റേഡിയോ നിശബ്ദതയും ചന്ദ്രന്റെ മറുവശത്തെ 40 മിനിറ്റുകളും

ബഹിരാകാശ ഗവേഷണ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയാണ് മനുഷ്യവംശം കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. 'ഇന്റഗ്രിറ്റി' എന്ന ബഹിരാകാശ പേടകം ചന്ദ്രന്റെ നിഗൂഢതകളിലേക്ക് അതിവേഗം പാഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ, അത് കേവലം ഒരു യന്ത്രത്തിന്റെ യാത്രയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ അറിവിനോടുള്ള അടങ്ങാത്ത ദാഹത്തിന്റെ അടയാളമാണ്. ചന്ദ്രന്റെ ചക്രവാളത്തിന് പിന്നിലേക്ക് ഈ പേടകം മറയുന്ന നിമിഷം സംഭവിക്കുന്ന 'ലോസ് ഓഫ് സിഗ്നൽ' (Loss of Signal) അഥവാ ആശയവിനിമയ തടസ്സം ശാസ്ത്രീയമായും മാനസികമായും വലിയൊരു പ്രതിഭാസമാണ്. ഏകദേശം മൂവായിരത്തി അഞ്ഞൂറോളം കിലോമീറ്റർ കനമുള്ള ചന്ദ്രന്റെ കടുപ്പമേറിയ പാറക്കൂട്ടങ്ങൾ പേടകത്തിനും ഭൂമിയിലെ ആന്റിനകൾക്കും ഇടയിൽ വരുമ്പോൾ റേഡിയോ തരംഗങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും തടയപ്പെടുന്നു. റേഡിയോ തരംഗങ്ങൾ എന്നത് യഥാർത്ഥത്തിൽ തരംഗദൈർഘ്യം കൂടിയ പ്രകാശത്തിന്റെ ഒരു രൂപമാണ്. വെളിച്ചം നേർരേഖയിൽ മാത്രം സഞ്ചരിക്കുന്നതിനാൽ ചന്ദ്രന്റെ വലിപ്പമുള്ള ഒരു ഗോളത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റി വരാൻ അവയ്ക്ക് സാധിക്കില്ല. ഈ നിമിഷം പേടകത്തിനുള്ളിലെ മനുഷ്യർ പ്രപഞ്ചത്തിൽ തീർത്തും ഒറ്റയ്ക്കായി മാറുന്നു.

ആർട്ടെമിസ് 2 ദൗത്യം ശരിയായി മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ ബഹിരാകാശത്തെ ദൂരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ധാരണകൾ തന്നെ മാറേണ്ടതുണ്ട്. ഭൂമിയിലെ കിലോമീറ്റർ കണക്കുകൾ അവിടെ അപ്രസക്തമാണ്. അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ സുരക്ഷിതമായ കവചം വിട്ടു പുറത്തേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ ദൂരം എന്നത് അനുഭവവേദ്യമായ വലിയൊരു ഭാരമായി മാറുന്നു. മനുഷ്യ ചരിത്രത്തിൽ ഇതുവരെ ആരും സഞ്ചരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത അത്രയും ദൂരത്തേക്കാണ് ഈ പേടകം യാത്ര ചെയ്യുന്നത്. ഇത് സാധ്യമാക്കുന്നത് 'ഹൈബ്രിഡ് ഫ്രീ റിട്ടേൺ ട്രാജക്റ്ററി' (Hybrid Free Return Trajectory) എന്ന സങ്കീർണ്ണമായ സഞ്ചാരപഥത്തിലൂടെയാണ്. ഇതൊരു സുരക്ഷാ സംവിധാനമായിട്ടാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഭൂമിയിൽ നിന്ന് വിക്ഷേപിക്കപ്പെട്ട പേടകം ചന്ദ്രന്റെ ഗുരുത്വാകർഷണ വലയത്തിൽ പെടുകയും, ചന്ദ്രൻ അതിനെ ഒരു വില്ല് പോലെ വലിച്ച് തിരിച്ച് ഭൂമിയിലേക്ക് തന്നെ വിക്ഷേപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ പഥത്തിന്റെ പ്രത്യേകത എന്നത്, പേടകത്തിന്റെ എഞ്ചിനുകൾ പണിമുടക്കിയാൽ പോലും പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഭൗതിക നിയമങ്ങൾ തന്നെ അതിനെ സുരക്ഷിതമായി ഭൂമിയിലേക്ക് തിരികെയെത്തിക്കും എന്നതാണ്.

ചന്ദ്രന്റെ സ്വാധീന മേഖലയായ 'ഹിൽ സ്ഫിയറിൽ' (Hill Sphere) പ്രവേശിക്കുന്നതോടെ മറ്റൊരു വലിയ വെല്ലുവിളി ആരംഭിക്കുന്നു. ഭൂമിയേക്കാൾ കൂടുതൽ ചന്ദ്രന്റെ ഗുരുത്വാകർഷണം പേടകത്തിന് മേൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന മേഖലയാണിത്. ചന്ദ്രന്റെ പിന്നിലെത്തുന്ന പേടകം 'റേഡിയോ ഷാഡോ' എന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് കടക്കുന്നു. ഭൂമിയിൽ നിന്നുള്ള നാല് ലക്ഷം കിലോമീറ്റർ നീളമുള്ള അദൃശ്യമായ ബന്ധം അവിടെ അറ്റുപോവുകയും 40 മിനിറ്റോളം നീളുന്ന നിശബ്ദത ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ സമയത്ത് പേടകത്തിനുള്ളിലെ കമ്പ്യൂട്ടറുകളും സഞ്ചാരികളും സ്വയം തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഇതിനെയാണ് 'ക്രൂ ഓട്ടോണമി' (Crew Autonomy) എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ചന്ദ്രന്റെ ഉപരിതലത്തിനടിയിലെ സാന്ദ്രത കൂടിയ പാറക്കൂട്ടങ്ങൾ അഥവാ 'മാസ് കോൺസൺട്രേഷൻസ്' (Mass Concentrations) പേടകത്തിന്റെ ഭ്രമണപഥത്തിൽ വ്യതിയാനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ഇവയെല്ലാം കൃത്യമായി കണക്കുകൂട്ടി വേണം പേടകം മുന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ.

സഞ്ചാരപഥത്തിലെ ചെറിയൊരു പിഴവ് പോലും വലിയ ദുരന്തങ്ങൾക്ക് കാരണമാകും. പേടകത്തിന്റെ വേഗത അല്പം കൂടിയാൽ അത് ചന്ദ്രനിൽ നിന്ന് തെറിച്ച് സൂര്യന് ചുറ്റുമുള്ള ഭ്രമണപഥത്തിലേക്ക് പോയി എന്നെന്നേക്കുമായി ശൂന്യതയിൽ അപ്രത്യക്ഷമാകും. വേഗത കുറഞ്ഞാൽ ചന്ദ്രന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ വന്ന് ഇടിച്ചു തകരും. ഈ അതിർവരമ്പുകൾക്കിടയിലൂടെയുള്ള യാത്ര ന്യൂയോർക്കിൽ നിന്ന് എയ്ത അമ്പ് ലണ്ടനിലെ ഒരു ലക്ഷ്യത്തിൽ കൊള്ളിക്കുന്നതുപോലെ അതീവ കൃത്യതയോടെയാണ് നിർവ്വഹിക്കപ്പെടുന്നത്. ചന്ദ്രന്റെ ഈ മറുവശത്ത് നമ്മൾ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് കാണുന്ന ഭാഗത്തുള്ളതുപോലെ തണുത്തുറഞ്ഞ ലാവാ തടാകങ്ങൾ അഥവാ 'മരിയ' (Maria) കാണാൻ സാധിക്കില്ല. പകരം കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി ഉൽക്കാപതനങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങിയ വലിയ ഗർത്തങ്ങൾ മാത്രമാണവിടെയുള്ളത്.

ഭൂമിയിൽ നിന്ന് 4,06,786 കിലോമീറ്റർ ദൂരത്തിലെത്തുന്നതോടെ മനുഷ്യ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദൂരപരിധി ഈ ദൗത്യം മറികടക്കുന്നു. അവിടെ നിന്ന് നോക്കിയാൽ ഭൂമി ഒരു ചെറിയ മാർബിൾ കഷണം പോലെ മാത്രം തോന്നും. ഇതിനെയാണ് 'ഓവർവ്യൂ ഇഫക്ട്' (Overview Effect) എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അതിർത്തികളോ രാഷ്ട്രീയ തർക്കങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത, ശൂന്യതയിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു ലോകമായി ഭൂമി അവിടെ അനുഭവപ്പെടുന്നു. യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ചന്ദ്രൻ സൂര്യനെ മറയ്ക്കുന്ന സൂര്യഗ്രഹണ സമയത്ത് പേടകത്തിന്റെ സോളാർ പാനലുകൾ പണിമുടക്കുന്നു. ഈ സമയത്ത് അഡ്വാൻസ്ഡ് ലിഥിയം അയൺ ബാറ്ററികളാണ് ജീവൻ നിലനിർത്തുന്നത്. ബാറ്ററികൾ അമിതമായി ചൂടായി പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന 'തെർമൽ റൺ എവേ' (Thermal Runaway) ഒഴിവാക്കാൻ അത്യാധുനികമായ സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങൾ ഇവിടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

തിരിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് കടക്കുന്ന ഘട്ടം ഏറ്റവും അപകടകരമാണ്. ഭൂമിയുടെ ഗുരുത്വാകർഷണം പേടകത്തെ താഴേക്ക് വലിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ സ്ഥിതികോർജ്ജം അതിഭയങ്കരമായ ചലനോർജ്ജമായി മാറുന്നു. മണിക്കൂറിൽ ഏകദേശം 40,000 കിലോമീറ്റർ വേഗതയിലാണ് (മാക് 32) പേടകം അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത്. ഇത്രയും വേഗതയിൽ വായു തന്മാത്രകളുമായി കൂട്ടിയുരസുമ്പോൾ 'പ്ലാസ്മ' എന്ന അവസ്ഥ രൂപപ്പെടുകയും ഏകദേശം 2,700 ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസ് ചൂട് അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കാൻ 'അബ്ലേഷൻ' (Ablation) എന്ന പ്രക്രിയയിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഹീറ്റ് ഷീൽഡുകൾ സഹായിക്കുന്നു. ചൂട് കൂടുമ്പോൾ ഈ ഷീൽഡിന്റെ പുറം പാളികൾ ഉരുകി മാറുകയും ആ താപം പേടകത്തിന് പുറത്തേക്ക് കളയുകയും ചെയ്യുന്നു.

ശാരീരികമായും ഈ യാത്ര വലിയ ആഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്. ഭാരമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ (Microgravity) ദ്രാവകങ്ങൾ തലയിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറുന്ന 'ഫ്ലൂയിഡ് ഷിഫ്റ്റ്' എന്ന അവസ്ഥയും, അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന അമിത ഭാരമായ 'ജി-ഫോഴ്സും' (G-force) നേരിടാൻ പ്രത്യേക വസ്ത്രങ്ങൾ സഞ്ചാരികൾ ധരിക്കേണ്ടി വരുന്നു. ആർട്ടെമിസ് 2 ദൗത്യത്തിന്റെ വിജയം ഭാവിയിലെ ചൊവ്വാ ദൗത്യങ്ങൾക്കുള്ള വലിയൊരു ചവിട്ടുപടിയാണ്. ചന്ദ്രനിലെ ആ 40 മിനിറ്റ് നിശബ്ദത ചൊവ്വയിലെ 20 മിനിറ്റോളം നീളുന്ന സിഗ്നൽ തടസ്സങ്ങളെ നേരിടാനുള്ള പരിശീലനം കൂടിയാണ്. ഒടുവിൽ പസഫിക് സമുദ്രത്തിൽ പാരച്യൂട്ടുകൾ വിരിയുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ ചന്ദ്രനെ തന്റെ അയൽപക്കമായി മാറ്റിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചം എത്ര വിശാലമായാലും ഭൂമി എന്ന നീല ഗ്രഹം എത്രത്തോളം സുരക്ഷിതവും സുന്ദരവുമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാനാണ് നാം ചന്ദ്രനിലേക്ക് പോകുന്നത്.