ടെക് കമ്പനി പതിനായിരക്കണക്കിന് എഐ ചിപ്പുകൾ വാങ്ങി കൂട്ടിയതുകൊണ്ട് മാത്രം കാര്യമില്ല; അവയെ പ്രവർത്തിപ്പിക്കാൻ കൂറ്റൻ ഡാറ്റാ സെന്ററുകൾ വേണം. ഡാറ്റാ സെന്റർ എന്നാൽ നമ്മുടെ വീട്ടിലെ കമ്പ്യൂട്ടർ റൂം പോലെയല്ല. ആയിരക്കണക്കിന് സെർവറുകൾ ഒരേസമയം ഇരമ്പുന്ന, വിമാനത്താവളങ്ങളുടെയത്ര വലിപ്പമുള്ള കൂറ്റൻ വ്യവസായശാലകളാണവ. ഇവയൊക്കെ രാപ്പകലില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ വിഴുങ്ങുന്ന വൈദ്യുതിയുടെ അളവ് എത്രയാണെന്ന് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഒരു സാധാരണ ഗൂഗിൾ സെർച്ചിന് ആവശ്യമായി വരുന്നതിനേക്കാൾ പത്തിരട്ടി വൈദ്യുതിയാണ് ഒരു ചെറിയ എഐ പ്രോംപ്റ്റിന് മറുപടി നൽകാൻ സെർവറുകൾ കത്തിച്ചുതീർക്കുന്നത്.

ഇന്ന് ലോകത്തിലെ വൻകിട നഗരങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ വൈദ്യുതിയാണ് പല രാജ്യങ്ങളിലെയും എഐ ഡാറ്റാ സെന്റർ ക്യാമ്പസുകൾ ഒറ്റയ്ക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഇത് കമ്പ്യൂട്ടറുകളുടെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല; ഈ വൈദ്യുതി എത്തിക്കാൻ കൂറ്റൻ ട്രാൻസ്മിഷൻ ലൈനുകൾ വേണം, പുതിയ സബ്സ്റ്റേഷനുകൾ വേണം, കൽക്കരി-വാതക പവർ പ്ലാന്റുകൾ കൂടുതൽ കത്തണം, സോളാർ പാനലുകൾ വ്യാപിപ്പിക്കണം. ഇതിനിടയിൽ സാധാരണക്കാർ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോകുന്ന വലിയൊരു വസ്തുവുണ്ട്; ഹൈ-വോൾട്ടേജ് ട്രാൻസ്ഫോർമറുകൾ. വമ്പൻ ഡാറ്റാ സെന്ററുകൾക്ക് പ്രത്യേക ട്രാൻസ്ഫോർമറുകൾ ആവശ്യമാണ്. ഇന്ന് വിപണിയിൽ ചിപ്പുകൾ കിട്ടിയാലും, ഇത്തരം ട്രാൻസ്ഫോർമറുകൾ കിട്ടാൻ മൂന്നും നാലും വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പ് പട്ടികയാണ് ഉള്ളത്. അടിസ്ഥാന ഇലക്ട്രിക്കൽ സൗകര്യങ്ങളുടെ അപര്യാപ്തത മൂലം എഐ കമ്പനികൾ പോലും ഇന്ന് തലപുകയ്ക്കുകയാണ്.

വൈദ്യുതിക്കൊപ്പം തന്നെ നമ്മളെ ഞെട്ടിക്കുന്ന മറ്റൊരു കാര്യമാണ് ഈ സെർവറുകൾ പുറത്തുവിടുന്ന ഭീമമായ ചൂട്. ലക്ഷക്കണക്കിന് ട്രാൻസിസ്റ്ററുകൾ ഒരേസമയം പൂർണ്ണശേഷിയിൽ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ നടത്തുമ്പോൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ചൂട് സാധാരണ എയർ കണ്ടീഷണറുകൾ കൊണ്ടോ ഫാനുകൾ കൊണ്ടോ താങ്ങാൻ കഴിയില്ല. ഇതിനായി വലിയ തോതിൽ ശുദ്ധജലം ഉപയോഗിച്ചുള്ള ഇവാപ്പറേറ്റീവ് കൂളിങ് സംവിധാനങ്ങളാണ് സെന്ററുകളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ദിവസേന ലക്ഷക്കണക്കിന് ലിറ്റർ ശുദ്ധജലമാണ് ഈ മെഷീനുകൾ തണുപ്പിക്കാനായി ആവിയാക്കി കളയുന്നത്. ചുറ്റുമുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിലും നഗരങ്ങളിലും സാധാരണ മനുഷ്യർ കുടിവെള്ളത്തിനായി നെട്ടോട്ടമോടുമ്പോൾ, ഭൂഗർഭ ജലസ്രോതസ്സുകൾ വറ്റിച്ച് എഐ സെർവറുകൾ തണുപ്പിക്കുന്നത് വലിയ തോതിലുള്ള പാരിസ്ഥിതിക പ്രശ്നങ്ങൾക്കാണ് വഴിതുറക്കുന്നത്. ലിക്വിഡ് കൂളിങ്ങും സമുദ്രജലവും പുനരുപയോഗ ജലവുമൊക്കെ പരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾക്കുമേലുള്ള ഈ കടന്നുകയറ്റം ഭയാനകമായ വേഗതയിലാണ് മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്.

നമ്മുടെ മൊബൈൽ ഫോണിലെ ഒരു ചെറിയ ക്ലിക്കിലൂടെ നമ്മൾ കാണുന്ന ക്ലൗഡ് സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്ക് പിന്നിൽ, സമുദ്രത്തിനടിയിലൂടെ ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്ററുകൾ താണ്ടുന്ന ഫൈബർ ഒപ്റ്റിക് കേബിളുകളും, കൽക്കരി പുകയുന്ന വൈദ്യുതി നിലയങ്ങളും, ശുദ്ധജലം വറ്റിക്കുന്ന കൂറ്റൻ ഡാറ്റാ സെന്ററുകളും ഉണ്ടെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം നമ്മളിൽ എത്രപേർ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ട്? ഒരുവശത്ത് ഭൂമിയുടെ പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾ വൻതോതിൽ ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ, മറുവശത്ത് ടെക്നോളജിയുടെ വിതരണത്തിൽ കടുത്ത വിവേചനമാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്. ഒന്നോ രണ്ടോ ലക്ഷം രൂപ കൊടുത്ത് പ്രീമിയം ഫ്ലാഗ്ഷിപ്പ് ഫോണുകൾ സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയുന്ന സമ്പന്നരായ ഒരു ചെറിയ വിഭാഗത്തിന് ഏറ്റവും പുതിയ എഐ ഫീച്ചറുകൾ ആസ്വദിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു. എന്നാൽ അധ്വാനിക്കുന്ന ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന സാധാരണ മനുഷ്യർക്കാകട്ടെ, കയ്യിലുള്ള തുച്ഛമായ സമ്പാദ്യം കൊണ്ട് മുൻപ് കിട്ടിയിരുന്ന അതേ ഗുണനിലവാരമുള്ള ഒരു ഫോൺ പോലും വാങ്ങാൻ കഴിയാത്ത ദുരവസ്ഥ വരുന്നു.

ഇവിടെ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് എന്നത് തികച്ചും ഒരു വില്ലനാണെന്ന് ആരും കരുതരുത്. ക്യാൻസർ കണ്ടെത്താനും, പുതിയ മരുന്നുകൾ കണ്ടുപിടിക്കാനും, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തെക്കുറിച്ച് മുൻകൂട്ടി പഠിക്കാനും, ശാസ്ത്രലോകത്ത് വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാനും എഐ അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. എന്നാൽ, അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു ചോദ്യം നമ്മൾ സ്വയം ചോദിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു; ആരുടെ ചിലവിലാണ്, ആർക്കുവേണ്ടിയാണ് ഈ വികസനം? ഒരു പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യ സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതത്തെ കൂടുതൽ എളുപ്പവും ചിലവ് കുറഞ്ഞതുമാക്കുന്നതിന് പകരം, അവന്റെ നിത്യജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ ആശയവിനിമയ ഉപകരണങ്ങളെപ്പോലും വിലകൂടിയതാക്കി മാറ്റുകയാണെങ്കിൽ, ആ വികസനത്തിന്റെ ദിശ എങ്ങോട്ടാണ്? ഏതൊരു ശാസ്ത്രീയ മുന്നേറ്റത്തിന്റെയും ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യം മനുഷ്യജീവിതത്തെ സുഗമമാക്കുക എന്നതാണ്. ആ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഗുണഫലങ്ങൾ സമൂഹത്തിലെ ഏറ്റവും താഴേക്കിടയിലുള്ള സാധാരണക്കാരന് കൂടി അവന്റെ പോക്കറ്റിന് താങ്ങാവുന്ന വിലയിൽ അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുമ്പോൾ മാത്രമേ, ശാസ്ത്രത്തിന്റെ വളർച്ച അർത്ഥപൂർണ്ണവും നീതിയുക്തവുമാകൂ.