അന്യഗ്രഹ ജീവികളെ പോലും വെല്ലുന്ന ആക്രമണകാരി

സമസ്‌ത ജീവജാലങ്ങളെയും നിഷ്പ്രഭരാക്കി ഭൂമിയിൽ ആധിപത്യം ഉറപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ള ഒരു ജീവിവർഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ മനസ്സ് ചിലപ്പോൾ വലിയ ഹിംസ്രജന്തുക്കളിലേക്കോ അല്ലെങ്കിൽ അദൃശ്യരായ വൈറസുകളിലേക്കോ പോയേക്കാം. എന്നാൽ കഴിഞ്ഞ 70 കോടി വർഷങ്ങളായി വലിയ മാറ്റങ്ങളില്ലാതെ സമുദ്രങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്ന, തലച്ചോറോ ഹൃദയമോ പോലുമില്ലാത്ത ഒരു ജീവി ഇന്ന് ആധുനിക മനുഷ്യനാകർഷിക്കുന്ന വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ജെല്ലിഫിഷ് എന്ന് നമ്മൾ വിളിക്കുന്ന ഈ സമുദ്രജീവികൾ വെറുമൊരു കൗതുകമല്ല, മറിച്ച് ഭൂമിയുടെ ജൈവസമനില തെറ്റുന്നതിന്റെ കൃത്യമായ സൂചനയാണ്.

ജെല്ലിഫിഷുകൾ കേവലം നിരുപദ്രവകാരികളായ ജീവികളല്ലെന്ന് ലോകത്തിന് മനസ്സിലാക്കി കൊടുത്ത നിരവധി സംഭവങ്ങൾ സമീപകാലത്തുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. 2013-ൽ സ്വീഡനിലെ ഓസ്കാർഷാം എന്ന ആണവനിലയം ലോകത്തെ തന്നെ ഭീതിയിലാഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് അടിയന്തരമായി നിർത്തിവെക്കേണ്ടി വന്നു. റിയാക്ടറുകളെ തണുപ്പിക്കാൻ സമുദ്രജലം എത്തിക്കുന്ന പൈപ്പുകൾക്കുള്ളിൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് ജെല്ലിഫിഷുകൾ വന്നടിഞ്ഞ് തടസ്സം സൃഷ്ടിച്ചതായിരുന്നു കാരണം. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പത്ത് ശതമാനം വൈദ്യുതി ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന പ്ലാന്റിനെ നിശ്ചലമാക്കാൻ ഈ മൃദുശരീരികൾക്ക് സാധിച്ചു എന്നത് ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പരിമിതികളെ തുറന്നുകാട്ടുന്നു.

ഇത്തരത്തിലുള്ള സമാനമായ സാഹചര്യങ്ങൾ സൈനിക രംഗത്തും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. 2006-ൽ അമേരിക്കൻ നാവികസേനയുടെ കരുത്തായ യു.എസ്.എസ്. റൊണാൾഡ് റീഗൻ എന്ന വിമാനവാഹിനിക്കപ്പൽ ഓസ്‌ട്രേലിയൻ തീരത്ത് നിശ്ചലമായി. കപ്പലിലെ കൂളിംഗ് സിസ്റ്റത്തിൽ ജെല്ലിഫിഷുകൾ വന്ന് തടസ്സം സൃഷ്ടിച്ചതോടെ ലോകത്തെ തന്നെ ഏറ്റവും അത്യാധുനികമായ ആയുധശേഖരങ്ങളിലൊന്ന് പ്രവർത്തനരഹിതമായി. ജപ്പാനിലെ മീൻപിടുത്ത ബോട്ടുകൾ മുങ്ങാനും നൂറുകണക്കിന് കിലോ ഭാരമുള്ള ജെല്ലിഫിഷ് കൂട്ടങ്ങൾ കാരണമായിട്ടുണ്ട്. ഈ സംഭവങ്ങളെല്ലാം വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് ഒരേയൊരു സത്യത്തിലേക്കാണ്: മനുഷ്യൻ കെട്ടിപ്പടുത്ത സാങ്കേതിക സൗകര്യങ്ങൾ ജെല്ലിഫിഷുകളുടെ അധിനിവേശത്തിന് മുന്നിൽ പലപ്പോഴും നിസ്സഹായമാണ്.

ജെല്ലിഫിഷുകളുടെ ശരീരം 95 ശതമാനവും വെള്ളമാണ്. നമുക്കുള്ളതുപോലെ ഹൃദയമോ ശ്വാസകോശമോ തലച്ചോറോ രക്തമോ അവർക്കില്ല. വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് തൊലിയിലൂടെയാണ് അവർ ഓക്സിജൻ സ്വീകരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഈ ലളിതമായ ഘടനയാണ് അവരുടെ വിജയരഹസ്യവും. സങ്കീർണ്ണമായ അവയവങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ തന്നെ ശാരീരികമായ കേടുപാടുകൾ അവരെ ബാധിക്കില്ല. നാഡീവ്യൂഹത്തിന് ഒരു കേന്ദ്രീകൃതമായ തലച്ചോറില്ലാത്തതിനാൽ ശരീരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം നഷ്ടപ്പെട്ടാലും ബാക്കി ഭാഗം സാധാരണപോലെ പ്രവർത്തിക്കാൻ അവർക്ക് സാധിക്കും.

ജെല്ലിഫിഷുകളുടെ ടെന്റക്കിളുകൾ അഥവാ കൈകൾക്ക് സമാനമായ ഭാഗങ്ങളിൽ 'നെമറ്റോസിസ്റ്റ്' എന്നറിയപ്പെടുന്ന ദശലക്ഷക്കണക്കിന് കോശങ്ങളുണ്ട്. ഇരകളെയോ ശത്രുക്കളെയോ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ ഒരു ബുള്ളറ്റിനേക്കാൾ വേഗതയിൽ വിഷമുള്ളുകൾ പുറത്തേക്ക് വിടാൻ ഇവയ്ക്ക് സാധിക്കും. ബോക്സ് ജെല്ലിഫിഷ് പോലുള്ള ഇനങ്ങൾ ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും മാരകമായ വിഷമുള്ള ജീവികളാണ്. അതിശയിപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു കാര്യം, തലച്ചോറില്ലാത്ത ഈ ജീവികൾക്ക് 24 കണ്ണുകൾ വരെയുണ്ട് എന്നതാണ്. കേവലം വെള്ളത്തിലൂടെ ഒഴുകി നടക്കുകയല്ല, മറിച്ച് ശത്രുക്കളെ നിരീക്ഷിക്കാനും ദിശ മനസ്സിലാക്കാനും ഇവർക്ക് കഴിവുണ്ട്.

നമ്മൾ കടലിൽ കാണുന്ന ജെല്ലിഫിഷുകൾ അവരുടെ ജീവിതചക്രത്തിന്റെ ഒരു ഘട്ടം മാത്രമാണ്. അവയുടെ യഥാർത്ഥ അതിജീവനശേഷി ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിലാണ്. ജെല്ലിഫിഷുകൾ മുട്ടയിട്ട് അവ വിരിഞ്ഞ് വരുന്ന ലാർവകൾ കടലിന്റെ അടിയിലെ ഉറപ്പുള്ള പ്രതലങ്ങളിൽ പറ്റിപ്പിടിക്കും. ഇവയെ 'പോളിപ്പുകൾ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇതൊരു ചെറിയ സസ്യം പോലെ തോന്നിക്കുമെങ്കിലും വാസ്തവത്തിൽ അതൊരു 'ക്ലോണിംഗ് ഫാക്ടറി'യാണ്. അനുകൂലമായ സാഹചര്യം വരുന്നത് വരെ വർഷങ്ങളോളം കടലിന്റെ അടിയിൽ വിശ്രമിക്കാൻ ഈ പോളിപ്പുകൾക്ക് സാധിക്കും. കടൽവെള്ളത്തിന് കൃത്യമായ താപനില ലഭിക്കുമ്പോൾ ഈ പോളിപ്പുകൾ വിഭജിക്കപ്പെടുകയും അതിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് കൊച്ചു ജെല്ലിഫിഷുകൾ ഒരേസമയം ജന്മമെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മൾ കാണുന്ന ഭീമമായ ജെല്ലിഫിഷ് കൂട്ടങ്ങൾ ഇത്തരത്തിൽ സംഘടിതമായി പുറത്തുവരുന്നവരാണ്.

ജെല്ലിഫിഷുകൾ ഇത്രയധികം വർദ്ധിക്കാൻ പ്രധാന കാരണം മനുഷ്യന്റെ ഇടപെടലുകൾ തന്നെയാണ്. ഇതിനെ മൂന്ന് പ്രധാന കാരണങ്ങളായി തരംതിരിക്കാം.

1. അമിതമായ മീൻപിടുത്തം: ജെല്ലിഫിഷുകൾ ഭക്ഷണമാക്കുന്ന ചെറിയ മത്സ്യങ്ങളെയും സമുദ്രത്തിലെ പ്ലവകങ്ങളെയും മനുഷ്യൻ വലിയ തോതിൽ പിടിച്ചെടുക്കുന്നു. ഇത് ജെല്ലിഫിഷുകൾക്ക് ആവശ്യത്തിന് ഭക്ഷണം ലഭിക്കാനും മത്സരങ്ങളില്ലാതെ പെരുകാനും സഹായിക്കുന്നു.
2. സമുദ്ര മലിനീകരണവും കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവും: അന്തരീക്ഷം ചൂടുപിടിക്കുന്നതോടെ സമുദ്രജലത്തിന്റെ താപനിലയും ഉയരുന്നു. ഇത് പോളിപ്പുകൾക്ക് ജെല്ലിഫിഷുകളെ ഉത്പാദിപ്പിക്കാനുള്ള കൃത്യമായ സിഗ്നലായി മാറുന്നു. കൂടാതെ, മലിനീകരണം മൂലം സമുദ്രത്തിൽ ഓക്സിജൻ കുറഞ്ഞ 'ഡെഡ് സോണുകൾ' (Dead Zones) രൂപപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഇത്തരം ഇടങ്ങളിൽ മറ്റ് മത്സ്യങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും ജെല്ലിഫിഷുകൾക്ക് കുറഞ്ഞ ഓക്സിജനിൽ സുഖമായി കഴിയാം.
3. ഓഷ്യൻ സ്പ്രോൾ (Ocean Sprawl): കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ കോൺക്രീറ്റ് തൂണുകൾ, എണ്ണക്കിണറുകൾ, വിൻഡ് മില്ലുകൾ എന്നിവ മനുഷ്യൻ വർദ്ധിപ്പിക്കുകയാണ്. പോളിപ്പുകൾക്ക് പറ്റിപ്പിടിച്ച് വളരാൻ പ്രകൃതിദത്തമായ പാറകളേക്കാൾ ഉപകരിക്കുന്നത് മനുഷ്യനിർമ്മിതമായ ഇത്തരം പ്രതലങ്ങളാണ്. ഫലത്തിൽ നമ്മൾ തന്നെ അവർക്ക് വളരാനുള്ള ഫാക്ടറികൾ കടലിനടിയിൽ നിർമ്മിച്ചു നൽകുകയാണ്.

ജെല്ലിഫിഷുകളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പ്രകൃതി തന്നെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ജീവിയാണ് ലെതർബാക്ക് കടലാമകൾ. തങ്ങളുടെ ശരീരഭാരത്തോളം ജെല്ലിഫിഷുകളെ ഒരു ദിവസം ഭക്ഷിക്കാൻ ഈ ആമകൾക്ക് കഴിയും. എന്നാൽ നിർഭാഗ്യവശാൽ, ജെല്ലിഫിഷുകൾ പെരുകാൻ കാരണമായ അതേ മീൻപിടുത്ത രീതികൾ തന്നെ ഈ കടലാമകളുടെ വംശനാശത്തിനും കാരണമാകുന്നു. ആമകൾ വലിയ മീൻവലകളിൽ കുടുങ്ങി മരിക്കുന്നത് ജെല്ലിഫിഷുകളുടെ സ്വാഭാവിക ശത്രുക്കളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു.

ജെല്ലിഫിഷുകൾ വെറുമൊരു ശല്യക്കാരല്ല, മറിച്ച് ശാസ്ത്രത്തിന് വലിയ സംഭാവനകൾ നൽകുന്നവരുമാണ്. 'ടൂറിടോപ്സിസ് ഡോർണി' എന്ന ഇനം ജെല്ലിഫിഷ് പ്രായമാകുമ്പോൾ വീണ്ടും ശിശുവായി മാറാൻ കഴിവുള്ളവയാണ്. 'അമരനായ ജെല്ലിഫിഷ്' എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഇവ മരണത്തെ അതിജീവിക്കുന്നതിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ ശാസ്ത്രജ്ഞരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. കൂടാതെ, ജെല്ലിഫിഷിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയ പച്ച നിറത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന ഒരു പ്രോട്ടീൻ (GFP) ക്യാൻസർ പോലുള്ള രോഗങ്ങളുടെ പഠനത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ കണ്ടുപിടുത്തത്തിന് 2008-ൽ നോബൽ സമ്മാനം വരെ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ജെല്ലിഫിഷുകളുടെ അനിയന്ത്രിതമായ വളർച്ച ഒരു പ്രാദേശിക പ്രശ്നമല്ല, മറിച്ച് ഭൂമിയുടെ താളം തെറ്റുന്നു എന്നതിന്റെ ആഗോള സൂചനയാണ്. അവയുടെ ഈ തിരിച്ചുവരവ് സമുദ്രത്തിലെ സന്തുലിതാവസ്ഥ വീണ്ടെടുക്കാൻ മനുഷ്യൻ എത്രത്തോളം ശ്രദ്ധിക്കണം എന്നതിന്റെ മുന്നറിയിപ്പാണ്. 70 കോടി വർഷത്തെ ചരിത്രമുള്ള ഈ ജീവിവർഗ്ഗം വരുംതലമുറകൾക്ക് വലിയൊരു പാഠമായി സമുദ്രങ്ങളിൽ നിറയുകയാണ്.