ബെർമുഡ ട്രിയാങ്കിൾ രഹസ്യം ഇതാണ്

വർഷം 1945, ഡിസംബർ 5. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധംพึ่ง കഴിഞ്ഞതേയുള്ളൂ. ലോകം മുഴുവൻ ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടുനിൽക്കുന്ന സമയം. പക്ഷേ ഫ്ലോറിഡയിൽ, അമേരിക്കൻ നേവിയുടെ അഞ്ച് ബോംബർ വിമാനങ്ങൾ ആകാശത്തേക്ക് പറന്നുയർന്നു. ഇതാണ് ഫ്ലൈറ്റ് 19. ഒരു സാധാരണ ട്രെയിനിംഗ് മിഷൻ. വെറും മൂന്ന് മണിക്കൂർ. വളരെ സിമ്പിൾ.

പക്ഷേ, പെട്ടെന്നാണ് റേഡിയോയിൽ നിന്ന് ആ സന്ദേശങ്ങൾ വരാൻ തുടങ്ങിയത്. അതുവരെ നല്ല ആത്മവിശ്വാസത്തിലായിരുന്ന പൈലറ്റിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരുതരം പേടി കലർന്നിരുന്നു. "എന്റെ രണ്ട് കോമ്പസുകളും കേടായി." "പടിഞ്ഞാറ് എങ്ങോട്ടാണെന്ന് ഒരു പിടിയുമില്ല." ഫ്ലൈറ്റ് ലീഡർക്ക് വഴി തെറ്റിയിരിക്കുന്നു. ആ ആശയക്കുഴപ്പം കൂടെയുള്ളവരിലേക്കും പടർന്നു. വിജനമായ ആ അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിന് മുകളിൽ, ഒരു കൂട്ടം ചെറുപ്പക്കാരുമായി അഞ്ച് വിമാനങ്ങൾ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ പറക്കുകയാണ്. അവസാനമായി കേട്ട സന്ദേശം നെഞ്ചിടിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു: "ഞങ്ങൾ വെള്ളത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു... ഞങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണമായും വഴി തെറ്റിയിരിക്കുന്നു."

അങ്ങനെ, രാത്രി 7:04-ന് ആ ശബ്ദവും നിലച്ചു. പിന്നെ നിശ്ശബ്ദത മാത്രം. അവരെ രക്ഷിക്കാൻ പതിമൂന്ന് പേരുമായി മറ്റൊരു വിമാനം പുറപ്പെട്ടു. അത് തങ്ങളുടെ ലൊക്കേഷൻ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു... പിന്നെ അതും ആകാശത്ത് നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി. ഒരൊറ്റ രാത്രി കൊണ്ട് ആറ് വിമാനങ്ങളും ഇരുപത്തിയേഴ് മനുഷ്യരും ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഇല്ലാതായി. വിമാനാവശിഷ്ടങ്ങളില്ല. സിഗ്നലുകളില്ല. ആരും രക്ഷപ്പെട്ടുമില്ല. പിറ്റേ ദിവസത്തെ പത്രങ്ങൾ വലിയ അക്ഷരത്തിൽ എഴുതി: 'ഒരു തുമ്പുമില്ലാതെ അപ്രത്യക്ഷമായി.'

അന്നാണ് ആ ഇതിഹാസം ജനിച്ചത്. വിമാനങ്ങളെ ഒന്നാകെ വിഴുങ്ങുന്ന ഒരു കടലിന്റെ കഥ.

പക്ഷേ, ഫ്ലൈറ്റ് 19 ആയിരുന്നോ ശരിക്കും ആദ്യത്തെ ഇര? അതോ, ലോകത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ ആദ്യമായി അങ്ങോട്ട് എത്തിച്ചത് ഈ ഒരു സംഭവം ആയിരുന്നോ?

സത്യം പറഞ്ഞാൽ, 1945-ൽ ആരും ഇതിനെ ബർമുഡ ട്രയാംഗിൾ എന്നൊന്നും വിളിച്ചിരുന്നില്ല. ആ പേരും, പേടിപ്പെടുത്തുന്ന ആ ആകൃതിയും വരാൻ പിന്നെയും ഇരുപത് വർഷമെടുത്തു. 1964-ൽ വിൻസന്റ് ഗാഡിസ് എന്നൊരു മാഗസിൻ എഴുത്തുകാരനാണ് ഇത് കണ്ടുപിടിച്ചത്. ആർഗോസി എന്നൊരു പൾപ്പ് മാഗസിനുവേണ്ടി അയാൾ ഒരു മാപ്പ് എടുത്തു, മയാമി, ബർമുഡ, പ്യൂർട്ടോ റിക്കോ എന്നിവയെ ചേർത്തൊരു സാങ്കൽപ്പിക ത്രികോണം വരച്ചു. എന്നിട്ട് അവിടെ നടന്നതെന്ന് പറയുന്ന കുറെ തിരോധാനങ്ങളുടെ ഒരു ലിസ്റ്റും അങ്ങ് നിരത്തി. സംഭവം ഹിറ്റായി.

പക്ഷേ ഈ ഐഡിയയെ ഒരു ഗ്ലോബൽ പ്രതിഭാസമാക്കി മാറ്റിയത് ചാൾസ് ബെർലിറ്റ്സ് എന്നയാളാണ്. 1974-ൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദി ബർമുഡ ട്രയാംഗിൾ എന്ന പുസ്തകം ഒരു ഇന്റർനാഷണൽ ബെസ്റ്റ് സെല്ലറായി മാറി. ബെർലിറ്റ്സ് ഒരു ചരിത്രകാരനായിരുന്നില്ല, അയാൾ കഥകൾ പറയാൻ മിടുക്കനായ ഒരാളായിരുന്നു. അയാൾ പകുതി സത്യങ്ങളും കുറെ ഊഹാപോഹങ്ങളും കൂട്ടിച്ചേർത്ത് ഒരു ഒന്നൊന്നര കഥയുണ്ടാക്കി. കാണാതായ കപ്പലുകളെയും, UFO-കളെയും, അറ്റ്ലാന്റിസ് എന്ന മായാനഗരത്തെയുമൊക്കെ അയാൾ കൂട്ടിയിണക്കി. ഈ എഴുത്തുകാർക്ക് മുൻപ് അതൊരു സാധാരണ കപ്പൽ പാതയായിരുന്നു, തിരക്കുള്ള ഒരിടം. പക്ഷേ അവർക്ക് ശേഷം? അതൊരു പേടിസ്വപ്നമായി മാറി.

പക്ഷേ ഇത്രയും ശക്തമായ ഒരു കഥയുണ്ടാക്കണമെങ്കിൽ ഒരു സംഭവം മാത്രം പോരല്ലോ. അതിനൊരു ചരിത്രം വേണ്ടേ? അവരുടെ ഈ മിത്ത് ഉണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടി അവർ പൊടിതട്ടിയെടുത്ത പഴയ കേസുകൾ ഏതൊക്കെയായിരുന്നു.

ഫ്ലൈറ്റ് 19-നും എത്രയോ മുൻപാണ് യു.എസ്.എസ് സൈക്ലോപ്സിന്റെ കഥ. 1918 മാർച്ചിൽ, ഒരു ഫുട്ബോൾ ഗ്രൗണ്ടിനെക്കാൾ നീളമുള്ള, മുന്നൂറിലധികം ആളുകളുമായി വന്ന ഈ പടുകൂറ്റൻ കപ്പൽ ബാൾട്ടിമോറിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി. കഥയെഴുത്തുകാർ പറയുന്നത് ശാന്തമായ കടലിൽ ഒരു അജ്ഞാത ശക്തി അതിനെ വിഴുങ്ങിയെന്നാണ്.

എന്നാൽ, യഥാർത്ഥ രേഖകളിൽ പറയുന്നത് എന്താണെന്നോ? ആ കപ്പലിന് പണ്ടേ ബാലൻസ് കുറവായിരുന്നു, അതിൽ താങ്ങാവുന്നതിലും അധികം ഭാരം കയറ്റിയിരുന്നു, ഒരു എഞ്ചിൻ കേടുമായിരുന്നു. പോരാത്തതിന്, അത് നേരെ ചെന്നു കയറിയത് ഒരു ഭയങ്കര കൊടുങ്കാറ്റിലേക്കാണ്. നേവിയുടെ നിഗമനം അതൊരു കടൽ രാക്ഷസനൊന്നുമായിരുന്നില്ല, കപ്പലിന്റെ ഘടനാപരമായ തകരാറായിരുന്നു. പക്ഷേ അതൊരു ബോറിങ് കഥയാണ്, അല്ലേ? മറ്റേതാണ് നല്ല ത്രില്ല്.

പിന്നെയാണ് ആ സഹോദര വിമാനങ്ങൾ വരുന്നത്: സ്റ്റാർ ടൈഗറും സ്റ്റാർ ഏരിയലും. 1948-ലും 49-ലുമായി ഈ രണ്ട് ബ്രിട്ടീഷ് വിമാനങ്ങളും ഒരേ സ്ഥലത്ത് അപ്രത്യക്ഷമായി. പത്രങ്ങൾ എഴുതി: ട്രയാംഗിൾ വീണ്ടും! എന്നാൽ അന്വേഷണത്തിൽ കണ്ടെത്തിയത് ആ വിമാനത്തിന്റെ ഹീറ്റിംഗ് സിസ്റ്റത്തിലെ ഒരു ഡിസൈൻ പ്രശ്നമായിരുന്നു. ഇന്ധന ലൈനുകൾക്ക് വളരെ അടുത്തായിരുന്ന ഇത് ഒരു പൊട്ടിത്തെറിക്ക് കാരണമാകാൻ സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.

ഇനി 1963-ൽ 39 പേരുമായി കാണാതായ മറൈൻ സൾഫർ ക്വീൻ എന്ന ടാങ്കറോ? അതൊരു പെർഫെക്റ്റ് ട്രയാംഗിൾ സ്റ്റോറിയാണ്. പക്ഷേ കോസ്റ്റ് ഗാർഡ് റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്. ആ കപ്പൽ ഏതു നിമിഷവും തകരാവുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. ഘടനാപരമായി ദുർബലം, കടലിൽ പോകാൻ യോഗ്യമല്ലാത്തത്, പോരാത്തതിന് അതിവേഗം കത്തുന്ന വാതകങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു ചരക്കും.

ഓരോ കേസ് എടുത്തുനോക്കിയാലും സത്യം ഒന്നാണ്: മോശം കാലാവസ്ഥ, മനുഷ്യന്റെ പിഴവ്, യന്ത്രത്തകരാറ്. പക്ഷേ ഈ വിവരങ്ങളൊന്നും ആ പേടിപ്പെടുത്തുന്ന പുസ്തകങ്ങളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാരണം, സത്യം പറഞ്ഞ് ലാഭമുള്ള ആ കച്ചവടം നശിപ്പിക്കാൻ ആരും തയ്യാറായിരുന്നില്ല.

അപ്പോൾ ഇത് ഏലിയൻസോ അറ്റ്ലാന്റിസിലെ ക്രിസ്റ്റലുകളോ അല്ലെങ്കിൽ, പിന്നെ എന്താണ് ഈ കടലിലെ യഥാർത്ഥ ശക്തി?

ഈ കഥകളൊക്കെ മാറ്റിവെച്ചിട്ട് നമുക്ക് നോക്കാം, എന്താണ് ഈ ബർമുഡ ട്രയാംഗിൾ? ഒന്നാമത്തെ കാര്യം, ഇതൊരു വലിയ ഏരിയയാണ്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും തിരക്കേറിയ കപ്പൽ-വിമാന പാതകളിലൊന്ന്. കൂടുതൽ വണ്ടികൾ ഓടുന്ന റോഡിൽ കൂടുതൽ അപകടങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. വളരെ സിമ്പിൾ.

രണ്ടാമത്തെ പോയിന്റ്, കാലാവസ്ഥ. ഇതൊരു 'ഹരിക്കെയ്ൻ ആലി'യാണ്, അതായത് ചുഴലിക്കാറ്റുകളുടെ ഫാക്ടറി. മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ രൂപം കൊള്ളുന്ന ഭീകരമായ കൊടുങ്കാറ്റുകൾക്ക് ഒരു ചെറിയ വിമാനത്തെയോ ബോട്ടിനെയോ വിഴുങ്ങാൻ നിമിഷങ്ങൾ മതി.

മൂന്നാമത്തേത്, കടൽ തന്നെ. ഗൾഫ് സ്ട്രീം എന്ന ഭീമാകാരമായ ഒരു ഒഴുക്ക് ഇതിലൂടെയുണ്ട്. കടലിനടിയിലെ ഒരു പുഴ പോലെ. ഒരു അപകടം നടന്നാൽ അതിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളെ മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ നൂറുകണക്കിന് മൈലുകൾ ദൂരേക്ക് അത് കൊണ്ടുപോകും. തിരച്ചിൽ അസാധ്യമാകും. ഇവിടുത്തെ കടലിന്റെ അടിത്തട്ട് അതിശയകരമാണ്. ആഴം കുറഞ്ഞ സ്ഥലങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ആഴമുള്ള കിടങ്ങുകളിലൊന്നായ പ്യൂർട്ടോ റിക്കോ ട്രെഞ്ചിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തുന്നു. മുങ്ങുന്ന ഒരു കപ്പൽ മൈലുകളോളം താഴ്ന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി അപ്രത്യക്ഷമാകും.

ഇനി ആ കറങ്ങുന്ന കോമ്പസുകളുടെ കാര്യമോ? അത് മാഗ്നെറ്റിക് ഡിക്ലിനേഷൻ എന്ന വളരെ സാധാരണമായ ഒരു പ്രതിഭാസമാണ്. ലോകത്തെല്ലായിടത്തുമുള്ള പൈലറ്റുമാർക്കും കപ്പിത്താന്മാർക്കും ഇതിനെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായി അറിയാം. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ, ഇതൊരു ശപിക്കപ്പെട്ട കടലല്ല. അപകടം നിറഞ്ഞ, തിരക്കേറിയ, ഒട്ടും ക്ഷമയില്ലാത്ത ഒരു കടൽ മാത്രമാണ്.

പക്ഷേ ശാസ്ത്രം ഇത്ര വ്യക്തമായിട്ടും നമ്മളെന്തിനാണ് പഴയ കഥകൾ വിശ്വസിക്കുന്നത്? നമുക്ക് യഥാർത്ഥ തെളിവുകളിലേക്ക് പോകാം.

ഇതാണ് ഏറ്റവും വലിയ തെളിവ്. ആ പ്രദേശത്ത് രക്ഷാപ്രവർത്തനം നടത്തുന്ന യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് കോസ്റ്റ് ഗാർഡിന് ഇക്കാര്യത്തിൽ ഒരു ഔദ്യോഗിക നിലപാടുണ്ട്. (VISUAL: USCG ഫാക്ട് ഷീറ്റ് ഹൈലൈറ്റ് ചെയ്ത് കാണിക്കുക) "ബർമുഡ ട്രയാംഗിൾ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരിടം കപ്പലുകൾക്കോ വിമാനങ്ങൾക്കോ പ്രത്യേക അപകടസാധ്യതയുള്ളതായി കോസ്റ്റ് ഗാർഡ് അംഗീകരിക്കുന്നില്ല." അവർ വ്യക്തമായി പറയുന്നു, അവിടെ നടക്കുന്ന തിരോധാനങ്ങളുടെ എണ്ണം ലോകത്തിലെ തിരക്കേറിയ മറ്റ് സമുദ്ര ഭാഗങ്ങളേക്കാൾ ഒട്ടും കൂടുതലല്ല.

ഇനി ലണ്ടനിലെ ലോയിഡ്സിന്റെ കാര്യമെടുക്കാം. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കപ്പൽ ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനിയാണ്. അവരുടെ ജോലി തന്നെ റിസ്ക് കണക്കാക്കലാണ്. ട്രയാംഗിൾ ശരിക്കും അപകടം പിടിച്ച ഒരിടമായിരുന്നെങ്കിൽ, അവർ അവിടെ പോകുന്ന കപ്പലുകൾക്ക് കൂടുതൽ പ്രീമിയം ഈടാക്കിയേനെ. പക്ഷേ അവർക്കങ്ങനെ ഒരു പ്രത്യേക ചാർജ്ജുമില്ല. (VISUAL: ഒരു ഇൻഷുറൻസ് റേറ്റ് ചാർട്ടിന്റെ മോക്ക്-അപ്പ്, ട്രയാംഗിളിന് പ്രത്യേക ചാർജ്ജില്ലെന്ന് കാണിക്കുന്നു) അവർക്ക് അതൊരു സാധാരണ കടൽ മാത്രമാണ്.

ലാറി കുഷെ എന്നൊരു ഗവേഷകൻ വർഷങ്ങളെടുത്ത് ട്രയാംഗിളിലെ ഓരോ കേസിന്റെയും യഥാർത്ഥ രേഖകൾ പരിശോധിച്ചു. ബെർലിറ്റ്സിനെപ്പോലുള്ള കഥയെഴുത്തുകാർ സ്ഥിരമായി കള്ളം പറഞ്ഞിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തി. ചുഴലിക്കാറ്റിൽ തകർന്ന കപ്പലുകൾ ശാന്തമായ കടലിൽ കാണാതായെന്ന് അവർ എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ചു. ട്രയാംഗിളിന് ആയിരക്കണക്കിന് മൈലുകൾ ദൂരെ നടന്ന അപകടങ്ങൾ പോലും അവർ ഈ കണക്കിൽപ്പെടുത്തി. വൈകിയെത്തിയ കപ്പലുകളെപ്പോലും 'കാണാതായവ'യുടെ ലിസ്റ്റിൽ പെടുത്തി. അപ്പൊ, നിങ്ങൾ തന്നെ പറയൂ, എന്താണ് കൂടുതൽ വിശ്വസനീയം? ഒരു അമാനുഷിക ശക്തിയോ അതോ കുറെ കള്ള റിപ്പോർട്ടുകളോ?

ഒരുപക്ഷേ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവ്, ബർമുഡ ട്രയാംഗിൾ ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരേയൊരിടമല്ല എന്നതാണ്. ഇതിന് ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗത്തും ഇരട്ടകളുണ്ട്.

നമുക്ക് ജപ്പാനിലേക്ക് പോകാം. അവിടെയുണ്ട് ഡ്രാഗൺസ് ട്രയാംഗിൾ, അഥവാ ചെകുത്താന്റെ കടൽ. കഥകളെല്ലാം ഒരുപോലെ: കപ്പലുകളും വിമാനങ്ങളും കാണാതാകുന്നു, കോമ്പസുകൾ വട്ടത്തിൽ കറങ്ങുന്നു, ആകാശത്ത് വിചിത്രമായ വെളിച്ചങ്ങൾ കാണുന്നു. 1952-ൽ ജപ്പാൻ ഗവൺമെന്റ് ഈ തിരോധാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാൻ കിയോ മാരു നമ്പർ 5 എന്നൊരു ഗവേഷണക്കപ്പൽ അയച്ചു. 31 ജീവനക്കാരുമായി അതും അപ്രത്യക്ഷമായി. കഥയെഴുത്തുകാർ പറഞ്ഞു, അതും ശാപത്തിന്റെ ഇരയാണെന്ന്. സത്യമെന്തെന്നോ? ഏത് കടലിനടിയിലെ അഗ്നിപർവ്വതത്തെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാനാണോ അവർ പോയത്, അത് പൊട്ടിത്തെറിച്ച് കപ്പൽ നശിക്കുകയായിരുന്നു.

ഇനി അമേരിക്കയിൽ തന്നെയുണ്ട് മറ്റൊന്ന്, മിഷിഗൺ ട്രയാംഗിൾ. 1950 ജൂണിൽ, 58 പേരുമായി ന്യൂയോർക്കിൽ നിന്ന് മിനിയാപൊളിസിലേക്ക് പോയ നോർത്ത് വെസ്റ്റ് എയർലൈൻസ് ഫ്ലൈറ്റ് 2501, മിഷിഗൺ തടാകത്തിന് മുകളിലൂടെ പറക്കുമ്പോൾ ഒരു വലിയ ഇടിമിന്നലുള്ളതുകൊണ്ട് താഴ്ന്നുപറക്കാൻ അനുവാദം ചോദിച്ചു. അതായിരുന്നു അവസാനത്തെ സന്ദേശം. പിന്നീട് അത് റഡാറിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി. വലിയ തിരച്ചിൽ നടത്തിയിട്ടും ഏതാനും ചില മനുഷ്യാവശിഷ്ടങ്ങളും വിമാനത്തിന്റെ ചെറിയ കഷണങ്ങളും മാത്രമേ കിട്ടിയുള്ളൂ. പ്രധാന ഭാഗങ്ങൾ ഇന്നുവരെ കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല.

ഇതിനൊരു ഫോർമുലയുണ്ട്. തിരക്കേറിയ ഒരു ജലാശയം എടുക്കുക, അപ്രവചനീയമായ കാലാവസ്ഥ ചേർക്കുക, പരിഹരിക്കപ്പെടാത്ത കുറച്ച് ദുരന്തങ്ങൾ കൂടി അതിലിടുക, പിന്നെ കുറച്ച് മീഡിയ ഹൈപ്പും. അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് കിട്ടുന്നത് ഒരു അമാനുഷിക രഹസ്യമല്ല, ഒരു സ്ഥിരം കഥയാണ്.

അപ്പോൾ അവസാനത്തെ ചോദ്യം, കടലിൽ എന്താണെന്നല്ല. നമ്മുടെ തലയിൽ എന്താണെന്നാണ്. ലോകം മുഴുവനുമുള്ള ഈ കഥയുണ്ടാക്കൽ ശീലം നമ്മളെക്കുറിച്ച് എന്താണ് പറയുന്നത്?

ബർമുഡ ട്രയാംഗിൾ ഇന്നും നിലനിൽക്കാൻ ഒരൊറ്റ കാരണമേയുള്ളൂ: നമുക്കത് വേണം. നമ്മുടെ തലച്ചോറിന് കണക്കുകളേക്കാൾ ഇഷ്ടം കഥകളാണ്. നെഞ്ചിടിപ്പിക്കുന്ന ആ പത്രവാർത്ത നമ്മൾ ഓർക്കും. ആ ബോറടിപ്പിക്കുന്ന, ഇരുനൂറ് പേജുള്ള അപകട റിപ്പോർട്ട് നമ്മൾ മറക്കും. ലോകം മുഴുവൻ മാപ്പ് ചെയ്ത്, അളന്ന്, വിശദീകരിച്ച ഇക്കാലത്ത്, 'ഇവിടെ ഭീകരജീവികളുണ്ട്' എന്ന് എഴുതിവെച്ച പഴയ ഭൂപടങ്ങളിലെ അവസാനത്തെ ഒരിടമാണ് ട്രയാംഗിൾ. നമ്മുടെ ഭാവനയ്ക്ക് പറന്നു നടക്കാനുള്ള ഒരിടം.

ഈ ഇതിഹാസം ഭൗതികശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചോ സമുദ്രശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചോ അല്ല. അത് മനഃശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചാണ്. ലോകം കുറച്ചുകൂടി നിഗൂഢവും, കുറച്ചുകൂടി അപകടം നിറഞ്ഞതും, നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റാത്തതുമായിരിക്കണം എന്ന നമ്മുടെയെല്ലാം ഉള്ളിലുള്ള ഒരാഗ്രഹത്തെക്കുറിച്ചാണ്.

അപ്പൊ, ബർമുഡ ട്രയാംഗിൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉള്ളതാണോ? ഒരു സ്ഥലമെന്ന നിലയിൽ, അല്ല. പക്ഷേ, നമ്മൾ പറയുന്ന ഒരു കഥയെന്ന നിലയിലോ? തീർച്ചയായും, അത് സത്യമാണ്.

ബർമുഡ ട്രയാംഗിൾ കടലിന്റെ ഒരു രഹസ്യമല്ല. അത് മനസ്സിന്റെ രഹസ്യമാണ്. ഒരുപക്ഷേ അതാണ് ഇവിടുത്തെ യഥാർത്ഥ പാഠം. ഇത് കപ്പലുകൾ എന്തിന് മുങ്ങുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചല്ല. കെട്ടുകഥകൾ എങ്ങനെ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്. ഇത്രയും കാലം തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടും ഈ ഒരു കഥയ്ക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, നമ്മൾ സത്യമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം, ഇനിയും എത്രയെത്ര കെട്ടുകഥകളെയാവും നമ്മൾ ജീവിപ്പിച്ചു നിർത്തുന്നത്?