ഡി എൻ എ കണ്ടുപിടിച്ച അത്ഭുതകരമായ കഥ..

1962ലെ വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിനുള്ള നോബൽ സമ്മാനം പുരസ്കാര ദാന ചടങ്ങ് ആയിരുന്നില്ല മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കണ്ടുപിടുത്തത്തിന് ഉള്ള അംഗീകാരമായിരുന്നു അത്. ആ മൂന്നുപേർ ജീവിതത്തിൻറെ അടിസ്ഥാന രഹസ്യം കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതിലൊരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതം വളരെ വിചിത്രമായ രീതിയിൽ വിവാദങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും തൻറെ നേട്ടങ്ങൾ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട് അവസാനം സ്വന്തം നോബൽ സമ്മാനം വിൽക്കേണ്ട അവസ്ഥയിൽ വരെ എത്തിച്ചേരുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

നോബൽ സമ്മാനത്തിന് അർഹമായ കണ്ടെത്തൽ ഇതായിരുന്നു ,

ഭൂമിയിലെ ഓരോ ജീവജാലത്തെയും, ഒരു ബാക്ടീരിയ മുതൽ ഭീമാകാരനായ ഒരു നീലത്തിമിംഗലം വരെ, എന്നെയും നിങ്ങളെയും ഉൾപ്പെടെ, രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്ന ആ പിരിയൻ ഗോവണിയുടെ, ആ ഡബിൾ ഹെലിക്സിന്റെ ഘടന അവർ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ തുറന്നുകാട്ടി. അത് ആധുനിക ബയോളജിയുടെ പിറവിയായിരുന്നു.

ആ കൂട്ടത്തിൽ ഒരാളുണ്ടായിരുന്നു, ജെയിംസ് വാട്സൺ. വെറും 34 വയസ്സുള്ള, ആത്മവിശ്വാസം കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങുന്ന, അല്പം അഹങ്കാരമുണ്ടോ എന്ന് നമുക്ക് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു അമേരിക്കൻ ചെറുപ്പക്കാരൻ. ആ നിമിഷം മുതൽ വാട്സന്റെ യാത്ര മുകളിലേക്ക് മാത്രമായിരുന്നു. ശാസ്ത്രലോകത്തെ ഒരു അതികായനായി, ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ഹ്യൂമൻ ജീനോം പ്രോജക്ടിന്റെ തലവനായി, 'ജീനിയസ്' എന്ന വാക്കിന്റെ പര്യായമായി അദ്ദേഹം മാറി. പക്ഷേ... ഈ തിളക്കമാർന്ന വിജയഗാഥയ്ക്ക് പിന്നിൽ അത്ര തിളക്കമില്ലാത്ത ചില യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുണ്ട്. ജീവിതത്തിന്റെ രഹസ്യം പൂട്ടിയ ആ താക്കോൽ അവർ കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അത് മറ്റൊരാളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് തന്ത്രപൂർവ്വം കൈക്കലാക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുമോ?

അതിലും വിചിത്രമായ കാര്യം, പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം, ഇതേ ജെയിംസ് വാട്സൺ ശാസ്ത്രലോകത്തുനിന്ന് ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായി പുറത്താക്കപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബഹുമതികൾ തിരിച്ചെടുത്തു, അദ്ദേഹം കെട്ടിപ്പൊക്കിയ സ്ഥാപനങ്ങൾ തന്നെ അദ്ദേഹത്തെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു. അത് ആ പഴയ മോഷണത്തിന്റെ പേരിലായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ ചില കാര്യങ്ങളുടെ പേരിലായിരുന്നു. താൻ കണ്ടെത്താൻ സഹായിച്ച അതേ DNA കോഡിൽ, മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിയും വംശവും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന, ചില വംശങ്ങൾ മറ്റുള്ളവയേക്കാൾ താഴ്ന്നവരാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഇരുണ്ട സന്ദേശം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം പരസ്യമായി വാദിച്ചു.

ഇതൊരു വിചിത്രമായ കഥയാണ്. ജീവന്റെ മനോഹരമായ ഒരുമയെ ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്ത ഒരാൾ, എങ്ങനെ പിന്നീട് മനുഷ്യരാശിയെ വിഭജിക്കുന്ന ഏറ്റവും അപകടകരമായ ആശയങ്ങളുടെ വക്താവായി മാറി? ഇതിന്റെ ഉത്തരം ആ DNA കോഡിൽ മാത്രമല്ല, ആ കോഡിന്റെ രഹസ്യം തേടിയിറങ്ങിയ മനുഷ്യരുടെ സ്വഭാവത്തിലും, അവർക്കിടയിലെ മത്സരത്തിലും, അനീതിയിലുമുണ്ട്

Welcome to jrmicroverse ivide nammal molecule to below explains

ഈ സംഭവങ്ങളുടെ പൂർണ്ണചിത്രം മനസ്സിലാക്കാൻ 1950-കളിലേക്ക് പോകണം. ജീവന്റെ ജനിതക ബ്ലൂപ്രിന്റ് എന്താണെന്ന് കണ്ടെത്താൻ ശാസ്ത്രലോകത്ത് strongമായ മത്സരം നടക്കുന്ന കാലം. തലമുറകളിലേക്ക് സ്വഭാവസവിശേഷതകൾ കൈമാറുന്ന തന്മാത്ര പ്രോട്ടീനുകളാണെന്നായിരുന്നു അക്കാലത്തെ പ്രബലമായ ധാരണ. കാരണം, പ്രോട്ടീനുകൾ 20 വ്യത്യസ്ത അമിനോ ആസിഡുകളാൽ നിർമ്മിതമായ സങ്കീർണ്ണ തന്മാത്രകളാണ്. ജീവന്റെ വൈവിധ്യമാർന്ന വിവരങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളാൻ ഈ സങ്കീർണ്ണതയ്ക്ക് കഴിയുമെന്നായിരുന്നു പലരും കരുതിയത്.

അതേസമയം, കോശത്തിനുള്ളിൽ DNA എന്ന തന്മാത്രയുമുണ്ടായിരുന്നു. വെറും നാല് അടിസ്ഥാന യൂണിറ്റുകൾ (A, T, C, G) ആവർത്തിക്കുന്ന താരതമ്യേന ലളിതമായ ഒരു ഘടനയായിരുന്നു അതിന്റേത്. അതിനാൽ, ജനിതക വിവരങ്ങൾ വഹിക്കാൻ DNA-ക്ക് കഴിയില്ലെന്നും അതൊരു ഘടനാപരമായ പങ്ക് മാത്രമാണ് വഹിക്കുന്നതെന്നും പല ശാസ്ത്രജ്ഞരും വിശ്വസിച്ചു. 1944-ൽ ഓസ്വാൾഡ് ഏവറിയുടെ പരീക്ഷണങ്ങൾ ജനിതക പദാർത്ഥം DNA ആണെന്ന് ശക്തമായ സൂചന നൽകിയിട്ടും, ശാസ്ത്രസമൂഹം ആ നിഗമനം പൂർണ്ണമായി അംഗീകരിച്ചിരുന്നില്ല.

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, DNA-യുടെ ഘടന കണ്ടെത്തുക എന്നത് ജീവശാസ്ത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളിയായി മാറി. മൂന്ന് പ്രധാന ഗവേഷണ സംഘങ്ങൾ ഈ ലക്ഷ്യത്തിനായി പ്രവർത്തിച്ചു. അമേരിക്കയിൽ, പ്രശസ്ത രസതന്ത്രജ്ഞൻ ലിനസ് പോളിംഗ് ഉണ്ടായിരുന്നു. കേംബ്രിഡ്ജ് സർവകലാശാലയിൽ, പരീക്ഷണങ്ങളെക്കാൾ സൈദ്ധാന്തിക മോഡലുകൾക്ക് ഊന്നൽ നൽകി ജെയിംസ് വാട്സണും ഫ്രാൻസിസ് ക്രിക്കിനും പ്രവർത്തിച്ചു.

മൂന്നാമത്തെ സംഘം ലണ്ടനിലെ കിംഗ്സ് കോളേജിലായിരുന്നു. അവിടെയാണ് നിർണായകമായ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടന്നിരുന്നത്. ഈ സംഘത്തിലെ പ്രധാന ഗവേഷകയായിരുന്നു റോസലിൻഡ് ഫ്രാങ്ക്ലിൻ. എക്സ്-റേ ക്രിസ്റ്റലോഗ്രാഫി എന്ന സങ്കേതത്തിൽ അവർക്ക് സവിശേഷമായ വൈദഗ്ദ്ധ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ക്രിസ്റ്റലിലൂടെ എക്സ്-റേ രശ്മികൾ കടത്തിവിട്ട്, അവ ഫോട്ടോഗ്രാഫിക് ഫിലിമിൽ പതിക്കുമ്പോൾ രൂപപ്പെടുന്ന പാറ്റേൺ വിശകലനം ചെയ്ത് തന്മാത്രയുടെ ത്രിമാന ഘടന മനസ്സിലാക്കുന്ന രീതിയാണിത്.

മാസങ്ങളുടെ കഠിനാധ്വാനത്തിനൊടുവിൽ, 1952 മെയ് മാസത്തിൽ, റോസലിൻഡ് ഫ്രാങ്ക്ലിനും അവരുടെ വിദ്യാർത്ഥി റെയ്മണ്ട് ഗോസ്ലിംഗും ചേർന്ന് DNA-യുടെ ഒരു ചിത്രം പകർത്തി. 'ഫോട്ടോഗ്രാഫ് 51' എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആ ചിത്രം ശാസ്ത്രചരിത്രത്തിലെ നാഴികക്കല്ലായി. അവ്യക്തമെന്ന് തോന്നാമെങ്കിലും, ആ എക്സ് ആകൃതിയിലുള്ള ചിത്രം DNA ഘടനയെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ വിവരങ്ങൾ നൽകി. അതൊരു പിരിയൻ ഗോവണി (ഹെലിക്സ്) ഘടനയാണെന്ന് ഫ്രാങ്ക്ലിൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ചിത്രത്തിലെ പാടുകൾ വിശകലനം ചെയ്ത്, തന്മാത്രയുടെ ഷുഗർ-ഫോസ്ഫേറ്റ് നട്ടെല്ല് പുറംഭാഗത്താണെന്നും അവർ നിഗമനത്തിലെത്തി. ആ പാറ്റേണിലെ അളവുകളിൽ നിന്ന് ഹെലിക്സിന്റെ കൃത്യമായ അളവുകളും അവർ കണക്കാക്കി. DNA ഘടന നിർണ്ണയിക്കുന്നതിനാവശ്യമായ അടിസ്ഥാന വിവരങ്ങളെല്ലാം ഫ്രാങ്ക്ലിന്റെ പരീക്ഷണ ഡാറ്റയിലുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഫ്രാങ്ക്ലിൻ തികഞ്ഞ ശാസ്ത്രീയ ജാഗ്രത പുലർത്തുന്ന ഒരാളായിരുന്നു. തന്റെ കണ്ടെത്തലുകൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, കൂടുതൽ തെളിവുകൾ ശേഖരിച്ച് ഒരു സംശയത്തിനും ഇടയില്ലാത്തവിധം അത് സ്ഥിരീകരിക്കാൻ അവർ ആഗ്രഹിച്ചു. ഈ ഘട്ടത്തിലാണ് കേംബ്രിഡ്ജിലെ വാട്സന്റെയും ക്രിക്കിന്റെയും രംഗപ്രവേശം. അവർക്ക് ആശയങ്ങളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അത് തെളിയിക്കാൻ ആവശ്യമായ പരീക്ഷണ ഡാറ്റ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കിംഗ്സ് കോളേജിലെ ഫ്രാങ്ക്ലിന്റെയും സഹപ്രവർത്തകനായ മോറിസ് വിൽക്കിൻസിന്റെയും കൈവശം നിർണായക ഡാറ്റയുണ്ടെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു.

1953-ന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ജെയിംസ് വാട്സൺ കിംഗ്സ് കോളേജ് സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ, റോസലിൻഡ് ഫ്രാങ്ക്ലിന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ മോറിസ് വിൽക്കിൻസ് അദ്ദേഹത്തിന് 'ഫോട്ടോഗ്രാഫ് 51' കാണിച്ചുകൊടുത്തു. ആ ചിത്രം കണ്ടമാത്രയിൽ, തങ്ങളുടെ ഹെലിക്സ് എന്ന ആശയം ശരിയാണെന്ന് വാട്സണ് ബോധ്യപ്പെട്ടു. ഇതിന് പുറമെ മറ്റൊരു സംഭവം കൂടി നടന്നു. കിംഗ്സ് കോളേജിലെ ഗവേഷണ പുരോഗതിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു റിപ്പോർട്ട്, കേംബ്രിഡ്ജിലെ സീനിയർ ശാസ്ത്രജ്ഞനായ മാക്സ് പെരുറ്റ്സിന് ലഭിച്ചിരുന്നു. ആ റിപ്പോർട്ടിൽ ഫ്രാങ്ക്ലിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാത്ത ഡാറ്റയും കണക്കുകൂട്ടലുകളും വിശദമായി ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. പെരുറ്റ്സ് ഈ റിപ്പോർട്ട് ക്രിക്കിന് കൈമാറി.

ഇതോടെ വാട്സന്റെയും ക്രിക്കിന്റെയും പക്കൽ ആവശ്യമായ വിവരങ്ങളെല്ലാമായി. ഫോട്ടോഗ്രാഫ് 51-ൽ നിന്നുള്ള ദൃശ്യപരമായ തെളിവ്, ഫ്രാങ്ക്ലിന്റെ റിപ്പോർട്ടിൽ നിന്നുള്ള കൃത്യമായ അളവുകൾ, പിന്നെ അവരുടെ സൈദ്ധാന്തികമായ ഉൾക്കാഴ്ച. ഫ്രാങ്ക്ലിന്റെ ഡാറ്റയിലെ ഒരു പ്രത്യേക സിമട്രി ഗ്രൂപ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരം, DNA-യുടെ രണ്ട് ഇഴകളും എതിർ ദിശകളിലാണ് (anti-parallel) സഞ്ചരിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ക്രിക്കിനെ സഹായിച്ചു. അതോടെ പസിലിലെ അവസാന കഷണവും പൂർത്തിയായി.

ഈ വിവരങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വാട്സണും ക്രിക്കിനും DNA-യുടെ കൃത്യമായ ത്രിമാന മോഡൽ നിർമ്മിച്ചു. 1953-ൽ, പ്രശസ്ത ശാസ്ത്ര ജേണലായ 'നേച്ചറിൽ' അവർ തങ്ങളുടെ കണ്ടെത്തൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ആ പ്രബന്ധത്തിന്റെ ഒടുവിൽ, "ഫ്രാങ്ക്ലിന്റെയും വിൽക്കിൻസിന്റെയും പ്രസിദ്ധീകരിക്കാത്ത കണ്ടെത്തലുകൾ ഞങ്ങളുടെ ആശയങ്ങളെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്" എന്ന് അവർ കുറിച്ചു. എന്നാൽ 'ഉത്തേജനം' എന്നതിലുപരി, ഫ്രാങ്ക്ലിന്റെ ഡാറ്റ അവരുടെ മോഡലിന്റെ അടിത്തറയായിരുന്നു എന്ന് പിന്നീട് ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തി.

1962-ൽ വാട്സൺ, ക്രിക്ക്, വിൽക്കിൻസ് എന്നിവർക്ക് നോബൽ സമ്മാനം ലഭിച്ചു. എന്നാൽ ഈ കണ്ടെത്തലിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ച റോസലിൻഡ് ഫ്രാങ്ക്ലിൻ 1958-ൽ, തന്റെ 37-ആം വയസ്സിൽ അണ്ഡാശയ അർബുദം ബാധിച്ച് അന്തരിച്ചു. നോബൽ സമ്മാനം മരണാനന്തര ബഹുമതിയായി നൽകാത്തതിനാൽ അവർ പുരസ്കാരത്തിന് പരിഗണിക്കപ്പെട്ടില്ല. DNA ഘടന കണ്ടെത്തിയതിന് ശേഷം ഫ്രാങ്ക്ലിൻ വൈറസുകളുടെ ഘടനയെക്കുറിച്ച് സുപ്രധാനമായ ഗവേഷണങ്ങൾ നടത്തിയിരുന്നു. വാട്സൺ തന്റെ 'ദി ഡബിൾ ഹെലിക്സ്' എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ഫ്രാങ്ക്ലിനെ നിഷേധാത്മകമായി ചിത്രീകരിച്ചതോടെയാണ് അവർക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്ന അനീതിയെക്കുറിച്ച് ലോകം കൂടുതൽ ചർച്ച ചെയ്തത്. ഇന്ന്, DNA ഘടന കണ്ടെത്തുന്നതിൽ റോസലിൻഡ് ഫ്രാങ്ക്ലിൻ നൽകിയ സംഭാവനകൾ ശാസ്ത്രലോകം പൂർണ്ണമായി അംഗീകരിക്കുന്നു.

DNA കണ്ടുപിടുത്തത്തിന് ശേഷം ഫ്രാൻസിസ് ക്രിക്കിന്റെയും ജെയിംസ് വാട്സന്റെയും ജീവിതം രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ദിശകളിലാണ് സഞ്ചരിച്ചത്. ഫ്രാൻസിസ് ക്രിക്ക് തന്മാത്രാ ജീവശാസ്ത്രത്തിൽ തുടർന്നും സംഭാവനകൾ നൽകി. ജനിതക വിവരങ്ങൾ DNA-യിൽ നിന്ന് RNA വഴി പ്രോട്ടീനിലേക്ക് പ്രവഹിക്കുന്നു എന്ന 'സെൻട്രൽ ഡോഗ്മ' എന്ന അടിസ്ഥാന ആശയം അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവെച്ചു. പിന്നീട്, അദ്ദേഹം ന്യൂറോസയൻസിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു, മനുഷ്യന്റെ ബോധത്തെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ജെയിംസ് വാട്സൺ ഹ്യൂമൻ ജീനോം പ്രോജക്ടിന് നേതൃത്വം നൽകുകയും, ന്യൂയോർക്കിലെ കോൾഡ് സ്പ്രിംഗ് ഹാർബർ ലബോറട്ടറിയെ (CSHL) ലോകോത്തര ഗവേഷണ കേന്ദ്രമാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ കാലക്രമേണ, മനുഷ്യന്റെ കഴിവുകളും സ്വഭാവവും പൂർണ്ണമായും ജീനുകളാൽ നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന 'ജെനറ്റിക് ഡിറ്റർമിനിസം' എന്ന ആശയത്തിൽ അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. ഈ ചിന്തയുടെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പൊതു പ്രസ്താവനകളിൽ പ്രകടമായി.

2007-ൽ ലണ്ടനിലെ 'സൺഡേ ടൈംസ്' പത്രത്തിന് നൽകിയ അഭിമുഖത്തിൽ, ആഫ്രിക്കൻ വംശജർക്ക് ജനിതകപരമായി ബുദ്ധിശക്തി കുറവാണെന്ന് അദ്ദേഹം അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. ഈ പ്രസ്താവന ശാസ്ത്രലോകത്ത് വലിയ കോളിളക്കമുണ്ടാക്കി. വാട്സന്റെ ഈ വാദങ്ങൾ ശാസ്ത്രലോകം തള്ളിക്കളഞ്ഞത് വെറുമൊരു അഭിപ്രായവ്യത്യാസത്തിന്റെ പേരിലായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, പതിറ്റാണ്ടുകളായി ശാസ്ത്രം കണ്ടെത്തിയ തെളിവുകൾക്ക് അത് കടകവിരുദ്ധമായിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണ് വാട്സന്റെ വാദങ്ങൾ ശാസ്ത്രീയമായി നിലനിൽക്കാത്തതെന്ന് പരിശോധിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് സംഭവിച്ച പിഴവിന്റെ ആഴം വ്യക്തമാകും:

ഒന്നാമതായി, "വംശം" എന്നത് ജൈവശാസ്ത്രപരമായ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമല്ല, അതൊരു സാമൂഹിക നിർമ്മിതിയാണ് (Social Construct). വാട്സന്റെ വാദങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനശില തന്നെ തെറ്റാണ്. അദ്ദേഹം "ആഫ്രിക്കക്കാർ", "വെളുത്തവർ" എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിഭാഗങ്ങളെയാണ് താരതമ്യം ചെയ്തത്. എന്നാൽ ആധുനിക ജനിതകശാസ്ത്രം തെളിയിക്കുന്നത്, ഈ പരമ്പരാഗത വംശീയ വിഭാഗങ്ങൾക്ക് ജൈവശാസ്ത്രപരമായ കൃത്യമായ അതിർവരമ്പുകളില്ല എന്നാണ്. മനുഷ്യരിലെ ശാരീരിക സവിശേഷതകൾ (ഉദാഹരണത്തിന്, തൊലിയുടെ നിറം) ഒരു ഭൂപ്രദേശത്ത് നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അതിർത്തികളില്ലാതെ ക്രമേണയാണ് മാറുന്നത് (Clinal Variation). മാത്രമല്ല, ഒരേ "വംശത്തിനുള്ളിലെ" ആളുകൾക്കിടയിലുള്ള ജനിതക വൈവിധ്യം പലപ്പോഴും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത "വംശങ്ങളിൽ" പെട്ടവർ തമ്മിലുള്ളതിനേക്കാൾ കൂടുതലാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, ആഫ്രിക്കൻ ഭൂഖണ്ഡത്തിനുള്ളിലെ ജനിതക വൈവിധ്യം ലോകത്തിലെ മറ്റെല്ലാ ഭൂഖണ്ഡങ്ങളിലെയും ജനങ്ങളുടെ മൊത്തം ജനിതക വൈവിധ്യത്തേക്കാൾ വളരെ കൂടുതലാണ്.

രണ്ടാമതായി, ഹ്യൂമൻ ജീനോം പ്രോജക്ടും മറ്റ് ജനിതക പഠനങ്ങളും നൽകുന്ന തെളിവുകൾ വാട്സന്റെ വാദങ്ങളെ ഖണ്ഡിക്കുന്നു. ലോകത്തിലെ ഏതൊരു രണ്ട് മനുഷ്യരെ എടുത്താലും അവരുടെ ഡിഎൻഎ 99.9% സമാനമാണ്. ശേഷിക്കുന്ന 0.1% വ്യത്യാസമാണ് നമ്മുടെ ശാരീരികമായ വൈവിധ്യങ്ങൾക്ക് കാരണം. ബുദ്ധിശക്തി പോലുള്ള സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു കഴിവിനെ നിർണ്ണയിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള വലിയ ജനിതക വ്യത്യാസങ്ങൾ "വംശങ്ങൾക്കിടയിൽ" ഇല്ല. കൂടാതെ, ബുദ്ധി എന്നത് ഒരൊറ്റ ജീൻ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒന്നല്ല; ആയിരക്കണക്കിന് ജീനുകൾ (polygenic trait) ഇതിൽ ചെറിയ പങ്കുവഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു പ്രത്യേക വംശത്തിൽ ബുദ്ധിക്ക് കാരണമാകുന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു കൂട്ടം ജീനുകൾ ഉണ്ടെന്ന് ശാസ്ത്രം കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല.

മൂന്നാമതായി, വാട്സൺ തെളിവായി ആശ്രയിച്ച ഐക്യു (IQ) ടെസ്റ്റുകൾക്ക് വലിയ പരിമിതികളുണ്ട്. ഐക്യു ടെസ്റ്റുകൾ ഒരു വ്യക്തിയുടെ സഹജമായ ബുദ്ധിയുടെ അളവുകോലല്ല. അതിൽ പലപ്പോഴും സാംസ്കാരികപരമായ ചായ്‌വുകൾ (Cultural Bias) അടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും. കൂടാതെ, 'ഫ്ലിൻ ഇഫക്ട്' (Flynn Effect) എന്ന പ്രതിഭാസം സൂചിപ്പിക്കുന്നത് കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിൽ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ജനങ്ങളുടെ ശരാശരി ഐക്യു സ്കോറുകൾ ക്രമാതീതമായി വർദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നാണ്. ജീനുകൾക്ക് ഇത്ര വേഗത്തിൽ മാറ്റം വരാത്തതുകൊണ്ട് തന്നെ, മെച്ചപ്പെട്ട വിദ്യാഭ്യാസം, പോഷകാഹാരം തുടങ്ങിയ പാരിസ്ഥിതിക ഘടകങ്ങളാണ് ബുദ്ധിയെ സ്വാധീനിക്കുന്നത് എന്ന് ഇത് തെളിയിക്കുന്നു.

അവസാനമായി, സ്റ്റീരിയോടൈപ്പ് ത്രെട്ട് (Stereotype Threat) എന്ന മനഃശാസ്ത്രപരമായ പ്രതിഭാസവും ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. തങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്ന സാമൂഹിക വിഭാഗത്തിന് കഴിവു കുറവാണെന്ന തെറ്റായ ധാരണ (Stereotype) നിലനിൽക്കുന്നത്, ആ വിഭാഗത്തിലെ വ്യക്തികളുടെ പ്രകടനത്തെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കുകയും ടെസ്റ്റ് സ്കോറുകൾ കുറയുന്നതിന് കാരണമാവുകയും ചെയ്യും.

ചുരുക്കത്തിൽ, സങ്കീർണ്ണമായ പാരിസ്ഥിതികവും സാമൂഹികവുമായ ഘടകങ്ങളെ അവഗണിച്ച് എല്ലാത്തിനും ജനിതകപരമായ ലളിതമായ വിശദീകരണം നൽകാൻ ശ്രമിച്ച വാട്സന്റെ നിലപാടുകളെ ആധുനിക ശാസ്ത്രലോകം ഒരു കപടശാസ്ത്രമായി (pseudoscience) കണക്കാക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി, വാട്സന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങൾ റദ്ദാക്കപ്പെട്ടു, കോൾഡ് സ്പ്രിംഗ് ഹാർബർ ലബോറട്ടറിയുടെ നേതൃസ്ഥാനത്തുനിന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് സ്ഥാനമൊഴിയേണ്ടി വന്നു.

തനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി എന്ന് അംഗീകരിക്കുന്നതിനു പകരം, രാഷ്ട്രീയ ശരിയുടെ പേരിൽ താൻ വേട്ടയാടപ്പെടുകയാണെന്ന് വാട്സൺ കരുതി. സാമ്പത്തികമായി ഒറ്റപ്പെട്ട സാഹചര്യത്തിൽ, 2014-ൽ അദ്ദേഹം തന്റെ നോബൽ സമ്മാന മെഡൽ ലേലത്തിൽ വെച്ചു. ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു നോബൽ ജേതാവ് മെഡൽ വിൽക്കുന്നത് ആദ്യത്തെ സംഭവമായിരുന്നു. റഷ്യൻ കോടീശ്വരനായ അലിഷർ ഉസ്മാനോവ് 4.7 മില്യൺ ഡോളറിന് അത് വാങ്ങി, എന്നാൽ പിന്നീട് വാട്സണ് തന്നെ തിരികെ നൽകി. ഒരു മഹാപ്രതിഭയ്ക്ക് തന്റെ നേട്ടങ്ങൾ വിൽക്കേണ്ടി വരുന്ന സാഹചര്യം ഖേദകരമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

എന്നാൽ ഈ സംഭവത്തിന് ശേഷവും വാട്സന്റെ നിലപാടുകളിൽ മാറ്റം വന്നില്ല. 2019-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ഒരു ഡോക്യുമെന്ററിയിൽ, തന്റെ പഴയ വംശീയ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ ശരിയാണെന്ന് അദ്ദേഹം ആവർത്തിച്ചു. ഇതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ, കോൾഡ് സ്പ്രിംഗ് ഹാർബർ ലബോറട്ടറി അദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ ഓണററി പദവികളും റദ്ദാക്കി. അദ്ദേഹം കെട്ടിപ്പൊക്കിയ സ്ഥാപനം തന്നെ അദ്ദേഹത്തെ പൂർണ്ണമായി തള്ളിപ്പറഞ്ഞു.

ഇതാണ് ജെയിംസ് വാട്സന്റെ പിൽക്കാല ജീവിതത്തിലെ വൈരുദ്ധ്യം. റോസലിൻഡ് ഫ്രാങ്ക്ലിന്റെ ഡാറ്റ ഉപയോഗിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ച അതേ ശാസ്ത്രീയമായ ആത്മവിശ്വാസം, പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തെ തെറ്റായ ശാസ്ത്രീയ നിഗമനങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ചു. അദ്ദേഹം നേതൃത്വം നൽകിയ ഹ്യൂമൻ ജീനോം പ്രോജക്ട്, മനുഷ്യർക്കിടയിൽ വംശീയമായ ജനിതക വ്യത്യാസങ്ങൾ ഇല്ലെന്നും നാമെല്ലാം ഒരൊറ്റ മനുഷ്യ കുടുംബമാണെന്നും തെളിയിച്ചു. താൻ കണ്ടെത്താൻ സഹായിച്ച ശാസ്ത്രീയ സത്യത്തിന്റെ സാമൂഹികമായ അർത്ഥം ഉൾക്കൊള്ളാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുൻവിധികൾ തടസ്സമായി. അങ്ങനെ, ജീവന്റെ കോഡ് കണ്ടെത്തിയ വ്യക്തി, ആ കോഡിന്റെ അടിസ്ഥാന സന്ദേശങ്ങളിലൊന്നായ മനുഷ്യന്റെ പൊതുവായ പൈതൃകത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു.November 6, 2025, at the age of 97