അന്യഗ്രഹ ജീവികളെ ക്ഷണിച്ച അജ്ഞാതസന്ദേശം

ഒരു ഏലിയനെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ എത്ര രൂപ ചെലവാകും എന്ന് നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

സാധാരണ നമ്മൾ യുദ്ധത്തിനും ആയുധങ്ങൾക്കും വേണ്ടി കോടികൾ ഒഴുക്കാറുണ്ട്, പക്ഷേ 'നമ്മൾ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാണോ' എന്ന പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ നമ്മൾ മുടക്കിയത് വെറും പണം മാത്രമല്ല.

കാടിന് നടുവിൽ, ഭൂമിയിൽ തന്നെ കുഴിച്ചുണ്ടാക്കിയ ഒരു ഭീമൻ യന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് നമ്മൾ വർഷങ്ങളോളം ആകാശത്തെ നിരീക്ഷിച്ചു.

പക്ഷേ ഒരു ദിവസം, വെറുതെ കാത്തിരിക്കുന്നതിന് പകരം, കോടിക്കണക്കിന് വാട്ട്സ് വൈദ്യുതി കത്തിച്ച്കളഞ്ഞ്, സൂര്യനേക്കാൾ തിളക്കമുള്ള ഒരു സിഗ്നൽ അങ്ങോട്ട് അയക്കാൻ നമ്മൾ തീരുമാനിച്ചു.

മനുഷ്യരാശിയുടെ മുഴുവൻ ചരിത്രവും വെറും കുറച്ച് ബിറ്റുകളിലേക്ക് ചുരുക്കി നമ്മൾ നടത്തിയ, ഒരുപക്ഷേ ഒരിക്കലും മറുപടി കിട്ടില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ള, ആ 'വിലപിടിപ്പുള്ള' പരീക്ഷണത്തിന്റെ കഥയാണിത്.

(The Bridge & The Cold War Context)

പക്ഷേ രസകരമായ കാര്യം എന്താണെന്നുവെച്ചാൽ, ഈ വലിയ പരീക്ഷണം നടത്തിയത് ഇതിനായി മാത്രം ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു മെഷീൻ വെച്ചല്ല. സത്യത്തിൽ അതൊരു ഏലിയൻ ഹണ്ടിംഗ് മെഷീൻ ആയിരുന്നില്ല. അതിന്റെ യഥാർത്ഥ കഥയറിയാൻ നമ്മൾ ആകാശത്തുനിന്ന് കണ്ണ് മാറ്റി പ്യൂർട്ടോ റിക്കോയിലെ ചെളിയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കണം.

1950-കളാണ് സമയം. ലോകം മുഴുവൻ ഒരു മുൾമുനയിൽ നിൽക്കുന്ന അവസ്ഥ. അന്ന് അമേരിക്കയ്ക്ക് പേടി ഏലിയൻസിനെ ആയിരുന്നില്ല, സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ ആയിരുന്നു. 'കോൾഡ് വാർ' അല്ലെങ്കിൽ ശീതയുദ്ധം കത്തിനിൽക്കുന്ന സമയം. പെന്റഗണിന്റെയും അമേരിക്കൻ മിലിട്ടറിയുടെയും ഏറ്റവും വലിയ പേടിസ്വപ്നം സോവിയറ്റ് ന്യൂക്ലിയർ മിസൈലുകളായിരുന്നു.

ഒന്ന് ആലോചിച്ച് നോക്കൂ, റഷ്യയിൽ നിന്ന് ഒരു മിസൈൽ അമേരിക്കയിലേക്ക് അയച്ചാൽ അത് വരുന്നത് ബഹിരാകാശത്തുകൂടിയാണ്. അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ ഏറ്റവും മുകളിലുള്ള പാളിയായ 'അയോണോസ്ഫിയർ' (Ionosphere) ഭേദിച്ചുകൊണ്ടാണ് അത് വരിക. ആകാശത്തുകൂടി പാഞ്ഞുവരുന്ന, ഭൂമി മൊത്തം നശിപ്പിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള മിസൈലുകളെ, അത് വരുന്ന വഴിയിൽ വെച്ചുതന്നെ കണ്ടെത്തണം. അതിന് നമ്മുടെ എയർപോർട്ടിലൊക്കെ കാണുന്ന സാധാരണ റഡാർ പോര. സ്പേസിന്റെ അറ്റം വരെ സിഗ്നൽ അയക്കാനും, അവിടെ തട്ടി തിരിച്ചുവരുന്ന ഏറ്റവും നേർത്ത സിഗ്നൽ പോലും പിടിച്ചെടുക്കാനും പറ്റുന്ന ഒരു ഭീകരൻ റഡാർ തന്നെ വേണം.

അങ്ങനെ, അഡ്വാൻസ്ഡ് റിസർച്ച് പ്രോജക്ട്സ് ഏജൻസി (ARPA) - ഇന്നത്തെ ഇന്റർനെറ്റ് ഒക്കെ കണ്ടുപിടിച്ച അതേ ടീം - ഒരു സ്ഥലം അന്വേഷിച്ച് ഇറങ്ങി. അവർക്ക് വേണ്ടത് ഭൂമധ്യരേഖയോട് (Equator) ചേർന്നുള്ള ഒരിടമായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് അവർ പ്യൂർട്ടോ റിക്കോയിലെത്തുന്നത്. അവിടെ കാടിനുള്ളിൽ പ്രകൃതിദത്തമായ വലിയൊരു കുഴി (sinkhole) അവർ കണ്ടു. മലകൾക്കിടയിൽ വലിയൊരു പാത്രം വെച്ചപോലെ, വെള്ളം ഒഴുകിപ്പോയി ഉണ്ടായ കാർസ്റ്റ് (Karst) ഭൂപ്രകൃതിയിലുള്ള ഒരു വലിയ ഗർത്തം.

(The Engineering Marvel)

എൻജിനീയർമാർ അവിടെ പണി തുടങ്ങി. അതൊരു നിസ്സാര പണിയായിരുന്നില്ല. കാടിന്റെ നടുവിൽ, റോഡില്ലാത്ത, സൗകര്യങ്ങളില്ലാത്ത ഒരിടത്ത്, അന്നത്തെ കാലത്ത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും പറ്റാത്തത്ര വലിയൊരു നിർമ്മിതി.

ആ കുഴിയുടെ ആകൃതിക്ക് അനുസരിച്ച്, ഏകദേശം ആയിരം അടി (305 മീറ്റർ) വലിപ്പമുള്ള, അലുമിനിയം കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ വലിയൊരു ഡിഷ് അവർ അവിടെ ഫിറ്റ് ചെയ്തു.

ഇതൊരു ഒറ്റ പാത്രമല്ല കേട്ടോ. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ 38,778 അലുമിനിയം പാനലുകൾ. ഓരോന്നും 3 അടി മുതൽ 6 അടി വരെ വലിപ്പമുള്ളവ. ഇത് ഓരോന്നും അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ പറ്റുമായിരുന്നു. മില്ലിമീറ്ററുകളുടെ കൃത്യതയിൽ വേണം ഇത് വെക്കാൻ. കാരണം, സ്പേസിൽ നിന്ന് വരുന്ന സിഗ്നലുകൾ അത്രയും വീക്ക് ആണ്. ഡിഷിന്റെ ഷേപ്പിൽ ചെറിയൊരു മാറ്റം വന്നാൽ പോലും സിഗ്നൽ നഷ്ടപ്പെടും.

ഇനി ഇതിന്റെയൊക്കെ മുകളിൽ, ഏകദേശം 500 അടി ഉയരത്തിൽ, മൂന്ന് വലിയ കോൺക്രീറ്റ് ടവറുകളിൽ നിന്നുള്ള വടത്തിൽ തൂങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു പ്ലാറ്റ്‌ഫോം ഉണ്ട്. 900 ടൺ ഭാരമുള്ള, ഒരു ചെറിയ കപ്പലിന്റെ അത്രയും വലിപ്പമുള്ള ആ സാധനം ആകാശത്ത് അങ്ങനെ തൂങ്ങിനിൽക്കുന്നത് കണ്ടാൽ തന്നെ പേടിയാകും. കാറ്റടിച്ചാൽ പോലും അത് അനങ്ങാൻ പാടില്ല. ആ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലാണ് സിഗ്നലുകൾ സ്വീകരിക്കുന്ന റിസീവറുകളും, പിന്നീട് നമ്മൾ കഥയിൽ പറയാൻ പോകുന്ന ആ വലിയ ട്രാൻസ്മിറ്ററും ഇരിക്കുന്നത്.

(Science Emergence & The Pivot)

യുദ്ധത്തിന് വേണ്ടി, മിസൈൽ ട്രാക്ക് ചെയ്യാൻ ഉണ്ടാക്കിയ ആ മെഷീൻ പക്ഷേ, പിന്നീട് സമാധാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ അടയാളമായി മാറി. അതാണ് 'അരെസീബോ ഒബ്സർവേറ്ററി'.

60-കളിൽ ഇത് പണിതുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. അയോണോസ്ഫിയറിലെ മാറ്റങ്ങൾ പഠിക്കാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ, പ്രപഞ്ചത്തിൽ നിന്നുള്ള ശബ്ദങ്ങളും ഇതിന് കേൾക്കാൻ പറ്റില്ലേ?

അങ്ങനെ 1964-ൽ ഗോർഡൻ പെറ്റൻഗിൽ എന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞൻ ഈ റഡാർ ഉപയോഗിച്ച് ബുധഗ്രഹത്തെ (Mercury) നിരീക്ഷിച്ചു. അതുവരെ നമ്മൾ വിചാരിച്ചിരുന്നത് ബുധൻ 88 ദിവസം കൊണ്ടാണ് സ്വയം കറങ്ങുന്നത് എന്നായിരുന്നു. പക്ഷേ അരെസീബോയിലെ റഡാർ സിഗ്നൽ അയച്ച്, അത് ബുധനിൽ തട്ടി തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ കിട്ടിയ ഡാറ്റ വെച്ച് നോക്കിയപ്പോൾ മനസ്സിലായി, അത് 59 ദിവസം കൊണ്ടാണ് കറങ്ങുന്നതെന്ന്. അതൊരു വലിയ കണ്ടുപിടുത്തമായിരുന്നു.

പിന്നീട് മരിച്ചുപോയ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ (Pulsars) ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലെ കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ വരുന്ന സിഗ്നലുകൾ ഇത് പിടിച്ചെടുത്തു. ഐൻസ്റ്റീന്റെ തിയറികൾ തെളിയിക്കാൻ വരെ ഈ ഡാറ്റ സഹായിച്ചു.

(The Upgrade & The Idea)

പക്ഷേ 1974-ൽ അവർ അതിനൊരു വലിയ 'അപ്‌ഗ്രേഡ്' കൊടുത്തു. വെറുതെ കേൾക്കുക മാത്രമല്ല, തിരിച്ച് ഇങ്ങോട്ട് 'സംസാരിക്കാൻ' പറ്റുന്ന, അതായത് സിഗ്നലുകൾ അയക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരു ഭീമൻ പ്ലാനറ്ററി റഡാർ ട്രാൻസ്മിറ്റർ അവർ വെച്ചു.

അതൊരു സാധാ ട്രാൻസ്മിറ്റർ ആയിരുന്നില്ല. 450 കിലോവാട്ട് പവർ ഔട്ട്പുട്ട് ഉള്ള, 'ക്ലൈസ്ട്രോൺസ്' (Klystrons) എന്ന് വിളിക്കുന്ന ഭീമൻ വാക്വം ട്യൂബുകൾ ഉപയോഗിച്ചാണ് ഇത് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഇത് ഓൺ ചെയ്താൽ, ഈ ഡിഷ് ആ എനർജിയെ ഫോക്കസ് ചെയ്ത്, ഏകദേശം 20 ട്രില്യൺ വാട്ട്സ് (20 Terawatts) പവറുള്ള ഒരു ബീം ആക്കി മാറ്റും.

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ആ സ്വിച്ച് ഇട്ടാൽ, റേഡിയോ തരംഗങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ഗാലക്സിയിലെ ഏറ്റവും തിളക്കമുള്ള, സൂര്യനേക്കാൾ തിളക്കമുള്ള വസ്തുവായി ഭൂമി മാറും.

ഈ അപ്ഗ്രേഡ് ആഘോഷിക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. ആ സമയത്താണ് ഫ്രാങ്ക് ഡ്രേക്ക് (Frank Drake) എന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞൻ വരുന്നത്. പുള്ളി വേറെ ലെവൽ ആണ്. കോർണൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ പ്രൊഫസറും, 'സെറ്റി' (SETI - Search for Extraterrestrial Intelligence) എന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പിതാവുമാണ് അദ്ദേഹം. ഏലിയൻസിനെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ വേണ്ടി ആദ്യമായി 'പ്രോജക്ട് ഓസ്മ' വഴി സയന്റിഫിക് ആയി അന്വേഷണം തുടങ്ങിയ ആളാണ്.

അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചു, "നമുക്ക് വെറുതെ എന്തിനാ റഡാർ ടെസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ വേണ്ടി പാറക്കഷ്ണങ്ങളിലേക്ക് സിഗ്നൽ അയക്കുന്നത്? ബുദ്ധിയുള്ള ആർക്കെങ്കിലും, അതായത് അന്യഗ്രഹജീവികൾക്ക് ഒരു കത്ത് അയച്ചാലോ?"

വെറുതെ കാത്തിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല, അങ്ങോട്ട് കയറി സംസാരിക്കാം എന്ന് അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു. കൂടെ കാൾ സാഗനെ (Carl Sagan) പോലെയുള്ള പ്രഗത്ഭരും കൂടി.

(The Challenge of Language)

ഇവിടെയാണ് യഥാർത്ഥ വെല്ലുവിളി. എന്ത് ഭാഷയിൽ കത്തെഴുതും?

നമ്മൾ അയക്കുന്ന കത്ത് കിട്ടുന്നത് 25,000 പ്രകാശവർഷം അകലെയുള്ള ഒരു ഗ്രഹത്തിലെ ജീവിക്കാണെങ്കിലോ? അവർക്ക് ഇംഗ്ലീഷോ മലയാളമോ അറിയില്ല. നമ്മുടെ സംസ്കാരമോ, നമ്മൾ എങ്ങനെ ഇരിക്കുമെന്നോ അവർക്കറിയില്ല.

എന്തിന്, അവർക്ക് കണ്ണുണ്ടോ എന്ന് പോലും നമുക്കറിയില്ല. ചിലപ്പോൾ വവ്വാലുകളെപ്പോലെ ശബ്ദം വെച്ചാകും അവർ കാണുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ പാമ്പുകളെപ്പോലെ ചൂട് അനുഭവിച്ചാകും. അങ്ങനെയുള്ള, നമുക്ക് ഒട്ടും പരിചയമില്ലാത്ത ഒരാളോട് നമ്മൾ എങ്ങനെ കാര്യം പറയും? നമ്മൾ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ അവർക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന രീതിയിൽ, സ്വയം ഡീകോഡ് ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന (Self-decoding) ഒരു മെസ്സേജ് എങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കും?

ഫ്രാങ്ക് ഡ്രേക്ക് ഒരു ഐഡിയ കണ്ടെത്തി. പ്രപഞ്ചത്തിൽ എവിടെ പോയാലും മാറ്റമില്ലാത്ത ഒരേയൊരു കാര്യമേ ഉള്ളൂ. കണക്ക്! മാത്തമാറ്റിക്സ്!

ഭൂമിയിലായാലും, ചൊവ്വയിലായാലും, ഇനി ബ്ലാക്ക് ഹോളിലായാലും 1+1=2 ആണല്ലോ. ആറ്റങ്ങളുടെ ഘടന എല്ലായിടത്തും ഒന്നാണല്ലോ.

അതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം 'പ്രൈം നമ്പറുകൾ' (Prime Numbers) ഉപയോഗിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഒന്ന് കൊണ്ടും ആ സംഖ്യ കൊണ്ടും മാത്രം ഹരിക്കാൻ പറ്റുന്ന സംഖ്യകൾ. ഇത് പ്രകൃതിയുടെ ഒരു ഫണ്ടമെന്റൽ നിയമമാണ്. ബുദ്ധിയുള്ള ഏതൊരു ജീവിക്കും പ്രൈം നമ്പറുകൾ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റും.

(The Design & The Message)

അങ്ങനെ കൃത്യം 1679 ബിറ്റുകൾ (bits) ഉള്ള ഒരു മെസ്സേജ് അദ്ദേഹം ഡിസൈൻ ചെയ്തു.

എന്താണ് ഈ 1679-ന്റെ പ്രത്യേകത?

ഇതൊരു 'സെമി പ്രൈം' നമ്പറാണ്. ഇതിനെ രണ്ട് പ്രൈം സംഖ്യകൾ കൊണ്ട് മാത്രമേ ഗുണിക്കാൻ പറ്റൂ - 23-ഉം 73-ഉം. (23 x 73 = 1679).

ഇനി കാര്യത്തിലേക്ക് വരാം. ഈ സിഗ്നൽ കിട്ടുന്ന ഏലിയൻ ഇതിനെ ഒരു പേപ്പറിൽ എഴുതി നോക്കിയാൽ, ഇതിനെ അടുക്കി വെക്കാൻ രണ്ടേ രണ്ട് വഴിയേ ഉള്ളൂ.

ഒന്ന്: 23 വരികളും 73 നിരകളും (Rows and Columns). അങ്ങനെ വെച്ചാൽ വെറും കുറെ കുത്തുകൾ മാത്രം, ഒരു അർത്ഥവുമില്ല. വെറും നോയ്സ് (Noise).

പക്ഷേ, 73 വരികളും 23 നിരകളുമായി തിരിച്ചിട്ടാൽ... മാജിക്! അവിടെ വ്യക്തമായ ഒരു ചിത്രം തെളിഞ്ഞുവരും.

പഴയ 8-ബിറ്റ് വീഡിയോ ഗെയിമിലൊക്കെ കാണുന്ന പോലെ പിക്സൽ പിക്സൽ ആയിട്ടുള്ള ഒരു ചിത്രം. വെറും പൂജ്യവും ഒന്നും (0 & 1) ഉപയോഗിച്ച് ഉണ്ടാക്കിയ ചിത്രം. പക്ഷേ അതിൽ നമ്മളെക്കുറിച്ചുള്ള സകല കാര്യങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ആ മെസ്സേജ് മുകളിൽ നിന്ന് താഴോട്ട് വായിച്ചാൽ ഇങ്ങനെയിരിക്കും:

നമ്പറുകൾ: ഏറ്റവും മുകളിൽ ഒന്ന് മുതൽ പത്ത് വരെയുള്ള സംഖ്യകൾ. ബൈനറി രൂപത്തിൽ. "ഇതാണ് ഞങ്ങളുടെ കണക്ക്, ഇങ്ങനെയാണ് ഞങ്ങൾ എണ്ണുന്നത്" എന്ന് കാണിക്കാൻ ഒരു ട്യൂട്ടോറിയൽ.

മൂലകങ്ങൾ: അതിന് താഴെ നമ്മുടെ ഡിഎൻഎ (DNA) ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്ന മൂലകങ്ങളുടെ അറ്റോമിക് നമ്പറുകൾ - ഹൈഡ്രജൻ (1), കാർബൺ (6), നൈട്രജൻ (7), ഓക്സിജൻ (8), ഫോസ്ഫറസ് (15). "ഞങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നത് ഈ സാധനങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്, ഞങ്ങൾ കാർബൺ ബേസ്ഡ് ജീവികളാണ്" എന്ന് പറയാൻ.

ബയോളജി: പിന്നെ നമ്മുടെ ഡിഎൻഎയുടെ ഘടന. ന്യൂക്ലിയോടൈഡുകളുടെ കെമിക്കൽ ഫോർമുല. അതിനുശേഷം ഡിഎൻഎയുടെ ആ പിരിയൻ ഗോവണിയുടെ (Double Helix) ചിത്രം. അതിന്റെ ഇടയിൽ 400 കോടി എന്നൊരു സംഖ്യയും. അത് മനുഷ്യന്റെ ജീനോമിലെ ബേസ് പെയറുകളുടെ എണ്ണമാണ്. "ഞങ്ങൾ നിസ്സാരക്കാരല്ല, ഇത്രയും കോംപ്ലക്സ് ആണ്, ഇത്രയും ഡാറ്റ ഞങ്ങളുടെ ശരീരത്തിലുണ്ട്" എന്ന് ജാഡ കാണിക്കാൻ. (സത്യത്തിൽ അന്ന് കണക്കാക്കിയത് തെറ്റായിരുന്നു, ഇന്ന് നമുക്കറിയാം അത് 300 കോടിയേ ഉള്ളൂ എന്ന്. എന്നാലും ഏകദേശം കണക്ക് ശരിയാണ്).

മനുഷ്യൻ: അതിന് താഴെയാണ് മെയിൻ ഐറ്റം. ഒരു ചെറിയ മനുഷ്യരൂപം. ഒരു 'സ്റ്റിക്ക് ഫിഗർ'. തലയും രണ്ട് കൈയും കാലുമുള്ള ഒരു രൂപം. അതിന്റെ സൈഡിൽ നമ്മുടെ ഉയരവും കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഉയരം എങ്ങനെ 'അടി'യിലോ 'സെന്റിമീറ്ററിലോ' പറയും? അവർക്ക് ആ അളവുകൾ അറിയില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ഈ സിഗ്നലിന്റെ തരംഗദൈർഘ്യം (Wavelength) വെച്ചാണ് ഉയരം മാർക്ക് ചെയ്തത്. അത് കണക്കാക്കുമ്പോൾ ശരാശരി 5 അടി 9 ഇഞ്ച് എന്ന് കിട്ടും. കൂടെ അന്നത്തെ നമ്മുടെ ജനസംഖ്യയായ 400 കോടിയും എഴുതിച്ചേർത്തു.

ലൊക്കേഷൻ: അതിനും താഴെ നമ്മുടെ വീട്. സൗരയൂഥം. സൂര്യൻ, ബുധൻ, ശുക്രൻ, ഭൂമി... അങ്ങനെ പ്ലൂട്ടോ വരെ. ഇതിൽ ഭൂമിയെ മാത്രം കുറച്ച് മുകളിലേക്ക് മാറ്റി വെച്ചു, മനുഷ്യന്റെ ചിത്രത്തിന് നേരെ താഴെയായി. "ഞങ്ങൾ ഇവിടെയാണ് താമസിക്കുന്നത്, സൂര്യനിൽ നിന്ന് മൂന്നാമത്തെ കല്ലിൽ" എന്ന് കാണിക്കാൻ ഒരു ആരോ മാർക്ക് പോലെ.

ടെക്നോളജി: ഏറ്റവും അവസാനം, ഈ മെസ്സേജ് അയച്ച അരെസീബോ ടെലിസ്കോപ്പിന്റെ ചിത്രവും, അതിന്റെ വലിപ്പവും. "ഇത്രയും വലിപ്പമുള്ള ഒരു ആന്റിന വെച്ചാണ് ഞങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നത്" എന്ന് കാണിക്കാൻ.

(The Failed Test & Anthropomorphism)

കാണാൻ സിംപിൾ ആണല്ലേ? പക്ഷേ ഇതിലൊരു ട്വിസ്റ്റ് ഉണ്ട്.

ഇത് അയക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഡ്രേക്ക് ഒരു പരീക്ഷണം നടത്തി. അദ്ദേഹം ഈ ബൈനറി കോഡ് പ്രിന്റ് ചെയ്ത് തന്റെ കൂട്ടുകാർക്ക് - വലിയ നോബൽ സമ്മാനം കിട്ടിയ ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് - അയച്ചുകൊടുത്തു. "ഇതൊന്ന് ഡീകോഡ് ചെയ്യാമോ, ഇതിൽ എന്താണുള്ളത്" എന്ന് ചോദിച്ചു.

സത്യം പറയാല്ലോ, അവർക്ക് ആർക്കും അത് വായിക്കാൻ പറ്റിയില്ല!

കണക്കൊക്കെ അവർക്ക് മനസ്സിലായി, ഇത് പ്രൈം നമ്പറാണെന്നും ഗ്രിഡ് ആണെന്നും ഒക്കെ അവർ കണ്ടുപിടിച്ചു. പക്ഷേ ആ പടം എന്താണെന്ന് അവർക്ക് പിടികിട്ടിയില്ല.

നമ്മൾ വരച്ച മനുഷ്യരൂപം അവർക്ക് കണ്ടിട്ട് മനസ്സിലായില്ല. നമുക്ക് അത് മനുഷ്യനാണ്, കാരണം നമ്മൾ കുട്ടിക്കാലം മുതലേ മനുഷ്യനെ വരയ്ക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്. പക്ഷേ ഏലിയൻസിന് അത് വല്ല നക്ഷത്രമാപ്പോ മറ്റോ ആയിട്ടായിരിക്കും തോന്നുക. ഇതിനെയാണ് 'ആന്ത്രപ്പോമോർഫിസം' (Anthropomorphism) എന്ന് പറയുന്നത്. നമ്മൾ കാണുന്നതുപോലെയാണ് പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ കാണുന്നതെന്ന് നമ്മൾ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു.

എന്നാലും, ഇതിലും നല്ലൊരു വഴി അന്ന് ഇല്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ആ മെസ്സേജുമായി മുന്നോട്ട് പോകാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു.

(The Broadcast Moment)

1974 നവംബർ 16. സമയം ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് 1 മണി.

വലിയൊരു ചടങ്ങായിരുന്നു. 150-ഓളം അതിഥികൾ. ശാസ്ത്രജ്ഞർ, അവരുടെ കുടുംബം, ഉദ്യോഗസ്ഥർ. പ്യൂർട്ടോ റിക്കോയിലെ കൊടും ചൂടിൽ അവർ കാത്തുനിന്നു.

ട്രാൻസ്മിറ്റർ ഓൺ ചെയ്തു.

നമുക്ക് ചെവികൊണ്ട് റേഡിയോ തരംഗങ്ങൾ കേൾക്കാൻ പറ്റില്ല. പക്ഷേ അവർ ആ സിഗ്നലിനെ ഒരു സ്പീക്കറിലേക്ക് കണക്ട് ചെയ്തിരുന്നു.

"ബർബിൾ-ബിപ്-ബിപ്-ഷ്ഷ്ഷ്" എന്നൊരു വിചിത്രമായ, രണ്ട് ടോണിലുള്ള ഇലക്ട്രോണിക് ശബ്ദം സ്പീക്കറിലൂടെ കേട്ടു. ഒരു പക്ഷിയുടെ കരച്ചിൽ പോലെ.

വെറും 169 സെക്കൻഡ്, അതായത് മൂന്ന് മിനിറ്റിൽ താഴെ സമയം മാത്രം. ആ വലിയ ഡിഷിൽ നിന്ന് അദൃശ്യമായ ഒരു ഊർജ്ജപ്രവാഹം - 20 ടെറാവാട്ട് പവർ - ആകാശത്തേക്ക് കുതിച്ചു.

അത് മേഘങ്ങളെ തുളച്ച്, അന്തരീക്ഷം കടന്ന്, ചന്ദ്രനെയും കടന്ന് പ്രകാശത്തിന്റെ വേഗതയിൽ പറന്നു.

നാല് മിനിറ്റ് കൊണ്ട് അത് ചൊവ്വയെ കടന്നു. 35 മിനിറ്റ് കൊണ്ട് വ്യാഴത്തെ കടന്നു. കുറച്ച് മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ അത് നമ്മുടെ സൗരയൂഥം വിട്ട് അനന്തമായ ശൂന്യതയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

(The Target & The Wait)

എവിടേക്കാണ് ഇത് അയച്ചത്? വെറുതെ ആകാശത്തേക്ക് അടിച്ചാൽ ആർക്കും കിട്ടില്ലല്ലോ. സ്പേസ് എന്ന് പറയുന്നത് ഭയങ്കര വലുതാണ്. വെറുതെ ഒരിടത്തേക്ക് നോക്കി വെടിവെച്ചാൽ ലക്ഷ്യത്തിൽ കൊള്ളാനുള്ള സാധ്യത തീരെ കുറവാണ്.

അതുകൊണ്ട് 'മെസ്സിയർ 13' (M13) എന്ന് പറയുന്ന നക്ഷത്രക്കൂട്ടത്തിലേക്ക് (Globular Cluster) ആണ് ഡ്രേക്ക് ഉന്നം വെച്ചത്. 'ഹെർക്കുലീസ്' രാശിയിലുള്ള ഒരു സ്ഥലം.

അവിടെ 3 ലക്ഷത്തോളം നക്ഷത്രങ്ങൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ് നിൽപ്പുണ്ട്. ഒരു തേനീച്ചക്കൂട് പോലെ. അവിടെയുള്ള ഗ്രഹങ്ങളിൽ രാത്രിയുണ്ടാവില്ല, പകരം ആകാശം നിറയെ സൂര്യന്മാരായിരിക്കും.

ഒരു വെടിക്ക് കുറെ പക്ഷികൾ എന്ന് പറയുന്ന പോലെ, ആ ബീം അവിടെ ചെന്നാൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് നക്ഷത്ര സിസ്റ്റങ്ങളെ ഒരേസമയം കവർ ചെയ്യും. ആരെങ്കിലും ഒരാളെങ്കിലും കാണാതിരിക്കില്ലല്ലോ എന്ന പ്രതീക്ഷ.

പക്ഷേ ഇതിലൊരു വലിയ ട്രാജഡി ഉണ്ട്. ഒരു കണക്ക് കൂട്ടലിലെ പിശക്.

ഈ M13 എന്ന് പറയുന്ന സ്ഥലം 25,000 പ്രകാശവർഷം അകലെയാണ്. അതായത്, പ്രകാശത്തിന്റെ വേഗതയിൽ പോയാൽ പോലും ഈ മെസ്സേജ് അവിടെ എത്താൻ 25,000 വർഷം എടുക്കും!

ഇനി ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം. ഈ നക്ഷത്രക്കൂട്ടം അനങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. 25,000 വർഷം കഴിഞ്ഞ് നമ്മുടെ സിഗ്നൽ അവിടെ എത്തുമ്പോഴേക്കും, ആ നക്ഷത്രക്കൂട്ടം അവിടെ നിന്ന് മാറിയിട്ടുണ്ടാകും! (ഭാഗ്യത്തിന് നമ്മുടെ ബീം അപ്പോഴേക്കും വികസിച്ച് വലുതാകുന്നത് കൊണ്ട് ചിലപ്പോൾ വല്ലതും കൊണ്ടേക്കാം).

ഇനി അവിടെയുള്ളവർ അത് കേട്ടു എന്ന് തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ. അത് മനസ്സിലാക്കി, തിരിച്ച് മറുപടി അയച്ചാൽ അത് ഇവിടെ എത്താൻ വീണ്ടും 25,000 വർഷം എടുക്കും.

അതായത് മൊത്തം 50,000 വർഷത്തെ മൗനം!

ഒന്ന് ആലോചിച്ച് നോക്കിയേ, 50,000 വർഷം മുൻപ് ഇവിടെ മനുഷ്യർ ഗുഹയിലായിരുന്നു താമസം. 50,000 വർഷം കഴിയുമ്പോൾ ഇവിടെ മനുഷ്യരാശി ഉണ്ടാവുമോ എന്ന് പോലും അറിയില്ല. ഭൂമിയുടെ കാലാവസ്ഥ മാറിയിട്ടുണ്ടാകും, വൻകരകൾ നീങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും.

ഇതൊരു സംഭാഷണമായിരുന്നില്ല, ഇതൊരു മോണোলോഗ് ആയിരുന്നു. കടലിൽ കുപ്പിയിലിട്ട് ഒഴുക്കിയ ഒരു കത്ത് പോലെ. അത് കിട്ടുമ്പോഴേക്കും അത് എഴുതിയ ആൾ മരിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.

(The Backlash: Dark Forest Theory)

ഇത് അയച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ വലിയ ബഹളമായി. ശാസ്ത്രലോകം രണ്ടായി പിരിഞ്ഞു.

ബ്രിട്ടനിലെ റോയൽ അസ്‌ട്രോണമർ ആയിരുന്ന മാർട്ടിൻ റൈൽ (Martin Ryle) ദേഷ്യപ്പെട്ടു. "നിങ്ങൾ ഈ ചെയ്യുന്നത് ആത്മഹത്യയാണ്" എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാദം ഇതാണ്: ഭൂമിയിലെ ചരിത്രം നോക്കൂ. എപ്പോഴൊക്കെ ഒരു അഡ്വാൻസ്ഡ് ആയ സംസ്കാരം, പുറകിലായ ഒരു സംസ്കാരത്തെ കണ്ടുമുട്ടിയിട്ടുണ്ടോ, അപ്പോഴൊക്കെ ആ ദുർബലരായവർ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടേ ഉള്ളൂ. കൊളംബസ് അമേരിക്കയിൽ എത്തിയതുപോലെ. നമ്മളാണ് ഇവിടുത്തെ ആദിവാസികൾ. നമ്മൾ എന്തിനാണ് നമ്മുടെ ലൊക്കേഷൻ വിളിച്ച് കൂവുന്നത്?

ഇതിനെയാണ് 'ഡാർക്ക് ഫോറസ്റ്റ് തിയറി' (Dark Forest Theory) എന്ന് പറയുന്നത്. കാട്ടിൽ എല്ലാവരും മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് വേട്ടക്കാരെ പേടിച്ചാണ്. ആരെങ്കിലും ശബ്ദമുണ്ടാക്കിയാൽ, വേട്ടക്കാർ അങ്ങോട്ട് തിരിയും.

നമ്മൾ ഇപ്പോൾ എന്താ ചെയ്തത്? വലിയൊരു തീപ്പന്തം കത്തിച്ച് "ഞങ്ങൾ ഇവിടെയുണ്ട്, ഞങ്ങളുടെ ശരീരം ഇതാണ്, ഞങ്ങളുടെ ഡിഎൻഎ ഇതാണ്, ഞങ്ങളെ കൊല്ലാൻ എളുപ്പമാണ്" എന്ന് വിളിച്ച് കൂവിയില്ലേ?

ഒരുപക്ഷേ, പ്രപഞ്ചത്തിൽ 'ബെർസെർക്കർ പ്രോബ്സ്' (Berserker Probes) പോലുള്ള, ജീവനുള്ള ഗ്രഹങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാൻ നടക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങളുണ്ടെങ്കിലോ? നമ്മൾ ശരിക്കും നമ്മുടെ അഡ്രസ്സ് ശത്രുക്കൾക്ക് കൊടുക്കുകയാണോ ചെയ്തത്?

(The Defense: We Are Already Noisy)

പക്ഷേ കാൾ സാഗനെപ്പോലുള്ളവർ പറഞ്ഞത് വേറൊരു കാര്യമാണ്.

"പേടിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല, നമ്മൾ 1930 മുതൽ റേഡിയോയും ടിവിയും വഴി ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. ഹിറ്റ്ലറുടെ പ്രസംഗം മുതൽ, 'ഐ ലവ് ലൂസി' സീരിയലും, ഇന്നത്തെ ടിവി ഷോകളും, മിലിട്ടറി റഡാറുകളും എല്ലാം സ്പേസിലേക്ക് പോകുന്നുണ്ട്. ഭൂമിക്ക് ചുറ്റും ഒരു 100 പ്രകാശവർഷം ദൂരത്തിൽ നമ്മൾ ഒരു 'റേഡിയോ ബബിൾ' ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. നമ്മൾ ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന് അഡ്വാൻസ്ഡ് ആയ ആർക്കും ഇതിനകം അറിയാം. അരെസീബോ മെസ്സേജ് എന്നത് കുറച്ചുകൂടി മര്യാദയ്ക്ക്, ഭംഗിയായി ഒരു 'ഹലോ' പറഞ്ഞു എന്ന് മാത്രം. നമ്മൾ ഒളിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല."

മാത്രമല്ല, ഇത്രയും ദൂരം സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിവുള്ള ഒരു സംസ്കാരം, യുദ്ധവും അക്രമവും ഒക്കെ എപ്പോഴേ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടാകും എന്നും സാഗൻ വിശ്വസിച്ചു.

(The Collapse & The Tragedy)

കാലം കടന്നുപോയി. അരെസീബോ മെസ്സേജ് ഇപ്പോൾ നക്ഷത്രങ്ങളെയും കടന്ന് യാത്ര തുടരുകയാണ്. വോയേജർ പേടകങ്ങൾ പോയതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ, അത് അനന്തതയിലേക്ക് പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

പക്ഷേ കഥയുടെ അവസാനം സങ്കടകരമാണ്. ആ മെസ്സേജ് അയച്ച ആ വലിയ മെഷീൻ, അരെസീബോ ഒബ്സർവേറ്ററി... അത് മരിച്ചു.

അൻപത് വർഷത്തോളം അത് ശാസ്ത്രത്തിന് സേവനം ചെയ്തു. ആദ്യത്തെ എക്സോപ്ലാനറ്റിനെ (Exoplanet) കണ്ടെത്തിയത് അവിടെ നിന്നാണ്. ഛിന്നഗ്രഹങ്ങളെ (Asteroids) ട്രാക്ക് ചെയ്തത് അവിടെ നിന്നാണ്.

പക്ഷേ പ്യൂർട്ടോ റിക്കോയിലെ ട്രോപ്പിക്കൽ കാലാവസ്ഥയും, തുടർച്ചയായി വന്ന കൊടുങ്കാറ്റുകളും (പ്രത്യേകിച്ച് ഹരിക്കേൻ മരിയ) അതിനെ തളർത്തി. ഫണ്ടിംഗ് കുറഞ്ഞു. മെയിന്റനൻസ് മുടങ്ങി.

2020 ആഗസ്റ്റിൽ ഒരു കേബിൾ പൊട്ടി. അവർ അത് നന്നാക്കാൻ നോക്കുന്നതിനിടയിൽ, നവംബറിൽ രണ്ടാമത്തെ കേബിളും പൊട്ടി. അതോടെ ആ വലിയ 900 ടൺ പ്ലാറ്റ്‌ഫോം ആകെ അപകടത്തിലായി.

2020 ഡിസംബർ 1. രാവിലെ 7:55.

അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഡ്രോൺ ക്യാമറകൾ അത് റെക്കോർഡ് ചെയ്തു. പൊടിപടലങ്ങൾ ഉയർന്നു. ഒരു വലിയ ഇടിമുഴക്കം പോലെ ശബ്ദം. ആ വലിയ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിനെ താങ്ങിനിർത്തിയിരുന്ന പ്രധാന കേബിളുകൾ പൊട്ടി.

ആ ഭീമൻ പ്ലാറ്റ്‌ഫോം, അഞ്ഞൂറടി താഴെക്കിരുന്ന ആ വെള്ളിപ്പാത്രത്തിലേക്ക്, ആ ഡിഷിലേക്ക് തകർന്നു വീണു.

പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കേട്ടിരുന്ന ആ വലിയ ചെവി എന്നന്നേക്കുമായി അടഞ്ഞു. മനുഷ്യൻ നക്ഷത്രങ്ങളോട് സംസാരിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച വായ മൂടിക്കെട്ടി.

അത് കണ്ടുനിന്ന പല ശാസ്ത്രജ്ഞരും അന്ന് കരഞ്ഞു. കാരണം അതൊരു മെഷീൻ മാത്രമായിരുന്നില്ല, അവരുടെ സ്വപ്നമായിരുന്നു.

(Conclusion: The Legacy)

പക്ഷേ, നമ്മൾ അയച്ച ആ മെസ്സേജ്... അത് ഇപ്പോഴും യാത്ര തുടരുകയാണ്.

ഇപ്പോൾ അത് ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 50 പ്രകാശവർഷം അകലെ എത്തിയിട്ടുണ്ടാകും. 300 ട്രില്യൺ മൈലുകൾക്കപ്പുറം. നമ്മൾ മരിച്ചാലും, നമ്മുടെ നഗരങ്ങൾ തകർന്നാലും, എന്തിന് ഭൂമി തന്നെ ഇല്ലാതായാലും ആ സിഗ്നൽ പ്രപഞ്ചത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.

അതൊരു സയൻസ് പരീക്ഷണം മാത്രമായിരുന്നില്ല, അതൊരു 'സെൽഫ് പോർട്രെയ്റ്റ്' (Self-portrait) ആയിരുന്നു.

"ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഒരു കൂട്ടരുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് ഒരുപാട് പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു, അവർ തമ്മിൽ തല്ലുമായിരുന്നു, എങ്കിലും ആകാശത്തേക്ക് നോക്കാൻ അവർക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുട്ടിനെ പേടിക്കാതെ, കൈ നീട്ടി 'ഹലോ' പറയാൻ അവർക്ക് മനസ്സുണ്ടായിരുന്നു."

നമ്മുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ആ നിലവിളി, അനന്തമായ ശൂന്യതയിലൂടെ ഇപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്.

"ഞങ്ങൾ ഇവിടെയുണ്ട്... ഞങ്ങൾ ഇവിടെയുണ്ട്..."

ചിലപ്പോൾ ആരും അത് കേൾക്കില്ലായിരിക്കാം. പ്രപഞ്ചം ശരിക്കും നിശബ്ദമായിരിക്കാം. പക്ഷേ ആ ശ്രമം... അതാണ് മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനാക്കുന്നത്