ഇന്റലിന് എന്തു സംഭവിക്കുന്നു?

ലോകത്തിലെ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വേഗതയും ദിശയും കൃത്യമായി നിശ്ചയിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു ഇന്റലിന്. കലണ്ടറിലെ തീയതികൾ നോക്കി ഭാവി എപ്പോൾ വരണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചിരുന്ന ഒരു സാമ്രാജ്യമായിരുന്നു അത്. കേവലം ഒരു ബിസിനസ്സ് സ്ഥാപനം എന്നതിലുപരി, ലോകത്തിന്റെ സമയക്രമം പാലിക്കുന്നവരായാണ് ഇന്റൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. നമ്മുടെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന ഫോണുകൾക്ക് എത്ര വേഗത വേണമെന്നും കമ്പ്യൂട്ടറുകളുടെ വലിപ്പം എത്രത്തോളം കുറയ്ക്കണമെന്നും അവർ തീരുമാനിച്ചു. വേഗത എന്ന ആശയത്തിന്മേൽ പൂർണ്ണമായ ആധിപത്യം പുലർത്തിയിരുന്ന ഇന്റൽ, ഭാവി ഇന്ന ദിവസം വരുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചാൽ ലോകം മുഴുവൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് അതിനായി കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആഗോളതലത്തിൽ ഇത്രയേറെ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു സാങ്കേതിക സാമ്രാജ്യത്തിന് ഇന്ന് എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്നത് ഗൗരവകരമായി ചിന്തിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്. ഇന്റൽ എന്ന കമ്പനി തകർന്നുപോയിട്ടില്ല, അവരുടെ ഓഫീസുകൾ ഇന്നും സജീവമാണ്, ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടുകളിൽ കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുമുണ്ട്. എന്നിട്ടും സ്വന്തം കൊട്ടാരത്തിനുള്ളിൽ എങ്ങോട്ട് പോകണമെന്നറിയാതെ നിൽക്കുന്ന ഒരു രാജാവിനെപ്പോലെയാണ് ഇന്ന് ഇന്റൽ. കിരീടം തലയിലുണ്ടെങ്കിലും പടയാളികൾക്ക് ഭയമില്ലാത്ത അവസ്ഥ. ഇതൊരു കമ്പനിയുടെ വീഴ്ചയുടെ കഥയല്ല, മറിച്ച് അമിതമായ വിജയം എങ്ങനെ ഒരാൾക്ക് കെണിയായി മാറാം എന്നതിന്റെ പാഠമാണ്. നമ്മെ തോൽപ്പിക്കാൻ ആവാത്തവരാക്കി മാറ്റുന്ന നിയമങ്ങൾ തന്നെ പിൽക്കാലത്ത് എങ്ങനെ നമ്മുടെ ചങ്ങലകളായി മാറുന്നു എന്നതിന്റെ ഉദാഹരണമാണ് ആധുനിക ലോകത്തിന്റെ ശില്പികളെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഇന്റലിന്റെ ചരിത്രം.

കഴിഞ്ഞ അൻപത് വർഷമായി ഇന്റൽ വെറുമൊരു ചിപ്പ് നിർമ്മാണ കമ്പനിയായിരുന്നില്ല. അവർ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ വെച്ചത് മാറ്റം വരുത്താൻ സാധിക്കാത്ത ചില സാമ്പത്തിക നിയമങ്ങളായിരുന്നു. ഭൂഗുരുത്വാകർഷണം പോലെ സുസ്ഥിരമായ ഒന്നായി അവർ മൂർസ് ലോ (Moore's Law) എന്ന പ്രതിഭാസത്തെ അവതരിപ്പിച്ചു. ഇന്റലിന്റെ സഹസ്ഥാപകനായ ഗോർഡൻ മൂർ മുന്നോട്ടുവെച്ച ഈ സിദ്ധാന്തം അനുസരിച്ച്, ഓരോ രണ്ട് വർഷം കൂടുമ്പോഴും ഒരു മൈക്രോചിപ്പിലെ ട്രാൻസിസ്റ്ററുകളുടെ എണ്ണം ഇരട്ടിയാവുകയും കമ്പ്യൂട്ടറുകളുടെ വില പകുതിയായി കുറയുകയും ചെയ്യും. ട്രാൻസിസ്റ്ററുകൾ എന്നത് വൈദ്യുതി പ്രവാഹത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ചിപ്പിലെ ചെറിയ സ്വിച്ചുകൾ പോലെയാണ്. ഇവയുടെ എണ്ണം കൂടുന്തോറും പ്രോസസറിന്റെ വേഗത വർദ്ധിക്കുന്നു. ഇന്റലിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇതൊരു നിരീക്ഷണം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ലോകത്തിന് അവർ നൽകിയ ഉറപ്പായിരുന്നു. ഈ പ്രവചനം സത്യമാക്കുന്നതിനായി അവർ തങ്ങളുടെ ബിസിനസ്സ് മാതൃക തന്നെ മാറ്റിയെടുത്തു. ഇത് പിന്നീട് ആഗോള സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പായി മാറി.

1968-ൽ സിലിക്കൺ വാലി ഇന്നത്തെപ്പോലെ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന കെട്ടിടങ്ങളോ ആഡംബര കാറുകളോ ഉള്ള ഒരിടമായിരുന്നില്ല. അവിടെ റോബർട്ട് നോയ്സ്, ഗോർഡൻ മൂർ എന്നീ രണ്ട് ചെറുപ്പക്കാർ തങ്ങളുടെ സുരക്ഷിതമായ ജോലികൾ ഉപേക്ഷിച്ച് അസാധ്യമായ ഒന്ന് കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചു. അവർക്കൊപ്പം ആൻഡി ഗ്രോവ് എന്ന പ്രതിഭ കൂടി ചേർന്നതോടെ ആധുനിക ലോകത്തെ മാറ്റിമറിച്ച വിപ്ലവത്തിന് തുടക്കമായി. അക്കാലത്ത് കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ എന്നത് ഒരു മുറിയുടെ വലിപ്പമുള്ള, എയർകണ്ടീഷൻ ചെയ്ത ഹാൾ ആവശ്യമായ വലിയ യന്ത്രങ്ങളായിരുന്നു. ആ വലിയ യന്ത്രങ്ങളുടെ ബുദ്ധിശക്തി മനുഷ്യന്റെ വിരൽത്തുമ്പിനേക്കാൾ ചെറിയ ഒരു സിലിക്കൺ കഷണത്തിലേക്ക് ഒതുക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഇവരുടെ ലക്ഷ്യം. ഇന്റൽ 4004 എന്ന മൈക്രോപ്രോസസർ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിച്ചതോടെ മനുഷ്യചരിത്രം രണ്ടായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. ഇന്ന് നമ്മൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഫോൺ, കാർ, വാഷിംഗ് മെഷീൻ തുടങ്ങി എല്ലാ ഉപകരണങ്ങളിലും ഇന്റലിന്റെ സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ സ്വാധീനമുണ്ട്. അവർ ഭാവി നിർമ്മിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് രൂപകൽപ്പന ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

എങ്കിലും ഇന്റലിന്റെ പാത എപ്പോഴും സുഗമമായിരുന്നില്ല. തുടക്കത്തിൽ മെമ്മറി ചിപ്പുകളായിരുന്നു ഇന്റലിന്റെ പ്രധാന വരുമാന മാർഗ്ഗം. എന്നാൽ ജപ്പാനിൽ നിന്നുള്ള കമ്പനികൾ വില കുറഞ്ഞ മെമ്മറി ചിപ്പുകളുമായി വിപണി കീഴടക്കിയപ്പോൾ ഇന്റൽ വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയിലായി. കമ്പനി പൂട്ടുമെന്ന ഘട്ടത്തിൽ ആൻഡി ഗ്രോവ് തന്റെ പങ്കാളിയോട് ചരിത്രപരമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു: "ഭരണസമിതി നമ്മളെ രണ്ടാളെയും പുറത്താക്കി ഒരു പുതിയ സിഇഒയെ കൊണ്ടുവന്നാൽ അദ്ദേഹം ആദ്യം എന്ത് ചെയ്യും?" മെമ്മറി ചിപ്പ് ബിസിനസ്സ് നിർത്തി ലാഭകരമായ പ്രോസസറുകളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കും എന്നായിരുന്നു ഇതിനുള്ള മറുപടി. എങ്കിൽ നമുക്ക് പുറത്തുപോയി ഒരു പുതിയ ആളായി തിരിച്ചുവന്ന് അത് തന്നെ ചെയ്തുകൂടെ എന്ന ഗ്രോവിന്റെ ചിന്ത ഇന്റലിനെ രക്ഷിച്ചു. സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ വളർത്തിയ മെമ്മറി ബിസിനസ്സ് അവർ ഉപേക്ഷിച്ചു. കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ തലച്ചോറായ മൈക്രോപ്രോസസറുകളിലേക്ക് അവർ കപ്പൽ തിരിച്ചു. തെറ്റുകൾ സമ്മതിക്കാനും റിസ്ക് എടുക്കാനും തയ്യാറായ ആ ധൈര്യമാണ് ഇന്റലിനെ ലോകത്തിന്റെ നെറുകയിൽ എത്തിച്ചത്. 90-കളിൽ ഏത് കമ്പ്യൂട്ടർ വാങ്ങിയാലും അതിൽ കാണുന്ന 'ഇന്റൽ ഇൻസൈഡ്' (Intel Inside) എന്ന ലേബൽ വെറുമൊരു ബ്രാൻഡ് ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അത് വിശ്വാസ്യതയുടെ അടയാളമായിരുന്നു.

വെർട്ടിക്കൽ ഇന്റഗ്രേഷൻ (Vertical Integration) എന്ന രീതിയിലായിരുന്നു ഇന്റലിന്റെ പ്രവർത്തനം. അതായത്, ഒരു ചിപ്പ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്യുന്നത് മുതൽ അത് സ്വന്തം ഫാക്ടറികളിൽ നിർമ്മിക്കുന്നത് വരെ എല്ലാം ഇന്റൽ നേരിട്ട് ചെയ്തു. ഇതിനെ ഒരു പാചകക്കാരന്റെ ഉദാഹരണത്തിലൂടെ ലളിതമായി വിശദീകരിക്കാം. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച ഒരു പാചകക്കാരൻ ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യുക മാത്രമല്ല, അതിനാവശ്യമായ പച്ചക്കറികൾ വളർത്തുന്നതും മാംസത്തിനായി മൃഗങ്ങളെ വളർത്തുന്നതും വിളമ്പാനുള്ള പാത്രങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നതും അയാൾ തന്നെയാണെന്ന് കരുതുക. ഇതൊരു വലിയ അധ്വാനമാണ്. ഒരു ചിപ്പ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്യാൻ അസാമാന്യമായ ബുദ്ധിശക്തി വേണമെങ്കിൽ, അത് നിർമ്മിക്കാൻ അങ്ങേയറ്റം സങ്കീർണ്ണമായ രാസപ്രക്രിയകളും കൃത്യതയും ആവശ്യമാണ്. ഇന്റൽ ഇത് രണ്ടും ഒരേ സമയം ചെയ്തു. ഡിസൈൻ ചെയ്യുന്നവരും നിർമ്മിക്കുന്നവരും ഒരേ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് താഴെ ആയതിനാൽ അവർക്ക് പരസ്പരം ആശയവിനിമയം നടത്താനും ചിപ്പുകളുടെ വേഗത വർദ്ധിപ്പിക്കാനും എളുപ്പമായിരുന്നു. മറ്റ് കമ്പനികൾക്ക് ഒന്നുകിൽ നല്ല ഡിസൈൻ ഉണ്ടായിരിക്കും അല്ലെങ്കിൽ നിർമ്മാണശാലകൾ ഉണ്ടായിരിക്കും. ഇന്റലിന് ഇത് രണ്ടും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നത് അവരുടെ വലിയ കരുത്തായി മാറി.

എന്നാൽ മുപ്പത് വർഷത്തോളം തുടർച്ചയായി വിജയിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായ അമിത ആത്മവിശ്വാസം ഇന്റലിനെ തളർത്തിത്തുടങ്ങി. തങ്ങൾക്ക് ഒരു എതിരാളി പോലുമില്ലെന്ന് അവർ കരുതി. ഇന്റലിന്റെ ഒരേയൊരു എതിരാളി ഇന്റൽ തന്നെയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പുതിയ ഉപഭോക്താക്കളെ കണ്ടെത്തുന്നതിനേക്കാൾ, പഴയ ചിപ്പ് ഉപയോഗിക്കുന്നവരെ പുതിയതിലേക്ക് മാറ്റുന്നതിലായിരുന്നു അവരുടെ ശ്രദ്ധ. എന്നാൽ 2000-മാണ്ടോടെ ലോകം മാറാൻ തുടങ്ങി. വലിയ ഡെസ്ക്ടോപ്പ് കമ്പ്യൂട്ടറുകളിൽ നിന്ന് ലോകം മൊബൈൽ ഉപകരണങ്ങളിലേക്ക് ചുരുങ്ങി. ഇത് വെറുമൊരു വലിപ്പവ്യത്യാസമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് സാങ്കേതികമായ ഒരു തത്വശാസ്ത്രത്തിന്റെ മാറ്റമായിരുന്നു. ഇന്റലിന്റെ ചിപ്പുകൾ വലിയ വേഗതയുള്ള സ്പോർട്സ് കാറുകളെപ്പോലെയായിരുന്നു. അതിന് വലിയ അളവിൽ വൈദ്യുതിയും തണുപ്പിക്കാൻ ഫാനുകളും ആവശ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ സ്മാർട്ട്ഫോണുകൾക്ക് വേണ്ടത് മൈലേജ് നൽകുന്ന സ്കൂട്ടർ എൻജിനുകളെപ്പോലെയുള്ള ചിപ്പുകളായിരുന്നു. ബാറ്ററി ചാർജ് കുറഞ്ഞ അളവിൽ മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന, ഫാനുകൾ ഇല്ലാതെ തണുപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന ചിപ്പുകൾ.

ആദ്യത്തെ ഐഫോൺ നിർമ്മിക്കാൻ ആപ്പിൾ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ അതിന്റെ ചിപ്പ് നിർമ്മാണത്തിനായി അവർ ഇന്റലിനെ സമീപിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്ക് കൂടുതൽ ചിപ്പുകൾ വേണമെന്ന ആപ്പിളിന്റെ ആവശ്യം ഇന്റൽ നിരസിച്ചു. വിലകൂടിയ സെർവർ ചിപ്പുകൾ നിർമ്മിക്കുന്ന ഫാക്ടറികളിൽ ലാഭം കുറഞ്ഞ ഫോൺ ചിപ്പുകൾ നിർമ്മിക്കുന്നത് നഷ്ടമാണെന്ന് അവർ കണക്കുകൂട്ടി. സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രപരമായി അത് ശരിയായ തീരുമാനമായിരുന്നു എങ്കിലും ഭാവിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതൊരു വൻ വീഴ്ചയായിരുന്നു. ഇന്റൽ വേണ്ടെന്ന് വെച്ച ആ വിപണി പിടിച്ചെടുക്കാൻ എ.ആർ.എം (ARM) എന്ന പുതിയ സാങ്കേതിക വിദ്യയും ടി.എസ്.എം.സി (TSMC) എന്ന തായ്‌വാൻ നിർമ്മാണ കമ്പനിയും രംഗത്തെത്തി. ഇന്റൽ സ്വന്തം കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ എല്ലാം തനിയെ ചെയ്തപ്പോൾ, ലോകം മറ്റൊരു രീതിയിലേക്ക് മാറി. ഒരു വശത്ത് ചിപ്പുകൾ ഡിസൈൻ ചെയ്യുന്ന ആപ്പിളും എൻവിഡിയയും, മറുവശത്ത് അവ നിർമ്മിച്ചു നൽകുന്ന ടി.എസ്.എം.സിയും. ടി.എസ്.എം.സി ലോകത്തിലെ മിക്ക കമ്പനികൾക്കും വേണ്ടി ചിപ്പുകൾ നിർമ്മിച്ചതുകൊണ്ട് തന്നെ അവർക്ക് വലിയ തോതിലുള്ള അനുഭവസമ്പത്ത് ലഭിച്ചു. ഓരോ തെറ്റിൽ നിന്നും അവർ വേഗത്തിൽ പഠിച്ചു. ഇന്റൽ ഒരു ഏകാന്ത പ്രതിഭയെപ്പോലെ പ്രവർത്തിച്ചപ്പോൾ ടി.എസ്.എം.സി ഒരു വലിയ വിപണിയെപ്പോലെ വളർന്നു. പതുക്കെ ശിഷ്യൻ ഗുരുവിനേക്കാൾ വലിയവനായി മാറി.

ലാഭവിഹിതത്തിന് നൽകിയ അമിത പ്രാധാന്യം ഇന്റലിന്റെ ആന്തരിക സംസ്കാരത്തെയും ബാധിച്ചു. എൻജിനീയറിംഗിനേക്കാൾ സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങൾ നോക്കുന്നവർക്ക് കമ്പനിയിൽ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചു. പുതിയ ഗവേഷണങ്ങൾക്കായി പണം ചിലവാക്കുന്നതിന് പകരം ഓഹരി വിപണിയിൽ തങ്ങളുടെ വില വർദ്ധിപ്പിക്കാനാണ് അവർ ശ്രമിച്ചത്. ഇതിനിടയിൽ പത്ത് നാനോമീറ്റർ ചിപ്പുകളുടെ നിർമ്മാണം പലതവണ വൈകി. ഒരു കുത്തകയായി മാറിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആലസ്യം അവരെ പിന്നോട്ടടിച്ചു. ആപ്പിൾ തങ്ങളുടെ കമ്പ്യൂട്ടറുകളിൽ നിന്ന് ഇന്റലിനെ ഒഴിവാക്കി സ്വന്തം ചിപ്പുകൾ നിർമ്മിക്കാൻ തുടങ്ങി. മൈക്രോസോഫ്റ്റ്, ഗൂഗിൾ തുടങ്ങിയ വലിയ കമ്പനികളും ഇന്റലിനെ ആശ്രയിക്കുന്നത് കുറച്ചു. എഐ (AI) വിപ്ലവം വന്നപ്പോൾ എൻവിഡിയ പോലുള്ള കമ്പനികൾ മുന്നേറിയപ്പോഴും ഇന്റൽ കാഴ്ചക്കാരനായി നിന്നു. ഇന്റലിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്തായിരുന്ന വെർക്കൽ ഇന്റഗ്രേഷൻ തന്നെ അവരുടെ ചങ്ങലയായി മാറി. ഫാക്ടറികളിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായപ്പോൾ ഡിസൈൻ ചെയ്യുന്നവർക്കും ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ വന്നു.

ഈ കഥ നമുക്ക് നൽകുന്ന പാഠം വളരെ വലുതാണ്. ഏതെങ്കിലും ഒരു കാര്യത്തിൽ അമിതമായ പ്രാവീണ്യം നേടുന്നത് ചിലപ്പോൾ നമ്മെ പുതിയ മാറ്റങ്ങൾ കാണുന്നതിൽ നിന്ന് തടയും. ഇതിനെ കോംപറ്റൻസി ട്രാപ്പ് (Competency Trap) എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ലോകം മാറുമ്പോഴും പഴയ രീതികളിൽ തന്നെ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നത് അപകടമാണ്. വിജയം എന്നത് പിടിച്ചെടുത്ത് സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കോട്ടയല്ല, മറിച്ച് മൂടൽമഞ്ഞിൽ വേഗത്തിൽ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ലക്ഷ്യമാണ്. അത് പിടിച്ചെടുത്തു എന്ന് കരുതി നിൽക്കുന്ന നിമിഷം ആ ലക്ഷ്യം നമ്മിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകും. ഇന്റൽ ഇന്നും ശക്തമായ കമ്പനിയാണ്, അവർക്ക് തിരിച്ചുവരാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും. എങ്കിലും ഭാവി എപ്പോൾ വരണമെന്ന് ഒരാൾ മാത്രം തീരുമാനിച്ചിരുന്ന ആ പഴയ കാലം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത് ഒരു രാജാവിന്റെ ഭരണത്തിൽ നിന്ന് പലർ ചേർന്ന് ഭരിക്കുന്ന പുതിയൊരു ലോകത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റമാണ്. ഇതിൽ അതിജീവിക്കാൻ കരുത്തിനേക്കാൾ കൂടുതൽ വഴക്കവും മാറാനുള്ള മനസ്സുമാണ് ആവശ്യം.