നമ്മുടെ അയൽക്കാരനായ "നരക" ലോകത്തെ റഷ്യ കീഴടക്കിയപ്പോൾ !!

നമ്മുടെ സൗരയൂഥത്തിലെ ഏറ്റവും തിളക്കമുള്ള ഗ്രഹമായ ശുക്രൻ, പണ്ട് കാലം മുതലേ മനുഷ്യ ഭാവനകളിൽ ഒരു സ്വർഗ്ഗതുല്യമായ ലോകമായാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. ഭൂമിയുടെ ഇരട്ട സഹോദരി എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഈ ഗ്രഹം മേഘങ്ങളാൽ മൂടപ്പെട്ടതിനാൽ, അതിന്റെ ഉള്ളിൽ പച്ചപ്പും ജലാശയങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു കാർബോണിഫറസ് വനപ്രദേശം ഉണ്ടാകുമെന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ പോലും ഒരുകാലത്ത് വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ 1960-കളിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ആരംഭിച്ച 'വെനേറ' (Venera) ദൗത്യങ്ങൾ ഈ സങ്കൽപ്പങ്ങളെ പാടേ തിരുത്തിക്കുറിച്ചു. ആധുനിക ശാസ്ത്ര ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞതും എന്നാൽ അതിശയിപ്പിക്കുന്നതുമായ ഒരു പര്യവേഷണത്തിന്റെ കഥയാണിത്.

1967 ഒക്ടോബറിൽ വിക്ഷേപിച്ച വെനേറ 4 എന്ന പേടകമായിരുന്നു മറ്റൊരു ഗ്രഹത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് നേരിട്ട് പ്രവേശിച്ച ആദ്യത്തെ മനുഷ്യനിർമ്മിത വസ്തു. അക്കാലത്ത് ശുക്രനിലെ സാഹചര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ധാരണ ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ, ഭൂമിയിലേതിന് സമാനമായ അല്ലെങ്കിൽ അല്പം കട്ടിയുള്ള ഒരന്തരീക്ഷമാണ് എൻജിനീയർമാർ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നത്. ശുക്രനിൽ സമുദ്രങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് അവർ അത്രമേൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. അതിന്റെ ഫലമായി, പേടകം വെള്ളത്തിൽ ലാൻഡ് ചെയ്താൽ അലിഞ്ഞുപോകുന്ന ഒരുതരം 'പഞ്ചസാര ലോക്ക്' (Sugar lock) പോലും അതിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഈ ലോക്ക് അലിഞ്ഞാൽ മാത്രമേ ജലത്തെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാനുള്ള ഉപകരണങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കൂ എന്നതായിരുന്നു പ്ലാൻ. എന്നാൽ പ്രകൃതി കാത്തുവെച്ചത് മറ്റൊരു തിരിച്ചടിയായിരുന്നു. വെനേറ 4 ശുക്രന്റെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് താഴ്ന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ ലഭിച്ച വിവരങ്ങൾ ഞെട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ മുകൾത്തട്ടിൽ 33 ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസ് ആയിരുന്ന ചൂട് താഴേക്ക് പോകുംതോറും ഭീകരമായി വർദ്ധിച്ചു. ഭൂമിയേക്കാൾ 25 ഇരട്ടി മർദ്ദം (Pressure) താങ്ങാൻ ശേഷിയുള്ള ആ പേടകം, ഉപരിതലത്തിന് 26 കിലോമീറ്റർ മുകളിൽ വെച്ച് തകർന്നുപോയി. അതൊരു വലിയ പാഠമായിരുന്നു; ശുക്രൻ ഒരു സ്വർഗ്ഗമല്ല, മറിച്ച് വാതകങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു വലിയ പ്രഷർ കുക്കറാണെന്ന് മനുഷ്യൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം.

ഭൂമിയിൽ ഒരു പേടകത്തെ ലാൻഡ് ചെയ്യിക്കുന്നത് വായുവിൽ തട്ടിനിന്ന് വേഗത കുറയ്ക്കുന്ന പാരച്യൂട്ടുകൾ ഉപയോഗിച്ചാണ്. വായുവിനെ ഒരു പഞ്ഞിമെത്ത പോലെ ഉപയോഗിച്ച് പതുക്കെ താഴെയിറങ്ങാൻ ഇത് സഹായിക്കും. എന്നാൽ ശുക്രനിൽ വായു ഒരു ദ്രാവകം പോലെയാണ് പെരുമാറുന്നത്. അവിടുത്തെ കാർബൺ ഡൈ ഓക്സൈഡ് 'സൂപ്പർക്രിട്ടിക്കൽ ഫ്ലൂയിഡ്' (Supercritical fluid) എന്ന അവസ്ഥയിലാണ്. അതായത് വായുവിനെപ്പോലെ ഒഴുകുന്നതും എന്നാൽ ദ്രാവകത്തെപ്പോലെ സാന്ദ്രതയുള്ളതുമായ ഒരു അവസ്ഥ. ഇത്തരം ഒരന്തരീക്ഷത്തിൽ വലിയ പാരച്യൂട്ട് ഉപയോഗിക്കുന്നത് മരണക്കെണിയാണെന്ന് വെനേറ 4 തെളിയിച്ചു. പാരച്യൂട്ട് വായുവിൽ കൂടുതൽ നേരം തങ്ങിനിൽക്കാൻ സഹായിച്ചപ്പോൾ, ആ സമയം കൊണ്ട് ശുക്രനിലെ കഠിനമായ ചൂടും മർദ്ദവും പേടകത്തെ വേവിച്ചെടുത്തു. ശുക്രനിൽ അതിജീവിക്കണമെങ്കിൽ സമയം കുറയ്ക്കുകയാണ് വേണ്ടതെന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ മനസ്സിലാക്കി. അതായത്, അന്തരീക്ഷത്തിലൂടെ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ താഴേക്ക് വീഴണം.

ഈ വെല്ലുവിളി നേരിടാൻ വെനേറ 7-ൽ വിചിത്രമായൊരു വിദ്യയാണ് അവർ പ്രയോഗിച്ചത്. പേടകത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ അതിന്റെ വീഴ്ച കൂടുതൽ അപകടകരമാക്കുക എന്നതായിരുന്നു ആ പാരഡോക്സ്. അവർ വെറും 2.5 ചതുരശ്ര മീറ്റർ മാത്രം വലിപ്പമുള്ള ഒരു ചെറിയ പാരച്യൂട്ട് നിർമ്മിക്കുകയും അത് പൂർണ്ണമായി തുറക്കാതിരിക്കാൻ ഒരു ചരട് കൊണ്ട് കെട്ടിവെക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ ചരട് നിർമ്മിച്ചിരുന്നത് ശുക്രനിലെ ചൂടിൽ ഉരുകിപ്പോകുന്ന പദാർത്ഥം കൊണ്ടായിരുന്നു. പേടകം ഒരു പീരങ്കിയുണ്ട പോലെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പതിക്കും. ഉപരിതലത്തോട് അടുക്കുമ്പോൾ അവിടുത്തെ ചൂടിൽ ചരട് ഉരുകുകയും പാരച്യൂട്ട് ഭാഗികമായി തുറന്ന് വേഗത അല്പം കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്യും. ഈ പരീക്ഷണം ഭാഗികമായി പരാജയപ്പെട്ടെങ്കിലും വെനേറ 7 ചരിത്രത്തിലാദ്യമായി ശുക്രന്റെ മണ്ണിൽ ലാൻഡ് ചെയ്തു. ഏകദേശം 23 മിനിറ്റോളം ആ പേടകം വിവരങ്ങൾ അയച്ചു. ഈയം പോലും ഉരുകുന്ന 475 ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസ് ചൂടാണ് അവിടെയുള്ളതെന്ന് അതോടെ സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടു.

ചൂടിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ പിന്നീടുള്ള പേടകങ്ങളിൽ അവർ 'ലിഥിയം നൈട്രേറ്റ് ട്രൈഹൈഡ്രേറ്റ്' എന്ന ഉപ്പ് ഉപയോഗിച്ചു. ഈ പദാർത്ഥത്തിന് ഉയർന്ന 'ലേറ്റന്റ് ഹീറ്റ് ഓഫ് ഫ്യൂഷൻ' (Latent heat of fusion) എന്ന സവിശേഷതയുണ്ട്. ഐസ് ഉരുകി വെള്ളമാകുമ്പോൾ വലിയ അളവിൽ താപം ആഗിരണം ചെയ്യുമെങ്കിലും താപനില മാറില്ല എന്ന തത്വമാണിത്. ഈ ഉപ്പ് ഒരു 'ഹീറ്റ് സ്പോഞ്ച്' ആയി പ്രവർത്തിച്ചു. പുറത്തെ ചൂട് പേടകത്തിന് ഉള്ളിലേക്ക് കടക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഈ ഉപ്പ് അത് വലിച്ചെടുക്കുകയും ദ്രാവകമായി മാറുകയും ചെയ്യും. ഈ സമയം കൊണ്ട് ഉള്ളിലെ ഇലക്ട്രോണിക് ഉപകരണങ്ങൾക്ക് സുരക്ഷിതമായി പ്രവർത്തിക്കാം. ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ച വെനേറ 8 ഏകദേശം 50 മിനിറ്റോളം ശുക്രന്റെ മണ്ണിൽ നിന്ന് വിവരങ്ങൾ കൈമാറി.

പിന്നീട് വന്ന വെനേറ 9 ദൗത്യം മറ്റൊരു അത്ഭുതമായിരുന്നു. ശുക്രനിലെ അതിഭീകരമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഫോട്ടോ എടുക്കുക എന്നത് അസാധ്യമായ കാര്യമാണ്. നേരിട്ട് ഒരു ക്യാമറ പുറത്തുവെച്ചാൽ അത് നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഉരുകിപ്പോകും. അതിനാൽ, ക്യാമറയെ പേടകത്തിന്റെ കട്ടിയുള്ള ടൈറ്റാനിയം ഗോളത്തിനുള്ളിൽ സുരക്ഷിതമാക്കി വെച്ചു. പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ കാണാൻ ഒരു പെരിസ്കോപ്പ് സംവിധാനം ഒരുക്കി. 1975 ഒക്ടോബറിൽ വെനേറ 9 അയച്ച ചിത്രത്തിലൂടെയാണ് മനുഷ്യൻ ആദ്യമായി മറ്റൊരു ഗ്രഹത്തിന്റെ ഉപരിതലം കണ്ടത്. അവിടെ കാറ്റോ വെള്ളമോ ഇല്ലാത്തതിനാൽ കാലങ്ങളായി രൂപമാറ്റം സംഭവിക്കാത്ത മൂർച്ചയുള്ള പാറക്കല്ലുകളാണ് കാണപ്പെട്ടത്. 1982-ൽ വെനേറ 13 അയച്ച കളർ ചിത്രങ്ങൾ ഓറഞ്ച് നിറത്തിലുള്ള ഒരു ലോകത്തെ നമുക്ക് കാട്ടിത്തന്നു. അവിടുത്തെ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ പ്രത്യേകത കാരണം ശബ്ദം സഞ്ചരിക്കുന്നത് വളരെ വ്യത്യസ്തമായ രീതിയിലാണെന്നും അന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മണ്ണ് ഡ്രിൽ ചെയ്യുന്നതിന്റെയും കാറ്റിന്റെയും വളരെ താഴ്ന്ന ഫ്രീക്വൻസിയിലുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ നമ്മൾ അന്ന് ആദ്യമായി കേട്ടു.

1985-ന് ശേഷം ശുക്രന്റെ ഉപരിതലത്തിലേക്ക് നമ്മൾ മറ്റൊരു പേടകത്തെയും അയച്ചിട്ടില്ല. കഴിഞ്ഞ നാല് പതിറ്റാണ്ടായി ആ ഗ്രഹം നിശബ്ദമാണ്. എഞ്ചിനീയറിംഗിന്റെയും നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിന്റെയും കഥയാണ് വെനേറ ദൗത്യങ്ങൾ പറയുന്നത്. തുടർച്ചയായ പരാജയങ്ങളിൽ നിന്ന് പാഠം ഉൾക്കൊണ്ട്, പ്രകൃതിയിലെ കൊടുംചൂടിനെത്തന്നെ ഒരു സ്വിച്ചായി ഉപയോഗിച്ച് മനുഷ്യൻ നരകതുല്യമായ ഒരിടത്ത് കാലുകുത്തി. പ്രപഞ്ചത്തെ കീഴടക്കാൻ വേണ്ടത് ദൂരങ്ങൾ താണ്ടാനുള്ള ശേഷിയല്ല, മറിച്ച് പരാജയങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കാനുള്ള ഭാവനയും ധൈര്യവുമാണെന്ന് ശുക്രനിലെ ആ തകർന്ന പേടകങ്ങൾ ഇന്നും നമ്മളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.