ചൈന: ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ പടുകുഴിയിൽ നിന്ന് ലോകം വിറപ്പിക്കുന്ന പവർ ഹൗസിലേക്കുള്ള അവിശ്വസനീയമായ യാത്ര

ഒരിക്കലും രക്ഷപ്പെടില്ല എന്ന് ലോകം മുഴുവൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ കഥയാണിത്. വെറുമൊരു ദരിദ്ര രാജ്യം എന്നതിലുപരി, പട്ടിണി സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ സ്വന്തം വിശപ്പടക്കാൻ വേണ്ടി മരങ്ങളുടെ തൊലി വരെ പറിച്ചു തിന്നേണ്ടി വന്ന മനുഷ്യർ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരിടം. നിങ്ങൾ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ, ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണാധികാരി എടുത്ത ഒരൊറ്റ തെറ്റായ തീരുമാനത്തിന്റെ പേരിൽ മാത്രം വെറും പത്തു വർഷത്തിനുള്ളിൽ അവിടെ മരിച്ചു വീണത് ഒന്നര കോടി മുതൽ അഞ്ച് കോടി വരെ മനുഷ്യരാണ്. അതായത് മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ ഇന്നുവരെ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും ഭീകരമായ ക്ഷാമം. ഒരു ശരാശരി മനുഷ്യന്റെ ഒരു ദിവസത്തെ വരുമാനം വെറും ഒരു ഡോളറിൽ താഴെയായിരുന്നു അന്ന്. ആ വലിയ രാജ്യത്തിന്റെ അന്നത്തെ മൊത്തം സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ എടുത്തു നോക്കിയാൽ യൂറോപ്പിലെ ബെൽജിയം പോലുള്ള ചെറിയൊരു രാജ്യത്തേക്കാൾ താഴെയായിരുന്നു അതിന്റെ സ്ഥാനം. കൃഷി ചെയ്തു ജീവിച്ചിരുന്ന പാവം മനുഷ്യരോട് ഗവൺമെന്റ് ഒരു വിചിത്രമായ ഉത്തരവിട്ടു, നിങ്ങളുടെ പണിയായുധങ്ങൾ എല്ലാം ഉരുക്കി ഇരുമ്പാക്കി മാറ്റണം എന്ന്. സ്വന്തം വീടിന്റെ പുറകിൽ ചെറിയ ചൂളകൾ പണിത്, മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന കലപ്പയും പിക്കാസും വരെ അവർക്ക് ഉരുക്കി കളയേണ്ടി വന്നു. ഇത്രയും ഗതികെട്ട, പ്രതീക്ഷയറ്റ ഒരു അവസ്ഥയിൽ നിന്നാണ് ചൈന എന്ന ഈ രാജ്യം തങ്ങളുടെ യാത്ര തുടങ്ങുന്നത്.

ഇനി നമുക്ക് കൃത്യം നാൽപ്പത് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ഉള്ള അതേ രാജ്യത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങൾ ഒന്ന് നോക്കാം. ഇന്ന് ലോകത്തുള്ള മറ്റെല്ലാ രാജ്യങ്ങളും കൂടി നിർമ്മിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ വമ്പൻ സ്കൈസ്ക്രാപ്പറുകൾ അഥവാ ആകാശം തൊടുന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ അവർ ഓരോ വർഷവും നിർമ്മിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ലോകത്തെ തൊട്ടുപിന്നിലുള്ള പത്തു രാജ്യങ്ങൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സ്റ്റീൽ ഇന്ന് ചൈന ഒറ്റയ്ക്ക് ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അത്ഭുതകരമായ മറ്റൊരു കാര്യം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സാമ്പത്തിക ശക്തിയായ അമേരിക്കയുടെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കടപ്പത്രങ്ങൾ അഥവാ ഡെബ്റ്റ് വാങ്ങി വെച്ചിരിക്കുന്നത് ഈ വിദേശ രാജ്യമാണ്. അവർ സ്വന്തമായി ബഹിരാകാശത്ത് ഒരു സ്പേസ് സ്റ്റേഷൻ വരെ പണിതുയർത്തി. യൂറോപ്പിലെ ഗതാഗത സംവിധാനങ്ങൾ കണ്ടാൽ ഇതൊക്കെ എന്ത് എന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്ന രീതിയിലുള്ള അത്യാധുനിക അതിവേഗ റെയിൽവേ നെറ്റ്‌വർക്കുകൾ അവർ രാജ്യത്തുടനീളം ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തു. പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾക്കുള്ള പേറ്റന്റുകളുടെ കാര്യത്തിൽ ഇന്ന് അമേരിക്കയെക്കാൾ മുന്നിലാണ് അവർ.

ചരിത്രത്തിൽ ഇന്നുവരെ ഒരു രാജ്യവും ഇത്രയും വേഗതയിൽ വളർന്നിട്ടില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ജപ്പാനോ ദക്ഷിണ കൊറിയയോ, എന്തിന് വ്യവസായ വിപ്ലവത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ നിന്ന കാലത്തെ അമേരിക്കയ്ക്ക് പോലും ഇത്രയും വളർച്ചാ വേഗത ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എഴുപത്തിയെട്ട് മുതൽ ഇന്നുവരെ ചൈനയിൽ സംഭവിച്ച മാറ്റങ്ങളുടെ ആ വ്യാപ്തി മനസ്സിലാക്കാൻ ഇന്നത്തെ വമ്പൻ സാമ്പത്തിക വിദഗ്ദ്ധർക്ക് പോലും കൃത്യമായ മാനദണ്ഡങ്ങളില്ല. ഇത് കമ്മ്യൂണിസം വിജയിച്ചതിന്റെ കഥയല്ല, അതുപോലെ തന്നെ വെറും മുതലാളിത്തം വിജയിച്ചതിന്റെ കഥയുമല്ല. മറിച്ച് കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരെ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ചങ്ങലയിൽ നിന്നും ഒറ്റയടിക്ക് തുറന്നുവിട്ടാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും എന്നതിന്റെ നേർക്കാഴ്ചയാണിത്. സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തേക്കാൾ ഉപരി അധികാരത്തെക്കുറിച്ച് വളരെ കൃത്യമായ ധാരണയുണ്ടായിരുന്ന കുറച്ചു മനുഷ്യർ എടുത്ത ചില തീരുമാനങ്ങളാണ് ഈ വലിയ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വഴിതുറന്നത്. പലപ്പോഴും അവർ പോലും വിചാരിക്കാത്ത രീതിയിലാണ് ആ തീരുമാനങ്ങൾ വമ്പൻ വിജയങ്ങളായി മാറിയത്.

ചൈന ഇന്ന് കാണുന്ന ഈ കരുത്തിലേക്ക് എത്തുന്നതിന് മുൻപ് അവർ അനുഭവിച്ച അപമാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ ആദ്യം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി നാൽപ്പത്തിയൊൻപതിൽ മാവോ സെദോങ് ടിയാനന്മെൻ സ്ക്വയറിൽ നിന്നുകൊണ്ട് പീപ്പിൾസ് റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് ചൈന പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോൾ ചൈന വെറുമൊരു ദരിദ്ര രാജ്യം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കഴിഞ്ഞ ഒരു നൂറ്റാണ്ടായി ലോകത്തിന് മുന്നിൽ നിരന്തരം അപമാനിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ജനതയായിരുന്നു അവർ. ബ്രിട്ടീഷ് മയക്കുമരുന്ന് കച്ചവടക്കാർ തോക്കിൻ മുനയിൽ നിർത്തി ചൈനയുടെ തുറമുഖങ്ങൾ പിടിച്ചെടുത്ത ഓപ്പിയം യുദ്ധങ്ങൾ നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടാകും. അതിനുശേഷം വന്ന പല ഉടമ്പടികളിലൂടെ ഷാങ്ഹായ്, ഗ്വാങ്ഷോ തുടങ്ങിയ നഗരങ്ങളിൽ വിദേശികൾ സ്വന്തം അധികാര കേന്ദ്രങ്ങൾ പണിതു. ജപ്പാൻ ചൈനയെ ആക്രമിച്ചു കീഴടക്കിയപ്പോൾ നാൻജിങ് പോലുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ നടത്തിയ കൂട്ടക്കൊലകൾ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ക്രൂരതകളിലൊന്നാണ്. ഇതിനെല്ലാം പുറമെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളും നാഷണലിസ്റ്റുകളും തമ്മിൽ പതിറ്റാണ്ടുകളോളം നടന്ന ആഭ്യന്തര യുദ്ധം കൂടി ആയപ്പോൾ ചൈനീസ് ഗ്രാമങ്ങൾ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തരിപ്പണമായി.

ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി നാൽപ്പത്തിയൊൻപത് ആകുമ്പോഴേക്കും ചൈനയിലെ ഒരാളുടെ ശരാശരി വരുമാനം ഇന്നത്തെ മൂല്യം വെച്ച് നോക്കിയാൽ വെറും നാനൂറ് ഡോളർ മാത്രമായിരുന്നു. മനുഷ്യരുടെ ആയുർദൈർഘ്യം വെറും മുപ്പത്തിയഞ്ചു വയസ്സ്. നൂറിൽ ഇരുപത് പേർക്ക് പോലും അക്ഷരം വായിക്കാൻ അറിയില്ലായിരുന്നു. ആധുനികമായ ഒരു ഫാക്ടറിയോ റോഡോ പാലമോ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അഞ്ഞൂറ്റി അൻപത് ദശലക്ഷത്തോളം വരുന്ന ജനങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗവും കർഷകരായിരുന്നു. പഴയ കാലത്തെ മിങ് രാജവംശത്തിന്റെ കാലത്ത് എങ്ങനെയായിരുന്നോ ജനങ്ങൾ ജീവിച്ചിരുന്നത് അതിൽ നിന്നും വലിയ മാറ്റമൊന്നും ഇല്ലാതെയാണ് അവർ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലും ജീവിച്ചിരുന്നത്.

ഈ വലിയ പ്രതിസന്ധികൾക്കുള്ള മാവോയുടെ പരിഹാരം സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഒന്നായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പൂർണ്ണമായും ഒരു ആശയപരമായ തീരുമാനമായിരുന്നു. ഭൂമി മുഴുവൻ ഗവൺമെന്റ് ഏറ്റെടുത്തു. സ്വകാര്യ സംരംഭങ്ങൾ എല്ലാം ദേശസാൽക്കരിച്ചു. തുടർന്ന് ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി അൻപത്തിയെട്ട് മുതൽ അറുപത്തിരണ്ട് വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ 'ഗ്രേറ്റ് ലീപ്പ് ഫോർവേഡ്' എന്ന പേരിൽ ഒരു വൻകിട വ്യവസായവൽക്കരണ പദ്ധതി അദ്ദേഹം കൊണ്ടുവന്നു. എന്നാൽ അത് എത്രത്തോളം വലിയ പരാജയമായിരുന്നു എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ പട്ടിണിമരണങ്ങൾക്കാണ് അത് കാരണമായത്. കർഷകരോട് കൃഷി ഉപേക്ഷിച്ചു സ്റ്റീൽ ഉണ്ടാക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ കൃഷിയിടങ്ങളിൽ വിളവുകൾ അഴുകി നശിച്ചു. ആളുകൾ പട്ടിണി കിടന്നു മരിക്കുമ്പോഴും ഗവൺമെന്റ് നിശ്ചയിച്ച ക്വാട്ട തികയ്ക്കാൻ ഉദ്യോഗസ്ഥർ തോക്കിൻ മുനയിലാണ് കർഷകരെ നിർബന്ധിച്ചത്. ശിക്ഷ ഭയന്ന് ഉദ്യോഗസ്ഥർ തങ്ങളുടെ പ്രദേശത്ത് വൻ വിളവെടുപ്പ് നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് വ്യാജ റിപ്പോർട്ടുകൾ നൽകി. ഇതുകണ്ട് ഗവൺമെന്റ് ഒന്നും വിളയാത്ത പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് പോലും കൂടുതൽ ധാന്യങ്ങൾ പിടിച്ചെടുക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ പട്ടിണി അതിന്റെ പാരമ്യത്തിലെത്തി.

പിന്നീട് ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി അറുപത്തിയാറ് മുതൽ എഴുപത്തിയാറ് വരെ നടന്ന സാംസ്കാരിക വിപ്ലവം അഥവാ കൾച്ചറൽ റെവല്യൂഷൻ, ചൈന അത്രയും കാലം കൊണ്ട് പടുത്തുയർത്തിയ വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പത്തിനെ മുഴുവൻ നശിപ്പിച്ചു. സർവ്വകലാശാലകൾ പൂട്ടിയിട്ടു. പ്രൊഫസർമാരെയും ബുദ്ധിജീവികളെയും ലേബർ ക്യാമ്പുകളിലേക്ക് ജോലി ചെയ്യാൻ അയച്ചു. ഒരു തലമുറയ്ക്ക് തന്നെ വിദ്യാഭ്യാസം നഷ്ടമായി. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എഴുപത്തിയാറിൽ മാവോ മരിക്കുമ്പോൾ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും തകർന്ന ഒരു സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയായിരുന്നു ചൈനയുടേത്. യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാതെ വെറും സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരു രാജ്യത്തെ ഭരിച്ചാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും എന്നതിന്റെ തെളിവായിരുന്നു ഇത്.

ഈ തകർച്ചയുടെ നടുവിലേക്കാണ് ഡെങ് സിയാവോപിങ് കടന്നുവരുന്നത്. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എഴുപത്തിയെട്ടിൽ തന്റെ എഴുപത്തിയൊൻപതാം വയസ്സിലാണ് അദ്ദേഹം അധികാരത്തിൽ വരുന്നത്. കൾച്ചറൽ റെവല്യൂഷന്റെ സമയത്ത് മാവോ അദ്ദേഹത്തെ രണ്ടുതവണ പുറത്താക്കുകയും ഫാക്ടറിയിൽ പണിയെടുക്കാൻ അയക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ അവിടെ നിന്നൊക്കെ അദ്ദേഹം കരുത്തോടെ തിരിച്ചുവന്നു. അദ്ദേഹത്തെ വ്യത്യസ്തനാക്കിയത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ആശയങ്ങളോടുള്ള അന്ധമായ വിശ്വാസമല്ലായിരുന്നു. പകരം തികച്ചും പ്രായോഗികമായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ധൈര്യമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ വാചകം നമ്മൾ ശ്രദ്ധിക്കണം: "പൂച്ചയുടെ നിറം കറുപ്പാണോ വെളുപ്പാണോ എന്നത് ഒരു വിഷയമല്ല, അത് എലിയെ പിടിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നത് മാത്രമാണ് പ്രധാനം." അതായത് ഏത് സിദ്ധാന്തമാണ് നമ്മൾ പിന്തുടരുന്നത് എന്നതിലല്ല, എന്ത് ഫലം കിട്ടുന്നു എന്നതിലാണ് കാര്യം എന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു.

അദ്ദേഹം കൊണ്ടുവന്ന ആദ്യത്തെ വലിയ മാറ്റം കൃഷിയിലായിരുന്നു. 'ഹൗസ്ഹോൾഡ് റെസ്പോൺസിബിലിറ്റി സിസ്റ്റം' എന്നൊരു സംവിധാനം അദ്ദേഹം കൊണ്ടുവന്നു. ഗവൺമെന്റിന് കൊടുക്കേണ്ട നിശ്ചിത വിഹിതം കൊടുത്തതിന് ശേഷം ബാക്കി വരുന്ന ധാന്യങ്ങൾ കർഷകർക്ക് തന്നെ സ്വന്തമായി എടുക്കാം എന്നതായിരുന്നു ആ നിയമം. ഇതിന്റെ ഫലം അത്ഭുതകരമായിരുന്നു. ഒറ്റ വർഷം കൊണ്ട് അൻഹുയി പ്രവിശ്യയിലെ കാർഷിക ഉത്പാദനം ഇരുപത്തിയഞ്ച് ശതമാനമാണ് വർദ്ധിച്ചത്. ആറു വർഷം കൊണ്ട് ഭക്ഷ്യ ഉത്പാദനം മുപ്പത്തിമൂന്ന് ശതമാനം വർദ്ധിക്കുകയും പട്ടിണി എന്ന ഭയം ചൈനീസ് ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നും പതിയെ ഇല്ലാതാകാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.

രണ്ടാമത്തെ മാറ്റം ലോകത്തെ തന്നെ ഞെട്ടിച്ചതായിരുന്നു. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എൺപതിൽ അദ്ദേഹം ആദ്യത്തെ സ്പെഷ്യൽ ഇക്കണോമിക് സോണുകൾ അഥവാ പ്രത്യേക സാമ്പത്തിക മേഖലകൾ സൃഷ്ടിച്ചു. ഷെൻഷെൻ, ഷുഹായ്, ഷാൻടോ, സിയാമെൻ എന്നിവയായിരുന്നു അവ. ഒരു സോഷ്യലിസ്റ്റ് രാജ്യത്തിനുള്ളിൽ മുതലാളിത്തം അനുവദിക്കുന്ന ചില കൊച്ചു തുരുത്തുകളായിരുന്നു ഇവ. അവിടെ വിദേശ കമ്പനികൾക്ക് നിക്ഷേപം നടത്താം, ലാഭം തങ്ങളുടെ നാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാം, തൊഴിലാളികളെ ആവശ്യം വരുമ്പോൾ എടുക്കാനും പിരിച്ചുവിടാനും സാധിക്കുന്ന ഫ്ലെക്സിബിൾ നിയമങ്ങൾ എന്നിവ അനുവദിച്ചു. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എൺപതിൽ വെറും മുപ്പതിനായിരം പേർ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്ന ഷെൻഷെൻ എന്ന മത്സ്യത്തൊഴിലാളി ഗ്രാമം ഇന്ന് പതിനേഴ് ദശലക്ഷത്തിലധികം ആളുകൾ താമസിക്കുന്ന, ഹോങ്കോങ്ങിനേക്കാൾ വലിയ സാമ്പത്തിക ശേഷിയുള്ള നഗരമായി മാറി.

മൂന്നാമത്തെ മാറ്റം വിദേശ ബന്ധങ്ങളിലായിരുന്നു. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എഴുപത്തിയെട്ടിൽ ചൈന ലോക ബാങ്കിലും ഐഎംഎഫിലും അംഗമായി. പിന്നീട് രണ്ടായിരത്തി ഒന്നിൽ ചൈനയ്ക്ക് ലോക വ്യാപാര സംഘടനയായ ഡബ്ല്യുടിഒയിൽ അംഗത്വം ലഭിച്ചു. ഇത് ലോക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ സംഭവമായിരുന്നു. ചൈനീസ് ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്ക് ലോക വിപണിയിലേക്ക് കടന്നു ചെല്ലാൻ ഇത് വഴിയൊരുക്കി. അതോടൊപ്പം പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിലെ വമ്പൻ കമ്പനികൾക്ക് ചൈനയിലെ വിലകുറഞ്ഞ തൊഴിലാളികളെ ഉപയോഗിക്കാനുള്ള അവസരവും ലഭിച്ചു. രണ്ടായിരത്തി ഒന്നിനും പത്തിനും ഇടയിൽ ചൈനയുടെ കയറ്റുമതി കുതിച്ചുയർന്നു. വസ്ത്രങ്ങൾ മുതൽ ഇലക്ട്രോണിക്സ് വരെ സകല വ്യവസായങ്ങളും ചൈനയിലേക്ക് തങ്ങളുടെ നിർമ്മാണം മാറ്റി.

കണക്കുകൾ നമ്മെ അമ്പരപ്പിക്കും. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി തൊണ്ണൂറിൽ ചൈനയുടെ ജിഡിപി മുന്നൂറ്റി അറുപത് ബില്യൺ ഡോളറായിരുന്നു. രണ്ടായിരത്തി ഇരുപത്തിമൂന്നിൽ അത് 17.7 ട്രില്യൺ ഡോളറായി വളർന്നു. പർച്ചേസിങ് പവർ അഥവാ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനുള്ള ശേഷിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയായി ചൈന മാറി. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എൺപത്തിയൊന്നിൽ എൺപത്തിയെട്ട് ശതമാനം ആളുകളും ദാരിദ്ര്യത്തിലായിരുന്നു എങ്കിൽ ഇന്ന് അത് ഒരു ശതമാനത്തിൽ താഴെയായി. ലോക ബാങ്കിന്റെ കണക്ക് പ്രകാരം ഭൂമിയിലെ മൊത്തം ദാരിദ്ര്യ നിർമാർജനത്തിന്റെ എഴുപത് ശതമാനവും നടന്നത് ചൈനയിലാണ്.

എന്നാൽ ഈ മാറ്റങ്ങളൊന്നും ഒരു മാന്ത്രിക വിദ്യയായിരുന്നില്ല. ചൈനീസ് ഗവൺമെന്റ് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ പ്രധാന അധികാരങ്ങൾ ഒന്നും കൈവിട്ടു പോകാതെ സൂക്ഷിച്ചു. ബാങ്കിംഗ് സംവിധാനങ്ങളും ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശവും ഗവൺമെന്റിന്റെ കയ്യിലായിരുന്നു. വ്യക്തികൾക്ക് ഭൂമി പാട്ടത്തിന് മാത്രമേ ലഭിക്കൂ. ഊർജ്ജം, ടെലികമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ, പ്രതിരോധം തുടങ്ങിയ സുപ്രധാന മേഖലകളെല്ലാം സർക്കാർ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. ഇതൊരു സ്റ്റേറ്റ് നിയന്ത്രിത ഇൻവെസ്റ്റ്മെന്റ് എക്കോണമിയാണ്. സ്വകാര്യ സംരംഭങ്ങളെ അവർ അനുവദിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും തങ്ങളുടെ താല്പര്യത്തിന് വിരുദ്ധമായി എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ അവരെ ശിക്ഷിക്കാനോ ഇല്ലാതാക്കാനോ ഉള്ള അധികാരം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി നിലനിർത്തി.

ഈ സാമ്പത്തിക അത്ഭുതം പടുത്തുയർത്തിയത് സിചുവാൻ, ഹുനാൻ തുടങ്ങിയ ദരിദ്ര ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നും നഗരങ്ങളിലേക്ക് കുടിയേറിയ കോടിക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികളാണ്. എന്നാൽ അവർക്ക് ലഭിച്ച കൂലി ലോക നിലവാരം വെച്ച് നോക്കിയാൽ വളരെ കുറവായിരുന്നു. ഈ കുറഞ്ഞ കൂലി നിലനിർത്താൻ ഗവൺമെന്റ് ഉപയോഗിച്ച ടൂൾ ആയിരുന്നു 'ഹുക്കാവു' സിസ്റ്റം. ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് വരുന്ന തൊഴിലാളികൾക്ക് നഗരത്തിലെ സ്കൂളുകളോ ആശുപത്രികളോ ഉപയോഗിക്കാൻ ഇതിലൂടെ വിലക്കുണ്ടായിരുന്നു. അവർ നഗരം പടുത്തുയർത്തി, പക്ഷെ അവർക്ക് അവിടെ രണ്ടാം കിട പൗരന്മാരായി ജീവിക്കേണ്ടി വന്നു. അധികാരത്തിലെ ഈ അസന്തുലിതാവസ്ഥയാണ് ചൈനീസ് അത്ഭുതത്തിന്റെ കേന്ദ്ര ബിന്ദു.

ഡെങ് സിയാവോപിങ് ഒരു നയം മുന്നോട്ട് വെച്ചിരുന്നു: "നിങ്ങളുടെ കഴിവുകൾ മറച്ചുവെക്കുക, കൃത്യമായ സമയത്തിന് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുക." എന്നാൽ രണ്ടായിരത്തി എട്ടിലെ ആഗോള സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിന് ശേഷം ഈ നയം മാറാൻ തുടങ്ങി. പാശ്ചാത്യ സാമ്പത്തിക മാതൃകയിലുള്ള അവരുടെ വിശ്വാസം തകർന്നു. തുടർന്ന് ഷി ജിൻപിങ് അധികാരത്തിൽ വന്നതോടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ മാറി. അഴിമതി വിരുദ്ധ ക്യാമ്പയിനിലൂടെ അദ്ദേഹം തന്റെ അധികാരം ഉറപ്പിച്ചു. രണ്ടായിരത്തി പതിനഞ്ചിൽ പ്രഖ്യാപിച്ച 'മെയ്ഡ് ഇൻ ചൈന 2025' എന്ന പദ്ധതി ചൈനയെ വെറുമൊരു നിർമ്മാണ ഫാക്ടറി എന്നതിലുപരി ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ്, സെമികണ്ടക്ടറുകൾ തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ലോക നേതാവാക്കാൻ ലക്ഷ്യമിടുന്നു.

ഇതിനോട് അമേരിക്ക പ്രതികരിച്ചത് വ്യാപാര യുദ്ധത്തിലൂടെയാണ്. ചൈനീസ് ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്ക് കനത്ത നികുതി ചുമത്തുകയും ഹുവാവേ പോലുള്ള കമ്പനികളെ വിലക്കുകയും ചെയ്തു. അത്യാധുനിക ചിപ്പുകൾ നിർമ്മിക്കാനുള്ള ഉപകരണങ്ങൾ ചൈനയ്ക്ക് നൽകുന്നതിൽ നിയന്ത്രണം കൊണ്ടുവന്നു. എന്നാൽ ചൈന ഇതിനോട് പ്രതികരിച്ചത് സ്വന്തം ഗവേഷണങ്ങൾ വേഗത്തിലാക്കിക്കൊണ്ടാണ്. അമേരിക്ക വിചാരിച്ചതിലും വേഗത്തിൽ ചൈന സ്വന്തമായി അത്യാധുനിക ചിപ്പുകൾ നിർമ്മിച്ചു കാണിച്ചു. കയ്യിൽ ആവശ്യത്തിന് പണവും ലക്ഷ്യവുമുള്ള ഒരു വലിയ രാജ്യത്തെ ഉപരോധങ്ങൾ കൊണ്ട് മാത്രം തടയാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഇതിലൂടെ തെളിയിക്കപ്പെട്ടു.

ബെൽറ്റ് ആൻഡ് റോഡ് ഇനീഷ്യേറ്റീവിലൂടെ ചൈന ലോകമെമ്പാടും വമ്പൻ നിക്ഷേപങ്ങൾ നടത്തി. ഇത് വെറുമൊരു ബിസിനസ് മാത്രമല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയവും സൈനികവുമായ അധികാരം ലോകം മുഴുവൻ വ്യാപിപ്പിക്കാനുള്ള നീക്കമാണ്. പാർട്ടിയുടെ അധികാരം ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ആരെയും അവർ വെച്ചുപൊറുപ്പിക്കില്ല. ആലിബാബയുടെ ജാക്ക് മായ്ക്കെതിരെയുള്ള നടപടികൾ ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. പണം ഉണ്ടാക്കാൻ പാർട്ടിയുടെ അനുവാദം വേണം എന്ന സന്ദേശമാണ് ഇതിലൂടെ നൽകിയത്.

ചൈന ഇന്ന് ഭൗതികമായി ഒരു സൂപ്പർ പവറാണ്. എന്നാൽ അവർക്ക് നേരിടാൻ പോകുന്ന വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയുണ്ട്. പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ അഥവാ ഇന്നൊവേഷൻ നടക്കണമെങ്കിൽ സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം വേണം. ഭരണകൂടത്തെ ഭയപ്പെടാതെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നിടത്താണ് പുതിയ ആശയങ്ങൾ ജനിക്കുക. എന്നാൽ ചൈനയുടെ സിസ്റ്റം ഇതിനെയെല്ലാം അടിച്ചമർത്താനാണ് ഡിസൈൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഈ സംഘർഷം ചൈനയുടെ ഭാവിയിൽ വലിയൊരു ചോദ്യചിഹ്നമാണ്.

ഇനി നമുക്ക് ഒരു രസകരമായ കഥ നോക്കാം. ഡോക്ടർ ചിയാൻ ഷൂസെൻ എന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ കഥ. അമേരിക്കയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച ശാസ്ത്രജ്ഞനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. അമേരിക്കയുടെ പല സുപ്രധാന പദ്ധതികളിലും പങ്കാളിയായിരുന്നു. എന്നാൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഭയത്തിന്റെ പേരിൽ അമേരിക്ക അദ്ദേഹത്തെ വീട്ടുതടങ്കലിലാക്കുകയും പിന്നീട് ചൈനയിലേക്ക് നാടുകടത്തുകയും ചെയ്തു. ചൈനയിൽ തിരിച്ചെത്തിയ അദ്ദേഹം ചൈനീസ് സ്പേസ് പ്രോഗ്രാമിന്റെയും മിസൈൽ പദ്ധതികളുടെയും പിതാവായി മാറി. അമേരിക്ക തന്നെ പുറത്താക്കിയ ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞനാണ് ഇന്ന് അമേരിക്കയെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ചൈനയുടെ കരുത്തിന് പിന്നിൽ എന്നത് വലിയൊരു വൈരുദ്ധ്യമാണ്.

അവസാനമായി നമ്മൾ ജൂൺ നാലിലെ ടിയാനന്മെൻ സ്ക്വയർ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് പറയണം. രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് വേണ്ടി തെരുവിലിറങ്ങിയ വിദ്യാർത്ഥികളെ പട്ടാളം ടാങ്കുകൾ കയറ്റി കൊന്നൊടുക്കിയ ആ കറുത്ത ദിനം. ചൈനീസ് ഗവൺമെന്റ് ഇന്നും ആ ചരിത്രത്തെ മറച്ചുപിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. സാമ്പത്തിക വളർച്ച നൽകാമെന്നും എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യം ചോദിക്കരുത് എന്നുമുള്ള ഒരു അലിഖിത കരാറിലാണ് ചൈനീസ് ജനത ജീവിക്കുന്നത്. ഈ അത്ഭുത വളർച്ച പടുത്തുയർത്തിയത് കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ചോരയിലും കണ്ണീരിലുമാണ്. രാജ്യം വളർന്നപ്പോൾ ജനങ്ങൾക്ക് അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടമായി. ഈ സിസ്റ്റം നാളെ അവരെ തന്നെ തിരിഞ്ഞു കൊത്തുമോ എന്നത് കാലം മാത്രം പറയേണ്ട ഉത്തരമാണ്.

ടിയാനന്മെൻ സ്ക്വയറിൽ നടന്ന ആ ദാരുണമായ സംഭവത്തിന് ശേഷം ചൈനീസ് ഭരണകൂടം ജനങ്ങളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച ആ അലിഖിത കരാറിനെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ സംസാരിച്ചല്ലോ. ശരിക്കും അതൊരു "പാക്റ്റ് വിത്ത് ദി ഡെവിൾ" അഥവാ പിശാചുമായുള്ള കരാർ പോലെയായിരുന്നു. അതായത്, നിങ്ങൾക്ക് ആധുനികമായ വീടുകൾ നൽകാം, കയ്യിൽ നിറയെ പണം നൽകാം, നിങ്ങളുടെ കുട്ടികൾക്ക് നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം നൽകാം, പക്ഷേ ഇതിനൊക്കെ പകരമായി നിങ്ങളുടെ നാവുകൾ അടച്ചുപിടിക്കണം. ഭരണകൂടത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള നിങ്ങളുടെ എല്ലാ അവകാശങ്ങളും പടിക്ക് പുറത്ത് വെക്കണം. ഈ ഒരു ഡീൽ ആണ് കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടായി ചൈനയെ നയിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഇതിന്റെ മറ്റൊരു വശം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ഇത്രയും വലിയൊരു ജനതയെ അടക്കി നിർത്താൻ വെറും സാമ്പത്തിക നേട്ടങ്ങൾ മാത്രം പോരാ എന്ന് അവർക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. അവിടെയാണ് അവർ സാങ്കേതികവിദ്യയെ ഒരു ആയുധമായി ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.

നമ്മൾ ഇന്ന് കാണുന്ന ആധുനിക ചൈന വെറുമൊരു രാജ്യമല്ല, മറിച്ച് ലോകം ഇന്നുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത വിധത്തിലുള്ള ഒരു ഡിജിറ്റൽ ഏകാധിപത്യമാണ്. അവിടെ ജനങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കാൻ അവർ പടുത്തുയർത്തിയ സർവൈലൻസ് സിസ്റ്റത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടാൽ നിങ്ങൾ ഞെട്ടും. ചൈനയിലെ തെരുവുകളിലുള്ള ലക്ഷക്കണക്കിന് ക്യാമറകൾ വെറുതെ ദൃശ്യങ്ങൾ റെക്കോർഡ് ചെയ്യുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. അവയ്ക്ക് ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും മുഖം തിരിച്ചറിയാനും അവരുടെ ഓരോ നീക്കങ്ങളും ട്രാക്ക് ചെയ്യാനും ശേഷിയുണ്ട്. നിങ്ങൾ ഒരു ചുവന്ന സിഗ്നൽ തെറ്റിച്ചാലോ അല്ലെങ്കിൽ ഭരണകൂടത്തിന് ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത വല്ല കാര്യവും സംസാരിച്ചാലോ നിങ്ങളുടെ "സോഷ്യൽ ക്രെഡിറ്റ് സ്കോർ" കുറയും. ഈ സ്കോർ കുറഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾക്ക് ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റ് കിട്ടില്ല, ബാങ്കിൽ നിന്ന് ലോൺ കിട്ടില്ല, എന്തിന് നിങ്ങളുടെ കുട്ടികൾക്ക് നല്ല സ്കൂളിൽ അഡ്മിഷൻ പോലും കിട്ടില്ല. ജോർജ് ഓർവെലിന്റെ "നൈന്റീൻ എയ്റ്റി ഫോർ" എന്ന നോവലിൽ പറയുന്ന ബിഗ് ബ്രദർ കണ്ണ് വെച്ചിരിക്കുന്നത് പോലെയാണ് ചൈനീസ് സിസ്റ്റം.

ഇതൊന്നും പോരാഞ്ഞിട്ടാണ് തങ്ങളുടെ രാജ്യത്തെ വ്യത്യസ്ത സംസ്കാരങ്ങളെയും ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെയും ഇല്ലാതാക്കാൻ അവർ നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങൾ. സിൻജിയാങ് പ്രവിശ്യയിലെ ഉയ്ഗൂർ മുസ്ലീങ്ങളെ അവർ തടങ്കൽ പാളയങ്ങളിൽ അടച്ചിരിക്കുന്നത് തീവ്രവാദം തടയാൻ എന്ന പേരിലാണ്. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ നടക്കുന്നത് ഒരു വംശത്തെ തന്നെ ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളാണ്. പത്ത് ലക്ഷത്തിലധികം മനുഷ്യരാണ് അവിടെ ക്യാമ്പുകളിൽ ഉള്ളത് എന്നാണ് കണക്കുകൾ പറയുന്നത്. അവിടെ അവർ ഉപയോഗിക്കുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ഭയാനകമാണ്. ഒരാൾ താടി വളർത്തുന്നുണ്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ ഇന്റർനെറ്റിൽ വല്ല വിപിഎൻ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി അവരെ പിടികൂടാൻ ആൽഗരിതങ്ങൾ അവിടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ടിബറ്റിലും ഇന്നർ മംഗോളിയയിലും അവരുടെ തനതായ ഭാഷയും സംസ്കാരവും ഇല്ലാതാക്കി ഹാൻ ചൈനീസ് സംസ്കാരം അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ വർഷങ്ങളായി അവർ ശ്രമിക്കുന്നു. ചൈനയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വൈവിധ്യം എന്നത് ഒരു സുരക്ഷാ ഭീഷണിയാണ്. എല്ലാവരും ഒരേപോലെ ചിന്തിക്കുന്ന, ഭരണകൂടത്തോട് മാത്രം വിശ്വസ്തത പുലർത്തുന്ന യന്ത്രങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ഒരു ജനതയെയാണ് അവർക്ക് ആവശ്യം.

ചൈനയുടെ ഈ അധികാര ഗർവ്വ് രാജ്യത്തിന് അകത്ത് മാത്രം ഒതുങ്ങി നിൽക്കുന്ന ഒന്നല്ല. തങ്ങളുടെ അയൽരാജ്യങ്ങളോടുള്ള ചൈനയുടെ സമീപനം നോക്കിയാൽ അത് മനസ്സിലാകും. സൗത്ത് ചൈന സീ അഥവാ ദക്ഷിണ ചൈന കടലിൽ അവർ കാണിച്ചുകൂട്ടുന്നത് അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളെ വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ടാണ്. കടലിനടിയിൽ നിന്ന് മണ്ണ് വലിച്ചെടുത്ത് കൃത്രിമ ദ്വീപുകൾ നിർമ്മിച്ചുകൊണ്ട് ആ കടൽ മുഴുവൻ തങ്ങളുടേതാണെന്ന് അവർ പ്രഖ്യാപിച്ചു. അവിടെ അവർ സൈനിക താവളങ്ങളും മിസൈലുകളും സ്ഥാപിച്ചു. മറ്റുള്ളവരുടെ വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് മതിൽ കെട്ടി കയറുന്നത് പോലെയാണ് ചൈനയുടെ ഈ നീക്കങ്ങൾ. ഇന്ത്യയുമായുള്ള അതിർത്തി തർക്കങ്ങൾ നമ്മൾ മറക്കരുത്. ഗാൽവാൻ വാലിയിൽ നടന്ന ആ ദാരുണമായ സംഘർഷവും, ഹിമാലയൻ അതിർത്തിയിൽ അവർ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഓരോ പ്രകോപനങ്ങളും സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഏഷ്യയിൽ തങ്ങൾക്കൊരു എതിരാളി ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ല എന്ന അവരുടെ വാശിയാണ്. റഷ്യയുമായി അവർ ഉണ്ടാക്കിയ സഖ്യമാകട്ടെ പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളുടെ ലോകക്രമത്തെ തന്നെ തകിടം മറിക്കാൻ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ളതാണ്.

ഇനി നമുക്ക് ഇതിന്റെ പിന്നിലെ സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തിലേക്ക് ഒന്ന് കടന്നു ചെല്ലാം. ഡഗ്ലസ് നോർത്ത് എന്ന സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രജ്ഞൻ പറഞ്ഞ "പാത്ത് ഡിപെൻഡൻസി" എന്നൊരു സംഗതിയുണ്ട്. അതായത്, നമ്മൾ ഒരിക്കൽ ഒരു വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നീട് അത് തെറ്റാണെന്ന് തോന്നിയാൽ പോലും അതിൽ നിന്ന് മാറി നടക്കാൻ ഭയങ്കര ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും. ചൈനയുടെ കാര്യത്തിൽ അതാണ് ഇപ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നത്. കുറഞ്ഞ കൂലിക്ക് തൊഴിലാളികളെ ലഭ്യമാക്കാൻ അവർ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ഹുക്കാവു സിസ്റ്റം പോലുള്ള നിയമങ്ങൾ ഇപ്പോൾ അവർക്ക് തന്നെ വിനയായിരിക്കുകയാണ്. ജനങ്ങളുടെ ജീവിതനിലവാരം ഉയർത്തണമെങ്കിൽ തൊഴിലാളികളുടെ കൂലി കൂട്ടണം. പക്ഷേ കൂലി കൂട്ടിയാൽ ചൈനീസ് ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ വില കൂടും, അത് അവരുടെ കയറ്റുമതിയെ ബാധിക്കും. ഇതൊരു കെണിയാണ്. ഇതിനെയാണ് "മിഡിൽ ഇൻകം ട്രാപ്പ്" എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഒരു ഘട്ടം വരെ വളരാൻ എളുപ്പമാണ്, പക്ഷേ അതിനുശേഷം ഒരു വികസിത രാജ്യമായി മാറണമെങ്കിൽ പുതിയ പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ വേണം.

അവിടെയാണ് ചൈനയുടെ യഥാർത്ഥ പ്രതിസന്ധി. ഡാരൻ അസെമോഗ്ലു തന്റെ പുസ്തകത്തിൽ പറയുന്നതുപോലെ ചൈനയുടേത് ഒരു "എക്സ്ട്രാക്റ്റീവ് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂഷൻ" ആണ്. അതായത് അധികാരം കുറച്ചുപേരുടെ കയ്യിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി നിൽക്കുന്ന സിസ്റ്റം. ഇത്തരം സിസ്റ്റങ്ങൾക്ക് മറ്റുള്ളവരുടെ സാങ്കേതികവിദ്യ കോപ്പിയടിച്ച് വളരാൻ എളുപ്പമാണ്. പക്ഷേ ആരും ഇന്നുവരെ കാണാത്ത തികച്ചും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടുപിടിക്കണമെങ്കിൽ അവിടെ സ്വാതന്ത്ര്യം വേണം. ഭയമില്ലാതെ ചിന്തിക്കാൻ കഴിയണം. എന്നാൽ ഷി ജിൻപിങ്ങിന്റെ കീഴിലുള്ള ചൈനയിൽ പാർട്ടിയുടെ അധികാരം ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ചിന്തകൾക്ക് സ്ഥാനമില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ചൈനീസ് ഗവൺമെന്റ് എത്ര പണം നിക്ഷേപിച്ചാലും, സ്വതന്ത്രമായ ചിന്തകൾ ഇല്ലാത്തടത്തോളം കാലം പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങളിൽ അവർക്ക് അമേരിക്കയെ മറികടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും.

എന്നിരുന്നാലും ചൈനയെ നമുക്ക് അത്ര പെട്ടെന്ന് തള്ളിക്കളയാൻ കഴിയില്ല. കാരണം ഇന്ന് ലോകത്തെ നൂറ്റി ഇരുപതോളം രാജ്യങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ വ്യാപാര പങ്കാളി ചൈനയാണ്. നമ്മൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന മൊബൈൽ ഫോൺ മുതൽ മരുന്നുകൾ വരെ പലതും വരുന്നത് ചൈനയിൽ നിന്നാണ്. ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ഫാക്ടറിയായി അവർ മാറിക്കഴിഞ്ഞു. ഈ ഒരു ശക്തി അവർ നേടിയെടുത്തത് കോടിക്കണക്കിന് പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെ അധ്വാനം ചൂഷണം ചെയ്തിട്ടാണ്. ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് നഗരങ്ങളിലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെട്ട മുന്നൂറ് ദശലക്ഷം തൊഴിലാളികളുടെ ചോരയിലും കണ്ണീരിലുമാണ് ആധുനിക ചൈനയുടെ സ്കൈസ്ക്രാപ്പറുകൾ പടുത്തുയർത്തിയിരിക്കുന്നത്. അവർക്ക് ലഭിക്കാതെ പോയ അർഹമായ കൂലിയും, അവരുടെ തകർന്നുപോയ കുടുംബബന്ധങ്ങളും, അവർക്ക് നിഷേധിക്കപ്പെട്ട അവകാശങ്ങളുമാണ് ചൈനയുടെ ജിഡിപി വളർച്ചയുടെ പിന്നിലെ കറുത്ത രഹസ്യങ്ങൾ.

നമുക്ക് ഇപ്പോൾ തോന്നിയേക്കാം, ഇത്രയും സാമ്പത്തിക വളർച്ച ഉണ്ടാക്കിയിട്ടും അവർക്ക് സമാധാനം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന്? ഇല്ല എന്നതാണ് സത്യം. സ്വന്തം ജനങ്ങളെ ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറും ക്യാമറകൾ വെച്ച് നിരീക്ഷിക്കേണ്ടി വരുന്നത് തന്നെ ആ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയം കാരണമാണ്. എന്ന് ജനങ്ങൾ ഈ കരാറിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നുവോ, അന്ന് ചൈനീസ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ അന്ത്യം കുറിക്കും. സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തിന്റെ പുസ്തകങ്ങളിൽ ചൈന ഒരു അത്ഭുതമാണ്, പക്ഷേ മനുഷ്യന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ചൈന ഒരു വലിയ ചോദ്യചിഹ്നമാണ്. ആ രാജ്യത്തിന്റെ വളർച്ചയുടെ ഓരോ പടവിലും മരിച്ചു വീണ ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ നിലവിളികൾ ആരും കേൾക്കാതെ പോകുന്നു.

ചൈനയുടെ ഈ കഥ ലോകത്തിന് നൽകുന്ന ഒരു വലിയ പാഠമുണ്ട്. വളർച്ച എന്നത് വെറും കണക്കുകൾ മാത്രമല്ല, അത് മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സും സ്വാതന്ത്ര്യവും കൂടി ചേരുമ്പോഴേ പൂർണ്ണമാകൂ. പട്ടിണി മാറ്റി എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു ഭരണകൂടം ചെയ്യുന്ന ക്രൂരതകൾ ന്യായീകരിക്കപ്പെടില്ല. കയ്യിൽ പണം ഉണ്ടായതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു രാജ്യം സൂപ്പർ പവർ ആകില്ല. ചൈനയുടെ ഭാവി ഇന്ന് ആ രാജ്യത്തെ സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരുടെ കയ്യിലാണ്. അവർ എന്ന് ഭയമില്ലാതെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നുവോ, അന്ന് മാത്രമേ ആ സാമ്പത്തിക അത്ഭുതം ഒരു മാനുഷിക വിജയമായി മാറൂ. അതുവരെ ചൈന ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ശക്തിയായി തുടരും.

നമ്മൾ ഇതുവരെ പറഞ്ഞുവന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒന്ന് കൂടി ആഴത്തിൽ പരിശോധിച്ചാൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാകും. ചൈന ഇന്ന് ഒരു ലോകശക്തിയായി നിൽക്കുന്നത് വെറുതെ കുറച്ച് സാധനങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നത് കൊണ്ട് മാത്രമല്ല. മറിച്ച്, ലോകത്തിന്റെ മുഴുവൻ "സപ്ലൈ ചെയിൻ" അഥവാ വിതരണ ശൃംഖലയെ അവർ തങ്ങളുടെ കൈപ്പിടിയിലാക്കിയത് കൊണ്ടാണ്. നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഈ വീഡിയോ കാണാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന സ്മാർട്ട് ഫോൺ ഒന്ന് എടുത്തു നോക്കൂ. അതിന്റെ പിന്നിൽ "മെയ്ഡ് ഇൻ ചൈന" എന്ന് എഴുതിയിട്ടുണ്ടാകാം, അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ ഉള്ളിലെ ഓരോ ചെറിയ ഭാഗങ്ങളും നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് ചൈനയിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു വമ്പൻ ഫാക്ടറിയിലാകാം. ലോകത്തിലെ വമ്പൻ കമ്പനികൾക്ക് ചൈനയെ ഒഴിവാക്കി മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ല എന്ന അവസ്ഥ അവർ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തു. ഇത് വെറുമൊരു കച്ചവടമല്ല, മറിച്ച് ലോകത്തെ തങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക താല്പര്യങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ച് ചലിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു തന്ത്രം കൂടിയാണ്.

പക്ഷേ, ഈ വമ്പൻ വളർച്ചയുടെ പിന്നിൽ നമ്മൾ കാണാത്ത മറ്റൊരു ഭീകരമായ വശമുണ്ട്. അത് അവിടുത്തെ തൊഴിൽ സംസ്കാരമാണ്. ചൈനയിലെ ടെക് കമ്പനികളിലും ഫാക്ടറികളിലും നിലനിൽക്കുന്ന "നൈൻ നൈൻ സിക്സ്" (996) എന്നൊരു രീതിയെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? അതായത് രാവിലെ ഒൻപത് മണി മുതൽ രാത്രി ഒൻപത് മണി വരെ, ആഴ്ചയിൽ ആറ് ദിവസവും പണിയെടുക്കണം. ഒരു മനുഷ്യന് വിശ്രമമോ ചിന്തകൾക്കോ സമയമില്ലാത്ത വിധം അവനെ ഒരു യന്ത്രമാക്കി മാറ്റുന്ന രീതിയാണിത്. രാജ്യം സൂപ്പർ പവർ ആകാൻ വേണ്ടി ഓരോ പൗരനും തന്റെ ജീവിതം ഹോമിക്കണം എന്നൊരു അലിഖിത നിയമം അവിടെയുണ്ട്. ഇതിന്റെ ഫലമായി ചൈനയിലെ പുതിയ തലമുറയ്ക്കിടയിൽ "ടാങ് പിങ്" (Tang Ping) അഥവാ "ലൈയിങ് ഫ്ലാറ്റ്" എന്നൊരു മൂവ്‌മെന്റ് തന്നെ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതായത്, ഈ കഠിനമായ ഓട്ടത്തിൽ ഞങ്ങളില്ല എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച്, മിനിമം കാര്യങ്ങൾ മാത്രം ചെയ്ത് വെറുതെ ഇരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന യുവാക്കൾ. സിസ്റ്റത്തിന്റെ അമിതമായ സമ്മർദ്ദത്തോട് അവർ നടത്തുന്ന ഒരു നിശബ്ദ പ്രതിഷേധമാണിത്.

സാമ്പത്തിക വളർച്ചയ്ക്ക് വേണ്ടി ചൈന കൊടുത്ത മറ്റൊരു വലിയ വില അവിടുത്തെ പരിസ്ഥിതിയാണ്. ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാർബൺ പുറന്തള്ളുന്ന രാജ്യമായി ചൈന മാറിയത് അന്ധമായ വ്യവസായവൽക്കരണം കാരണമാണ്. അവിടുത്തെ നഗരങ്ങളിലെ വായു ശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്ത അത്രയും മലിനമായി. നദികളെല്ലാം രാസമാലിന്യങ്ങൾ കൊണ്ട് കറുത്തിരുണ്ടു. രാജ്യം പണക്കാരനായി മാറിയപ്പോൾ ജനങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കാൻ ശുദ്ധമായ വായുവും വെള്ളവും പോലും ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥയുണ്ടായി. ഇപ്പോൾ അവർ സോളാർ എനർജിയിലും ഇലക്ട്രിക് വാഹനങ്ങളിലും വലിയ നിക്ഷേപങ്ങൾ നടത്തുന്നത് പ്രായശ്ചിത്തം എന്ന നിലയിൽ കൂടിയാണ്. എങ്കിലും ആ ആധുനികതയുടെ പിന്നിൽ നശിച്ചുപോയ പ്രകൃതിയുടെ വലിയൊരു നിലവിളിയുണ്ട്.

നമ്മൾ നേരത്തെ പറഞ്ഞ ഡോക്ടർ ചിയാൻ ഷൂസെന്റെ കഥ ഓർമ്മയില്ലേ? ആ ഒരു സംഭവത്തിൽ നിന്നും ചൈന പഠിച്ച വലിയൊരു പാഠമുണ്ട്. അറിവാണ് ലോകത്തെ ഭരിക്കുന്നത് എന്നതാണത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിൽ പഠിക്കാൻ പോകുന്ന തങ്ങളുടെ വിദ്യാർത്ഥികളെ അവിടെ നിന്നും അറിവ് നേടാനും അത് രാജ്യത്തേക്ക് എത്തിക്കാനും അവർ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. പലപ്പോഴും ഇത് സാങ്കേതികവിദ്യ മോഷ്ടിക്കലാണ് എന്ന് അമേരിക്ക ആരോപിക്കാറുണ്ട്. സൈബർ ആക്രമണങ്ങളിലൂടെയും മറ്റും കോടിക്കണക്കിന് ഡോളർ വിലമതിക്കുന്ന രഹസ്യങ്ങൾ ചൈന സ്വന്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട് എന്നത് ഒരു രഹസ്യമല്ല. ഇതിലൂടെ പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങൾ പതിറ്റാണ്ടുകൾ കൊണ്ട് നേടിയെടുത്ത അറിവ് ചൈന വെറും വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് പഠിച്ചെടുത്തു. ഇന്ന് ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിലും ക്വാണ്ടം കമ്പ്യൂട്ടിംഗിലും ബയോ ടെക്നോളജിയിലും അവർ അമേരിക്കയ്ക്ക് വെല്ലുവിളിയാകുന്നത് ഇങ്ങനെ തന്ത്രപരമായി നേടിയെടുത്ത അടിത്തറയുടെ മുകളിൽ നിന്നുകൊണ്ടാണ്.

ഷി ജിൻപിങ്ങിന്റെ കീഴിലുള്ള ചൈന ഇപ്പോൾ ഒരു "വുൾഫ് വാരിയർ ഡിപ്ലോമസി" ആണ് പിന്തുടരുന്നത്. അതായത്, പഴയതുപോലെ അടങ്ങിയിരിക്കാൻ അവർ തയ്യാറല്ല. തങ്ങളുടെ താല്പര്യങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായി ആര് സംസാരിച്ചാലും അവരെ സാമ്പത്തികമായും രാഷ്ട്രീയമായും അടിച്ചമർത്താൻ ചൈനയ്ക്ക് മടിയില്ല. ഇതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമാണ് ഓസ്‌ട്രേലിയയുമായും ലിത്വാനിയയുമായും ഒക്കെ അവർ നടത്തിയ വ്യാപാര യുദ്ധങ്ങൾ. തങ്ങൾക്ക് വലിയൊരു വിപണിയുണ്ട് എന്നതിനെ അവർ ലോക രാജ്യങ്ങളെ ഭീഷണിപ്പെടുത്താനുള്ള ഒരു ആയുധമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ഇതൊക്കെ കാണുമ്പോൾ ലോക രാജ്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ചൈനയെ ഭയത്തോടെയാണ് നോക്കി കാണുന്നത്.

പക്ഷേ ചൈനീസ് ഭരണകൂടം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പേടി ഉള്ളിൽ നിന്ന് തന്നെയാണ്. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് ചൈനയെ ഭരിക്കാൻ കിട്ടിയിട്ടുള്ള ഒരേയൊരു ലൈസൻസ് സാമ്പത്തിക വളർച്ചയാണ്. എന്ന് ആ വളർച്ച നിൽക്കുന്നുവോ, അന്ന് ജനങ്ങൾ പാർട്ടിക്കെതിരെ തിരിയും എന്ന് അവർക്കറിയാം. ചൈനയിലെ റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് മേഖലയിലുണ്ടായ വമ്പൻ തകർച്ചകളും ബാങ്കുകളുടെ പ്രതിസന്ധിയും ഇപ്പോൾ ആ ഭയത്തെ വർദ്ധിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ജനങ്ങളുടെ കയ്യിലുള്ള അധിക പണം പാർട്ടി പിടിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ആ കരാർ പതിയെ ലംഘിക്കപ്പെടുകയാണ്. ഈ ഒരു പോയിന്റിൽ ചൈന എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്നതാണ് ലോകം ഉറ്റുനോക്കുന്ന കാര്യം. ഒരുപക്ഷേ ആഭ്യന്തര പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് ജനങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ അവർ ഒരു യുദ്ധത്തിലേക്ക് നീങ്ങുമോ എന്ന ഭയം പോലും ഇന്ന് നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. തായ്‌വാൻ എന്ന ദ്വീപിന് മേൽ അവർ ഉന്നയിക്കുന്ന അവകാശവാദങ്ങൾ ഇതിന്റെ സൂചനയാണ്.

ചൈനയുടെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കാര്യം, അവർ എപ്പോഴും ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ ചിന്തിക്കുന്നവരാണ് എന്നതാണ്. അമേരിക്ക അടുത്ത നാല് വർഷത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, ചൈന അടുത്ത അമ്പത് വർഷത്തെ തങ്ങളുടെ പ്ലാനുകളെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. ഈ ഒരു സ്ഥിരതയാണ് അവർക്ക് വലിയ നേട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുത്തത്. എന്നാൽ ഈ സ്ഥിരത ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തത് വ്യക്തികളുടെ അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ലാതാക്കി കൊണ്ടാണ്. ഒരു വലിയ യന്ത്രത്തിലെ വെറും സ്ക്രൂകൾ മാത്രമാണ് തങ്ങൾ എന്ന് ചൈനയിലെ ഓരോ പൗരനും വിശ്വസിക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഒരു മനുഷ്യന്റെ സ്വപ്നങ്ങളേക്കാൾ വലിയത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളാണെന്ന ഈ ചിന്താഗതി എത്രകാലം മുന്നോട്ട് പോകും എന്നത് ചിന്തിക്കേണ്ട വിഷയമാണ്.

അപ്പൊ സംഭവം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ചൈനയുടെ വളർച്ച എന്നത് ലോകചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണമാണ്. ജനാധിപത്യം ഇല്ലാതെയും സാമ്പത്തിക ശക്തിയാകാം എന്ന് അവർ തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ ആ ശക്തിയുടെ അടിത്തറയിൽ കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ വേദനകളും സ്വാതന്ത്ര്യ നിഷേധവുമുണ്ട്. ലോകത്തിന് മുന്നിൽ അവർ പടുത്തുയർത്തിയ ഈ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന തിളക്കത്തിന് പിന്നിൽ ഒരുപാട് കറുത്ത ഇരുണ്ട രഹസ്യങ്ങളുണ്ട്. ചൈന ഇന്ന് കാണുന്ന ഈ കരുത്തിലേക്ക് എത്തിയത് വെറുമൊരു ഭാഗ്യം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ലോകം കണ്ടിട്ടുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും വലിയ അടിച്ചമർത്തലിലൂടെയും കൃത്യമായ പ്ലാനിംഗിലൂടെയുമാണ്.

നമുക്ക് ചൈനയുടെ ഈ സാമ്പത്തിക സിസ്റ്റത്തിന്റെ ഉള്ളുകളിലേക്ക് കുറച്ചുകൂടി ആഴത്തിൽ ഒന്ന് നോക്കാം. ചൈനീസ് ഗവൺമെന്റ് എങ്ങനെയാണ് ഇത്രയും വലിയൊരു സാമ്പത്തിക കെട്ടിടം ആടിയുലയാതെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് എന്ന് നിങ്ങൾ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അവിടെയാണ് "സ്റ്റേറ്റ് ലെഡ് ഇൻവെസ്റ്റ്മെന്റ് എക്കോണമി" എന്ന ആ വലിയ തന്ത്രത്തിന്റെ പ്രസക്തി. ലോകത്തെ മിക്ക രാജ്യങ്ങളിലും ബാങ്കുകൾ എന്ന് പറയുന്നത് സ്വകാര്യ വ്യക്തികളോ അല്ലെങ്കിൽ ലാഭം മാത്രം ലക്ഷ്യം വെക്കുന്ന കമ്പനികളോ ആയിരിക്കും. അവർ ഒരു പ്രൊജക്റ്റിന് പണം നൽകുന്നതിന് മുൻപ് അത് എത്രത്തോളം ലാഭമുണ്ടാക്കും എന്ന് നൂറു വട്ടം ചിന്തിക്കും. എന്നാൽ ചൈനയിൽ അങ്ങനെയല്ല. അവിടെ പ്രധാനപ്പെട്ട ബാങ്കുകളെല്ലാം ഗവൺമെന്റിന്റെ നേരിട്ടുള്ള നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. അതായത്, രാജ്യത്തിന് ഒരു വലിയ ഹൈവേയോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വമ്പൻ ഡാമോ വേണമെന്ന് ഗവൺമെന്റ് തീരുമാനിച്ചാൽ, ബാങ്കുകൾ അതിന് പണം നൽകാൻ നിർബന്ധിതരാണ്. അത് ലാഭമുണ്ടാക്കുമോ ഇല്ലയോ എന്നത് രണ്ടാമത്തെ കാര്യം മാത്രമാണ്. ഈ ഒരു രീതിയെയാണ് ചാൽമേഴ്സ് ജോൺസൺ "ഡെവലപ്മെന്റൽ സ്റ്റേറ്റ്" എന്ന് വിളിച്ചത്. ജപ്പാനും ദക്ഷിണ കൊറിയയും ഒക്കെ പണ്ട് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഇതേ വിദ്യ ചൈന പത്തിരട്ടി ശക്തിയോടെയാണ് നടപ്പിലാക്കിയത്.

നിങ്ങൾ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ, ഈ ഒരു സിസ്റ്റം ചൈനയെ എങ്ങനെയാണ് സഹായിച്ചത് എന്ന്. ഒരു പ്രതിസന്ധി വരുമ്പോൾ അമേരിക്കയോ യൂറോപ്പോ തങ്ങളുടെ ജനങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ കോടിക്കണക്കിന് ഡോളർ പ്രിന്റ് ചെയ്യേണ്ടി വരുമ്പോൾ, ചൈനയ്ക്ക് തങ്ങളുടെ ബാങ്കുകളോട് നേരിട്ട് പറയാം, "നിങ്ങൾ ഇന്നയിന്ന വ്യവസായങ്ങളിൽ നിക്ഷേപം നടത്തണം" എന്ന്. ഇതിലൂടെ വിപണിയെ തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് ചലിപ്പിക്കാൻ അവർക്ക് കഴിയുന്നു. ഇതിന്റെ ഭാഗമായിട്ടാണ് ഇലക്ട്രിക് വാഹനങ്ങളിൽ ബി വൈ ഡി എന്ന കമ്പനിയും, ടെലികമ്മ്യൂണിക്കേഷനിൽ ഹുവാവേയും ഒക്കെ ലോകോത്തര നിലവാരത്തിലേക്ക് വളർന്നത്. ഇവരാരും വെറുമൊരു ഫ്രീ മാർക്കറ്റിൽ തനിയെ പൊരുതി ജയിച്ചവരല്ല, മറിച്ച് ചൈനീസ് ഗവൺമെന്റ് തങ്ങളുടെ എല്ലാ കരുത്തും ഉപയോഗിച്ച് വളർത്തിയെടുത്തവരാണ്.

പക്ഷേ, ഈ വമ്പൻ വളർച്ചയുടെ പിന്നിൽ ഒരു അപകടം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട് എന്ന് സാമ്പത്തിക വിദഗ്ദ്ധനായ ഡഗ്ലസ് നോർത്ത് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നുണ്ട്. അദ്ദേഹം ഇതിനെ "പാത്ത് ഡിപെൻഡൻസി" എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. നമുക്ക് ഇതൊരു ലളിതമായ ഉദാഹരണത്തിലൂടെ നോക്കാം. നിങ്ങൾ ഒരു കാട് വെട്ടിത്തെളിച്ച് ഒരു വഴി ഉണ്ടാക്കുകയാണെന്ന് വിചാരിക്കുക. തുടക്കത്തിൽ ആ വഴിയിലൂടെ നടക്കാൻ എളുപ്പമായിരിക്കും. എന്നാൽ കാലം കഴിയുന്തോറും ആ വഴി ഒരു വൻ പാതയായി മാറും. പിന്നീട് ആ വഴി തെറ്റാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയാൽ പോലും അതിൽ നിന്ന് മാറി മറ്റൊരു വഴി ഉണ്ടാക്കുക എന്നത് ഭയങ്കര പ്രയാസമുള്ള കാര്യമായിരിക്കും. ചൈനയുടെ അവസ്ഥയും ഇത് തന്നെയാണ്. കുറഞ്ഞ കൂലിക്ക് തൊഴിലാളികളെ ലഭ്യമാക്കുന്ന ഹുക്കാവു സിസ്റ്റം പോലുള്ള നിയമങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് അവർ ഒരു വഴി ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തു. അത് അവരെ ഒരു പരിധി വരെ വളരാൻ സഹായിച്ചു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ആ വഴി അവർക്ക് തന്നെ ഒരു തടസ്സമായി മാറുകയാണ്. കാരണം, ഒരു വികസിത രാജ്യം ആകണമെങ്കിൽ തൊഴിലാളികളുടെ കൂലി കൂട്ടണം, ജനങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകണം. പക്ഷേ അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അവരുടെ ഇതുവരെയുള്ള സാമ്പത്തിക മോഡൽ തന്നെ തകർന്നുപോകും. ഇതിനെയാണ് "മിഡിൽ ഇൻകം ട്രാപ്പ്" എന്ന് നമ്മൾ വിളിക്കുന്നത്. ചൈന ഇന്ന് ഈ ഒരു ട്രാപ്പിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്.

ഇവിടെയാണ് ഡാരൻ അസെമോഗ്ലുവിന്റെ "എക്സ്ട്രാക്റ്റീവ് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂഷൻ" എന്ന സിദ്ധാന്തം പ്രസക്തമാകുന്നത്. അധികാരം ഒരു ചെറിയ ഗ്രൂപ്പിന്റെ കയ്യിൽ മാത്രം ഇരിക്കുകയും, ബാക്കിയുള്ളവരെ വെറും അധ്വാന യന്ത്രങ്ങളായി മാത്രം കാണുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സിസ്റ്റത്തിന് മറ്റുള്ളവരുടെ സാങ്കേതികവിദ്യ പഠിച്ചെടുക്കാൻ എളുപ്പമായിരിക്കും. അതിനെയാണ് നമ്മൾ "ക്യാച്ച്-അപ്പ് ഗ്രോത്ത്" എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ചൈന ഇതുവരെ ചെയ്തത് അതാണ്. പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങൾ കണ്ടുപിടിച്ച കാര്യങ്ങൾ അവർ പഠിച്ചെടുത്തു, അത് മെച്ചപ്പെടുത്തി, വില കുറച്ചു വിറ്റു. എന്നാൽ ഇനി അവർക്ക് വളരണമെങ്കിൽ പുതിയ പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ (Innovation) നടത്തണം. പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ എന്ന് പറയുന്നത് ഒരിക്കലും ഓർഡർ ഇട്ട് ഉണ്ടാക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒന്നല്ല. അത് സ്വതന്ത്രമായ ചിന്തകളിൽ നിന്നും, ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള അധികാരത്തിൽ നിന്നും ഉണ്ടാകുന്നതാണ്. ഷി ജിൻപിങ്ങിന്റെ കീഴിലുള്ള ചൈനയിൽ ജനങ്ങളുടെ ഓരോ നീക്കവും ക്യാമറകൾ നിരീക്ഷിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ ചിന്തകൾക്ക് അവിടെ എന്ത് സ്ഥാനമാണുള്ളത്?

നമുക്ക് ടിയാനന്മെൻ സ്ക്വയറിലെ ആ പ്രശസ്തമായ "ടാങ്ക് മാൻ" ചിത്രത്തിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി വരാം. കയ്യിൽ രണ്ട് ഷോപ്പിംഗ് ബാഗുകളുമായി ആ വലിയ യുദ്ധ ടാങ്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ തനിയെ വന്നുനിന്ന ആ മനുഷ്യൻ. അദ്ദേഹം ആരാണെന്നോ അദ്ദേഹത്തിന് പിന്നീട് എന്ത് സംഭവിച്ചെന്നോ ലോകത്തിന് ഇന്നും അറിയില്ല. എന്നാൽ ആ ഒരു ചിത്രം ഭരണകൂടത്തിന്റെ പക്കലുള്ള പടക്കോപ്പുകളേക്കാൾ വലിയത് ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ ഇച്ഛാശക്തിയാണ് എന്ന് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ചൈനീസ് ഗവൺമെന്റ് ഇന്നും ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുന്നത് ഈ ഒരു ഇച്ഛാശക്തിയെയാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവർ ചരിത്രത്തിൽ നിന്നും ആ ദിവസത്തെ മായ്ച്ചുകളയാൻ ഇത്രയധികം കഷ്ടപ്പെടുന്നത്. ഇന്റർനെറ്റിൽ "ജൂൺ 4" എന്ന് സെർച്ച് ചെയ്താൽ പോലും ഒന്നും കിട്ടാത്ത വിധത്തിൽ അവർ ഡിജിറ്റൽ മതിലുകൾ പണിതിരിക്കുന്നത് തങ്ങളുടെ ജനങ്ങൾ ഈ സത്യം അറിഞ്ഞാൽ തങ്ങളുടെ അധികാരം പോകുമോ എന്ന പേടി കൊണ്ടാണ്.

അപ്പൊ സംഭവം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ചൈനയുടെ ഈ യാത്ര ഒരു വലിയ പരീക്ഷണമാണ്. ലോകചരിത്രത്തിൽ ഇന്നുവരെ ജനാധിപത്യം ഇല്ലാതെയും മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ ഇല്ലാതെയും ഒരു രാജ്യം ഇത്രയും കാലം ഇത്ര വലിയ സാമ്പത്തിക കരുത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോയിട്ടില്ല. എന്നാൽ ഈ സിസ്റ്റത്തിന്റെ പരിമിതികൾ ഇപ്പോൾ ഓരോന്നായി പുറത്തുവന്നു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. യുവാക്കൾക്കിടയിലെ തൊഴിലില്ലായ്മയും, റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് മേഖലയിലെ തകർച്ചയും, ജനങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള നിശബ്ദമായ അമർഷവും സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഈ വമ്പൻ കെട്ടിടത്തിന്റെ അടിത്തറയ്ക്ക് എവിടെയോ ഇളക്കം തട്ടിയിട്ടുണ്ട് എന്നാണ്. പണം നൽകാം എന്ന് പറഞ്ഞ് ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് പിടിച്ചുവാങ്ങിയ അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം, ഇനി എന്നെങ്കിലും അവർക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടുമോ എന്നതാണ് വരും കാലം ഉറ്റുനോക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം.

ചൈനയുടെ വളർച്ചയുടെ ഈ കഥ നമുക്ക് നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ തിരിച്ചറിവ് ഇതാണ് - ഒരു രാജ്യം എന്ന് പറയുന്നത് കെട്ടിടങ്ങളോ ട്രെയിനുകളോ മാത്രമല്ല, അത് അവിടുത്തെ മനുഷ്യരാണ്. മനുഷ്യന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും അന്തസ്സിനെയും ബലികൊടുത്തു കൊണ്ട് നേടുന്ന ഒരു വളർച്ചയും ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കില്ല. ചൈന ഇന്ന് കാണുന്ന ഈ മഹാത്ഭുതം ഒരുപക്ഷേ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു കരുത്തായി തോന്നാം, എന്നാൽ ആ കരുത്തിന്റെ പിന്നിൽ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ കഠിനമായ വേദനയുണ്ട്. ചരിത്രം എപ്പോഴും സത്യത്തിന്റെ പക്ഷത്തായിരിക്കും. ആ സത്യം ചൈനീസ് തെരുവുകളിൽ എപ്പോൾ വെളിച്ചം കാണുന്നുവോ അന്ന് മാത്രമേ ആ രാജ്യം യഥാർത്ഥത്തിൽ വിജയിച്ചു എന്ന് നമുക്ക് പറയാൻ കഴിയൂ. അതുവരെ, ആധുനിക ചൈനയുടെ സ്കൈസ്ക്രാപ്പറുകൾക്ക് താഴെ ആ പാവം തൊഴിലാളികളുടെ നിലവിളികൾ അലയടിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.

ഒടുവിൽ, ചൈനയുടെ ഈ വലിയ സാമ്പത്തിക അത്ഭുതം ഒരു പാഠമായി നമ്മുടെ മുന്നിലുണ്ട് - അത് ഏകാധിപത്യവും പണവും കൂടിച്ചേരുമ്പോൾ എന്ത് സംഭവിക്കും എന്നതിന്റെ പാഠമാണ്. ഈ യാത്ര അവസാനിക്കുന്നത് എവിടെയായിരിക്കും എന്ന് നമുക്ക് കാത്തിരുന്ന് കാണാം.