നോർത്ത് സെന്റിനൽ മുതൽ ഗ്രേറ്റ് നിക്കോബാർ വരെ: ഇന്ത്യയുടെ തന്ത്രപരമായ കരുനീക്കങ്ങളും മറുവശത്തെ മഹാത്യാഗങ്ങളും

നമ്മൾ ഇന്ന് സംസാരിക്കാൻ പോകുന്നത് ബംഗാൾ ഉൾക്കടലിലെ നിഗൂഢതകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു ദ്വീപിനെക്കുറിച്ചും അവിടെ നടക്കുന്ന ലോകം ഉറ്റുനോക്കുന്ന ചില വലിയ മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ചുമാണ്. അതിനായി നമുക്ക് 1981-ലെ ഒരു സാധാരണ ദിവസത്തിലേക്ക് ഒന്ന് പോയി നോക്കാം. ബംഗാൾ ഉൾക്കടലിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ അന്ന് ഒരു കൂറ്റൻ ചരക്കുകപ്പൽ വഴിതെറ്റി അലയുകയായിരുന്നു. 'പ്രിംറോസ്' എന്നായിരുന്നു ആ കപ്പലിന്റെ പേര്. പെട്ടെന്നാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി കടലിനടിയിലെ ഒരു വലിയ പവിഴപ്പുറ്റിൽ ആ കപ്പൽ ചെന്ന് ഇടിക്കുന്നത്. കപ്പലിന്റെ മുൻഭാഗം തകർന്നു, എൻജിൻ നിലച്ചു. ഇനി ഒരടി പോലും മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ആ കപ്പലിലെ ജീവനക്കാർക്ക് മനസ്സിലായി. സഹായത്തിനായി അവർ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, രക്ഷാപ്രവർത്തകർ എത്തുന്നതിന് മുൻപ് അവർ മറ്റൊരു കാഴ്ച കണ്ടു. ആ ദ്വീപിന്റെ ഉള്ളിലെ നിഗൂഢമായ കാടുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന് കുറെ മനുഷ്യർ പുറത്തേക്ക് വരുന്നു. അവരുടെ കയ്യിൽ നീളമുള്ള കുന്തങ്ങളും വില്ലുകളുമുണ്ട്. അവർ കപ്പലിനെ ആക്രമിക്കാനായി കടൽത്തീരത്ത് വള്ളങ്ങൾ ഒരുക്കുകയാണ്. ആ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കാഴ്ച കണ്ട് കപ്പൽ ക്യാപ്റ്റൻ റേഡിയോയിലൂടെ ഒരു അടിയന്തര സന്ദേശം അയച്ചു: "ഞങ്ങളെ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഇവിടെ നിന്ന് എയർലിഫ്റ്റ് ചെയ്യണം, ഈ ദ്വീപിലുള്ളവർ ഞങ്ങളെ കൊല്ലാൻ വരികയാണ്!" ആ കപ്പൽ പിന്നീട് ഒരിക്കലും അവിടെ നിന്ന് നീങ്ങിയിട്ടില്ല. പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കിപ്പുറം ഇന്നും ആ കപ്പലിന്റെ തുരുമ്പിച്ച അസ്ഥികൂടം അതേ പവിഴപ്പുറ്റിൽ നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും. നിങ്ങൾ ഗൂഗിൾ എർത്ത് എടുത്തു നോക്കിയാൽ നോർത്ത് സെന്റിനൽ എന്ന ദ്വീപിന്റെ തീരത്ത് ഒരു വലിയ മറുക് പോലെ ആ അവശിഷ്ടം ഇന്നും കിടക്കുന്നത് കാണാം. ഭൂമിയിൽ ഒരുപക്ഷേ ഒരു രാജ്യം, 'ഇവിടെ നമ്മൾ യാതൊന്നും ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ശരി' എന്ന് തീരുമാനിച്ച ഒരേയൊരു സ്ഥലം ഇതായിരിക്കും.

ഈ കഥയുടെ ആഴം മനസ്സിലാകണമെങ്കിൽ നമ്മൾ ആദ്യം ഈ ഭൂപ്രദേശം മാപ്പിൽ എവിടെയാണെന്ന് കൃത്യമായി ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കണം. കാരണം, നമ്മൾ പറയാൻ പോകുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനം ഭൂമിശാസ്ത്രമാണ്. ആൻഡമാൻ നിക്കോബാർ ദ്വീപസമൂഹങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ് ഈ നോർത്ത് സെന്റിനൽ. ബംഗാൾ ഉൾക്കടലിൽ വടക്കുനിന്ന് തെക്കോട്ട് ഏകദേശം 700 കിലോമീറ്ററോളം നീളത്തിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന 572 ദ്വീപുകളുടെ ഒരു കൂട്ടമാണിത്. ഇതിന്റെ കിടപ്പ് നിങ്ങൾ ഒന്ന് നോക്കൂ. ഈ ദ്വീപസമൂഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വടക്കേയറ്റം മ്യാൻമറിനോട് വെറും 22 നോട്ടിക്കൽ മൈൽ മാത്രം അകലെയാണ്. എന്നാൽ ഏറ്റവും തെക്കേയറ്റം നോക്കിയാൽ, അത് ഇന്തോനേഷ്യയിലെ സുമാത്ര ദ്വീപിൽ നിന്ന് വെറും 150 കിലോമീറ്റർ ദൂരമേയുള്ളൂ. അതേസമയം നമ്മുടെ കൊൽക്കത്തയോ ചെന്നൈയോ ഒക്കെ ഇവിടെനിന്ന് 1200 കിലോമീറ്ററിലധികം ദൂരെ പടിഞ്ഞാറ് മാറിയാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. അതായത്, സാങ്കേതികമായി ഇത് ഇന്ത്യയുടെ സ്വന്തം മണ്ണാണ്, പക്ഷേ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി നോക്കുമ്പോൾ ഇത് ഇന്ത്യയേക്കാൾ കൂടുതൽ അടുത്തുനിൽക്കുന്നത് തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളോടാണ്. സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്ന് ഒരുപാട് അകലെയാണെങ്കിലും, അയൽക്കാരന്റെ വീട്ടുപടിക്കൽ കൃത്യമായി കാവൽ നിൽക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സ്ഥാനം. ഈ ഒരൊറ്റ കാരണം കൊണ്ടാണ് ആധുനിക ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും തന്ത്രപ്രധാനമായ, അല്ലെങ്കിൽ സ്ട്രാറ്റജിക് ആയ ഭൂപ്രദേശങ്ങളിൽ ഒന്നായി ഈ ദ്വീപുകൾ മാറുന്നത്.

പക്ഷേ, ഈ രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രങ്ങളിലേക്ക് കടക്കുന്നതിന് മുൻപ് നമുക്ക് നോർത്ത് സെന്റിനലിനെക്കുറിച്ച് കുറച്ചുകൂടി വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. കാരണം, ഈ ദ്വീപുകളെ ഭരിക്കുന്നത് 'ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ നിയമം' എന്നറിയപ്പെടുന്ന വളരെ കർശനമായ ഒരു നിയമമാണ്. അവിടെ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ നമ്മൾ സെന്റിനലീസ് എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. ഭൂമിയിൽ ഇന്നുള്ളതിൽ വെച്ച് പുറംലോകവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്ന ഏറ്റവും ഒറ്റപ്പെട്ട മനുഷ്യസമൂഹം ഇവരായിരിക്കും. പതിനായിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ആഫ്രിക്കയിൽ നിന്ന് കുടിയേറിയ ആദ്യകാല മനുഷ്യരുടെ പിൻഗാമികളാണിവർ എന്നാണ് ശാസ്ത്രജ്ഞർ കരുതുന്നത്. ഈ ആധുനിക ലോകം ഇത്രയേറെ മാറിയിട്ടും അവർ ഇന്നും തങ്ങളുടെ പഴയ ജീവിതരീതികൾ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല. അവിടെ കൃത്യമായി എത്ര പേരുണ്ടെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. ചിലപ്പോൾ അമ്പതോ നൂറോ പേർ കാണും, അല്ലെങ്കിൽ കുറച്ചുകൂടി കൂടുതൽ. അവർ സംസാരിക്കുന്ന ഭാഷ ഏതാണെന്നോ അവരുടെ വിശ്വാസങ്ങൾ എന്താണെന്നോ പുറത്തുള്ള ഒരാൾക്കും അറിയില്ല. ഇന്നുവരെ ഒരു ഗവേഷകനും അവർക്കിടയിൽ പോയി സമാധാനത്തോടെ ജീവിച്ചിട്ടില്ല. കഴിഞ്ഞ നൂറു വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ അവരുമായി സമ്പർക്കം സ്ഥാപിക്കാൻ പുറംലോകം നടത്തിയ എല്ലാ ശ്രമങ്ങളും അവസാനിച്ചത് ഒന്നുകിൽ മാരകമായ രോഗങ്ങളിൽ, അല്ലെങ്കിൽ രക്തരൂക്ഷിതമായ അക്രമങ്ങളിലാണ്.

നമുക്ക് 2018-ൽ നടന്ന ഒരു സംഭവം ഉദാഹരണമായി എടുക്കാം. ജോൺ അലൻ ചൗ എന്നൊരു അമേരിക്കൻ പൗരൻ ഈ ദ്വീപിനെക്കുറിച്ച് കേട്ടറിഞ്ഞ് അവിടെയുള്ളവരെ തന്റെ മതത്തിലേക്ക് മാറ്റാൻ വേണ്ടി കുറച്ച് മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾക്ക് പണം നൽകി രഹസ്യമായി അവിടെ ചെന്നു. പക്ഷേ ദ്വീപിലെത്തിയ ആ നിമിഷം തന്നെ അയാൾ ആക്രമിക്കപ്പെടുകയും കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അയാളുടെ മൃതദേഹം പോലും തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ ഇന്ത്യൻ അധികൃതർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. സാധാരണയായി ഒരു കൊലപാതകം നടന്നാൽ അവിടെ പോലീസ് പോയി അന്വേഷണം നടത്തുകയും പ്രതികളെ പിടിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ ഇവിടെ ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടം വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു തീരുമാനമാണ് എടുത്തത്. മൃതദേഹം എടുക്കാൻ വേണ്ടി അങ്ങോട്ട് ഒരു കമാൻഡോ ഓപ്പറേഷൻ നടത്താനോ, ആ ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാരെ ശിക്ഷിക്കാനോ ഇന്ത്യ മുതിർന്നില്ല. കാരണം, അങ്ങോട്ട് വീണ്ടുമൊരു ശ്രമം നടത്തിയാൽ അത് ഇരുവശത്തുമുള്ള മനുഷ്യരുടെ ജീവന് ഭീഷണിയാകും. അതിലുപരി, അവരെ അവരുടെ പാട്ടിന് വിടുക എന്ന അവരുടെ മൗലികമായ അവകാശത്തിന്മേലുള്ള കടന്നുകയറ്റമായിരിക്കും അത്. അങ്ങനെ ആ കേസ് അവിടെ അവസാനിപ്പിച്ചു.

ഗവൺമെന്റിന്റെ ഈ നിലപാട് വെറുമൊരു അവഗണനയല്ല, മറിച്ച് അതൊരു കൃത്യമായ പോളിസിയാണ്. നോർത്ത് സെന്റിനലിന് ചുറ്റും ആർക്കും പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം ഒരു 'എക്സ്ക്ലൂഷൻ സോൺ' ഇന്ത്യ നിലനിർത്തുന്നുണ്ട്. ആ ദ്വീപിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകുന്നതുപോലും വലിയ നിയമലംഘനമാണ്. ഇത്രയും കർശനമായ ഒരു നിയമം ഉണ്ടാകാൻ കാരണം ചരിത്രം നമുക്ക് തന്ന വളരെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പാഠമാണ്. ആ പാഠം എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ ദ്വീപസമൂഹത്തിന്റെ കുറച്ചു തെക്കുഭാഗത്തേക്ക് നമ്മളൊന്ന് നോക്കണം. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബ്രിട്ടീഷുകാർ പോർട്ട് ബ്ലെയറിൽ അവരുടെ സെല്ലുലാർ ജയിൽ സ്ഥാപിച്ച കാലം. നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര സേനാനികളെ തടവിലിട്ടിരുന്ന അതേ ജയിൽ. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി സ്വന്തം ലോകത്ത് മാത്രം ജീവിച്ചിരുന്ന ആ തദ്ദേശീയരായ മനുഷ്യർക്കിടയിലേക്ക് പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം ആധുനിക മനുഷ്യർ കടന്നുചെല്ലുകയാണ്. ഗ്രേറ്റ് ആൻഡമാനീസ് എന്നൊരു വിഭാഗം അന്ന് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവരുമായി പുറംലോകം ഇടപഴകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവരുടെ ജനസംഖ്യ ആയിരങ്ങളായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന്, പുറത്തുനിന്ന് വന്നവരുടെ കൂടെ വന്ന സാധാരണ പനി പോലെയുള്ള അസുഖങ്ങൾ പോലും പ്രതിരോധിക്കാൻ ശേഷിയില്ലാത്ത ആ മനുഷ്യർ വംശനാശത്തിന്റെ വക്കിലെത്തി നിൽക്കുകയാണ്. ഈ അനുഭവം നമുക്ക് ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാക്കി തരുന്നു—പുറംലോകത്തെ അസുഖങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശേഷിയില്ലാത്ത ഒരു സമൂഹത്തിലേക്ക് നമ്മൾ കടന്നുചെല്ലുകയെന്നാൽ, അത് അവരുടെ വംശനാശത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുക.

ഇവിടെയാണ് കാര്യങ്ങൾ സങ്കീർണ്ണമാകുന്നത്. നോർത്ത് സെന്റിനലിലെ ഈ പോളിസിക്ക് പിന്നിൽ യാതൊരുവിധ റൊമാന്റിസിസവുമില്ല. തങ്ങളുടെ അയൽക്കാർക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന് നേരിട്ട് കണ്ടതിൻ്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ എടുത്ത തീരുമാനമാണത്. അവരെ വെറുതെ വിട്ടാൽ അവർ ജീവിക്കും, അവരെ സഹായിക്കാൻ എന്ന പേരിൽ നമ്മൾ അടുത്തേക്ക് ചെന്നാൽ ഒരുപക്ഷേ നമ്മളവരെ ഇല്ലാതാക്കും. നമുക്കൊന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കാം, നമ്മൾ വെറുതെ ഒന്ന് ചുമച്ചാൽ പോലും അത് അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയൊരു മഹാമാരിയായി മാറിയേക്കാം. ഈ ചിന്ത മനസ്സിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് വേണം നമ്മൾ ഈ ദ്വീപസമൂഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും തെക്കേയറ്റത്തേക്ക് പോകാൻ. കാരണം അവിടെ, ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടം ഇതിന് നേരെ വിപരീതമായ മറ്റൊരു തീരുമാനമാണ് എടുത്തിരിക്കുന്നത്. അവിടെ ഒന്നും ചെയ്യാതിരിക്കാനല്ല ഇന്ത്യ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നത്. മറിച്ച്, രാജ്യത്തിൻ്റെ ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ ഇൻഫ്രാസ്ട്രക്ചർ പ്രോജക്റ്റുകളിൽ ഒന്ന് അവിടെ നിർമ്മിക്കാൻ പോവുകയാണ്. നോർത്ത് സെന്റിനൽ നിവാസികളെ ഏത് വലിയ അപകടത്തിൽ നിന്നാണോ സംരക്ഷിക്കാൻ ഇന്ത്യ ഇത്രയും കാലം ശ്രമിച്ചത്, കൃത്യം അതേ സാഹചര്യത്തിലേക്കാണ് തെക്കേയറ്റത്തുള്ള മനുഷ്യരെ ഈ പ്രോജക്റ്റ് തള്ളിവിടാൻ പോകുന്നത്.

എന്തിനാണ് ഇന്ത്യ ഈ ദ്വീപസമൂഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും തെക്കേയറ്റത്ത് ഇത്രയും വലിയൊരു തുക ചിലവാക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നത് എന്ന് നിങ്ങൾ ചോദിച്ചേക്കാം. അതിനുള്ള ഉത്തരം 'മലാക്ക കടലിടുക്ക്' എന്ന ഒറ്റ സമുദ്രഭാഗത്താണ് കിടക്കുന്നത്. ലോകത്തെ ഷിപ്പിംഗ് മാപ്പുകൾ നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മനസ്സിലാകും, മലേഷ്യയ്ക്കും സുമാത്ര ദ്വീപിനും ഇടയിലുള്ള വളരെ ഇടുങ്ങിയ ഒരു കടൽപ്പാതയാണിത്. ഭൂമിയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും തിരക്കേറിയ കപ്പൽച്ചാലുകളിൽ ഒന്നാണിത്. ഓരോ വർഷവും പതിനായിരക്കണക്കിന് കപ്പലുകളാണ് ഇതിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നത്. ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ കാര്യം എന്താണെന്നാൽ, ചൈനയുടെ ഊർജ്ജ ഇറക്കുമതിയുടെയും വ്യാപാരത്തിൻ്റെയും ഏകദേശം 80 ശതമാനത്തോളം കടന്നുപോകുന്നത് ഈ വഴിയിലൂടെയാണ്. ചൈനീസ് എണ്ണക്കപ്പലുകൾക്ക് ഈ കടലിടുക്ക് ഒരു ശ്വാസനാളം പോലെയാണ്. ഭൂമിശാസ്ത്രം എങ്ങനെയാണ് അധികാരമായി മാറുന്നത് എന്ന് ഇവിടെ നമുക്ക് കാണാം. മലാക്ക കടലിടുക്ക് വളരെ ആഴം കുറഞ്ഞ ഒരു പ്രദേശമാണ്. സിംഗപ്പൂരിനടുത്ത് എത്തുമ്പോഴേക്കും ഇതിൻ്റെ വീതി വെറും മൂന്ന് കിലോമീറ്ററിൽ താഴെയായി ചുരുങ്ങുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അന്തർവാഹിനികൾക്ക് വെള്ളത്തിനടിയിലൂടെ ഒളിച്ച് കടന്നുപോകാൻ ഇവിടെ പ്രയാസമാണ്. മലാക്ക കടലിടുക്കിൻ്റെ പടിഞ്ഞാറൻ കവാടത്തിൽ ആർക്കാണോ ആധിപത്യം ഉള്ളത്, അവർക്ക് ഏഷ്യൻ വ്യാപാരത്തിലെ ഈ പ്രധാനപ്പെട്ട പാതയിലെ സകല നീക്കങ്ങളും നിരീക്ഷിക്കാൻ കഴിയും. ആ കവാടത്തിൽ നിൽക്കുന്നത് ആരാണെന്ന് നോക്കൂ—അത് ഇന്ത്യയുടെ ആൻഡമാൻ നിക്കോബാർ ദ്വീപുകളാണ്.

പതിറ്റാണ്ടുകളോളം ഇന്ത്യ ഈ തന്ത്രപരമായ മുൻതൂക്കം വേണ്ടത്ര ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിൽ ചൈന തങ്ങളുടെ നാവികസാന്നിധ്യം വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെയാണ് കണക്കുകൂട്ടലുകൾ മാറിയത്. ഇതിനെതിരെയുള്ള ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായ മറുപടിയാണ് 'ഗ്രേറ്റ് നിക്കോബാർ പ്രോജക്റ്റ്'. ഏകദേശം 72,000 കോടി രൂപ മുതൽ 90,000 കോടി രൂപ വരെ ചിലവ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഈ പദ്ധതിയിൽ ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര കണ്ടെയ്നർ തുറമുഖം, ഒരു വലിയ എയർപോർട്ട്, ഒരു പുതിയ നഗരം, പിന്നെ ഇതിനെല്ലാം ആവശ്യമായ പവർ പ്ലാന്റ് എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഗലാത്തിയ ബേ എന്ന സ്ഥലത്താണ് ഈ തുറമുഖം വരുന്നത്. അവിടെയുള്ള സ്വാഭാവികമായ ആഴം കാരണം ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ കപ്പലുകൾക്ക് പോലും അവിടെ നങ്കൂരമിടാൻ കഴിയും. ഇത് സൈനികപരമായി ഇന്ത്യക്ക് വലിയൊരു കരുത്ത് നൽകും എന്ന കാര്യത്തിൽ ആർക്കും സംശയമില്ല. പക്ഷേ, ഈ വികസനത്തിന് നമ്മൾ നൽകേണ്ടി വരുന്ന വില എന്തായിരിക്കും?

ഗ്രേറ്റ് നിക്കോബാർ വെറുമൊരു ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന സ്ഥലമല്ല. ലോകത്തെ തന്നെ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഉഷ്ണമേഖലാ മഴക്കാടാണ് അവിടെയുള്ളത്. യുനെസ്കോ ഇതൊരു ബയോസ്ഫിയർ റിസർവ് ആയി പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ ഭൂമിയിലെ തന്നെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ കടലാമകളായ 'ലെതർബാക്ക്' കടലാമകൾ മുട്ടയിടാൻ വരുന്ന ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട തീരങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഇവിടം. ഈ പ്രോജക്റ്റ് വരുന്നത് കൃത്യമായി ആ ആവാസവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് മുകളിലാണ്. ലക്ഷക്കണക്കിന് മരങ്ങൾ ഇതിനുവേണ്ടി മുറിച്ചു മാറ്റേണ്ടി വരും. ഇതിനെല്ലാം അപ്പുറം നമ്മൾ കൊടുക്കേണ്ടി വരുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വില മനുഷ്യരുടേതാണ്. ഗ്രേറ്റ് നിക്കോബാറിൽ 'ഷോംപെൻ' എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ഗോത്രവിഭാഗമുണ്ട്. നോർത്ത് സെന്റിനലിലെ ആളുകളെപ്പോലെ തന്നെ പുറംലോകവുമായി വലിയ ബന്ധമില്ലാത്ത മനുഷ്യരാണിവർ. അവർക്ക് പുറത്തുനിന്നുള്ള അസുഖങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശേഷിയില്ല. പതിനായിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ ജോലിക്കാരായും താമസക്കാരായും ഈ ദ്വീപിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, ഷോംപെൻ ജനതയുടെ ജീവിതം എങ്ങനെയായിരിക്കും? അവരുടെ വംശനാശത്തിന് ഇത് കാരണമാകുമോ എന്ന് നരവംശശാസ്ത്രജ്ഞർ ഭയപ്പെടുന്നു.

ഇവിടെയാണ് ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടം തങ്ങളുടെ തന്നെ നിലപാടുകളിലെ വലിയൊരു വൈരുദ്ധ്യത്തിൽ ചെന്നു നിൽക്കുന്നത്. ഒരേ ദ്വീപസമൂഹത്തിന്റെ വടക്കേയറ്റത്ത് നമ്മൾ ഒരു ഗോത്രവർഗ്ഗത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ 'ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല' എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നു. എന്നാൽ തെക്കേയറ്റത്ത് എത്തുമ്പോൾ, രാജ്യസുരക്ഷയുടെയും സാമ്പത്തിക വളർച്ചയുടെയും പേരിൽ മറ്റൊരു ഗോത്രവർഗ്ഗത്തെയും പ്രകൃതിയെയും വലിയൊരു പരീക്ഷണത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കുന്നു. ഈ പ്രോജക്റ്റിന് വേണ്ടി ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാരുടെ സമ്മതം എങ്ങനെയാണ് വാങ്ങിയത് എന്നതിലും വലിയ തർക്കങ്ങളുണ്ട്. ആധുനിക ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു 'കേസ് സ്റ്റഡി'യായി ഇത് മാറുന്നത് ഇതുകൊണ്ടാണ്. ഇത് വെറുമൊരു ശരിയും തെറ്റും തമ്മിലുള്ള ലളിതമായ പോരാട്ടമല്ല. നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി ഒരു ഭരണകൂടത്തിന് എന്ത് നശിപ്പിക്കാനാണ് അധികാരം ഉള്ളത്? മലാക്ക കടലിടുക്കിലെ ഒരു സൈനിക നേട്ടത്തിന് വേണ്ടി കൊടുക്കേണ്ടിവരുന്ന വില, ആ വടക്കൻ പവിഴപ്പുറ്റിൽ ഇടിച്ചു തകർന്ന പ്രിംറോസ് കപ്പൽ പോലെ ഒരിക്കലും മാറ്റാൻ കഴിയാത്ത ഒന്നായിരിക്കുമോ? പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷവും ആ കപ്പലിൻ്റെ അവശിഷ്ടം ഒരു മായാത്ത അടയാളമായി ഇന്നും മാപ്പിൽ കാണാം. ഇതേ ദ്വീപസമൂഹത്തിൻ്റെ മറ്റേ അറ്റത്ത് ഇന്ത്യ ഇപ്പോൾ ഉണ്ടാക്കാൻ പോകുന്ന മാറ്റങ്ങൾ ഒരു രാജ്യത്തിന് അഭിമാനിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നായിരിക്കുമോ, അതോ ഒരിക്കൽ സംഭവിച്ചുപോയാൽ പിന്നീട് തിരുത്താൻ കഴിയാത്ത വലിയൊരു പിഴവായിരിക്കുമോ?

ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്തണമെങ്കിൽ നമ്മൾ ഈ പദ്ധതിയുടെ ഓരോ വശവും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇതിന്റെ തന്ത്രപരമായ അല്ലെങ്കിൽ സ്ട്രാറ്റജിക് ആയ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ മലാക്ക കടലിടുക്കിനെ ഒരു 'ചോക്ക് പോയിന്റ്' (Chokepoint) എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. എന്താണ് ഈ ചോക്ക് പോയിന്റ് എന്ന് വെച്ചാൽ, ഒരു കുപ്പിയുടെ കഴുത്ത് പോലെ വളരെ ഇടുങ്ങിയ, എന്നാൽ സകല ചരക്കുനീക്കവും നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സ്ഥലം. നിങ്ങൾ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ, ചൈനയിലേക്ക് പോകുന്ന എണ്ണക്കപ്പലുകളെല്ലാം ഈ ഒരു ചെറിയ വഴിയിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകേണ്ടത്. കടലിന് ഇവിടെ ആഴം വളരെ കുറവായതുകൊണ്ട് ഒരു വലിയ അന്തർവാഹിനിക്ക് പോലും ഇതിലൂടെ ഒളിഞ്ഞുപോകാൻ കഴിയില്ല. വെള്ളത്തിന്റെ ആഴക്കുറവ് കാരണം അന്തർവാഹിനികൾക്ക് പലപ്പോഴും ഉപരിതലത്തിലേക്ക് വരേണ്ടി വരും. അങ്ങനെ വരുമ്പോൾ അവിടെ കാവൽ നിൽക്കുന്നവർക്ക് അത് എളുപ്പത്തിൽ കണ്ടെത്താൻ സാധിക്കും. ആൻഡമാൻ നിക്കോബാർ ദ്വീപുകളിൽ ഇന്ത്യ തങ്ങളുടെ ആർമിയും നേവിയും എയർഫോഴ്സും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു 'യൂണിഫൈഡ് ട്രൈ സർവീസ് കമാൻഡ്' (Unified Tri-Service Command) സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നത് ഈ ഒരു മുൻതൂക്കം ലക്ഷ്യമിട്ടാണ്. ചൈന തങ്ങളുടെ സ്വാധീനം വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ പാകിസ്ഥാനിലും ശ്രീലങ്കയിലും ഒക്കെ തുറമുഖങ്ങൾ പണിയുന്ന 'സ്ട്രിംഗ് ഓഫ് പേൾസ്' (String of Pearls) എന്ന തന്ത്രത്തിന് ഇന്ത്യ നൽകുന്ന ഏറ്റവും ശക്തമായ മറുപടിയാണ് ഗ്രേറ്റ് നിക്കോബാർ പ്രോജക്റ്റ്.

പക്ഷേ, ഈ പദ്ധതിയുടെ വാണിജ്യപരമായ അല്ലെങ്കിൽ കൊമേഴ്സ്യൽ ആയ വശത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ ചില വലിയ സംശയങ്ങൾ ഉയരുന്നുണ്ട്. ഇന്ത്യയിലേക്ക് വരുന്ന വലിയ കണ്ടെയ്നർ കപ്പലുകൾ ഇപ്പോൾ കൊളംബോയിലോ സിംഗപ്പൂരിലോ ഒക്കെയാണ് ചരക്കിറക്കുന്നത്. അവിടെയുള്ള അത്രയും വലിയ സൗകര്യങ്ങൾ ഗ്രേറ്റ് നിക്കോബാറിൽ പുതുതായി ഉണ്ടാക്കിയതുകൊണ്ട് മാത്രം ലോകത്തെ വമ്പൻ കപ്പൽ കമ്പനികൾ തങ്ങളുടെ റൂട്ട് മാറ്റുമോ എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം. ഗവൺമെന്റിന്റെ തന്നെ ചില ആഭ്യന്തര റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, സിംഗപ്പൂർ പോലെയുള്ള പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ അനുഭവസമ്പത്തുള്ള ഒരു ഹബ്ബിനോട് മത്സരിച്ച് ബിസിനസ്സ് പിടിക്കുക എന്നത് വലിയൊരു റിസ്ക് ആയിരിക്കും എന്നാണ്. അതായത്, ഇതിന്റെ സൈനികപരമായ യുക്തി വളരെ വ്യക്തമാണ്, പക്ഷേ കച്ചവടപരമായ ലാഭം എത്രത്തോളം ഉണ്ടാകും എന്നതിൽ വിദഗ്ധർക്കിടയിൽ തന്നെ ഭിന്നാഭിപ്രായങ്ങളുണ്ട്.

ഇനി നമുക്ക് ഇതിന്റെ ബാധ്യതകളെക്കുറിച്ച് അല്ലെങ്കിൽ ലയബിലിറ്റീസിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാം. ഇത് വെറുമൊരു സാമ്പത്തിക നഷ്ടത്തിന്റെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല. ഗ്രേറ്റ് നിക്കോബാർ എന്നത് ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി പ്രകൃതി കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ഒരു നിധിയാണ്. യുനെസ്കോ ഇതൊരു ബയോസ്ഫിയർ റിസർവ് ആയി പ്രഖ്യാപിച്ചത് അവിടുത്തെ അപൂർവ്വമായ ജൈവവൈവിധ്യം കണ്ടിട്ടാണ്. മനുഷ്യൻ ഇന്നുവരെ തൊട്ടിട്ടില്ലാത്ത, അല്ലെങ്കിൽ പ്രൈമറി ഫോറസ്റ്റ് എന്ന് വിളിക്കുന്ന തനതായ മഴക്കാടുകളാണ് ഇവിടെ നശിപ്പിക്കപ്പെടാൻ പോകുന്നത്. ലെതർബാക്ക് കടലാമകളുടെ കാര്യം തന്നെയെടുക്കാം. ഡൈനോസറുകളുടെ കാലം മുതൽ ഭൂമിയിലുള്ള ഈ ജീവികൾ മുട്ടയിടാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ലോകത്തെ ചുരുക്കം ചില തീരങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഇവിടം. നമ്മുടെ ഈ വികസന പദ്ധതികൾ ആ കടലാമകളുടെ വംശനാശത്തിന് തന്നെ കാരണമായേക്കാം.

മനുഷ്യരുടെ കാര്യത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഇതിന്റെ തീക്ഷ്ണത ഒന്നുകൂടി വർദ്ധിക്കുന്നു. 2004-ലെ വലിയ സുനാമിയിൽ തങ്ങളുടെ മണ്ണും വീടും നഷ്ടപ്പെട്ട നിക്കോബാരീസ് ജനത ഇന്നും ഒരു തിരിച്ചുപോക്കിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ പുതിയ പ്രോജക്റ്റ് വരുന്നതോടെ അവരുടെ ആ സ്വപ്നം എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതാകുകയാണ്. അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ഭീഷണി ഷോംപെൻ വിഭാഗം നേരിടുന്നുണ്ട്. വടക്കേയറ്റത്തുള്ള സെന്റിനലീസുകാരെപ്പോലെ തന്നെ ഷോംപെൻ ജനതയും പുറംലോകത്തെ അസുഖങ്ങളോട് ഒട്ടും പ്രതിരോധശേഷി ഇല്ലാത്തവരാണ്. ഈ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായി ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ ആ ദ്വീപിലേക്ക് വരുമ്പോൾ അവർ കൊണ്ടുവരുന്ന സാധാരണ ജലദോഷം പോലും ഈ ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാരെ മുഴുവനായി ഇല്ലാതാക്കാൻ പര്യാപ്തമാണ്. നോർത്ത് സെന്റിനലിൽ നമ്മൾ പാലിക്കുന്ന അതേ ജാഗ്രത എന്തുകൊണ്ട് ഇവിടെ വേണ്ടെന്ന് വെക്കുന്നു എന്നത് വലിയൊരു ചോദ്യമാണ്.

മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ സുരക്ഷയാണ്. ഗ്രേറ്റ് നിക്കോബാർ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് ഭൂമിയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ ഭൂകമ്പ സാധ്യതയുള്ള ഒരു മേഖലയിലാണ്. ഇതിനെ സബ്ഡക്ഷൻ സോൺ (Subduction Zone) എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. 2004-ൽ ലോകത്തെ നടുക്കിയ സുനാമി ഉണ്ടായ അതേ പ്രദേശമാണിത്. ഇത്രയും അപകടസാധ്യതയുള്ള, എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും വലിയ കുലുക്കങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുള്ള ഒരു മണ്ണിലാണ് കോടികൾ മുടക്കി ഒരു മെഗാ സിറ്റി പണിയാൻ പോകുന്നത്. ഇത് എത്രത്തോളം ശാസ്ത്രീയമാണ് എന്നതിനെച്ചൊല്ലി വലിയ തർക്കങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.

ചുരുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഇന്ത്യയുടെ ഈ രണ്ട് ദ്വീപുകൾ നമുക്ക് മുന്നിൽ വെക്കുന്നത് രണ്ട് വ്യത്യസ്തമായ ചിന്താരീതികളാണ്. നോർത്ത് സെന്റിനലിൽ നമ്മൾ പ്രകൃതിയെയും മനുഷ്യനെയും അവരുടെ തനതായ രീതിയിൽ വിടാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവിടെ നമ്മൾ ആയുധങ്ങൾക്കല്ല, മറിച്ച് ആദരവിനാണ് മുൻഗണന നൽകിയത്. എന്നാൽ ഗ്രേറ്റ് നിക്കോബാറിൽ എത്തിയപ്പോൾ രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്കും സാമ്പത്തിക വളർച്ചയ്ക്കും വേണ്ടി നമ്മൾ വലിയൊരു വിട്ടുവീഴ്ചയ്ക്ക് തയ്യാറാകുന്നു. ഈ രണ്ട് തീരുമാനങ്ങളും ഒരേ ഭരണകൂടത്തിന്റേതാണ് എന്നതാണ് ഇതിലെ ഏറ്റവും വലിയ വൈരുദ്ധ്യം. വികസനം എന്നത് കെട്ടിടങ്ങളും തുറമുഖങ്ങളും മാത്രമാണോ, അതോ പ്രകൃതിയെയും മനുഷ്യനെയും സംരക്ഷിക്കുന്നതാണോ എന്ന വലിയൊരു ചോദ്യം ഈ പദ്ധതി ബാക്കി വെക്കുന്നു. വടക്കേയറ്റത്ത് ഇടിച്ചു തകർന്ന പ്രിംറോസ് കപ്പൽ നമുക്ക് നൽകുന്ന ഒരു പാഠമുണ്ട്—പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങളെ ലംഘിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകാൻ ശ്രമിച്ചാൽ അതിന്റെ അടയാളങ്ങൾ കാലങ്ങളോളം ഒരു മുറിപ്പാടായി അവിടെ അവശേഷിക്കും. ഗ്രേറ്റ് നിക്കോബാർ പ്രോജക്റ്റ് ഇന്ത്യയുടെ അഭിമാനമായി മാറുമോ, അതോ വരുംതലമുറകൾ ഒരു വലിയ പിഴവായി ഇതിനെ കാണുമോ എന്ന് കാലം തെളിയിക്കേണ്ടതാണ്. നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ തന്ത്രപരമായ നീക്കങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ അവിടുത്തെ നിശബ്ദരായ മനുഷ്യരുടെയും ആ ചരൽമണ്ണിലെ ജീവജാലങ്ങളുടെയും നിലവിളികൾ നമ്മൾ കേൾക്കാതെ പോകരുത്. വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ നമ്മൾ കൊടുക്കുന്ന വില, നമുക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമാകുമോ എന്ന് ഓരോ ഭാരതീയനും ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.