ചൊവ്വ: മനുഷ്യരാശിയുടെ മഹാസ്വപ്നം — സയൻസ് പറയുന്ന ഭീകരമായ സത്യം

ഭൂമി എന്ന സുരക്ഷിതമായ താവളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി ചൊവ്വയിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കുന്ന ആ നിമിഷം മുതൽ ഒരു ഭീകരമായ പ്രക്രിയ നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നു. ഇത് വെറുമൊരു സാങ്കൽപ്പിക കഥയല്ല. പ്രകാശത്തിന്റെ വേഗതയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന, നഗ്നനേത്രങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും കാണാൻ കഴിയാത്ത അദൃശ്യ കണങ്ങൾ ഒരു തുളച്ചുകയറുന്ന വെടിയുണ്ടയെപ്പോലെ നിങ്ങളുടെ തലയോട്ടിയിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ തുടങ്ങും. നമ്മൾ ഇന്ന് വികസിപ്പിച്ചെടുത്തിട്ടുള്ള ഏറ്റവും ആധുനികമായ സാങ്കേതികവിദ്യ വെച്ചോ, നമ്മുടെ കയ്യിലുള്ള അറിവുകൾ വെച്ചോ ഇതിനെ പൂർണ്ണമായും തടഞ്ഞുനിർത്തുക എന്നത് നിലവിൽ അസാധ്യമാണ്. കോടിക്കണക്കിന് ഡോളറുകൾ ചിലവാക്കി, ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ വർഷങ്ങളോളം നീണ്ട അധ്വാനം മാറ്റിവെച്ച് നമ്മൾ എത്തിച്ചേരാൻ കൊതിക്കുന്ന ആ ചുവന്ന ഗ്രഹം, നമ്മൾ ലോഞ്ച് പാഡിൽ നിന്ന് യാത്ര തിരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ നമ്മളെ നശിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ് നഗ്നമായ സത്യം.

ഇതുകേൾക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ചൊവ്വയെ ഇഷ്ടമല്ലാത്തതുകൊണ്ടോ ആ സ്വപ്നം ചെറുതാണെന്ന് തോന്നുന്നതുകൊണ്ടോ അല്ല ഇത് പറയുന്നത്. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ തേടി ചൊവ്വയിലേക്ക് പോകുക എന്ന മനുഷ്യന്റെ അടങ്ങാത്ത ദാഹം നമ്മുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ലക്ഷ്യങ്ങളിലൊന്നാണ്. അതിനുവേണ്ടി രാപ്പകൽ അധ്വാനിക്കുന്ന എഞ്ചിനീയർമാരോടും ശാസ്ത്രജ്ഞരോടും, സ്വന്തം ജീവൻ പണയം വെച്ച് ആ വലിയ റിസ്ക് എടുക്കാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്ന ആസ്ട്രോനോട്ടുകളോടും വലിയ ബഹുമാനമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, മനുഷ്യൻ ചൊവ്വയിലേക്ക് പോകരുത് എന്നല്ല ഇവിടെ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. മറിച്ച്, നമ്മൾ അവിടെ പോകേണ്ടത് വൈകാരികമായ തീരുമാനങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല, കൃത്യമായ സയൻസിലൂടെ ആയിരിക്കണം. കാരണം, ഇന്ന് ഈ നിമിഷം ബയോളജിയും ഫിസിക്സും കെമിസ്ട്രിയും സൈക്കോളജിയും എല്ലാം വെച്ച് വിശകലനം ചെയ്താൽ, സയൻസ് നമ്മളോട് വിളിച്ചുപറയുന്നത് ഒരൊറ്റ സത്യം — നമ്മൾ ഇനിയും പ്രാപ്തരായിട്ടില്ല.

സിനിമകളിലോ പ്രൊമോഷൻ വീഡിയോകളിലോ കാണുന്ന മനോഹരമായ ചൊവ്വയല്ല യഥാർത്ഥ ചൊവ്വ. സൂര്യനിൽ നിന്നുള്ള നാലാമത്തെ ഗ്രഹമായ ചൊവ്വയ്ക്ക് വലിപ്പത്തിൽ ഭൂമിയുടെ പകുതി മാത്രമേയുള്ളൂ. ഒരു ദിവസം ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറും മുപ്പത്തിഏഴ് മിനിറ്റും ആണ്. ഭൂമിയിലേതിനോടു ഇത്ര അടുത്ത് നിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട് പണ്ടുകാലത്ത് ആളുകൾ കരുതിയത് ചൊവ്വ ഭൂമിക്ക് സമാനമായ ഒരു ഗ്രഹമാണെന്നാണ്. അവിടെ മഞ്ഞുമലകളുണ്ട്. സൗരയൂഥത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അഗ്നിപർവ്വതമായ ഓളിമ്പസ് മോൺസ് ചൊവ്വയിലാണ്, ഏകദേശം ഇരുപത്തിരണ്ട് കിലോമീറ്റർ ഉയരം, എവറസ്റ്റിനേക്കാൾ മൂന്നിരട്ടി. കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അവിടെ നദികളും തടാകങ്ങളും സമുദ്രങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതിന് വ്യക്തമായ തെളിവുകൾ ലഭ്യമാണ്. ഇതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ ഭൂമി കഴിഞ്ഞാൽ ജീവിക്കാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ സ്ഥലം ചൊവ്വയാണെന്ന് തോന്നും. പക്ഷേ, സയൻസ് കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയാണത്.

ചൊവ്വയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ തൊണ്ണൂറ്റഞ്ചു ശതമാനവും കാർബൺ ഡയോക്സൈഡ് ആണ്. നമുക്ക് ജീവൻ നൽകുന്ന ഓക്സിജന്റെ അളവ് വെറും 0.13 ശതമാനം മാത്രം. അതായത് അവിടെ ഒരു നിമിഷം പോലും ശ്വസിക്കാൻ കഴിയില്ല. ബുദ്ധിമുട്ടി ശ്വസിക്കാം എന്നല്ല, ശ്വസിക്കാൻ വായു തന്നെ ഇല്ല. അന്തരീക്ഷ മർദ്ദം ശരാശരി ആറ് മില്ലിബാർ മാത്രം. ഭൂമിയിൽ കടൽത്തീരത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന പ്രഷർ ആയിരത്തി പതിമൂന്ന് മില്ലിബാർ ആണ്. നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ശ്വസിക്കുന്ന വായുവിന്റെ പ്രഷറിന്റെ ഒരു ശതമാനം പോലും ചൊവ്വയിലില്ല. ഈ അവസ്ഥ ഭൂമിയിൽ അനുഭവിക്കണമെങ്കിൽ ആകാശത്തേക്ക് ഏകദേശം നാൽപ്പത്തഞ്ച് കിലോമീറ്റർ ഉയരത്തിൽ പോകണം. വിമാനങ്ങൾക്ക് പോലും പറക്കാൻ കഴിയാത്ത, ആകാശം കറുപ്പ് നിറത്തിലേക്ക് മാറുന്ന ആ ഉയരത്തിലുള്ള അതേ അവസ്ഥ ചൊവ്വയുടെ ഉപരിതലത്തിലുണ്ട്. ശരാശരി താപനില മൈനസ് അറുപത് ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസ്. നല്ല ചൂടുള്ള ഒരു വേനൽക്കാലത്ത് ഉച്ചയ്ക്ക് വേണമെങ്കിൽ പ്ലസ് ഇരുപത് ഡിഗ്രി വരെ എത്തിയേക്കാം, പക്ഷേ സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നതോടെ മൈനസ് എൺപത് ഡിഗ്രിയിലേക്ക് ഇടിഞ്ഞുപോകും. ഒരൊറ്റ ദിവസം നൂറ് ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസിന്റെ വ്യത്യാസം. ഇന്ന് ഭൂമിയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു മെറ്റീരിയലിനും ഇത്ര വലിയ ചൂടും തണുപ്പും തുടർച്ചയായി താങ്ങാൻ കഴിയില്ല.

ഇനി ചൊവ്വ മനുഷ്യശരീരത്തെ ആക്രമിക്കുന്ന ഒന്നല്ല, ഒരേസമയം ഏഴ് വ്യത്യസ്ത വഴികളിലൂടെ. അതിമാരകമായ റേഡിയേഷൻ, ഗ്രാവിറ്റി ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടുള്ള ശാരീരിക മാറ്റങ്ങൾ, വിഷാംശമുള്ള പൊടിപടലങ്ങൾ, ഓക്സിജൻ ഇല്ലാത്ത അന്തരീക്ഷം, മനുഷ്യനെ തളർത്തുന്ന ഏകാന്തത, ഒരു മെഡിക്കൽ എമർജൻസി വന്നാൽ സഹായത്തിന് ആരുമില്ലാത്ത അവസ്ഥ, പിന്നെ തിരിച്ചു വരാനുള്ള ഇന്ധനം കണ്ടെത്തുക എന്ന വലിയ കടമ്പ. ഇതിൽ ഓരോന്നും ഇന്ന് നമ്മൾ നേരിട്ടിട്ടുള്ളതിൽ വെച്ചേറ്റവും വലിയ ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതിക വെല്ലുവിളികളാണ്. ഇവ ഒരേ സമയം ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ, മൂന്ന് വർഷം നീളുന്ന ഒരു യാത്രയിൽ, ബാഹ്യ സഹായം ഒന്നും ലഭ്യമല്ലാതെ വന്നാൽ — അതൊരു ചെറിയ പ്രശ്നമല്ല.

ഇതിൽ ആദ്യത്തെ വലിയ ഭീഷണി റേഡിയേഷൻ ആണ്. ഭൂമിയിൽ നമ്മളെ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരു മാഗ്നെറ്റിക് ഫീൽഡ് ഉണ്ട്. ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിലെ ദ്രവരൂപ ഇരുമ്പ് കറങ്ങുന്നതിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന ഈ കവചം സൂര്യനിൽ നിന്നും ഡീപ് സ്പേസിൽ നിന്നും വരുന്ന അപകടകരമായ കണങ്ങളെ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്നു. ഏകദേശം നാനൂറ് കോടി വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ചൊവ്വയുടെ ഉള്ളിലെ ചൂട് കുറഞ്ഞ് കാമ്പ് തണുത്തുറഞ്ഞപ്പോൾ ആ ഗ്രഹത്തിന് ഈ മാഗ്നെറ്റിക് ഫീൽഡ് നഷ്ടമായി. അതോടെ സൗരവാതങ്ങൾ ചൊവ്വയുടെ അന്തരീക്ഷത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇന്ന് അവിടെ വളരെ നേർത്ത ഒരന്തരീക്ഷം മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളൂ. ഇതിന്റെ ഫലം — പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലുമൊരു കോണിൽ ഒരു നക്ഷത്രം പൊട്ടിത്തെറിക്കുമ്പോൾ അവിടെ നിന്നുണ്ടാകുന്ന അതിശക്തമായ കണങ്ങൾ യാതൊരു തടസ്സവുമില്ലാതെ ചൊവ്വയിൽ വന്നു പതിക്കുന്നു. അത് പാറകളെയും ലോഹങ്ങളെയും മനുഷ്യന്റെ തലയോട്ടിയെയും വരെ എളുപ്പത്തിൽ തുളച്ചുകയറി കോശങ്ങളുടെ ഡിഎൻഎ-യിൽ മാറ്റം വരുത്തുന്നു.

ആദ്യം നമ്മൾ കരുതിയത് കട്ടിയുള്ള കവചങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഈ റേഡിയേഷൻ മറികടക്കാം എന്നാണ്. സോളാർ ഫ്ലെയറുകൾ സമയത്ത് സൂര്യനിൽ നിന്ന് വരുന്ന പ്രോട്ടോൺ കണങ്ങളെ തടയാൻ ഇത് ഒരു പരിധി വരെ ഫലപ്രദമാണ്. പക്ഷേ ഡീപ് സ്പേസിൽ നിന്ന് ഗാലക്ടിക് കോസ്മിക് റേ എന്ന് വിളിക്കുന്ന മറ്റൊരു തരം റേഡിയേഷൻ കൂടി ഉണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തിയതോടെ കഥ മാറി. ഈ കണങ്ങൾ സൂര്യനിൽ നിന്നല്ല വരുന്നത്. സൂപ്പർനോവ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നിടത്തു നിന്നും ന്യൂട്രോൺ നക്ഷത്രങ്ങൾ കൂട്ടിയിടിക്കുന്നിടത്തു നിന്നും ബ്ലാക്ക് ഹോളിന്റെ അരിക്കുകളിൽ നിന്നും ഉൽഭൂതമാകുന്ന, പ്രകാശത്തിന്റെ വേഗതയിൽ ഏതു ദിശയിൽ നിന്നും ഏതു നിമിഷവും വരാൻ കഴിയുന്ന കണങ്ങൾ. ഇവ ഒരു കട്ടിയുള്ള ഷീൽഡിൽ ഇടിക്കുമ്പോൾ ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. പകരം ചിതറിത്തെറിക്കുന്നു — ഒരു ഗ്ലാസ് തറയിൽ വീണ് പൊട്ടുമ്പോൾ ചെറിയ കഷ്ണങ്ങളായി തെറിക്കുന്നതുപോലെ. ഷീൽഡിൽ ഇടിച്ച് പ്രോട്ടോണുകളും ന്യൂട്രോണുകളും ഗാമ റേകളും ഉൾപ്പെടെ ഒരുപാട് പുതിയ റേഡിയേഷൻ ഉള്ളിലേക്ക് തെറിക്കുന്നു. ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഷീൽഡ് ഉള്ളതിനേക്കാൾ ഭേദം ഷീൽഡ് ഇല്ലാതിരിക്കുന്നതാണ്. ഇതിനെ സെക്കൻഡറി റേഡിയേഷൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ഈ റേഡിയേഷൻ ശരീരത്തിൽ ഏൽക്കുന്നതിന്റെ ഫലം ക്യാൻസർ മാത്രമല്ല. 2015-ൽ നാസയുടെ സഹായത്തോടെ നടന്ന ഒരു ഗവേഷണത്തിൽ ചൊവ്വ യാത്രയ്ക്ക് തത്തുല്യമായ റേഡിയേഷൻ എലികളിൽ പ്രയോഗിച്ചു നോക്കി. ഫലം ഞെട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു. തലച്ചോറിൽ നീർക്കെട്ടുകൾ ഉണ്ടായി, ന്യൂറോണുകൾ തമ്മിലുള്ള ആശയവിനിമയം തകർന്നു, തലച്ചോറിന്റെ ഘടനയിൽ തന്നെ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. ഇതിനെ ശാസ്ത്രജ്ഞർ 'സ്പേസ് ഡിമെൻഷ്യ' എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു. ഏഴ് മാസം യാത്ര ചെയ്ത് ചൊവ്വയിൽ എത്തുമ്പോഴേക്കും ആസ്ട്രോനോട്ടിന്റെ ഓർമ്മശക്തി കുറഞ്ഞിരിക്കും, ശ്രദ്ധ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കും, കൃത്യസമയത്ത് തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാനുള്ള കഴിവ് ദുർബ്ബലമായിരിക്കും. ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ ആ നിമിഷത്തിൽ ശരിയായ തീരുമാനം എടുക്കേണ്ട തലച്ചോർ അതിന് പ്രാപ്തമല്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ ആയിരിക്കും. ഒരു ചൊവ്വ യാത്ര ചെയ്ത് തിരിച്ചുവരുന്ന ഒരാൾക്ക് കുറഞ്ഞത് 0.66 സീവേർട്സ് റേഡിയേഷൻ ഏൽക്കേണ്ടി വരും. നാസയുടെ നിയമപ്രകാരം ഒരു ആസ്ട്രോനോട്ടിന് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഏൽക്കാവുന്ന പരമാവധി ലിമിറ്റ് ഒരു സീവേർട്സ് മാത്രമാണ്. അതായത് ഒരൊറ്റ ചൊവ്വ യാത്ര അവരുടെ മുഴുവൻ ക്യാരിയർ ലിമിറ്റും ഉപയോഗിച്ചു തീർക്കും.

ഇനി ഗ്രാവിറ്റിയുടെ കാര്യം. ഭൂമിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന ഗ്രാവിറ്റിയുടെ വെറും 38 ശതമാനം മാത്രമേ ചൊവ്വയിലുള്ളൂ. ഭൂമിയിൽ 100 കിലോ ഭാരമുള്ളൊരാൾക്ക് ചൊവ്വയിൽ 38 കിലോ മാത്രം തോന്നും. ആദ്യ കുറച്ചു മണിക്കൂർ ഇത് ഒരു രസകരമായ അനുഭവമാകാം. പക്ഷേ ആ സമയം ശരീരത്തിനകത്ത് കോശങ്ങളെ തകർക്കുന്ന മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കുകയാണ്. ഗ്രാവിറ്റി ഇല്ലാകുമ്പോൾ അസ്ഥികൾക്ക് ജോലി ഇല്ലാതാകുന്നു. ജോലി ഇല്ലെങ്കിൽ ശരീരം കരുതും ഇനി ഇത്ര കട്ടി ആവശ്യമില്ലെന്ന്. ഓരോ മാസവും ഒന്നര മുതൽ രണ്ട് ശതമാനം വരെ അസ്ഥിയുടെ കട്ടി കുറയാൻ തുടങ്ങും. ആറ് മാസം കൊണ്ട് 12 ശതമാനം വരെ. വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് സംഭവിക്കേണ്ട ഓസ്റ്റിയോ പൊറോസിസ് ആ ചൊവ്വ യാത്രയിൽ വെറും മാസങ്ങൾ കൊണ്ട് സംഭവിക്കുന്നു. ഒപ്പം മസിലുകളും ദുർബ്ബലമാകുന്നു. ആറ് മാസം കൊണ്ട് 30 ശതമാനം വരെ മസിൽ ശക്തി നഷ്ടമാകും. ഗ്രാവിറ്റിക്ക് എതിരെ ശരീരത്തെ നിവർന്ന് നിർത്താൻ സഹായിക്കുന്ന പോസ്ച്ചുറൽ മസിലുകൾ ആദ്യം തളർന്നുപോകും. രക്തയോട്ടത്തിലും മാറ്റം വരും. ഭൂമിയിൽ ഗ്രാവിറ്റി കാരണം രക്തം കൂടുതൽ കാലുകളിലേക്ക് ഒഴുകുന്നു. ഗ്രാവിറ്റി ഇല്ലാകുമ്പോൾ ആ രക്തം ഒക്കെ തലയിലേക്ക് ഉയരുന്നു. ഇത് തലയ്ക്കുള്ളിലെ മർദ്ദം കൂടുകയും കണ്ണുകളെ ബാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ചൊവ്വ ദൗത്യം കഴിഞ്ഞ് ഭൂമിയിൽ ഇറങ്ങുന്ന ആദ്യ മനുഷ്യൻ അപ്പോഴേക്കും 15 ശതമാനത്തോളം ദുർബ്ബലമായ അസ്ഥികളുമായി, ഇളകിപ്പോയ കാഴ്ചശക്തിയുമായി, മന്ദഗതിയിലായ തലച്ചോറുമായി ചൊവ്വ മണ്ണിൽ കാലുകുത്തും. ഏറ്റവും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു കാര്യം ഇനിയുമുണ്ട്. ശൂന്യഗ്രാവിറ്റിയിൽ ഉള്ള ഫലം അറിയാം. ഭൂമിയിലെ 100 ശതമാനം ഗ്രാവിറ്റിയുടെ ഫലം അറിയാം. എന്നാൽ ചൊവ്വയിലേതു പോലെ 38 ശതമാനം ഗ്രാവിറ്റിയിൽ വർഷങ്ങൾ ജീവിച്ചാൽ ശരീരത്തിന് എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് ലോകത്ത് ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞനും ഇന്ന് കൃത്യമായ ഉത്തരം പറയാൻ കഴിയില്ല. ചൊവ്വയിൽ പോകുന്ന ആദ്യ മനുഷ്യർ ആ ഭീമൻ പരീക്ഷണത്തിലെ ഗിനിപ്പന്നികൾ ആകുകയാണ്.

ഇനി ആ ചുവന്ന മണ്ണിന്റെ കഥ. ചൊവ്വ ഉപരിതലം മുഴുവൻ ആവരണം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് 'റെഗോലിത്ത്' എന്ന് വിളിക്കുന്ന അതിസൂക്ഷ്മ പൊടിയും പാറക്കഷ്ണങ്ങളുമാണ്. ഭൂമിയിലെ മണ്ണ് പോലെ ഇതല്ല. നമ്മുടെ മണ്ണിൽ ജീവനുണ്ട്, ഉപകാരകരായ ബാക്ടീരിയകളുണ്ട്. ചൊവ്വ മണ്ണിൽ ഒരിക്കലും ജൈവ പ്രക്രിയ നടന്നിട്ടില്ല. അതൊരു വലിയ കെമിക്കൽ ലബോറട്ടറി ആണ്. 2008-ൽ ഫീനിക്സ് ലാൻഡർ മുതൽ ക്യൂരിയോസിറ്റി റോവർ വരെ നടത്തിയ പരിശോധനകൾ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാക്കി: ഈ മണ്ണിൽ 'പെർക്ലോറേറ്റ്' എന്ന് വിളിക്കുന്ന അതിമാരകമായ ഒരു രാസവസ്തു അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ക്ലോറിനും ഓക്സിജനും ചേർന്ന ഈ കോമ്പൗണ്ട് ശരീരത്തിൽ ചെന്നാൽ കഴുത്തിലെ തൈറോയ്ഡ് ഗ്രന്ഥിയുടെ പ്രവർത്തനം പൂർണ്ണമായും തകിടം മറിക്കും. ശരീരത്തിന്റെ വളർച്ചയും മെറ്റബോളിസവും ഊർജ്ജവും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഈ ഗ്രന്ഥി പ്രവർത്തനം നിർത്തിയാൽ ഉണ്ടാകുന്നത് ഭയാനകമായ ക്ഷീണം, ചിന്തിക്കാൻ കഴിവ് നഷ്ടം, കടുത്ത ഡിപ്രഷൻ. ഇതിനേക്കാൾ ഭയാനകം, ഈ പെർക്ലോറേറ്റ് ചൊവ്വയിലെ അൾട്രാവയലറ്റ് രശ്മികളുമായി ചേരുമ്പോൾ ഒരു കൊലയാളി മിശ്രിതമായി മാറുന്നു. ഓസോൺ പാളി ഇല്ലാത്ത ചൊവ്വയിൽ യുവി റേഡിയേഷൻ നേരിട്ട് മണ്ണിലേക്ക് പതിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഈ കൂടിച്ചേരൽ തുടർച്ചയായി നടക്കുകയാണ്. ഈ കോമ്പിനേഷൻ ഏതൊരു ജൈവകോശത്തെയും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നശിപ്പിക്കും. ഈ പൊടി ഭൂമിയിലെ നഗര വായു മലിനീകരണ പൊടിയേക്കാൾ എത്രയോ ചെറുതാണ്. മൂക്കിന്റെ ഫിൽറ്ററുകൾ ഇതിനെ തടയില്ല, നേരിട്ട് ശ്വാസകോശത്തിൽ ചെന്ന് രക്തത്തിൽ കലരും. ഒരു കാന്തിക സ്വഭാവം ഉള്ളതുകൊണ്ട് വസ്ത്രങ്ങളിലും ഉപകരണങ്ങളിലും ഒട്ടിപ്പിടിക്കും, ബ്രഷ് കൊണ്ട് കളഞ്ഞ് ലഭ്യമല്ല. മനുഷ്യർ ചൊവ്വയിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഈ വിഷ പൊടി ഏതെങ്കിലും വഴി ഉള്ളിൽ കടക്കും. ഭൂമിയിൽ കാണുന്നതിനേക്കാൾ 10 ലക്ഷം മടങ്ങ് വീര്യമുള്ള ഈ സാധനം ചെറിയ അളവിൽ ഉള്ളിൽ ചെന്നാൽ പോലും വലിയ അപകടം.

ഇതിനൊക്കെ പുറമെ ചൊവ്വയിലെ ഡസ്റ്റ് സ്റ്റോം ഉണ്ട്. ഇടയ്ക്കിടെ ഒരു ഗ്രഹം മുഴുവൻ മൂടുന്ന ഭീമൻ കൊടുങ്കാറ്റ്. 2018-ൽ ഉണ്ടായ ഒരു ഡസ്റ്റ് സ്റ്റോം എട്ട് മാസം നിന്നു. ആ കൊടുങ്കാറ്റ് 99 ശതമാനം സൂര്യവെളിച്ചം ഭൂമിയിൽ എത്തിക്കാതെ തടഞ്ഞു. 14 വർഷം ചൊവ്വയിൽ അതിജീവിച്ച ഓപ്പർച്യൂണിറ്റി റോവർ ഇല്ലാതായത് ഈ കൊടുങ്കാറ്റിൽ സോളാർ പാനൽ പ്രവർത്തനരഹിതമായതു കൊണ്ടാണ്. ചൊവ്വ കൊളോണി ആദ്യ ഘട്ടത്തിൽ സോളാർ പാനലിനെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരും. ആ കൊടുങ്കാറ്റ് വന്ന് മാസങ്ങളോളം സൂര്യൻ കാണാതായാൽ ജീവൻ നിലനിർത്തുന്ന സംവിധാനങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കും എന്നതിന് ഇനിയും ഉത്തരം ലഭ്യമല്ല.

ഇനി ഇതിനേക്കാൾ ഒരു ഭീഷണി — ഇമ്മ്യൂൺ സിസ്റ്റം. സ്പേസിൽ എത്തുമ്പോൾ രോഗങ്ങളെ ചെറുക്കുന്ന കോശങ്ങൾ സ്വാഭാവിക വേഗതയിൽ പ്രവർത്തിക്കില്ല. ഇത് ഒരു ഗുരുതര പ്രശ്നം ആകുന്നത് ഒരു സൂക്ഷ്മ കാരണം കൊണ്ടാണ്. കുട്ടിക്കാലത്ത് ചിക്കൻ പോക്സ് പോലെയുള്ള അസുഖങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയ വൈറസുകൾ ഒരു ഉറക്കത്തിലെന്നപോലെ നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ട്. ഭൂമിയിൽ ഇമ്മ്യൂൺ സിസ്റ്റം ശക്തമായതുകൊണ്ട് അവ പുറത്തുവരില്ല. സ്പേസിൽ ഇമ്മ്യൂൺ സിസ്റ്റം ദുർബ്ബലമാകുമ്പോൾ ഈ ഒളിഞ്ഞ വൈറസുകൾ ഉണർന്നെഴുന്നേൽക്കും. ഐ.എസ്.എസ്-ൽ ഉള്ളവരുടെ ഉമിനീരിൽ ഇത് കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഐ.എസ്.എസ്-ൽ ആണെങ്കിൽ 24 മണിക്കൂറിൽ ഭൂമിയിൽ തിരികെ ഇറങ്ങാം. ചൊവ്വ യാത്രയുടെ പകുതിവഴിയിൽ ഒരു മാരക വൈറസ് ഉണർന്നാൽ, കയ്യിലുള്ള പരിമിതമായ മരുന്നുകൾ വെച്ച് സ്വയം ചികിത്സ ചെയ്യുക മാത്രമേ മാർഗ്ഗം ഉള്ളൂ.

ഇനി മനസ്സിന്റെ കഥ. ഒരു സോഷ്യൽ ജീവിയാണ് മനുഷ്യൻ. മറ്റുള്ളവരുമായി ഇടപഴകാൻ, സംസാരിക്കാൻ, ആഘോഷിക്കാൻ, ഒരു കൈ കൊടുക്കാൻ, ഒരു മുഖം കാണാൻ — ഈ ആഗ്രഹം നമ്മുടെ ന്യൂറോളജിക്കൽ ഘടനയുടെ ഭാഗമാണ്. ഭൂമിയിൽ നിന്ന് കോടിക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ അകലെ, ഒരു ചെറിയ ക്യാബിനിൽ, ആ ഒരേ ആളുകളോടൊപ്പം വർഷങ്ങൾ ചെലവഴിക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ മനസ്സ് ഒടിഞ്ഞുപോകും. മോസ്കോ-ൽ നടന്ന 'മാർസ് 500' പഠനത്തിൽ ആറ് പേരെ 520 ദിവസം ഒരു കൃത്രിമ ക്യാബിനിൽ അടച്ചിട്ടു. ഭൂമിയുമായി ആശയ വിനിമയ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു, ജീവഭയം ഇല്ലായിരുന്നു. എന്നിട്ടും പരീക്ഷണം അവസാനിക്കാറായ സമയത്ത് ഉറക്കമില്ലായ്മ, കടുത്ത മാനസിക സമ്മർദ്ദം, പരസ്പര വഴക്ക്, ആശയ വിനിമയ തകർച്ച — ഇവ ഉണ്ടായി. ഭൂമിയിലെ സുരക്ഷിത ചുറ്റുപാടിൽ ഇതാണ് ഫലമെങ്കിൽ, ഒരു ദൗർഭ്യം ഉണ്ടായാൽ ഭൂമിയിലേക്ക് തിരിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത ശരിക്കുമുള്ള ചൊവ്വ യാത്രയിൽ ഈ മാനസിക ഭാരം എത്ര മടങ്ങ് ഭീകരമായിരിക്കും?

ഇതിനൊക്കെ കൂടി കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ ഡിലേ ഉണ്ടെന്ന് ഓർക്കണം. ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ചൊവ്വ വരെ ഒരു റേഡിയോ സിഗ്നൽ ചുരുങ്ങിയത് മൂന്ന് മിനിറ്റ്, പരമാവധി 24 മിനിറ്റ് എടുക്കും. 'ഹലോ' പറഞ്ഞാൽ മറുപടി കേൾക്കാൻ 48 മിനിറ്റ് കാത്തിരിക്കണം. ഒരു അടിയന്തിര സഹായം ആവശ്യമായ ഘട്ടത്തിൽ ഭൂമിയിൽ ഉള്ളവരോട് ചോദിക്കാൻ ഏതാണ്ട് ഒരു മണിക്കൂർ. ഇത് മനുഷ്യൻ ഇന്നുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ഒറ്റപ്പെടൽ ആണ്. യാത്രയുടെ മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭാഗം കഴിയുമ്പോൾ ആളുകൾക്ക് 'തേർഡ് ക്വാർട്ടർ ഫിനോമെനൻ' എന്ന് ശാസ്ത്രം വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന കടുത്ത മാനസിക തകർച്ചയുണ്ടാകുന്നു. ചൊവ്വ കൊളോണി ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടേറിയ ജോലി ചെയ്യേണ്ട ആ ഘട്ടം ഇതോടൊപ്പം വരും.

ഇനി ഏറ്റവും ആലോചിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരു കഥ — അവർ ചൊവ്വയിൽ ഇറങ്ങി, ഒരുവിധം ജോലി ചെയ്ത്, ഒടുവിൽ ഭൂമിയിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടി വരുന്ന നിമിഷം. ആ ഇന്ധനം ഭൂമിയിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയില്ല. ഭാരം ഒരു ഭീമൻ തടസ്സമാണ്. ആ ഇന്ധനം ചൊവ്വ-യിൽ ഉണ്ടാക്കേണ്ടി വരും. ചൊവ്വ-യിലെ കാർബൺ ഡയോക്സൈഡും ഐസും ഉപയോഗിച്ച് ലിക്വിഡ് മീഥേൻ, ലിക്വിഡ് ഓക്സിജൻ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കണം. തിരിച്ചു വരാൻ ഏകദേശം 1200 ടൺ ഇന്ധനം. 800 കാറുകളുടെ ഭാരത്തിന് തുല്യം. ഇത് ഭൂമിയിൽ അല്ലാതെ, ചൊവ്വ-യിൽ വെച്ച്, ആ കൊടും തണുപ്പിൽ, ഡസ്റ്റ് സ്റ്റോം വരുന്ന ചുറ്റുപാടിൽ, ഉണ്ടാക്കി, സൂക്ഷിക്കണം. ഇന്ന് ആരും പരീക്ഷിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കടമ്പ.ഒരു മെഡിക്കൽ ഇമർജൻസിയും ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയില്ല. ഐ.എസ്.എസ്-ൽ ഒരു അത്യാഹിതം വന്നാൽ 24 മണിക്കൂറിൽ ഭൂമിയിൽ ഇറങ്ങാം. ചൊവ്വ-യിൽ ഒരു അൺഡ്ർ പ്രഷർ ഉണ്ടായാൽ 18 മാസം കഴിഞ്ഞേ ഭൂമിയിലേക്ക് തിരിക്കാൻ കഴിയൂ. ഒരു അൺഡ്ർ ആപ്പൻഡിക്സ് ഭൂമിയിൽ ഒരു ചെറിയ ഓപ്പറേഷൻ. ചൊവ്വ-യിൽ ഒരു ഭയങ്കര സ്ഥിതി. 38 ശതമാനം ഗ്രാവിറ്റിയിൽ രക്തം എങ്ങനെ ഒഴുകും, മുറിവ് എങ്ങനെ ഉണങ്ങും — ഒരു ഡോക്ടർക്ക് പോലും ഇന്ന് ഉത്തരം ഇല്ല. ഒരു ചെറിയ ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ ഭൂമിയിലെ ഡോക്ടറെ ബന്ധപ്പെട്ടാൽ മറുപടി കിട്ടാൻ 48 മിനിറ്റ്. ആ ഒറ്റ കഥ ഈ ദൗത്യത്തിന്റെ ഭീകരത വ്യക്തമാക്കാൻ പര്യാപ്തം.

ഇതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരു ചോദ്യം ഉണ്ടാകും — "പിന്നെ ഇതൊക്കെ ഒഴിവാക്കി ചൊവ്വ-ക്ക് ശ്രമിക്കേണ്ടതില്ലേ?" ഇല്ല. ആ നിഗമനം ഇതിൽ ഇല്ല. ഈ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉള്ളതുകൊണ്ട് ചൊവ്വ ദൗത്യം ഉപേക്ഷിക്കണം എന്നല്ല, ഈ പ്രശ്നങ്ങൾ ശരിക്ക് മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ട് ആ ദൗത്യം ആരംഭിക്കണം എന്നാണ്. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ലബോറട്ടറികളിൽ ഉത്തരങ്ങൾ ഉരുത്തിരിഞ്ഞ് വരുന്നുണ്ട്. ഡിഎൻഎ-യെ പ്രൊട്ടക്റ്റ് ചെയ്യുന്ന മരുന്നുകൾ പരീക്ഷണ ഘട്ടത്തിലാണ്. ചൊവ്വ-യിലെ മണ്ണ് ഉപയോഗിച്ച് കനത്ത ഭിത്തികൾ കെട്ടി അതിനകത്ത് ജീവിക്കാൻ ഉള്ള വിദ്യകൾ വികസിക്കുന്നു. അസ്ഥി ക്ഷതം കുറക്കാൻ ഉള്ള വ്യായാമ-ഔഷധ ഗവേഷണങ്ങൾ ഐ.എസ്.എസ്-ൽ നടക്കുകയാണ്. ചൊവ്വ-യിലെ മണ്ണ് വിഷ രഹിതമാക്കാൻ ഉള്ള ബാക്ടീരിയ ഗവേഷണം ഫലം നൽകുന്നുണ്ട്. 2021-ൽ പെർസിവിയറൻസ് റോവറിലെ MOXIE ഉപകരണം ചൊവ്വ-യിലെ കാർബൺ ഡയോക്സൈഡിൽ നിന്ന് ഓക്സിജൻ വിജയകരമായി ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ചു. ചെറിയ ചുവടുകൾ, പക്ഷേ ഒരു ഭൂതകാലം ഒരുകാലത്ത് ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടായതുപോലെ, ഒരു ഭവിഷ്യത്ത് ഒരിക്കൽ ചൊവ്വ-യിലും ഉണ്ടാകുന്നതിന്റെ തുടക്കം.

ചൊവ്വ-യെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ഓരോ ചർച്ചകളും ഒരു മൗലികമായ സത്യം ഉരുക്കിയെടുക്കുന്നു: നമ്മൾ ആരാണ് എന്ന്. നാനൂറ് കോടി വർഷം കൊണ്ട് ഭൂമി ഒരുക്കി, ഈ ഗ്രഹത്തിൽ ജീവിക്കാൻ മാത്രം പരിണമിച്ചൊരു ജീവി ആണ് മനുഷ്യൻ. ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ഭൂമിയുണ്ട്. ഓരോ ഹൃദയ മിടിപ്പിൽ ഭൂമിയുടെ ഗ്രാവിറ്റി ഉണ്ട്. ഓരോ കോശ വിഭജനത്തിൽ ഭൂമിയുടെ ഭൂകാന്ത ഫീൽഡ് ഉണ്ട്. ആ ഭൂമിക്ക് പുറത്ത് ഒരു ലോകം ഉണ്ടെന്ന്, ആ ലോകത്ത് ജീവൻ ഉണ്ടാകും, ആ ജീവൻ നിലനിൽക്കണം — ഇതൊരു ഭ്രാന്തൻ ആഗ്രഹമല്ല. ഇത് ഒരു ജ്ഞാനം. ഇത് ഉൾക്കൊള്ളുന്നൊരു ജ്ഞാനം. ഒരൊറ്റ ഗ്രഹത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്ന ഒരു ജീവി സ്വയം ഒരൊറ്റ പ്രതിദ്ദ്വന്ദ്വനിൽ ഒടുങ്ങിപ്പോകാൻ ഇടമുണ്ടെന്ന ഭൂമിയുടെ ചരിത്രം ഓർക്കുന്നൊരു ജ്ഞാനം.

ഈ ഗ്രഹത്തിൽ ഒരൊറ്റ ജീവിയേ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളൂ — സ്വന്തം ഉത്ഭവം ആലോചിക്കുകയും, സ്വന്തം പരിമിതികൾ പഠിക്കുകയും, ആ പരിമിതികൾ ഭേദിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരേ ഒരു ജീവി. ആ ജ്ഞാനം ഒരു ആശ്ചര്യമാണ്. ആ ആശ്ചര്യം ഒരു ചൊവ്വ-യാത്ര ആഗ്രഹമായി മാറുന്നു. ആ ആഗ്രഹം ഒരു ദൗത്യമായി ഉറക്കമില്ലാ രാത്രികൾ ആകുന്നു. ആ ദൗത്യം ഒടുവിൽ ഒരു ആദ്യ ചുവടായി ചൊവ്വ-യുടെ ഉപരിതലത്തിൽ പതിക്കും.ആ ദിവസത്തെ ഓർത്ത് ഇന്ന്, ഈ ദൗത്യത്തിന്റെ ഓരോ ഭൗതിക-രാസ-ജൈവ-മനോ-ഘടകവും ഓരോ ലബോറട്ടറിയിൽ ഉരുക്കി ഭദ്രമാക്കുകയാണ്. ആ ഒടുവിലെ 'ഹലോ', ആ ചൊവ്വ-യിൽ നിന്നുള്ള ആദ്യ 'ഹലോ' — അത് 24 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ് ഭൂമിയിൽ എത്തും. ആ 24 മിനിറ്റ് ഒരൊറ്റ ജ്ഞാനം ആണ്: ഞങ്ങൾ അവിടെ ഉണ്ട്.