പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അദൃശ്യ അസ്ഥികൂടം തേടി ജെയിംസ് വെബ്ബ് നടത്തിയ ചരിത്രയാത്ര

പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അദൃശ്യ അസ്ഥികൂടം തേടി ജെയിംസ് വെബ്ബ് നടത്തിയ ചരിത്രയാത്ര

നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന ഈ സുരക്ഷിതമായ ഭൂമിയിൽ നിന്നും ഏകദേശം പതിനഞ്ചു ലക്ഷം കിലോമീറ്റർ അകലെ, ശൂന്യാകാശത്തിന്റെ കടും ഇരുട്ടിൽ, ഈ നിമിഷം ഒരു അത്ഭുത ഉപകരണം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആഴമേറിയ രഹസ്യങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരിക്കുകയാണ്. ശാസ്ത്രലോകം ഏറെ പ്രതീക്ഷയോടെ വിക്ഷേപിച്ച ജെയിംസ് വെബ്ബ് സ്പേസ് ടെലിസ്കോപ്പാണ് അത്. ആകാശത്ത് മൂന്ന് പൂർണ്ണചന്ദ്രന്മാരെ ഒരുമിച്ച് വെച്ചാൽ എത്രത്തോളം വലിപ്പമുണ്ടാകുമോ, അത്രയും മാത്രം വലിപ്പമുള്ള വളരെ ചെറിയൊരു ഇടത്തേക്കാണ് ഈ ടെലിസ്കോപ്പ് അതിന്റെ കണ്ണുകൾ തിരിച്ചുപിടിച്ചിരിക്കുന്നത്. കേൾക്കുമ്പോൾ ലളിതമായി തോന്നാമെങ്കിലും, കഴിഞ്ഞ ഇരുന്നൂറ്റി അൻപത്തിയഞ്ച് മണിക്കൂറുകളായി യാതൊരു ഇടവേളയുമില്ലാതെ ഈ ഉപകരണം അവിടെ തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുകയാണ്. ഒരു സാധാരണ ക്യാമറയിൽ നമ്മൾ ഫോട്ടോ എടുക്കുമ്പോൾ സെക്കൻഡിന്റെ ചെറിയൊരു അംശം മാത്രമാണ് ലെൻസ് തുറന്നിരിക്കുന്നത് എങ്കിൽ, ഇവിടെ ജെയിംസ് വെബ്ബ് ചെയ്യുന്നത് അതിദീർഘമായ ഒരു എക്സ്പോഷറിലൂടെ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അറ്റത്തുനിന്നുള്ള വെളിച്ചത്തിന്റെ ഓരോ കണികകളെയും ശേഖരിക്കുകയാണ്. എന്തിനായിരിക്കും ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇത്രയധികം സമയം ഈയൊരു ചെറിയ ഭാഗത്ത് മാത്രം ചിലവഴിക്കുന്നത് എന്ന് നമുക്കൊന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കാം. കാരണം, അവിടെ അവർ കണ്ടെത്തിയ സത്യം നമ്മൾ ഇന്നുവരെ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന പ്രപഞ്ചശാസ്ത്രത്തിന്റെ പല അടിസ്ഥാന നിയമങ്ങളെയും മാറ്റിമറിക്കാൻ പോന്ന ഒന്നാണ്. അതൊരു പുതിയ ഗാലക്സിയോ, ബ്ലാക്ക് ഹോളോ, അല്ലെങ്കിൽ പ്രപഞ്ചത്തിൽ എപ്പോഴും സംഭവിക്കുന്ന സൂപ്പർനോവ വിസ്ഫോടനമോ ഒന്നുമല്ല. അത്തരം കാഴ്ചകളെല്ലാം നമ്മൾ ഇതിനു മുൻപും പലവട്ടം കണ്ടിട്ടുള്ളതാണ്. എന്നാൽ ഈ കണ്ടെത്തൽ അതിനേക്കാളൊക്കെ എത്രയോ മടങ്ങു വലുതാണ്, പ്രപഞ്ചത്തോളം തന്നെ പഴക്കമുള്ളതുമാണ്. ആദ്യത്തെ നക്ഷത്രം പോലും ജനിക്കുന്നതിനും മുൻപ് രൂപപ്പെട്ട ഒന്നാണത്. നമ്മുടെ ഭൂമിയും സൂര്യനും എന്തിന്, നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന മിൽക്കി വേ ഗാലക്സി പോലും ഉണ്ടാകുന്നതിനും എത്രയോ കോടി വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഓരോ ഗാലക്സിയും എവിടെയായിരിക്കണം എന്ന് കൃത്യമായി തീരുമാനിച്ച ഒരു ഭീമാകാരമായ ഘടന. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, നമ്മുടെ ശരീരത്തെ താങ്ങിനിർത്തുന്ന അസ്ഥികൂടം പോലെ, ഈ കാണുന്ന പ്രപഞ്ചത്തെ മുഴുവൻ താങ്ങിനിർത്തുന്ന അതിന്റെ സ്വന്തം അസ്ഥികൂടം. മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി നമ്മൾ അതിനെ നേരിട്ട് കണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

ഈ വലിയ കണ്ടെത്തൽ എത്രത്തോളം പ്രധാനപ്പെട്ടതാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാകണമെങ്കിൽ, നമ്മൾ സമയത്തിലൂടെ കുറച്ചു പിന്നോട്ട് സഞ്ചരിക്കണം. ഒരു പത്തോ നൂറോ വർഷമല്ല, നീണ്ട പതിമൂന്ന് പോയിന്റ് എട്ട് ബില്യൺ വർഷങ്ങൾ പിന്നോട്ട് പോകണം. അതായത്, നമ്മൾ ഇന്ന് കാണുന്ന ഈ വിശാലമായ പ്രപഞ്ചവും അതിലെ കോടിക്കണക്കിന് ഗാലക്സികളും ഒരു മണൽത്തരിയെക്കാൾ ചെറിയൊരു ബിന്ദുവിൽ ഒതുങ്ങിയിരുന്ന പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആദ്യ നിമിഷങ്ങളിലേക്ക്. ബിഗ് ബാങ് എന്ന മഹാവിസ്ഫോടനത്തിന് ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ ഒരു സെക്കൻഡിന്റെ ചെറിയൊരു അംശത്തിൽ, ഈ പ്രപഞ്ചം ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായും മിനുസമുള്ളതായിരുന്നു. അതായത്, എവിടെ നോക്കിയാലും ഒരേപോലെയുള്ള അവസ്ഥ. പക്ഷേ, അത് നൂറു ശതമാനം അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല. അവിടെ വളരെ വളരെ ചെറിയ ചില വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനെ സാന്ദ്രതയിലുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ എന്ന് വിളിക്കാം. ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ ഏറ്റവും മികച്ച ലാബുകളിൽ പോലും അളക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ചെറിയ വ്യത്യാസങ്ങളായിരുന്നു അത്. ചിലയിടങ്ങളിൽ മാറ്റർ അഥവാ ദ്രവ്യം ചുറ്റുമുള്ളതിനേക്കാൾ വളരെ നേരിയ അളവിൽ കൂടുതലായിരുന്നു. വളരെ ചെറിയൊരു ഉദാഹരണത്തിലൂടെ ഇത് മനസ്സിലാക്കാം. നമ്മൾ ഒരു പാത്രത്തിൽ സൂപ്പ് ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ അത് മുകളിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ നല്ല മിനുസമായി തോന്നും. പക്ഷേ, അതിൽ സൂക്ഷ്മമായി നോക്കിയാൽ ചെറിയ ചില കട്ടകൾ കാണാൻ കഴിയും. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലും ദ്രവ്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ചെറിയ കട്ടകളായി ചിലയിടങ്ങളിൽ കൂടുതലായി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ ചെറിയ വ്യത്യാസങ്ങളാണ് പിന്നീട് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വിധി മുഴുവൻ തീരുമാനിച്ചത്.

ഇവിടെയാണ് ഗുരുത്വാകർഷണം അഥവാ ഗ്രാവിറ്റി അതിന്റെ കളി തുടങ്ങുന്നത്. ഗ്രാവിറ്റി വളരെ ക്ഷമയുള്ള ഒന്നാണ്. മനുഷ്യർക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തത്ര വലിയ കാലയളവുകൾ ഗ്രാവിറ്റിയെ ഒട്ടും ബാധിക്കുന്നില്ല. അത് പതുക്കെ മാറ്ററിനെ പരസ്പരം വലിച്ചടുപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ലക്ഷക്കണക്കിന്, പിന്നീട് കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളെടുത്ത്, സാന്ദ്രത കൂടിയ ഭാഗങ്ങൾ ചുറ്റുമുള്ള ദ്രവ്യത്തെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ ആകർഷിച്ചു. അങ്ങനെ പതിയെ പതിയെ അവിടെ നിന്നൊരു പുതിയ രൂപം ഉയർന്നുവരാൻ തുടങ്ങി. ഇതൊരിക്കലും വഴിപോക്കനെപ്പോലെ അലങ്കോലമായി ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ല. അതിന് കൃത്യമായ ഒരു ജ്യാമിതീയ ഘടനയുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുണ്ട ദ്രവ്യം അഥവാ ഡാർക്ക് മാറ്റർ, പ്രപഞ്ചത്തിലെ വാതകങ്ങൾ എന്നിവയാൽ നിർമ്മിതമായ വലിയ നൂലുകൾ പോലെയുള്ള ഘടനകളാണ് അവിടെ രൂപപ്പെട്ടത്. ഇതിനെയാണ് ഫിലമെന്റുകൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഈ വലിയ ഫിലമെന്റുകൾ പരസ്പരം കൂടിച്ചേരുന്ന ജംഗ്ഷനുകളിൽ ഗാലക്സികളുടെ വലിയ കൂട്ടങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു. അവയ്ക്കിടയിൽ മാറ്റർ മുഴുവൻ വലിച്ചെടുക്കപ്പെട്ട വലിയ ശൂന്യമായ ഇടങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു. ഇതിനെ വോയ്ഡുകൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഈ ഭീമാകാരമായ ഘടനയെയാണ് നമ്മൾ കോസ്മിക് വെബ് എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഇന്നുവരെ നമ്മൾക്ക് ഇതിനെ ഗണിതശാസ്ത്രപരമായി ലാപ്ടോപ്പുകളിലും സൂപ്പർ കമ്പ്യൂട്ടറുകളിലും സിമുലേറ്റ് ചെയ്ത് നോക്കാൻ മാത്രമേ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ. എന്നാൽ ആദ്യമായി, അത് നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന കാലത്തേക്ക് തന്നെ നേരിട്ട് നോക്കാൻ ജെയിംസ് വെബ്ബ് ടെലിസ്കോപ്പിലൂടെ നമുക്ക് സാധിച്ചിരിക്കുന്നു.

യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് കാലിഫോർണിയ റിവർസൈഡിലെ ഗവേഷകനായ ഹുസൈൻ ഹതംനിയയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഒരു സംഘം ദി ആസ്ട്രോഫിസിക്കൽ ജേർണലിൽ ഒരു പഠനം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. പതിറ്റാണ്ടുകളായി പ്രപഞ്ചശാസ്ത്രജ്ഞർ കാത്തിരുന്ന ഒന്നായിരുന്നു അത്. കോസ്മിക് വെബിന്റെ ഇന്നുവരെ നിർമ്മിച്ചതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും കൃത്യതയുള്ള മാപ്പ് അവർ തയ്യാറാക്കിയിരിക്കുന്നു. ഇതൊരിക്കലും ഇന്നത്തെ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഒരു ചിത്രം മാത്രമല്ല. പതിമൂന്ന് പോയിന്റ് ഏഴ് ബില്യൺ വർഷത്തെ പ്രപഞ്ച ചരിത്രത്തിലൂടെ പിന്നോട്ട് പോയി, പ്രപഞ്ചത്തിന് വെറും ഒരു ബില്യൺ വർഷം മാത്രം പ്രായമുള്ള സമയത്ത് ഈ വെബ് എങ്ങനെയായിരുന്നു എന്ന് കാണിക്കുന്ന ഒരു മാപ്പാണിത്. ജെയിംസ് വെബ് സ്പേസ് ടെലിസ്കോപ്പ് ഇൻഫ്രാറെഡ് വെളിച്ചത്തിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്നതുകൊണ്ടാണ് ഇത് സാധ്യമായത്. സാധാരണ നമ്മൾ കാണുന്ന വെളിച്ചത്തെ തടയുന്ന വലിയ കോസ്മിക് പൊടിപടലങ്ങൾ ശൂന്യാകാശത്തുണ്ട്. അത് ഒരു പുകപടലം പോലെ കാഴ്ചയെ മറയ്ക്കും. പക്ഷേ ഇൻഫ്രാറെഡ് വെളിച്ചത്തിന് ഈ പൊടിപടലങ്ങളെ തുളച്ചുകയറി സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയും. കോസ്മോസ്-വെബ് എന്നാണ് ഈ പഠനത്തിന് ഉപയോഗിച്ച സർവേയുടെ പേര്. നൂറ്റി അൻപത്തിരണ്ട് വ്യത്യസ്ത നിരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയാണ് അവർ ഈ ഡാറ്റ ശേഖരിച്ചത്. അതിൽ നിന്ന് മാത്രം അവർ കണ്ടെത്തിയത് ഒരു ലക്ഷത്തി അറുപത്തിനാലായിരം ഗാലക്സികളെയാണ്. ഓരോന്നിലും കോടിക്കണക്കിന് നക്ഷത്രങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്ന വലിയ പ്രപഞ്ചങ്ങളാണ് ഇവയോരോന്നും. ഈ ഗാലക്സികളുടെയെല്ലാം ത്രീ ഡൈമെൻഷണൽ സ്ഥാനവും അവ ഭൂമിയിൽ നിന്നും എത്ര അകലെയാണെന്നും അവർ അളന്നു തിട്ടപ്പെടുത്തി. പ്രകാശം സഞ്ചരിക്കാൻ സമയമെടുക്കുന്നതുകൊണ്ട്, എത്ര ദൂരെയുള്ള ഒരു വസ്തുവിനെ നമ്മൾ നോക്കുന്നുവോ, അത്രയും പഴയ കാലത്തേക്കാണ് നമ്മൾ നോക്കുന്നത്. അതായത്, നമ്മൾ ഇപ്പോൾ കാണുന്നത് ഈ ഗാലക്സികളുടെ ഇന്നത്തെ രൂപമല്ല, മറിച്ച് കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അവ എങ്ങനെയോ ആയിരുന്നു അതാണ്. ഈ പുതിയ മാപ്പ് മുൻപുള്ള എല്ലാ മാപ്പുകളേക്കാളും ഇരട്ടി വ്യക്തതയുള്ളതാണ്. നിലത്തുവെച്ചിട്ടുള്ള ടെലിസ്കോപ്പുകളെക്കാൾ പത്തിരട്ടി കൂടുതൽ ഗാലക്സികളെ ഇത് കാണിച്ചു തരുന്നു. ജെയിംസ് വെബ് വരുന്നതിനുമുമ്പ് നമുക്ക് ഒരിക്കലും എത്തിപ്പെടാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്.

കോസ്മിക് വെബ് എന്നത് ഗാലക്സികൾ എവിടെയാണ് ഇരിക്കുന്നത് എന്ന് കാണിക്കുന്ന വെറുമൊരു മാപ്പ് മാത്രമല്ല. സത്യത്തിൽ, അതൊരു ജീവിയാണെങ്കിൽ, ഈ കോസ്മിക് വെബ് ആണ് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രക്തചംക്രമണ വ്യവസ്ഥ അഥവാ സർക്കുലേറ്ററി സിസ്റ്റം. ഡാർക്ക് മാറ്റർ കൊണ്ടുള്ള ഫിലമെന്റുകൾ വെറുതെ ഇരിക്കുന്ന വലിയ ഘടനകളല്ല. അവ വലിയ പൈപ്പുകൾ അല്ലെങ്കിൽ ഹൈവേകൾ പോലെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. വിശാലമായ ശൂന്യാകാശത്ത് നിന്ന് തണുത്ത വാതകങ്ങളെ ഗാലക്സികളിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നത് ഈ ഹൈവേകളിലൂടെയാണ്. ഒരു ഗാലക്സി ഈ ഫിലമെന്റിന്റെ ഉള്ളിലാണെങ്കിൽ, അതിലേക്ക് നിരന്തരം ഈ തണുത്ത വാതകം വന്നുകൊണ്ടിരിക്കും. ആ വാതകം ഘനീഭവിച്ച് മേഘങ്ങളാകും, അവ വീണ്ടും ചുരുങ്ങി പുതിയ നക്ഷത്രങ്ങളായി മാറും. പുതിയ നക്ഷത്രങ്ങളെ ഉണ്ടാക്കുന്നിടത്തോളം കാലം ഒരു ഗാലക്സി വളരുകയും വികസിക്കുകയും നമ്മുടെ സ്വന്തം മിൽക്കി വേ പോലെ സജീവമായി നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യും. ഇനി ഈ ഫിലമെന്റുകൾക്ക് പുറത്ത്, വോയ്ഡുകൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ശൂന്യമായ ഇടങ്ങളിൽ ജനിക്കുന്ന ഒരു ഗാലക്സിയുടെ കാര്യം ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ. അതിന് ഈ ഫിലമെന്റുകൾ വഴി ആവശ്യമായ വാതകങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നില്ല. ക്രമേണ പുതിയ നക്ഷത്രങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് നിൽക്കും. ആ ഗാലക്സി പട്ടിണി കിടന്ന് മരിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണിത്. ഇതൊരു ആലങ്കാരിക പ്രയോഗമല്ല, ശരിക്കും പ്രപഞ്ചം തീരുമാനിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്. നമ്മുടെ സ്വന്തം മിൽക്കി വേ ഗാലക്സി പീസെസ്-സെറ്റസ് സൂപ്പർക്ലസ്റ്റർ കോംപ്ലക്സ് എന്ന വലിയൊരു ഫിലമെന്റ് ഘടനയുടെ ഉള്ളിലാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഇതിനർത്ഥം, നമ്മുടെ ഗാലക്സിയുടെ ചരിത്രം, അത് എങ്ങനെ വളർന്നു, സൂര്യൻ എന്ന നക്ഷത്രവും ഭൂമി എന്ന ഗ്രഹവും ഉണ്ടായത് പോലുമെല്ലാം, ഈ കോസ്മിക് വെബിൽ നമ്മുടെ സ്ഥാനം എവിടെയായിരുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. നമ്മൾ ഉണ്ടാകുന്നതിനും വളരെ മുൻപ് തന്നെ ഈ വെബ് നമുക്കായി അത് തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചിരുന്നു.

ഇനി ഈ കണ്ടെത്തൽ ശാസ്ത്രലോകത്ത് വലിയൊരു തർക്കത്തിന് വഴിതുറക്കുകയാണ്. സയൻസിൽ വലിയ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ എപ്പോഴും പുതിയ ഉത്തരങ്ങൾ മാത്രമല്ല, അതിലും വലിയ പുതിയ ചോദ്യങ്ങളും കൂടിയാണ് കൊണ്ടുവരുന്നത്. ഇന്നത്തെ കോസ്മോളജിയിൽ വലിയൊരു ആശയസംഘർഷം നടക്കുന്നുണ്ട്. ലാംഡാ-സിഡിഎം എന്നാണ് നമ്മുടെ പ്രപഞ്ചത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും മികച്ച തിയറി അറിയപ്പെടുന്നത്. കോസ്മിക് വെബ് എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്ന് ഈ മോഡൽ കൃത്യമായി പ്രവചിക്കുന്നുണ്ട്. ഫിലമെന്റുകൾക്ക് എത്രത്തോളം സാന്ദ്രത വേണം, വോയ്ഡുകളുടെ വലിപ്പം എത്രയായിരിക്കണം എന്നൊക്കെ. എന്നാൽ ജെയിംസ് വെബ് ഇതിനകം തന്നെ ചില ഞെട്ടിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആദ്യകാലത്ത് ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയില്ലാത്തത്ര വലിയ, വളരെ വേഗത്തിൽ വളർന്ന ഗാലക്സികളെ അത് കണ്ടെത്തി. നമ്മൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന പ്രായത്തിൽ ഇത്രയധികം നക്ഷത്രങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ ഒരു സാധ്യതയുമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇവയെ ഇമ്പോസിബിൾ ഗാലക്സികൾ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. ഈ പുതിയ മാപ്പിൽ നമ്മുടെ മോഡലുകൾക്ക് വിരുദ്ധമായി എന്തെങ്കിലും കണ്ടെത്തിയാൽ, അത് ആധുനിക കോസ്മോളജിയിലെ ഒരു വലിയ പ്രതിസന്ധിയായി മാറും. കൂടാതെ, ശൂന്യമായ വോയ്ഡുകളിൽ നിൽക്കുന്ന ചില ഗാലക്സികൾ നമ്മൾ വിചാരിച്ചതുപോലെയല്ല പെരുമാറുന്നത്. അവ നശിച്ചുപോകാതെ, വളരെ വ്യത്യസ്തമായി വളരുന്നുണ്ട്. ഇതെല്ലാം ഫിസിക്സിന്റെ അതിർത്തികളിലുള്ള വലിയ ചോദ്യങ്ങളാണ്. ഇതിനെല്ലാം പുറമെ ഏറ്റവും വലിയ ഒരു അജ്ഞാത രഹസ്യമുണ്ട്. ഈ കോസ്മിക് വെബിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത് ഡാർക്ക് മാറ്റർ കൊണ്ടാണ്. അതിന്റെ ഗുരുത്വാകർഷണ ഫലങ്ങൾ വളരെ കൃത്യമായി അളക്കാൻ നമുക്കറിയാം. എന്നാൽ ഇന്നുവരെ ഒരു ഡാർക്ക് മാറ്റർ കണികയെ പോലും നേരിട്ട് കണ്ടെത്താൻ മനുഷ്യന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ, എന്ത് വസ്തു കൊണ്ടാണെന്ന് പോലും നമുക്കറിയാത്ത ഒന്നാണ് നമ്മൾ ഇപ്പോൾ ഇത്ര കൃത്യതയോടെ മാപ്പ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.

ഈ പ്രപഞ്ചം അലക്ഷ്യമായി ചിതറിക്കിടക്കുന്ന വെറുമൊരു കൂട്ടമല്ല, അതൊരു കൃത്യമായ ഘടനയാണ്. അമാനുഷികമായ എന്തെങ്കിലും ഒന്നിനെക്കുറിച്ചല്ല ശാസ്ത്രം പറയുന്നത്, മറിച്ച്, ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള അർത്ഥത്തിൽ, പ്രപഞ്ചം ജനിച്ച നിമിഷം തന്നെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ജ്യാമിതി എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നു. അതിനുശേഷം ഉണ്ടായ ഓരോ ഗാലക്സിയും, ഓരോ നക്ഷത്രവും, ഓരോ മനുഷ്യനും ആ ജ്യാമിതി സമയത്തിനനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചതിന്റെ ഫലം മാത്രമാണ്. ജെയിംസ് വെബ് നമുക്ക് നൽകിയത് വെറുമൊരു മനോഹരമായ ചിത്രമല്ല, നമ്മുടെ ഏറ്റവും മികച്ച ശാസ്ത്ര മോഡലുകൾ ശരിയാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കാനുള്ള ഒരു വലിയ അവസരമാണ്. ലാംഡാ-സിഡിഎം മോഡലിന്റെ അടിത്തറ ഇളകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ഇതിൽ നമ്മൾ പേടിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല, പകരം വളരെ ആവേശത്തോടെ നോക്കിക്കാണേണ്ട ഒന്നാണിത്. പുതിയ വിവരങ്ങൾ വരുമ്പോൾ പഴയ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ മാറുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. ഈ പുതിയ ഡാറ്റയിലൂടെ ആ സിദ്ധാന്തങ്ങളിലെ വിള്ളലുകൾ നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും. ഇതിൽ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള മറ്റൊരു കാര്യം കൂടിയുണ്ട്. ഈ വലിയ പഠനത്തിനായി ശേഖരിച്ച മുഴുവൻ ഡാറ്റാസെറ്റും അവർ പൊതുജനങ്ങൾക്കായി തുറന്നുനൽകിയിരിക്കുകയാണ്. ലോകത്തെവിടെയുമുള്ള ഏത് സാധാരണ ഗവേഷകനും ഇനി ഇത് ഉപയോഗിക്കാം. മനുഷ്യരാശിയുടെ മുഴുവൻ സ്വത്തായി ഈ അറിവ് മാറിയിരിക്കുന്നു. സയൻസ് അതിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച രൂപത്തിൽ നിൽക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.

ശൂന്യാകാശത്ത് വെറുതെ ഒഴുകിനടക്കുന്ന ദ്രവ്യങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടമല്ല ഈ പ്രപഞ്ചം, അതൊരു വലിയ ആർക്കിടെക്ചർ ആണ്. പതിമൂന്ന് പോയിന്റ് ഏഴ് ബില്യൺ വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട്, നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്ത എന്തോ ഒന്ന് കൊണ്ട് പടുത്തുയർത്തിയ ഒന്ന്. അത് ജനിച്ച നിമിഷം തന്നെയുണ്ടായ നിയമങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു വലിയ വെബ്. കഴിഞ്ഞ മാസം ആദ്യമായി നമ്മൾ അതിനെ നേരിട്ട് കണ്ടു. പ്രപഞ്ചത്തിന് വെറും ഒരു ബില്യൺ വർഷം മാത്രം പ്രായമുണ്ടായിരുന്ന കാലത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി, ഇനി ജനിക്കാൻ പോകുന്ന എല്ലാ ഗാലക്സികളുടെയും വിധി എഴുതിയ ആ അസ്ഥികൂടത്തെ നമ്മൾ വിജയകരമായി മാപ്പ് ചെയ്തു. മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോറിന് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര വലിയൊരു സ്കെയിലിൽ, നഗ്നനേത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് കാണാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പാറ്റേണിന് മുകളിലാണ് ഈ പ്രപഞ്ചം തന്നെ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. എങ്കിൽ നമുക്കിപ്പോഴും കാണാൻ കഴിയാത്ത, ആവശ്യമായ ഉപകരണങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് നമ്മൾ അറിയാതെ പോകുന്ന വേറെ എത്രയെത്ര പാറ്റേണുകൾക്ക് ഉള്ളിലായിരിക്കാം നമ്മൾ ഇപ്പോൾ ജീവിക്കുന്നത്? മറ്റുള്ളവർക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്ത ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ കണ്ടെത്താം എന്നും, നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള വിവരങ്ങളിലും വാദങ്ങളിലും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കൃത്യമായ സ്ട്രക്ച്ചർ എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയാമെന്നും പഠിക്കുന്നത് വലിയൊരു ശാസ്ത്രീയ ചിന്താരീതിയാണ്. അതിനുവേണ്ടിയാണ് 'The ബുൽഷിത് Detector' എന്ന പഠനസഹായി ഞങ്ങൾ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തത്. വിവരങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്യാനും സത്യവും മിഥ്യയും വേർതിരിച്ചറിയാനും സഹായിക്കുന്ന ഇതിന്റെ ലിങ്ക് താഴെ നൽകിയിരിക്കുന്നു.

https://courses.jrstudioedu.com/courses/the-bullshit-detector-a-scientific-guide-to-thinking-clearly