മോർസ് കോഡ് എന്ന രഹസ്യ ഭാഷ

നമ്മുടെ ഡിജിറ്റൽ യുഗം സിലിക്കൺ വാലിയിലെ ആധുനിക കമ്പ്യൂട്ടറുകളിൽ നിന്നാണ് തുടങ്ങിയതെന്ന് നാം കരുതിയേക്കാം. എന്നാൽ ഇന്നു നാം ഉപയോഗിക്കുന്ന ഇന്റർനെറ്റിന്റെയും ഇമെയിലിന്റെയും ഒക്കെ ആദിരൂപം ഏകദേശം ഇരുനൂറു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ന്യൂജേഴ്സിയിലെ ഒരു ഇരുമ്പ് പണിശാലയിൽ രൂപംകൊണ്ട വിചിത്രമായ ഒരു ശബ്ദഭാഷയായിരുന്നു. 'മോഴ്സ് കോഡ്' (Morse Code) എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന, വെറും ബിന്ദുക്കളും (Dots) വരകളും (Dashes) മാത്രമുപയോഗിച്ചുള്ള ഈ ആശയവിനിമയ രീതി മനുഷ്യചരിത്രത്തെത്തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു. കിലോമീറ്ററുകൾ അകലെയുള്ള ഒരു വ്യക്തിക്ക് പ്രകാശവേഗതയിൽ സന്ദേശങ്ങൾ അയക്കാൻ സാധിക്കുമെന്നത് പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതമായിരുന്നു.

ഈ കണ്ടുപിടുത്തത്തിന് പിന്നിൽ സാമുവൽ ഫിൻലി ബ്രീസ് മോഴ്സ് (Samuel F.B. Morse) എന്ന ചിത്രകാരന്റെ ഹൃദയഭേദകമായ ഒരു കഥയുണ്ട്. 1825-ൽ വാഷിംഗ്ടൺ ഡി.സിയിൽ ഒരു ചിത്രം വരച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യ മരിച്ചുവെന്ന വിവരം കത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം അറിയുന്നത്. വിവരം അറിഞ്ഞ ഉടനെ അദ്ദേഹം വീട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തിയെങ്കിലും, അപ്പോഴേക്കും ശവസംസ്കാരം കഴിഞ്ഞ് ദിവസങ്ങൾ പിന്നിട്ടിരുന്നു. അന്ന് വിവരങ്ങൾ കൈമാറാൻ കുതിരപ്പുറത്ത് പോകുന്ന ദൂതന്മാരെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചിരുന്നതാണ് ഈ താമസം വരുത്തിയത്. ദൂരം കാരണം മനുഷ്യർക്ക് ഇനിയൊരിക്കലും ഇങ്ങനെയൊരു ദുരന്തം സംഭവിക്കരുത് എന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തിൽ നിന്നാണ് മോഴ്സ് ചിത്രകല ഉപേക്ഷിച്ച് വൈദ്യുതകാന്തികതയുടെ (Electromagnetism) ലോകത്തേക്ക് കടക്കുന്നത്.

മോഴ്സ് കോഡിന്റെ പ്രവർത്തനം ലളിതമായ ഒരു ഇലക്ട്രിക് സർക്യൂട്ടിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. ഇതിൽ ഒരു ബാറ്ററി, നമ്മൾ കൈകൊണ്ട് അമർത്തുന്ന 'കീ' (Key), സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുന്ന ഭാഗത്തുള്ള ഒരു 'സൗണ്ടർ' (Sounder) എന്നിവയുണ്ടാകും. നമ്മൾ കീ അമർത്തുമ്പോൾ സർക്യൂട്ട് പൂർത്തിയാകുകയും കറന്റ് കമ്പിയിലൂടെ ഒഴുകി അപ്പുറത്തെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. അവിടെയുള്ള ഒരു വൈദ്യുതകാന്തം (Electromagnet) കറന്റ് ലഭിക്കുമ്പോൾ ഒരു ഇരുമ്പ് കഷ്ണത്തെ താഴേക്ക് വലിക്കുകയും ഒരു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മൾ സ്വിച്ച് അമർത്തുന്ന സമയത്തിന്റെ ദൈർഘ്യത്തിനനുസരിച്ച് ഈ ശബ്ദത്തിന് മാറ്റം വരുന്നു. കുറഞ്ഞ സമയം അമർത്തുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന 'ടിക്' എന്ന ശബ്ദത്തെ ബിന്ദുവായും (.), അല്പം കൂടുതൽ സമയം അമർത്തുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ശബ്ദത്തെ വരയായും (-) കണക്കാക്കുന്നു. ഈ രണ്ട് സ്പന്ദനങ്ങളുടെ വ്യത്യസ്തമായ കൂടിച്ചേരലുകളാണ് ഇംഗ്ലീഷ് അക്ഷരമാലയിലെ ഓരോ അക്ഷരത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

ദൂരസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് സന്ദേശം അയക്കുമ്പോൾ വൈദ്യുതിക്ക് തടസ്സങ്ങൾ (Resistance) നേരിടുകയും സിഗ്നൽ ദുർബലമാവുകയും ചെയ്യും. ഈ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാനാണ് 'റിലേ' (Relay) എന്ന സംവിധാനം ഉപയോഗിച്ചത്. ഒരു സ്ഥലത്ത് നിന്ന് വരുന്ന ദുർബലമായ സിഗ്നലിനെ സ്വീകരിച്ച്, മറ്റൊരു പുതിയ ബാറ്ററി ഉപയോഗിച്ച് അതേ സിഗ്നലിനെ വീണ്ടും ശക്തമാക്കി അടുത്ത സ്ഥലത്തേക്ക് അയക്കുകയാണ് റിലേ ചെയ്യുന്നത്. ഇത് ഇന്നത്തെ കമ്പ്യൂട്ടറുകളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ട്രാൻസിസ്റ്ററുകളുടെ മുൻഗാമിയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. കടലിനടിയിലൂടെ കേബിളുകൾ വഴി സന്ദേശങ്ങൾ അയക്കുമ്പോൾ സിഗ്നലുകൾ അവ്യക്തമാകുന്ന മറ്റൊരു പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് പരിഹരിക്കാൻ ലോർഡ് കെൽവിൻ 'മിറർ ഗാൽവനോമീറ്റർ' എന്ന ഉപകരണം വികസിപ്പിച്ചു. ഒരു ചെറിയ കണ്ണാടിയിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തിന്റെ ചലനങ്ങൾ നോക്കി സമുദ്രത്തിനടിയിലൂടെ വരുന്ന അതീവ ദുർബലമായ സന്ദേശങ്ങൾ വായിച്ചെടുക്കാൻ ഇതിലൂടെ സാധിച്ചു.

മോഴ്സ് കോഡിന്റെ രൂപകൽപ്പനയിൽ ആൽഫ്രഡ് വെയ്‌ൽ (Alfred Vail) എന്ന സഹപ്രവർത്തകന്റെ പങ്ക് നിർണ്ണായകമാണ്. അദ്ദേഹം ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ ഏതാണെന്ന് പഠിച്ചു. ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന 'E' എന്ന അക്ഷരത്തിന് ഏറ്റവും ലളിതമായ ഒരു ബിന്ദു (.) അദ്ദേഹം നൽകി. രണ്ടാമത് വരുന്ന 'T' എന്ന അക്ഷരത്തിന് ഒരു വരയും (-) നൽകി. അപൂർവ്വമായി മാത്രം വരുന്ന 'Q', 'Z' തുടങ്ങിയ അക്ഷരങ്ങൾക്ക് നീളമേറിയ കോഡുകൾ നൽകി. കമ്പ്യൂട്ടർ ലോകത്ത് ഇന്ന് നാം ഉപയോഗിക്കുന്ന 'ഡാറ്റ കംപ്രഷൻ' (Data Compression) എന്ന വിദ്യയുടെ ഏറ്റവും പഴയ രൂപമാണിത്. ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന കാര്യത്തിന് ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ സമയം ചിലവാക്കുക എന്ന തത്വമാണിവിടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

യുദ്ധങ്ങളിലും അപകടഘട്ടങ്ങളിലും മോഴ്സ് കോഡ് വഹിച്ച പങ്ക് വളരെ വലുതാണ്. 1857-ലെ ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യ സമരകാലത്ത് വിവരങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കൈമാറാൻ ബ്രിട്ടീഷുകാരെ സഹായിച്ചത് ടെലഗ്രാഫ് ലൈനുകളായിരുന്നു. ടൈറ്റാനിക് കപ്പൽ മുങ്ങുന്ന സമയത്ത് സഹായത്തിനായി അയച്ച 'SOS' (...---...) എന്ന സന്ദേശം ഇന്നും ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ അപായസൂചനയാണ്. വിയറ്റ്നാം യുദ്ധകാലത്ത് തടവിലാക്കപ്പെട്ട ജെറമിയ ഡെന്റൺ എന്ന പൈലറ്റ്, ശത്രുക്കളുടെ ടിവി ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ തന്റെ കൺപോളകൾ ചിമ്മിക്കൊണ്ട് 'TORTURE' (പീഡനം) എന്ന് മോഴ്സ് കോഡിൽ സന്ദേശം അയച്ചത് ചരിത്രത്തിലെ വിസ്മയകരമായ ഒരു സംഭവമാണ്.

ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യകൾ എത്രതന്നെ വികസിച്ചാലും മോഴ്സ് കോഡ് ഇന്നും പ്രസക്തമായി തുടരുന്നു. റേഡിയോ സിഗ്നലുകൾ ഏറ്റവും ദുർബലമാകുന്ന അവസ്ഥയിലും, മറ്റ് ആശയവിനിമയ മാർഗ്ഗങ്ങളെല്ലാം പരാജയപ്പെടുന്നിടത്തും മോഴ്സ് കോഡ് പ്രവർത്തിക്കും. ശബ്ദമോ രൂപമോ ഇല്ലാതെ വെറും വെളിച്ചത്തിന്റെ മിന്നലുകൾ കൊണ്ടോ വിരൽ തട്ടിയുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ കൊണ്ടോ ഒരു സന്ദേശം കൈമാറാൻ ഇതിലൂടെ സാധിക്കും. ശരീരമാസകലം തളർന്നുപോയ മനുഷ്യർക്ക് ശ്വാസം ഉപയോഗിച്ച് കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ പോലും ഇന്നും ഈ പഴയ ഭാഷ സഹായിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ അതിജീവനത്തിന്റെ പാതയിൽ മോഴ്സ് കോഡ് വെറുമൊരു സാങ്കേതികവിദ്യയല്ല, മറിച്ച് തടസ്സങ്ങളെല്ലാം മറികടന്ന് സംസാരിക്കാൻ പ്രാപ്തിയുള്ള ഒരു അദൃശ്യ ചരടാണ്.

ഭൂമിയിലെ ആശയവിനിമയങ്ങൾക്കപ്പുറം, ബഹിരാകാശ പര്യവേഷണങ്ങളിൽ പോലും നാം ഇന്നും ഈ ഡോട്ടുകളെയും ഡാഷുകളെയും കൂട്ടുപിടിക്കുന്നുണ്ട്. നിശ്ശബ്ദമായ പ്രപഞ്ചത്തിൽ ദൂരങ്ങൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് സന്ദേശങ്ങൾ കൈമാറാൻ ഈ ലളിതമായ ഭാഷയോളം വിശ്വസനീയമായ മറ്റൊന്നില്ല.