പസഫിക്കിലെ തീപ്പൊരിയും കേരളത്തിലെ ഇരുട്ടും: എൽ നിനോയുടെ അദൃശ്യ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ

ലോകത്തിന്റെ ഏത് കോണിലേക്ക് ചേക്കേറിയാലും ഒരു മലയാളി തന്റെ ഉള്ളിൽ എപ്പോഴും അഹങ്കാരത്തോടെ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ഉറച്ചൊരു വിശ്വാസമുണ്ട്; നമ്മുടെ നാടിന്റെ സമൃദ്ധമായ മഴയും, പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ മലനിരകളും, ഒരിക്കലും വറ്റാത്ത ആ നാൽപ്പത്തിനാല് നദികളും നമുക്ക് തരുന്ന ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാനാവാത്ത ജലസുരക്ഷയാണത്. തലമുറകളായി നമ്മൾ കണ്ടുശീലിച്ച ഒരു കാഴ്ചയുണ്ട്. ഇടവപ്പാതി തുടങ്ങുമ്പോൾ ആകാശം കറുത്തിരുണ്ട് തോരാതെ പെയ്യുന്ന മഴ, കൈത്തോടുകൾ നിറഞ്ഞ് കവിയുന്ന വെള്ളം, പുഴകളിലൂടെ കുതിച്ചൊഴുകുന്ന കുത്തൊഴുക്ക്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കേരളത്തിൽ ഒരിക്കലും കുടിവെള്ളത്തിന് ഒരു മുട്ടുണ്ടാകില്ലെന്നും, മഴ നമ്മളെ ഒരിക്കലും ചതിക്കില്ലെന്നുമുള്ള തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തിലാണ് നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും ജനിച്ചുവളർന്നത്. എന്നാൽ ഇന്ന്, നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന ഈ കൊച്ചു ഭൂപ്രദേശത്തിന് പതിനായിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്ററുകൾക്കപ്പുറം, ഭൂമിയുടെ മറ്റേ അറ്റത്തുള്ള പസഫിക് മഹാസമുദ്രത്തിൽ ശാസ്ത്രലോകം രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് ചരിത്രത്തിൽ ഇന്നുവരെ കാണാത്തത്ര ഭയാനകവും അസാധാരണവുമായ ഒരു ആഗോള താപവ്യതിയാനമാണ്. ഉപരിതലത്തിൽ മാത്രമല്ല, കണ്ണെത്താത്ത ആഴക്കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിൽപ്പോലും സമുദ്രജലം അവിശ്വസനീയമാംവിധം ചൂടുപിടിക്കുകയും, ശാസ്ത്രജ്ഞരെപ്പോലും ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് അതിശക്തമായ ഒരു എൽ നിനോ രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി അന്തരീക്ഷത്തിലെ കാറ്റിന്റെയും മഴമേഘങ്ങളുടെയും സ്വാഭാവിക സഞ്ചാരപഥങ്ങൾ അപ്പാടെ വഴിമാറിപ്പോയിരിക്കുകയാണ്. പലരും കരുതുന്നത് ഇത് എവിടെയോ വിദൂരതയിലുള്ള ഒരു സമുദ്രത്തിൽ നടക്കുന്ന വെറുമൊരു പ്രതിഭാസം മാത്രമാണെന്നാണ്. എന്നാൽ സത്യം അതല്ല; ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷമെന്നത് പരസ്പരം ഇഴചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു വലിയ ശൃംഖലയാണ്. അവിടെ ഒരിടത്ത് താളം തെറ്റുമ്പോൾ, ആ അലയൊലികൾ ഭൂഖണ്ഡങ്ങൾ കടന്ന് നമ്മുടെ നാട്ടിലേക്കും, നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലേക്കും, എന്തിനേറെ നമ്മുടെ കിടപ്പുമുറിയിലെ സ്വിച്ച് ബോർഡുകളിലേക്ക് വരെ നേരിട്ട് ഇരച്ചുകയറാൻ തുടങ്ങുന്നു.

നിങ്ങൾ ഒന്ന് ഓർത്തുനോക്കൂ, 2026 ജൂലൈ മാസത്തിൽ കേരളത്തിലെ ഓരോ സാധാരണ വീടും അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞത് അങ്ങേയറ്റം ഭയപ്പെടുത്തുന്നതും അസ്വാഭാവികവുമായ ഒരു അടിയന്തരാവസ്ഥയായിരുന്നു. സാധാരണഗതിയിൽ കേരളത്തിൽ കാലവർഷം അതിന്റെ ഏറ്റവും പാരമ്യത്തിൽ നിൽക്കേണ്ട സമയമാണത്. കർക്കടക മാസത്തിലെ തോരാമഴയിൽ നാടും നഗരവും കുളിർത്തുനിൽക്കേണ്ട ആ നടുമൺസൂൺ കാലത്ത്, കേരളത്തിന്റെ വൈദ്യുതി ഗ്രിഡ് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ പൂർണ്ണമായ ഒരു തകർച്ചയുടെ വക്കിലേക്ക് തള്ളിവിടപ്പെട്ടു. വീടുകളിൽ പെട്ടെന്ന് വോൾട്ടേജ് കുത്തനെ താഴുന്നു, ഫാനുകളുടെ കറക്കം പതുക്കെയായി ഒടുവിൽ പൂർണ്ണമായി നിലയ്ക്കുന്നു, ആശുപത്രികളിലും വ്യവസായശാലകളിലും പ്രതിസന്ധി പടരുന്നു, മുന്നറിയിപ്പുകളൊന്നുമില്ലാതെ മണിക്കൂറുകളോളം നീളുന്ന കടുത്ത പവർകട്ടുകളിലേക്ക് സംസ്ഥാനം കൂപ്പുകുത്തുന്നു. അപ്പൊ നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടാകും, ഏതെങ്കിലും വലിയ തെർമൽ പവർ പ്ലാന്റിൽ സാങ്കേതിക തകരാർ ഉണ്ടായതുകൊണ്ടോ, കൊടുങ്കാറ്റിൽ പ്രധാന പ്രസരണ ലൈനുകൾ പൊട്ടിവീണതുകൊണ്ടോ ആയിരിക്കും ഈ പ്രതിസന്ധി എന്ന്. എന്നാൽ അതൊന്നുമായിരുന്നില്ല ആ ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം; മറിച്ച്, കേരളത്തിന്റെ വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദനത്തിന്റെ നട്ടെല്ലായ മലയോരങ്ങളിലെ കൂറ്റൻ ഡാമുകളിൽ ടർബൈനുകൾ കറക്കാൻ തക്കവണ്ണം ഒരു തുള്ളി വെള്ളമില്ലാതെ പോയി എന്നതായിരുന്നു യാഥാർത്ഥ്യം. പേമാരി പെയ്ത് ഇടുക്കിയും ശബരിഗിരിയുമെല്ലാം നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞ് ഷട്ടറുകൾ ഉയർത്തേണ്ട ആ കൊടുംമഴക്കാലത്ത്, നമ്മുടെ പ്രധാന റിസർവോയറുകളെല്ലാം അടിത്തട്ട് വിണ്ടുകീറി വറ്റിവരണ്ടു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു നാടിന്റെ മുഴുവൻ ഊർജ്ജ സംവിധാനത്തെയും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മുട്ടുകുത്തിച്ച ആ ജലക്ഷാമം, നാം അഭിമുഖീകരിക്കാൻ പോകുന്ന വലിയൊരു ആഗോള പാരിസ്ഥിതിക ആഘാതത്തിന്റെ ഏറ്റവും തീവ്രമായ ആദ്യ മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു.

ഇവിടെയാണ് നമ്മളെയൊക്കെ അമ്പരപ്പിക്കുന്ന വിചിത്രമായ ഒരു ചോദ്യം ഉയരുന്നത്. എപ്പോഴും മഴയെക്കുറിച്ച് പാടിപ്പുകഴ്ത്തുകയും, മഴക്കാല ടൂറിസം കൊണ്ട് ലോകശ്രദ്ധ നേടുകയും ചെയ്യുന്ന കേരളം പോലൊരു നാടിന് എങ്ങനെയാണ് പെട്ടെന്ന് വെള്ളം ഒരു ജീവന്മരണ പ്രശ്നമായി മാറുന്നത്? ഇതിലും വലിയൊരു വൈരുദ്ധ്യം വേറെയുണ്ട്; ഒരു വശത്ത് നാട്ടിൻപുറങ്ങളെയും നഗരങ്ങളെയും മുക്കിക്കളയുന്ന വെള്ളപ്പൊക്കങ്ങളും, മലയോരങ്ങളെ പിഴുതെറിയുന്ന അതിഭീകരമായ ഉരുൾപൊട്ടലുകളും ഉണ്ടാക്കാൻ തക്കവിധം ആകാശത്തുനിന്ന് മഴ പെയ്തിറങ്ങുന്നു. എന്നാൽ അതേസമയം തന്നെ, തൊട്ടടുത്തുള്ള നമ്മുടെ പ്രധാന ഡാമുകൾ ഒരു തുള്ളി വെള്ളത്തിനായി ദാഹിച്ചു നിൽക്കുന്നു. ഒരു ജില്ലയിൽ ജനങ്ങൾ മേഘവിസ്ഫോടനത്തിന്റെ ഭീതിയിൽ വിറയ്ക്കുമ്പോൾ, അതേ മൺസൂൺ കാലം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ആ ജില്ലയിൽ കടുത്ത മഴക്കുറവാണ് ഔദ്യോഗികമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നത്. ഇതെങ്ങനെ സാധ്യമാകും? എല്ലാറ്റിലുമുപരി, കേരളത്തിൽ നിന്ന് പതിനായിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്ററുകൾ അകലെ, പസഫിക് സമുദ്രത്തിൽ നടക്കുന്ന ഏതോ ഒരു കടൽച്ചൂട് എങ്ങനെയാണ് നമ്മുടെ സ്വീകരണമുറിയിലെ ഫാൻ കറങ്ങണമോ വേണ്ടയോ എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത്?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരം തുടങ്ങുന്നത് വെറുമൊരു താപനിലയുടെ കണക്കിൽ നിന്നല്ല, മറിച്ച് അവിശ്വസനീയമായ ഒരു ദൂരത്തിന്റെ കണക്കിൽ നിന്നാണ്. ഏകദേശം പതിനയ്യായിരം കിലോമീറ്ററുകൾ. അത്രയുമാണ് നമ്മുടെ കേരളവും ഈ കഥയുടെ പ്രഭവകേന്ദ്രമായ പസഫിക് സമുദ്രവും തമ്മിലുള്ള അകലം. കേരളത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ഭൂരിഭാഗം ആളുകളും ഒരുപക്ഷേ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും നേരിട്ട് കാണാൻ സാധ്യതയില്ലാത്ത ആ മഹാസമുദ്രമാണ് ഇന്ന് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള കാലാവസ്ഥാ ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഏറ്റവും ആകാംഷയോടെയും ആശങ്കയോടെയും ഉറ്റുനോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ കേന്ദ്രം. കാരണം അവിടെ പ്രകൃതിയുടെ സ്വാഭാവിക താളത്തിന് വിരുദ്ധമായി വളരെ അസാധാരണമായ ചില മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പസഫിക് സമുദ്രത്തിന്റെ ഭൂമധ്യരേഖാ പ്രദേശങ്ങൾ ചരിത്രത്തിലില്ലാത്തവിധം ചുട്ടുപൊള്ളുന്നു. അവിടെ അതിശക്തമായ ഒരു എൽ നിനോ രൂപപ്പെടുന്നത് ലോകം ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചാണ് കണ്ടുനിൽക്കുന്നത്.

പക്ഷേ, സംഭവം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ഇത് വെറുമൊരു എൽ നിനോയെക്കുറിച്ചുള്ള ശാസ്ത്രീയ വിവരണം മാത്രമല്ല. ഒരു മഹാസമുദ്രത്തിൽ നേരിയൊരു താപവ്യതിയാനമുണ്ടാകുമ്പോൾ, ആ സമുദ്രത്തിന് മുകളിലുള്ള അന്തരീക്ഷം അതിനോട് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു, ആ പ്രതികരണം പതിനായിരം കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള നമ്മുടെ സ്വന്തം തെക്കുപടിഞ്ഞാറൻ മൺസൂൺ കാറ്റുകളെ എങ്ങനെ വഴിതിരിച്ചുവിടുന്നു, ആ മാറ്റം മഴയുടെ സ്വാഭാവിക കലണ്ടറിനെ എങ്ങനെ തെറ്റിക്കുന്നു, ആ താളപ്പിഴകൾ നമ്മുടെ അണക്കെട്ടുകളെയും ജലവൈദ്യുതി നിലയങ്ങളെയും എങ്ങനെ നിശ്ചലമാക്കുന്നു, ഒടുവിൽ ഒരു നിമിഷത്തിൽ വെള്ളം കൊണ്ട് വീർപ്പുമുട്ടുന്ന ഒരു പ്രദേശം തൊട്ടടുത്ത നിമിഷത്തിൽ കുടിവെള്ളമില്ലാതെ എങ്ങനെ വലയുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയൊരു അന്വേഷണമാണിത്. ആഗോളതാപനം എന്നത് കടലാസിലെ കണക്കുകളല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ വീട്ടിലെ അടുക്കളയിലേക്കും ഉറക്കത്തിലേക്കും നേരിട്ട് കടന്നുവരുന്ന ജീവൽപ്രശ്നമാണെന്നതിന്റെ നേർസാക്ഷ്യമാണിത്.

ഇതിൽ നമ്മൾ ഏറ്റവും ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ട കാര്യം, ഈ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ ആദ്യത്തെ ഘട്ടം നമ്മൾ ഇതിനകം അനുഭവിച്ചുകഴിഞ്ഞു എന്നതാണ്. 2026-ലെ തെക്കുപടിഞ്ഞാറൻ കാലവർഷം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, കേരളത്തിൽ സാധാരണ ലഭിക്കേണ്ട മഴയിൽ ഏകദേശം ഇരുപത്തിയെട്ട് ശതമാനത്തോളം വൻ കുറവാണ് ഔദ്യോഗികമായി രേഖപ്പെടുത്തിയത്. വയനാട് ജില്ലയിലേക്ക് നോക്കിയാൽ ഈ കുറവ് ഇതിലും ഭയാനകമായിരുന്നു; അവിടെ നാൽപ്പത് ശതമാനത്തിലധികമായിരുന്നു മഴയുടെ കമ്മി. നമ്മുടെ പ്രധാന ജലവൈദ്യുതി പദ്ധതികൾ നിലകൊള്ളുന്ന ഇടുക്കിയിലാകട്ടെ, മഴ സാധാരണ നിലയേക്കാൾ വളരെ താഴെയായിരുന്നു. എന്നാൽ, വെറുമൊരു ശതമാനക്കണക്ക് മാത്രം നോക്കിയാൽ ഇവിടെ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് നമുക്ക് ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല. കാരണം, മഴ ഒട്ടും പെയ്യാതെ ആകാശം പൂർണ്ണമായി വറ്റിവരണ്ടുപോയ ഒരു കാലമായിരുന്നില്ല അത്. മഴ പെയ്തിരുന്നു. പല ദിവസങ്ങളിലും നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ അതിതീവ്രമായിത്തന്നെയാണ് അത് പെയ്തിറങ്ങിയത്. അപ്പൊ പ്രശ്നം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ആ മഴ എപ്പോൾ പെയ്തു, എവിടെ പെയ്തു, പെയ്ത ആ മഴയിൽ എത്രത്തോളം നമുക്ക് ഉപകാരപ്രദമായ രീതിയിൽ സംഭരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നതിലായിരുന്നു. ഈയൊരു വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയുമ്പോഴാണ് ഈ പാരിസ്ഥിതിക പ്രതിസന്ധിയുടെ യഥാർത്ഥ ആഴം നമുക്ക് വ്യക്തമാകുന്നത്.

ഇത് വളരെ ലളിതമായി മനസ്സിലാക്കാൻ നമുക്ക് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത വർഷങ്ങളെ സങ്കൽപ്പിച്ചുനോക്കാം. ഒന്നാമത്തെ വർഷത്തിൽ, മഴ വളരെ ശാന്തമായി, ചിട്ടയോടെ, കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ പെയ്യുന്നു എന്ന് കരുതുക. ഇന്ന് അല്പം മഴ പെയ്യുന്നു, നാളെ ചെറിയൊരു ചാറ്റൽമഴ, അടുത്ത ആഴ്ച വീണ്ടും മിതമായ മറ്റൊരു മഴക്കാലം. ഇങ്ങനെ ക്രമമായി പെയ്യുമ്പോൾ എന്ത് സംഭവിക്കും? ആ പെയ്യുന്ന വെള്ളത്തെ മണ്ണിലേക്ക് സാവധാനം ആഗിരണം ചെയ്യാൻ ഭൂമിക്ക് ആവശ്യത്തിന് സമയം ലഭിക്കുന്നു. കരിയിലപ്പടർപ്പുകളും മരങ്ങളുടെ വേരുകളും ആ വെള്ളത്തെ ഒരു സ്പോഞ്ച് പോലെ ഒപ്പിയെടുക്കുന്നു. കാടുകളിലെയും മലകളിലെയും നീർച്ചാലുകൾ പതുക്കെ നിറഞ്ഞ് തെളിഞ്ഞ വെള്ളമായി ഒഴുകുന്നു. ഡാമുകളിലേക്ക് ദിവസങ്ങളോളം ക്രമമായി നീരൊഴുക്കുണ്ടാകുകയും അവ സുരക്ഷിതമായി നിറയുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ കിണറുകളിലെയും ഭൂഗർഭജല സ്രോതസ്സുകളിലെയും ജലനിരപ്പ് സാവധാനം ഉയരുന്നു. കർഷകർക്ക് അവരുടെ നെല്ലിനും പച്ചക്കറികൾക്കും ആവശ്യമുള്ള ഘട്ടങ്ങളിൽ മണ്ണിലെ ഈർപ്പം കൃത്യമായി പ്രയോജനപ്പെടുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, പ്രകൃതിയുടെ ജലസംവിധാനത്തിന് ശ്വാസമെടുക്കാനും ആ വെള്ളം ശേഖരിച്ചുവെക്കാനും മതിയായ സമയം കിട്ടുന്നു.

ഇനി നമുക്ക് രണ്ടാമത്തെ വർഷത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാം. ആഴ്ചകളോളം, ചിലപ്പോൾ മാസങ്ങളോളം ഒരു തുള്ളി മഴ പോലും പെയ്യുന്നില്ല. ആകാശം തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു, കടുത്ത വെയിൽ വീണ് മണ്ണിലെ ഈർപ്പം മുഴുവൻ വറ്റിപ്പോകുന്നു, പാടങ്ങൾ വിണ്ടു കീറുന്നു, ഡാമുകളിലെ വെള്ളം അപകടകരമായ നിലയിലേക്ക് താഴുന്നു. കർഷകർ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി കണ്ണീരോടെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ, തീർത്തും അപ്രതീക്ഷിതമായി, ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ ആകാശത്തിന്റെ വാതിലുകൾ മലർക്കെ തുറക്കപ്പെടുന്നു. ഭീമാകാരമായ അളവിൽ മേഘവിസ്ഫോടനം പോലെ നൂറോ ഇരുന്നൂറോ മില്ലിമീറ്റർ മഴ ഒന്നിച്ച് ഒരൊറ്റ രാത്രികൊണ്ട് പെയ്തിറങ്ങുന്നു. അങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുക? വെയിലേറ്റു കല്ലുപോലെ ഉറച്ചുപോയ ആ വരണ്ട മണ്ണിലേക്ക് വെള്ളത്തിന് ഒട്ടും ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ കഴിയില്ല. മലഞ്ചെരിവുകളിലൂടെ ആ വെള്ളം അതിശക്തമായ കുത്തൊഴുക്കായി കുതിച്ചുപാളുന്നു. കൊച്ചരുവികൾ പെട്ടെന്ന് രൗദ്രഭാവം പൂണ്ട് കരകവിഞ്ഞൊഴുകുന്നു. റോഡുകൾ പുഴകളായി മാറുന്നു. മലഞ്ചെരിവുകളിലെ മണ്ണിന്റെ സന്തുലിതാവസ്ഥ തെറ്റുകയും, കോടിക്കണക്കിന് ടൺ മണ്ണും പാറകളും ഒരുമിച്ച് ഇടിഞ്ഞുവീണ് കൂറ്റൻ ഉരുൾപൊട്ടലുകൾ ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്യുന്നു. മനുഷ്യരുടെ വീടുകളും ജീവിതങ്ങളും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഒലിച്ചുപോകുന്നു. ആ ഒരു സംഹാരതാണ്ഡവം നടത്തിക്കഴിഞ്ഞ് ആ മഴ പെട്ടെന്ന് നിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഇനി നിങ്ങൾ ആ സീസൺ അവസാനിക്കുമ്പോൾ കാലാവസ്ഥാ വകുപ്പിന്റെ മഴക്കണക്കെടുത്ത് നോക്കൂ. മൊത്തം പെയ്ത മഴയുടെ അളവ് ഒരുപക്ഷേ സാധാരണയേക്കാൾ വളരെ കുറവായിരിക്കും. പക്ഷേ, ആ സീസൺ ബാക്കിവെച്ചത് ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തങ്ങളും കണ്ണീരുമായിരിക്കും. ഇതാണ് ഇന്ന് കേരളം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും അപകടകരമായ പ്രതിസന്ധി. കാലാവസ്ഥാ വകുപ്പ് 'മഴക്കുറവ്' എന്ന് പറയുമ്പോൾ, അതിനർത്ഥം മഴയേ പെയ്തില്ല എന്നല്ല. ഒരു നിശ്ചിത കാലയളവിൽ ആകെ കിട്ടേണ്ട മഴയുടെ ശരാശരി അളവ് കുറവായിരുന്നു എന്ന് മാത്രമാണ്. പക്ഷേ, നമ്മുടെ ഭൂമിയും ജീവജാലങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നത് കണക്കുകളിലെ ശരാശരികൾ കൊണ്ടല്ല; അവ ജീവിക്കുന്നത് ആ മഴ പെയ്യുന്ന സമയക്രമം കൊണ്ടാണ്.

നിങ്ങൾ ഒന്ന് ആലോചിച്ചുനോക്കൂ, ഒരു ഡാമിന് അല്ലെങ്കിൽ റിസർവോയറിന് പ്രധാനം സംസ്ഥാനം മുഴുവൻ എത്ര മഴ പെയ്തു എന്നതല്ല. ആ ഡാമിലേക്ക് വെള്ളം എത്തിക്കുന്ന വൃഷ്ടിപ്രദേശങ്ങളിൽ എത്ര മഴ പെയ്തു എന്നതാണ്. ഒരു കർഷകന് വേണ്ടത് വർഷാവസാനം പുസ്തകത്തിൽ എഴുതിവെക്കുന്ന ശരാശരി മഴയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ വിത്ത് മുളയ്ക്കുമ്പോഴും നെല്ല് കതിരിടുമ്പോഴും വേരുകളിലേക്ക് കിട്ടുന്ന ജീവജലമാണ്. ഒരു മലഞ്ചെരിവിനെ സംബന്ധിച്ച് ആ സീസണിൽ ഇരുപത് ശതമാനം മഴ കുറവായിരുന്നു എന്നത് ഒരു സംരക്ഷണമേയല്ല. ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ അതിതീവ്രമായ മഴ ആ മലഞ്ചെരിവിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങിയാൽ, ആ മല തകർന്നു താഴേക്ക് വീഴുക തന്നെ ചെയ്യും. അതുകൊണ്ടാണ് ഒരേ നാട്ടിൽ തന്നെ ഒരേ സമയം വരൾച്ചയും പ്രളയവും ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടാകുന്നത്. ഒരു ഡാമിൽ വെള്ളമില്ലാതെ വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദനം നിലയ്ക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ഏതാനും കിലോമീറ്ററുകൾക്കപ്പുറം റോഡുകൾ വെള്ളത്തിനടിയിലാകുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കർഷകൻ വരൾച്ചയിൽ വാടിവീഴുമ്പോൾ, തൊട്ടടുത്ത ഗ്രാമം ഉരുൾപൊട്ടലിൽ ഒലിച്ചുപോകുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. ഇവ പരസ്പരവിരുദ്ധമായ കാര്യങ്ങളല്ല; മറിച്ച്, കാലാവസ്ഥയുടെ താളം തെറ്റി പെയ്യുന്ന ഒരേ പ്രതിഭാസത്തിന്റെ രണ്ട് വികൃതമുഖങ്ങൾ മാത്രമാണ്.

അതുകൊണ്ട് എൽ നിനോയുടെ ലോകത്തേക്ക് കടക്കുന്നതിന് മുൻപ് നമ്മൾ ആദ്യം മനസ്സിൽ ഉറപ്പിക്കേണ്ട അടിസ്ഥാന തത്വം ഇതാണ്: കേരളത്തിൽ കുറഞ്ഞ മഴ പെയ്തു എന്നത് മാത്രമല്ല ഇവിടുത്തെ പ്രശ്നം; മറിച്ച്, പെയ്ത മഴ നമ്മുടെ പ്രകൃതിക്കും ജലസംവിധാനങ്ങൾക്കും താങ്ങാൻ കഴിയുന്ന രീതിയിലല്ല പെയ്തത് എന്നതാണ്. ഒരു വരണ്ട മൺസൂൺ എന്നാൽ മഴയില്ലാത്ത കാലമല്ല, മറിച്ച് സമയം തെറ്റി പെയ്യുന്ന അപകടകരമായ ഒരു മൺസൂൺ കൂടിയാകാം. ആ സമയക്രമത്തിലെ ചെറിയൊരു പിഴവാണ് വെള്ളം നമുക്ക് അനുഗ്രഹമാകണമോ അതോ മഹാദുരന്തമാകണമോ എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത്.

ഇനി നമുക്ക് നമ്മുടെ ഡാമുകളിലേക്ക് ഒന്ന് കണ്ണോടിക്കാം. കേരളത്തിന്റെ ജലവൈദ്യുതി ശൃംഖലയെ ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, വെള്ളം കൊണ്ട് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഭീമാകാരമായ ഒരു റീച്ചാർജബിൾ ബാറ്ററിയാണെന്ന് പറയാം. മലനിരകളിൽ മഴ പെയ്യുമ്പോൾ, ആ വെള്ളം വലിയ അണക്കെട്ടുകൾക്ക് പിന്നിൽ ശേഖരിക്കപ്പെടുന്നു. ഉയരത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ ജലത്തിൽ വലിയ തോതിലുള്ള സ്ഥിതികോർജ്ജം അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഡാമിന്റെ വാൽവുകളും പെൻസ്റ്റോക്ക് പൈപ്പുകളും തുറക്കുമ്പോൾ, ഗുരുത്വാകർഷണ ബലത്താൽ ആ വെള്ളം അതിവേഗം താഴേക്ക് കുതിക്കുന്നു. ആ ഭീമമായ കുത്തൊഴുക്കിൽ പവർ ഹൗസുകളിലെ കൂറ്റൻ ടർബൈനുകൾ അതിവേഗം കറങ്ങുന്നു, ടർബൈനുകൾ ജനറേറ്ററുകളെ കറക്കുന്നു, അങ്ങനെ വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അതായത്, കേരളത്തിൽ ഒരു ജലവൈദ്യുത നിലയം കറണ്ട് ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ, ആ വൈദ്യുതിയുടെ ഓരോ കണികയ്ക്ക് പിന്നിലും ഒരു മഴത്തുള്ളിയുടെ കഥയുണ്ട്. ആകാശത്തുനിന്ന് മഴ പെയ്യണം, ആ വെള്ളം കാടുകളിലൂടെയും മലകളിലൂടെയും ഒഴുകി റിസർവോയറുകളിൽ എത്തണം, അത് ടർബൈനുകളിലൂടെ ശക്തിയായി പതിക്കണം; എങ്കിൽ മാത്രമേ നമ്മുടെ വീട്ടിലെ സ്വിച്ച് ബോർഡിൽ പവർ എത്തുകയുള്ളൂ.

ഇതിന്റെ ആഴം നിങ്ങൾ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? മഴയിലുണ്ടാകുന്ന ഏതൊരു നേരിയ വ്യതിയാനവും ആഴ്ചകൾക്കുള്ളിൽ കേരളത്തിന്റെ ഊർജ്ജ മേഖലയെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന വൻ പ്രതിസന്ധിയായി മാറും. 2026-ൽ സംഭവിച്ചതും കൃത്യമായി ഇതുതന്നെയാണ്. വൃഷ്ടിപ്രദേശങ്ങളിൽ ആവശ്യത്തിന് മഴ ലഭിക്കാതിരുന്നതോടെ ഡാമുകളിലെ ജലനിരപ്പ് ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ നിലയിലേക്ക് താഴ്ന്നു. അതോടെ നമ്മുടെ സ്വന്തം ജലവൈദ്യുത പദ്ധതികളിൽ നിന്നുള്ള വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദനം പകുതിയിലധികമായി വെട്ടിച്ചുരുക്കേണ്ടി വന്നു. മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നും കേന്ദ്ര പൂളിൽ നിന്നും യൂണിറ്റിന് പത്തും പന്ത്രണ്ടും രൂപ കൊടുത്ത് വൻവിലയ്ക്ക് വൈദ്യുതി വാങ്ങാൻ സംസ്ഥാനം നിർബന്ധിതമായി. എന്നാൽ പുറത്തുനിന്നുള്ള വൈദ്യുതി ലഭ്യതയിലും കുറവുണ്ടായതോടെ, ലോഡ് ഷെഡ്ഡിംഗും അപ്രഖ്യാപിത പവർകട്ടുകളും ഏർപ്പെടുത്തുകയല്ലാതെ ഭരണകൂടത്തിന് മറ്റ് വഴികളില്ലാതെ വന്നു. അങ്ങനെ, പതിനായിരം കിലോമീറ്റർ അകലെ സമുദ്രത്തിൽ തുടങ്ങിയ ഒരു മാറ്റം ഒടുവിൽ നമ്മുടെ വീടുകളിലെ ഫാനിന്റെ വേഗത കുറച്ചുകൊണ്ട് അവസാനിച്ചു. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം എന്നത് ഉപഗ്രഹ ചിത്രങ്ങളിലോ ശാസ്ത്ര സെമിനാറുകളിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല, അത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ തുടിപ്പിനെയും നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ് എന്ന് പറയുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്.

പക്ഷേ, നമ്മൾ ഇനിയും ഈ കഥയുടെ യഥാർത്ഥ തുടക്കത്തിലേക്ക് എത്തിയിട്ടില്ല. കാരണം, പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം കുറച്ചുമാത്രം മഴ പെയ്യാൻ കേരളം സ്വയം തീരുമാനിച്ചതല്ലല്ലോ. ഇതിനെല്ലാം പിന്നിൽ ആഗോള അന്തരീക്ഷത്തിൽ നടന്ന വലിയൊരു അഴിച്ചുപണിയുണ്ട്. അത് കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ കേരളത്തിൽ നിന്നും ഭാരതത്തിൽ നിന്നും ദൂരേക്ക് മാറ്റണം. വിശാലമായ ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രം കടന്ന്, ഇന്തോനേഷ്യയും മലേഷ്യയും അടക്കമുള്ള തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളും താണ്ടി, നേരെ പസഫിക് സമുദ്രത്തിലേക്ക് ചെല്ലണം. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ പതിനയ്യായിരം കിലോമീറ്റർ അപ്പുറത്തേക്ക്.

പസഫിക് സമുദ്രത്തിന്റെ ഭൂമധ്യരേഖാ പ്രദേശത്തെ ഭീമാകാരമായ ഒരു സ്വിമ്മിംഗ് പൂളായി സങ്കൽപ്പിക്കുക. ആകാശത്തുനിന്ന് സൂര്യൻ നിരന്തരം ഈ വലിയ ജലാശയത്തിലേക്ക് ചൂട് പകർന്നുനൽകുകയാണ്. പക്ഷേ, ഈ വെള്ളം ഒരിടത്ത് അടങ്ങിയിരിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. സാധാരണ നിലയിൽ, കിഴക്കുനിന്ന് പടിഞ്ഞാറോട്ട് അതായത് തെക്കേ അമേരിക്കയുടെ തീരത്തുനിന്ന് ഇന്തോനേഷ്യയുടെ ഭാഗത്തേക്ക് അതിശക്തമായ കാറ്റുകൾ നിരന്തരം വീശിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ഭൂമിശാസ്ത്രത്തിൽ ഇവയെ ട്രേഡ് വിൻഡ്സ് അഥവാ വാണിജ്യക്കാറ്റുകൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഈ കാറ്റുകൾ സമുദ്രോപരിതലത്തിലെ ചൂടുപിടിച്ച വെള്ളത്തെ തുടർച്ചയായി തള്ളിനീക്കി ഇന്തോനേഷ്യയുടെയും പടിഞ്ഞാറൻ പസഫിക്കിന്റെയും ഭാഗത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി തള്ളുന്നു. ഒരു വലിയ ബാത്ത് ടബ്ബിലെ വെള്ളം നമ്മൾ കൈകൊണ്ട് ഒരു വശത്തേക്ക് ശക്തിയായി തള്ളി മാറ്റുന്നത് പോലെയാണിത്. അങ്ങനെ പടിഞ്ഞാറൻ ഭാഗത്ത് ചൂടുവെള്ളം വലിയ തോതിൽ കുമിഞ്ഞുകൂടുന്നു. ഇതേ സമയം, കിഴക്കൻ പസഫിക്കിൽ തെക്കേ അമേരിക്കൻ തീരത്തോട് ചേർന്ന്, മുകളിലെ ചൂടുവെള്ളം നീങ്ങിപ്പോയ ആ വലിയ വിടവിലേക്ക് സമുദ്രത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്ന് അതിശൈത്യമുള്ള തണുത്ത വെള്ളം മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നുവരുന്നു. ഇതിനെ ശാസ്ത്രത്തിൽ അപ്‌വെല്ലിംഗ് എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ഇതാണ് പസഫിക് സമുദ്രത്തിന്റെ സ്വാഭാവികവും ശാന്തവുമായ അവസ്ഥ. പടിഞ്ഞാറ് ചൂടുവെള്ളത്തിന്റെ വലിയൊരു ശേഖരം, കിഴക്ക് പോഷകസമൃദ്ധമായ തണുത്ത വെള്ളം, അവയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ നിരന്തരം വീശുന്ന ശക്തമായ കാറ്റുകൾ. ഈ സമുദ്രവും അന്തരീക്ഷവും തമ്മിൽ അഭേദ്യമായ ഒരു ചങ്ങലബന്ധമുണ്ട്. ചൂടുവെള്ളമുള്ളിടത്ത് സ്വാഭാവികമായും ശക്തമായ നീരാവി ഉയരുകയും ആകാശത്ത് ഭീമാകാരമായ മഴമേഘങ്ങൾ രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്യും. മേഘങ്ങൾ രൂപപ്പെടുമ്പോൾ അവിടെ കനത്ത മഴ പെയ്യുന്നു. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ അത് അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് വലിയ തോതിൽ താപോർജ്ജം പുറത്തുവിടുന്നു. ആ ചൂട് അന്തരീക്ഷമർദ്ദത്തിൽ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു. മർദ്ദവ്യത്യാസം കാറ്റിന്റെ ഗതിയെയും ശക്തിയെയും കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുന്നു. ആ കാറ്റ് വീണ്ടും സമുദ്രത്തിലെ ജലത്തെ പടിഞ്ഞാറോട്ട് തള്ളുന്നു. ഇതൊരു വലിയ ക്ലോക്കിലെ ഗിയറുകൾ പോലെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ച് നിരന്തരം പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ആഗോള എഞ്ചിനാണ്.

പല വർഷങ്ങളിലും ഈ ഭീമൻ എഞ്ചിൻ ഒരു പ്രത്യേക ക്രമത്തിൽ കൃത്യമായി പ്രവർത്തിച്ചുപോകുന്നു. എന്നാൽ ചില പ്രത്യേക കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ഈ താളത്തിൽ അവിശ്വസനീയമായ ഒരു തകരാർ സംഭവിക്കുന്നു. കിഴക്കുനിന്ന് പടിഞ്ഞാറോട്ട് വീശുന്ന ആ വാണിജ്യക്കാറ്റുകൾ ക്രമേണ ദുർബലമാകാൻ തുടങ്ങുന്നു. കാറ്റ് പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാതാവുകയല്ല, മറിച്ച് അതിന്റെ ശക്തി ഗണ്യമായി കുറയുന്നു. അങ്ങനെ കാറ്റിന്റെ പിടി അയയുമ്പോൾ, ഇത്രയും കാലം പടിഞ്ഞാറോട്ട് തള്ളിനിർത്തിയിരുന്ന ആ വൻ ചൂടുവെള്ള ശേഖരത്തെ അവിടെത്തന്നെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ അന്തരീക്ഷത്തിന് കഴിയാതെ വരുന്നു. അതോടെ, ചരിവിലൂടെ വെള്ളം തിരികെ ഒഴുകുന്നത് പോലെ, ആ ചൂടുവെള്ളം മുഴുവൻ കിഴക്കോട്ട്, അതായത് തെക്കേ അമേരിക്കൻ തീരങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ച് ഒഴുകാൻ തുടങ്ങുന്നു. അതോടെ കിഴക്കൻ പസഫിക് സമുദ്രം പതിവില്ലാത്ത വിധം ചൂടുപിടിക്കുന്നു. ആ ചൂടിനൊപ്പം മേഘങ്ങളും മഴപ്പാറ്റലുകളും മുഴുവൻ കിഴക്കോട്ട് വഴിമാറി സഞ്ചരിക്കുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിലെ മർദ്ദമേഖലകൾ അപ്പാടെ മാറിമറിയുന്നു. ഇതാണ് ശാസ്ത്രലോകം ഭീതിയോടെ വീക്ഷിക്കുന്ന 'എൽ നിനോ'.

അതുകൊണ്ട് എൽ നിനോ എന്ന് വെച്ചാൽ കടലിൽ വെറുതെ ചൂട് കൂടുന്ന ഒരു സാധാരണ പ്രതിഭാസമല്ല. അത് സമുദ്രവും അന്തരീക്ഷവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന വലിയൊരു ഘടനാപരമായ വിള്ളലാണ്. സമുദ്രം മാറുമ്പോൾ അന്തരീക്ഷം മാറുന്നു, അന്തരീക്ഷം മാറുമ്പോൾ സമുദ്രവും മാറുന്നു. ഇതൊരു ആഗോള വായുസഞ്ചാര ശൃംഖലയായതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഇതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ പസഫിക്കിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കില്ല. ശാന്തമായ ഒരു കുളത്തിലേക്ക് വലിയൊരു പാറക്കല്ല് എറിഞ്ഞാൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഓളങ്ങൾ പോലെ, ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്ററുകൾ ദൂരേക്ക് അന്തരീക്ഷ തരംഗങ്ങളായി ഈ മാറ്റങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

2026-ൽ കിഴക്കൻ പസഫിക്കിൽ സംഭവിച്ചത് കാലാവസ്ഥാ നിരീക്ഷകരെ നടുക്കിയ ചില കാര്യങ്ങളാണ്. ആ പ്രദേശത്തെ സമുദ്രോപരിതല താപനില സാധാരണ ശരാശരിയേക്കാൾ മൂന്ന് ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസിലധികം ഉയർന്ന നിലയിലായിരുന്നു. എന്നാൽ ഉപരിതലത്തിലെ ചൂടിനേക്കാൾ ഭയാനകമായ മറ്റൊരു രഹസ്യം കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ കടലടിത്തട്ടിലെ സെൻസറുകൾ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ, സമുദ്രോപരിതലത്തിന് തൊട്ടുതാഴെ സാധാരണ നിലയേക്കാൾ പത്ത് ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസിലധികം ചൂട് കൂടിയ കൂറ്റൻ ജലസാന്നിധ്യമാണ് കണ്ടെത്തിയത്. ഇതിനർത്ഥം കടൽ തിളച്ചുമറിയുന്നു എന്നല്ല. മറിച്ച്, ആ ആഴങ്ങളിൽ സാധാരണ കാണപ്പെടാറുള്ള താപനിലയേക്കാൾ പത്ത് ഡിഗ്രി കൂടുതൽ ചൂടുള്ള ജലപിണ്ഡം അവിടെ അടിഞ്ഞുകൂടിയിരിക്കുന്നു എന്നാണ്. അടുപ്പിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ പാത്രത്തിലെ വെള്ളം പോലെ ഇതിനെ കാണാം. മുകൾപ്പരപ്പ് മാത്രം തൊട്ടുനോക്കിയാൽ അടിത്തട്ടിൽ എത്രമാത്രം ഭീമമായ താപോർജ്ജമാണ് സംഭരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല. പസഫിക് സമുദ്രം അതിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ ഭീമാകാരമായ അളവിലാണ് ഊർജ്ജം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്നത്.

സമുദ്രങ്ങൾക്ക് കരയേക്കാൾ എത്രയോ ഇരട്ടി താപം ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയും. ആ ഊർജ്ജത്തിന്റെ സന്തുലിതാവസ്ഥ തെറ്റുമ്പോൾ ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിന് വെറുതെയിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഭൂമധ്യരേഖാ പ്രദേശത്തെ മുഴുവൻ വായുമണ്ഡലവും പുനഃക്രമീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇതുകൊണ്ടാണ് അമേരിക്കൻ കാലാവസ്ഥാ ഏജൻസിയായ നോവ പുറത്തുവിട്ട ഔദ്യോഗിക വിലയിരുത്തലുകളിൽ, 2026-ന്റെ അവസാന മാസങ്ങളിൽ ഈ പ്രതിഭാസം അതിശക്തമായ ഒരു എൽ നിനോയായി മാറാൻ തൊണ്ണൂറ് ശതമാനത്തിലധികം സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയത്. മാത്രമല്ല, ഒക്ടോബർ മുതൽ ഡിസംബർ വരെയുള്ള മാസങ്ങളിൽ, 1950 മുതലുള്ള ആധുനിക കാലാവസ്ഥാ നിരീക്ഷണ ചരിത്രത്തിൽ ഇന്നുവരെ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള ഏതൊരു എൽ നിനോയേക്കാളും ശക്തമായ ഒന്നായി ഇത് മാറിയേക്കാം എന്നതിന് എഴുപത്തിയഞ്ച് ശതമാനം സാധ്യതയും അവർ പ്രവചിച്ചു.

എന്നാൽ ഈയൊരു കണക്ക് നാം വളരെ യുക്തിയോടെയും ശാസ്ത്രീയമായും മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ എൽ നിനോ ഇതാ സംഭവിച്ചുകഴിഞ്ഞു എന്ന് ശാസ്ത്രം അന്തിമ വിധി പുറപ്പെടുവിച്ചു എന്നല്ല ഇതിനർത്ഥം. ഇതൊരു പ്രവചന സാധ്യത മാത്രമാണ്. നാലിൽ മൂന്ന് പങ്ക് സാധ്യത. വളരെ ഉയർന്ന ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണെന്നത് ശരിയാണ്, എങ്കിലും അതൊരു സാധ്യത മാത്രമാണ്. കാരണം കാലാവസ്ഥാ പ്രവചനം എന്നത് ഭാവിയുടെ കൃത്യമായ ഫോട്ടോഗ്രാഫല്ല; മറിച്ച്, ഇന്ന് നമ്മുടെ കൈവശമുള്ള വിവരങ്ങളും ഗണിത മാതൃകകളും വെച്ച് നാളെ എന്ത് സംഭവിക്കാൻ എത്രത്തോളം സാധ്യതയുണ്ട് എന്ന് കണക്കുകൂട്ടുന്ന ഒരു രീതി മാത്രമാണത്.

പസഫിക് സമുദ്രം ലോകത്തിന് നൽകുന്ന വലിയൊരു അപായ സൂചനയാണിത്. പക്ഷേ, നമ്മുടെ മനസ്സിലേക്ക് വീണ്ടും ആ ചോദ്യം തിരിച്ചുവരുന്നു: പസഫിക്കിലെ ഈ മാറ്റങ്ങൾക്ക് നമ്മുടെ കേരളവുമായി എന്താണ് ബന്ധം?

ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് നമ്മുടെ സ്വന്തം മൺസൂണിന്റെ ഘടനയിലാണ്. ജൂൺ മാസത്തിൽ ആകാശത്ത് വന്ന് സെപ്റ്റംബറിൽ പെയ്തുതീരുന്ന വെറുമൊരു മഴമേഘക്കൂട്ടം മാത്രമാണ് ഇന്ത്യൻ മൺസൂൺ എന്നാണ് നമ്മളിൽ പലരും വിചാരിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ വാസ്തവത്തിൽ അതൊരു ലളിതമായ മഴയല്ല. കരയും കടലും തമ്മിൽ ചൂടാകുന്നതിലുണ്ടാകുന്ന വ്യത്യാസം കാരണം ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്ന അതിസങ്കീർണ്ണമായ ഒരു ഭീമൻ ശ്വസനപ്രക്രിയയാണത്. വേനൽക്കാലത്ത് ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലെ വിശാലമായ കരപ്രദേശം അതിശക്തമായി ചൂടുപിടിക്കുന്നു. എന്നാൽ ചുറ്റുമുള്ള സമുദ്രങ്ങൾ കരയെപ്പോലെ പെട്ടെന്ന് ചൂടാകില്ല. ഈ താപനില വ്യത്യാസത്തോട് അന്തരീക്ഷം ഉടനടി പ്രതികരിക്കുന്നു. കരയിലെ ചൂടുവായു ഭാരം കുറഞ്ഞ് മുകളിലേക്ക് ഉയരുമ്പോൾ അവിടെ വലിയൊരു ന്യൂനമർദ്ദ മേഖല രൂപപ്പെടുന്നു. പ്രകൃതി എപ്പോഴും ശൂന്യതയെ വെറുക്കുന്നു. ആ വിടവ് നികത്താനായി ചുറ്റുമുള്ള വിശാലമായ സമുദ്രങ്ങളിൽ നിന്ന് ഈർപ്പം നിറഞ്ഞ തണുത്ത കാറ്റുകൾ കരയിലേക്ക് അതിശക്തിയായി ഇരച്ചുകയറാൻ തുടങ്ങുന്നു. അറബിക്കടൽ വലിയൊരു ജലസംഭരണി പോലെ പ്രവർത്തിക്കുകയും അവിടെ നിന്നുള്ള ഈർപ്പമുള്ള പടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റുകൾ ഇന്ത്യയുടെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്തേക്ക് ആഞ്ഞടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

അങ്ങനെ കരയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറുന്ന ഈർപ്പഭരിതമായ കാറ്റ് നേരെ വന്ന് മുട്ടുന്നത് നമ്മുടെ പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകളിലാണ്. പശ്ചിമഘട്ടം ഒരു കൂറ്റൻ വന്മതിൽ പോലെ കാറ്റിന്റെ വഴി തടഞ്ഞുനിൽക്കുമ്പോൾ, ആ മേഘങ്ങൾക്ക് മുകളിലേക്ക് ഉയരുകയല്ലാതെ മറ്റ് വഴികളില്ലാതെ വരുന്നു. വായു മുകളിലേക്ക് ഉയരുന്തോറും തണുക്കുന്നു, അതിലെ നീരാവി ഘനീഭവിച്ച് കാർമേഘങ്ങളായി മാറുന്നു, ഒടുവിൽ പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറൻ ചരിവുകളിൽ അതിശക്തമായ മഴയായി പെയ്തിറങ്ങുന്നു. ഇതിനെയാണ് ശാസ്ത്രത്തിൽ ഓറോഗ്രാഫിക് മഴ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. പശ്ചിമഘട്ടം അവിടെ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് കേരളത്തിന് ഇത്രയധികം ജലസമൃദ്ധി ലഭിക്കുന്നത്.

മൺസൂണിനെ ഒരു വലിയ ചരിവായി സങ്കൽപ്പിച്ചുനോക്കൂ. ഉയർന്ന സ്ഥലത്തുനിന്ന് വെള്ളം താഴേക്ക് ഒഴുകുന്നത് പോലെ, വായുവും ഉയർന്ന മർദ്ദമുള്ള സ്ഥലത്തുനിന്ന് താഴ്ന്ന മർദ്ദമുള്ള സ്ഥലത്തേക്ക് അതിവേഗം ഒഴുകുന്നു. ആ മർദ്ദവ്യത്യാസം എത്രത്തോളം ശക്തമാണോ, അത്രത്തോളം ശക്തമായിരിക്കും മഴക്കാറ്റുകളുടെ വരവും. ഇവിടെയാണ് പസഫിക്കും മൺസൂണും തമ്മിലുള്ള നിർണ്ണായകമായ ബന്ധം വരുന്നത്. പസഫിക് സമുദ്രവും ഇന്ത്യൻ മൺസൂണും വെവ്വേറെ മുറികളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങളല്ല. ഭൂമിയുടെ ഉഷ്ണമേഖലാ അന്തരീക്ഷത്തിലൂടെ അവ പരസ്പരം ശക്തമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പസഫിക്കിൽ എൽ നിനോ രൂപപ്പെടുമ്പോൾ അവിടെ അന്തരീക്ഷമർദ്ദത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങൾ, ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലേക്ക് വീശേണ്ട മൺസൂൺ കാറ്റുകളുടെ ശക്തിയെ പിന്നോട്ട് വലിക്കുന്നു. കാറ്റുകളുടെ ഗതിയും സഞ്ചാരപഥവും ദുർബലമാകുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് എൽ നിനോ ശക്തിപ്പെടുമ്പോൾ ഇന്ത്യൻ മൺസൂൺ ദുർബലമാകുമെന്ന് ശാസ്ത്രലോകം പറയുന്നത്.

എന്നാൽ ഇവിടെ നാം വലിയൊരു തിരുത്ത് വരുത്തേണ്ടതുണ്ട്. എൽ നിനോ വന്നാൽ ഉടൻതന്നെ ഇന്ത്യ മുഴുവൻ പൂർണ്ണമായി വരണ്ടുണങ്ങിപ്പോകും എന്ന് അന്ധമായി വിശ്വസിക്കുന്നത് തെറ്റാണ്. ഇന്ത്യ എന്നത് ഒരു ചെറിയ തുണ്ടുഭൂമിയല്ല, വിസ്തൃതമായ ഒരു ഉപഭൂഖണ്ഡമാണ്. ഒരുപാട് പ്രാദേശിക ഘടകങ്ങൾ ചേർന്നാണ് ഇവിടുത്തെ കാലാവസ്ഥയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. പൂനെയിലെ ഇന്ത്യൻ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ട്രോപ്പിക്കൽ മീറ്റിയോറോളജിയിലെ ശാസ്ത്രജ്ഞർ നടത്തിയ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു ഗവേഷണം ഇവിടെ നാം ഓർക്കണം. കഴിഞ്ഞ 155 വർഷത്തെ മൺസൂൺ ചരിത്രവും എൽ നിനോയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ് അവർ പഠനവിധേയമാക്കിയത്. ചരിത്രത്തിലെ പകുതിയോളം എൽ നിനോ വർഷങ്ങളിലും ഇന്ത്യയിൽ മൺസൂൺ വരൾച്ച ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട് എന്നത് സത്യമാണ്. എന്നാൽ ആ ഭൂപടം പരിശോധിച്ചപ്പോൾ ഇന്ത്യ മുഴുവൻ ഒരേപോലെയല്ല പ്രതികരിച്ചത്. വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ എൽ നിനോയും മഴക്കുറവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വളരെ ശക്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ മധ്യേന്ത്യയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ ഈ ബന്ധം വളരെ ദുർബലമായി. എന്നാൽ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലാകട്ടെ, എൽ നിനോയുടെ സ്വാധീനം കാര്യമായ മാറ്റങ്ങളില്ലാതെ എപ്പോഴും സജീവമായി നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്തു. കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ച് ഇതൊരു വലിയ മുന്നറിയിപ്പാണ്. കാരണം എൽ നിനോയുടെ പ്രത്യാഘാതം ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബാധിക്കുന്ന ആ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ മേഖലയിലാണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്.

ദേശീയ ശരാശരികൾ മാത്രം നോക്കുന്നതിലെ അപകടം മനസ്സിലാക്കാൻ നമുക്ക് 2025-ലേക്ക് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കാം. ആ വർഷം അഖിലേന്ത്യാ തലത്തിൽ മൺസൂൺ മഴ സാധാരണയേക്കാൾ കൂടുതലായിരുന്നു. എന്നാൽ അതേ വർഷം തന്നെ കേരളത്തിൽ പെയ്ത മഴ സാധാരണയേക്കാൾ വളരെ കുറവായിരുന്നു. രണ്ട് കണക്കുകളും സത്യമായിരുന്നു. ഒരേ രാജ്യം, ഒരേ വർഷം, ഒരേ മൺസൂൺ; പക്ഷേ രണ്ട് തികച്ചും വിഭിന്നമായ അനുഭവങ്ങൾ. ഒരു ക്ലാസ്സ്മുറിയിലെ പത്ത് കുട്ടികളുടെ പരീക്ഷയിലെ ശരാശരി മാർക്ക് എഴുപതാണെന്ന് വെച്ചാൽ, എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും എഴുപത് കിട്ടി എന്ന് അർത്ഥമില്ലല്ലോ. ഒരു കുട്ടിക്ക് തൊണ്ണൂറ്റഞ്ചും മറ്റൊരു കുട്ടിക്ക് മുപ്പതും ആയിരിക്കാം. ശരാശരി കണക്കുകൾ താഴെത്തട്ടിലെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ പൂർണ്ണമായി മറച്ചുപിടിക്കും. അതുകൊണ്ട് ദേശീയതലത്തിൽ സാധാരണ മൺസൂൺ ആണെന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ നാം ചോദിക്കേണ്ടത്, കേരളത്തിൽ ആ മഴ എവിടെ എന്ന ചോദ്യമാണ്.

കഴിഞ്ഞകാല ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ മറ്റൊരു പ്രധാന പാഠം കൂടി നമുക്ക് കാണാം. തുടർച്ചയായി മഴ കുറയുമ്പോൾ നമ്മുടെ പ്രകൃതിക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കും എന്നതിന്റെ ഉദാഹരണമായിരുന്നു 2015-ഉം 2016-ഉം. 2015-ലെ മൺസൂണിൽ കേരളത്തിൽ കടുത്ത മഴക്കുറവുണ്ടായി. തൊട്ടടുത്ത വർഷമായ 2016-ലും കാലവർഷം കടുത്ത പരാജയമായി. പോരാത്തതിന് ഒക്ടോബറിലെ തുലാവർഷവും പൂർണ്ണമായി ചതിച്ചു. അങ്ങനെ തുടർച്ചയായ രണ്ട് സീസണുകളിൽ മഴ പരാജയപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് കേരളം ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വരൾച്ചയിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തിയത്. ഡാമുകൾ വറ്റി, നാടാകെ കുടിവെള്ളത്തിനായി ടാങ്കർ ലോറികളെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വന്നു, ഒടുവിൽ കേരളത്തെ വരൾച്ചാബാധിത സംസ്ഥാനമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. നമ്മുടെ വീട്ടിലെ വാട്ടർ ടാങ്ക് പോലെയാണിത്. ആദ്യത്തെ മഴക്കാലത്ത് ടാങ്ക് പകുതി മാത്രം നിറഞ്ഞാൽ വേനൽക്കാലത്തേക്ക് വെള്ളം തികയില്ല. അടുത്ത മഴക്കാലത്തും അത് നിറഞ്ഞില്ലെങ്കിലോ? പ്രതിസന്ധി ഇരട്ടിയാകും. ഇതാണ് ജലസമ്മർദ്ദം അഥവാ വാട്ടർ സ്ട്രെസ്സ്.

എന്നാൽ ചരിത്രം നമുക്ക് മറ്റൊരു ആശ്വാസവും നൽകുന്നുണ്ട്. എൽ നിനോ വന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ദുരന്തം ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. 2023-ൽ ഇന്ത്യ ഒരു എൽ നിനോയെ നേരിട്ടെങ്കിലും ആഗസ്റ്റ് മാസത്തിലെ വരൾച്ചയ്ക്ക് ശേഷം പെയ്ത മഴ ആ കുറവ് പരിഹരിച്ചു. നേരെമറിച്ച്, 2018-ൽ കേരളത്തിൽ എൽ നിനോയുടെ യാതൊരു സ്വാധീനവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും നമ്മൾ കണ്ടത് നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും വിനാശകരമായ മഹാപ്രളയമാണ്; നാനൂറ്റമ്പതിലധികം ജീവനുകളാണ് അന്ന് പൊലിഞ്ഞത്. ഇതിനർത്ഥം എൽ നിനോ ഇല്ലാതെയും ദുരന്തങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം, എൽ നിനോ ഉള്ളതുകൊണ്ടുമാത്രം ദുരന്തം ഉണ്ടാകണമെന്നുമില്ല. കാരണം പ്രകൃതിയിൽ മറ്റ് അനേകം ശക്തികൾ ഒരേസമയം പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്.

ഇതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണ് നമ്മുടെ തൊട്ടുതാഴെയുള്ള ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രം. പസഫിക്കിലെ എൽ നിനോ നമ്മുടെ മഴയെ പിന്നോട്ട് വലിക്കുമ്പോൾ, അതിനെ എതിർത്തുതോൽപ്പിച്ച് നമ്മെ സഹായിക്കാൻ ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിന് സാധിക്കും. ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇതിനെ 'ഇന്ത്യൻ ഓഷ്യൻ ഡൈപോൾ' അഥവാ ഐഒഡി എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അറബിക്കടലിനോട് ചേർന്നുള്ള പടിഞ്ഞാറൻ ഭാഗം കൂടുതൽ ചൂടുപിടിക്കുകയും, കിഴക്കൻ ഭാഗം തണുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയെയാണ് പോസിറ്റീവ് ഐഒഡി എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ അറബിക്കടലിൽ നിന്ന് വൻതോതിൽ മഴമേഘങ്ങൾ കേരളത്തിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറും. ഇതൊരു വടംവലി മത്സരമാണ്. ഒരു വശത്ത് പസഫിക്കിലെ എൽ നിനോ മൺസൂണിനെ തളർത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, മറുവശത്ത് ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിലെ പോസിറ്റീവ് ഐഒഡി മൺസൂണിന് അധിക കരുത്ത് നൽകി അതിനെ ബാലൻസ് ചെയ്യുന്നു. 1997-ൽ അതിശക്തമായ എൽ നിനോ ഉണ്ടായിട്ടും ഇന്ത്യയിൽ സാധാരണ മഴ ലഭിച്ചത് ഈ പോസിറ്റീവ് ഐഒഡി രക്ഷകനായി വന്നതുകൊണ്ടാണ്. എന്നാൽ 2015-ൽ ഈ രണ്ട് ഘടകങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടും മൺസൂൺ പരാജയപ്പെടുകയാണുണ്ടായത്. പ്രകൃതി എന്നത് മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച ഒരു ഫോർമുലയല്ല എന്നതിന്റെ തെളിവാണിത്.

ഇതിനിടയിൽ എൽ നിനോ അളക്കുന്ന രീതിയിൽത്തന്നെ ശാസ്ത്രലോകം വിപ്ലവകരമായ ഒരു മാറ്റം കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്. 2026 ഫെബ്രുവരിയിൽ നോവ അവതരിപ്പിച്ച റോണി അഥവാ റിലേറ്റീവ് ഓഷ്യാനിക് നിനോ ഇൻഡക്സ് എന്ന പുതിയ സൂചിക ഇതിനൊരു ഉദാഹരണമാണ്. ആഗോളതാപനം കാരണം ലോകത്തെ എല്ലാ സമുദ്രങ്ങളും പൊതുവായി ചൂടാവുകയാണ്. ഒരു മുറി മുഴുവൻ ചൂടാകുമ്പോൾ അതിലിരിക്കുന്ന ആളുടെ ശരീരതാപനില അളക്കുന്നത് പോലെയാണിത്. പഴയ രീതിയിൽ പസഫിക്കിനെ അതിന്റെ പഴയ ശരാശരിയുമായി മാത്രം താരതമ്യം ചെയ്തപ്പോൾ അത് വലിയ പനിയായി തോന്നിയിരുന്നു. എന്നാൽ പുതിയ സൂചിക പസഫിക്കിലെ ചൂടിനെ മറ്റ് ഉഷ്ണമേഖലാ സമുദ്രങ്ങളുടെ ചൂടുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു. ഈ പുതിയ സ്കെയിൽ വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ പഴയ പല എൽ നിനോകളുടെയും തീവ്രത മുൻപ് കരുതിയതിനേക്കാൾ കുറവായിരുന്നു എന്ന് വ്യക്തമായി. അതുകൊണ്ട് ഒരു സംഖ്യ കേൾക്കുമ്പോൾ ഭയപ്പെടുന്നതിന് പകരം, അതിന് പിന്നിലെ ഭൗതിക യാഥാർത്ഥ്യമെന്തെന്ന് ശാസ്ത്രീയമായി തിരിച്ചറിയുകയാണ് വേണ്ടത്.

ഇനിയുള്ള മാസങ്ങളിൽ ഏറ്റവും മോശമായ സാഹചര്യം വന്നാൽ, എൽ നിനോ ശക്തമായി തുടരുകയും ഐഒഡിയുടെ സഹായം ലഭിക്കാതിരിക്കുകയും തുലാവർഷം പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്തേക്കാം. അങ്ങനെ വന്നാൽ ഡാമുകളിലെ ജലനിരപ്പ് താഴുകയും, വൈദ്യുതി പ്രതിസന്ധി രൂക്ഷമാവുകയും, കാർഷിക മേഖല തകരുകയും, വേനൽക്കാലത്ത് കടുത്ത ചൂടിൽ ഫാനുകൾക്കും എയർകണ്ടീഷണറുകൾക്കുമായി വൈദ്യുതി ആവശ്യം കുതിച്ചുയരുമ്പോൾ ഉൽപ്പാദനം നിലയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഇരട്ടപ്രഹരം നമ്മൾ നേരിടേണ്ടി വരും. എന്നാൽ ഇതിനൊരു മറുവശമുണ്ട്. ശക്തമായ എൽ നിനോ ഉള്ള വർഷങ്ങളിൽ ഒക്ടോബർ മുതൽ ഡിസംബർ വരെയുള്ള തുലാവർഷം തെക്കൻ കേരളത്തിലും തമിഴ്നാട്ടിലും വളരെ സമൃദ്ധമായി പെയ്യാറുണ്ട്. തുലാവർഷവും കാലവർഷവും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ രണ്ട് സംവിധാനങ്ങളാണ്. തുലാവർഷം കനിഞ്ഞാൽ ഡാമുകൾ നിറയുകയും, കാലവർഷം ഉണ്ടാക്കിവെച്ച ജലസമ്മർദ്ദം പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാതാവുകയും ചെയ്തേക്കാം.

അതുകൊണ്ട് ചില മാധ്യമങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ഇതൊരു 'സൂപ്പർ എൽ നിനോ' ആണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഭീതി പരത്തേണ്ട യാതൊരു കാര്യവുമില്ല. പരിഭ്രാന്തരാകുന്നതിന് പകരം ജാഗ്രതയോടെ തയ്യാറെടുക്കുകയാണ് നാം ചെയ്യേണ്ടത്. പസഫിക് സമുദ്രത്തിലെ ചൂട് കുറയ്ക്കാനോ എൽ നിനോയെ ഓഫാക്കാനോ മനുഷ്യന്റെ കൈയിൽ സ്വിച്ചുകളൊന്നുമില്ല. എന്നാൽ ആ മാറ്റങ്ങളെ അതിജീവിക്കാനുള്ള മുൻകരുതലുകൾ എടുക്കാൻ നമുക്ക് തീർച്ചയായും സാധിക്കും. മഴവെള്ള സംഭരണമാണ് ഇതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനം. മൺസൂൺ കാലത്ത് പെയ്യുന്ന വെള്ളം വെറുതെ കടലിലേക്ക് ഒഴുക്കിക്കളയാതെ വീടുകളുടെ മേൽക്കൂരകളിൽ നിന്ന് സംഭരണികളിലേക്കും കിണറുകളിലേക്കും തിരിച്ചുവിട്ട് ഭൂഗർഭജലം റീച്ചാർജ് ചെയ്യണം. മലഞ്ചെരിവുകളിലെ അശാസ്ത്രീയമായ നിർമ്മാണങ്ങളും കാടുവെളുപ്പിക്കലും നിർത്തിയാൽ മാത്രമേ അതിതീവ്ര മഴകൾ ഉരുൾപൊട്ടലുകളായി മാറാതിരിക്കൂ. ജലവൈദ്യുതിക്ക് പുറമെ സൗരോർജ്ജവും കാറ്റാടിയന്ത്രങ്ങളും പോലുള്ള ഇതര ഊർജ്ജ സ്രോതസ്സുകളിലേക്ക് നാം വേഗത്തിൽ മാറണം.

മഴക്കുറവ്, വരൾച്ച, ദുരന്തം എന്നീ മൂന്ന് വാക്കുകൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം നാം തിരിച്ചറിയണം. മഴക്കുറവ് ഒരു കാലാവസ്ഥാ അളവുകോൽ മാത്രമാണ്; വരൾച്ച ഒരു ജലക്ഷാമ പ്രതിസന്ധിയാണ്; എന്നാൽ നമ്മുടെ തയ്യാറെടുപ്പില്ലായ്മ കൊണ്ടാണ് അത് ജീവനുകൾ അപഹരിക്കുന്ന ദുരന്തമായി മാറുന്നത്. കാലാവസ്ഥ എന്നത് ആകാശത്ത് മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നല്ല. ആകാശത്തെ മഴ ഡാമുകളിലെ വെള്ളവും, ഡാമുകളിലെ വെള്ളം ജനറേറ്ററുകളിലെ വൈദ്യുതിയും, ആ വൈദ്യുതി നമ്മുടെ ഫാക്ടറികളും വീടുകളുമാണ്. ആ മഴയാണ് കർഷകന്റെ നെല്ലും നമ്മുടെ തീൻമേശയിലെ ഭക്ഷണവും. ഒടുവിൽ ഇതെല്ലാം ചെന്നുമുട്ടുന്നത് രാത്രിയിൽ കറണ്ട് പോയി ഫാനിന്റെ കാറ്റ് നിലയ്ക്കുമ്പോൾ ഉരുകിയൊലിക്കുന്ന സാധാരണ മനുഷ്യനിലാണ്. പതിനയ്യായിരം കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ആ സമുദ്രം നമുക്ക് പ്രധാനമാകുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. പ്രകൃതി എന്നത് അദൃശ്യമായ നൂലുകളാൽ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു മഹാത്ഭുതമാണ്. ഇനി വരുന്ന നാളുകളിൽ കേരളത്തിൽ ആകെ എത്ര മഴ കിട്ടി എന്നതല്ല പ്രധാനം; മറിച്ച്, ആ മഴ എപ്പോൾ കിട്ടി, എവിടെ കിട്ടി, എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ പെയ്തു, പെയ്തൊഴിഞ്ഞ ശേഷം അതിൽ എത്രത്തോളം നമുക്ക് ബാക്കിവെക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നതായിരിക്കും നമ്മുടെ അതിജീവനത്തിന്റെ അളവുകോൽ. മഴ പൂർണ്ണമായി നിലച്ചുപോയിട്ടില്ല, അത് വഴിതെറ്റി സഞ്ചരിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്; ആ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സ്വയം സജ്ജരാകുന്നിടത്താണ് ഒരു ജനതയെന്ന നിലയിൽ നമ്മുടെ വിജയം കുടികൊള്ളുന്നത്.