പുതിയ സമുദ്രങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്ന വിധം

നിങ്ങൾക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും ഭൂമി ഇങ്ങനെ വിറയ്ക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ? ഒരു ലോറി പോകുമ്പോഴുള്ള ചെറിയ കുലുക്കമല്ല ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്. നമ്മുടെ കാലിനടിയിൽ നിന്ന്, ഒരുതരം പ്രകമ്പനം. സത്യം പറഞ്ഞാൽ വല്ലാത്തൊരു പേടിപ്പെടുത്തുന്ന അനുഭവമാണത്. കാരണം, നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന, നമ്മുടെ വീടും നാടുമൊക്കെ പണിതുയർത്തിയ ഈ ഭൂമി ഉറച്ചതാണ്, സ്ഥിരമാണ്, ഒരു മാറ്റവുമില്ലാത്ത ഒന്നാണെന്ന നമ്മുടെയൊക്കെ ഏറ്റവും വലിയ വിശ്വാസമാണ് ആ ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് തകർന്നു വീഴുന്നത്.

പക്ഷേ, വല്ലപ്പോഴും നമ്മളെ പേടിപ്പിക്കുന്ന ഈ കുലുക്കം ഒരു അദ്ഭുത സംഭവമല്ലെങ്കിലോ? നമ്മുടെ ഈ ഭൂമിയുടെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവം തന്നെ ഇതാണെങ്കിലോ? നമ്മൾ അറിയുന്നില്ല, അല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ മെല്ലെപ്പോക്കിൽ നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല എന്നേയുള്ളൂ. നമ്മുടെ കാൽക്കീഴിലെ ഈ മണ്ണ് ഉറച്ചുപോയ ഒരു സ്റ്റേജ് അല്ല, മറിച്ച് കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന, എപ്പോഴും ചലിക്കുന്ന, മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ഭീമാകാരമായ cosmic dance-ൻ്റെ ഭാഗമാണെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുമോ? നമ്മൾ നമ്മുടെ വീട് എന്ന് വിളിക്കുന്ന ഈ വൻകരകളില്ലേ, അതൊക്കെ വെറും താൽക്കാലിക ചങ്ങാടങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ഉരുകിത്തിളയ്ക്കുന്ന പാറക്കടലിൽ പതിയെ ഒഴുകി നീങ്ങുന്ന കുറെ ചങ്ങാടങ്ങൾ. ആകാശത്ത് മേഘങ്ങൾ എങ്ങനെയാണോ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്, അതുപോലെ അസ്ഥിരമാണ് നമ്മുടെ വൻകരകളുടെ സ്ഥാനവും.

ഇതൊരു സയൻസ് ഫിക്ഷൻ കഥയല്ല. ഇതാണ് നമ്മുടെ ഭൂമിയുടെ യാഥാർത്ഥ്യം. നമ്മൾ നിൽക്കുന്ന ഈ ഉറച്ചതെന്ന് തോന്നുന്ന നിലം ഒരു നിമിഷം പോലും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നില്ല. എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ നിർമ്മിക്കുകയും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെയെല്ലാം പുറകിലുള്ള ശക്തി എന്താണെന്നോ? നമ്മുടെ ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ നിന്നുവരുന്ന അതിഭീമമായ ചൂടാണ്. സൂര്യന്റെ ഉപരിതലത്തോളം ചൂടുള്ള, ഉരുകിത്തിളയ്ക്കുന്ന ഇരുമ്പും നിക്കലും നിറഞ്ഞ ആ ഉൾക്കാമ്പ് (core) ഉണ്ടായതാകട്ടെ, കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നമ്മുടെ ഭൂമി രൂപപ്പെട്ടപ്പോൾ നടന്ന ഭീകരമായ കൂട്ടിയിടികളിൽ നിന്നാണ്. ഈ ചൂട് കാരണം, പുറന്തോടിനും ഉൾക്കാമ്പിനും ഇടയിലുള്ള മാന്റിൽ (mantle) എന്ന അർദ്ധദ്രാവകാവസ്ഥയിലുള്ള പാറയുടെ പാളിയിൽ ഭീമാകാരമായ സംവഹന പ്രവാഹങ്ങൾ (convection currents) ഉണ്ടാകുന്നു.

ഇത് മനസ്സിലാക്കാൻ വളരെ സിമ്പിൾ ആയ ഒരു ഉദാഹരണമുണ്ട്. നമ്മൾ ഒരു പാത്രത്തിൽ വെള്ളം വെച്ച് ചൂടാക്കുന്നു എന്ന് കരുതുക. അടിയിലുള്ള വെള്ളം ചൂടായി സാന്ദ്രത കുറഞ്ഞ് മുകളിലേക്ക് വരും. മുകളിലെത്തുമ്പോൾ അത് തണുത്ത്, സാന്ദ്രത കൂടി താഴേക്ക് പോകും. വീണ്ടും ചൂടായി മുകളിലേക്ക് വരും. ഇതങ്ങനെ തുടർന്ന് കൊണ്ടേയിരിക്കും. കണ്ടിട്ടില്ലേ? ഏകദേശം ഇത് തന്നെയാണ് നമ്മുടെ ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിലും സംഭവിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, ഇവിടെ വെള്ളത്തിന് പകരം പാറയാണ്, സെക്കൻഡുകൾക്ക് പകരം ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളെടുക്കുമെന്ന് മാത്രം. മാന്റിലിന്റെ അടിഭാഗത്തുള്ള ചൂടുള്ള പാറ സാവധാനം മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു വന്ന്, നമ്മുടെ പുറന്തോടായ ലിത്തോസ്ഫിയറിന് (lithosphere) താഴെയായി പരക്കും. അവിടെ വെച്ച് അത് തണുക്കുകയും, സാന്ദ്രത കൂടി വീണ്ടും താഴേക്ക് മുങ്ങുകയും ചെയ്യും. ഈ ഭീമാകാരമായ, വളരെ പതിയെ നടക്കുന്ന ഇളകിമറിയലാണ് 'പ്ലേറ്റ് ടെക്റ്റോണിക്സ്' എന്ന പ്രതിഭാസത്തിന് പിന്നിലെ എഞ്ചിൻ. ഈ ശക്തിയാണ് നമ്മുടെ ഭൂമിയുടെ പുറന്തോടിനെ പല കഷ്ണങ്ങളാക്കി (plates) മുറിച്ച്, അവയെ ഒരു അവസാനമില്ലാത്ത യാത്രയ്ക്ക് അയക്കുന്നത്.

വൻകരകൾക്ക് ചലിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന ആശയം ഒരുകാലത്ത് വെറും വിഡ്ഢിത്തമായാണ് ശാസ്ത്രലോകം കണ്ടിരുന്നത്. 1912-ൽ ആൽഫ്രഡ് വെഗ്നർ എന്നൊരു ജർമൻ ശാസ്ത്രജ്ഞനാണ് 'കോണ്ടിനെന്റൽ ഡ്രിഫ്റ്റ്' എന്നൊരു സിദ്ധാന്തം മുന്നോട്ട് വെച്ചത്. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, ഇന്നുകാണുന്ന വൻകരകളെല്ലാം ഒരുകാലത്ത് 'പാൻജിയ' (Pangaea) എന്ന ഒറ്റ സൂപ്പർ കോണ്ടിനെൻ്റിൻ്റെ ഭാഗമായിരുന്നു എന്ന്. വെറുതെ ഒരു തള്ള് ആയിരുന്നില്ല അത്. പുള്ളി അതിന് വ്യക്തമായ തെളിവുകളും നിരത്തി. ഒന്ന്, വൻകരകളുടെ രൂപം തന്നെ. സൗത്ത് അമേരിക്കയുടെ കിഴക്കൻ തീരം ആഫ്രിക്കയുടെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരവുമായി ഒരു ജിഗ്‌സോ പസിൽ പോലെ ചേർത്ത് വെക്കാൻ പറ്റുന്നത് കണ്ടില്ലേ? അത് മാത്രമല്ല, ഇന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ കടലിനാൽ വേർപെട്ട് കിടക്കുന്ന വൻകരകളിൽ നിന്ന് ഒരേയിനം പുരാതന സസ്യങ്ങളുടെയും ജീവികളുടെയും ഫോസിലുകൾ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഗ്ലോസോപ്ടെറിസ് എന്ന പന്നൽച്ചെടിയും, മീസോസോറസ് എന്ന ചെറിയ ഉരഗവുമൊക്കെ ഇതിന് ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. അതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചു? അന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ പറഞ്ഞത്, പണ്ട് ഈ വൻകരകളെ ബന്ധിപ്പിച്ച് കരപ്പാലങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, അത് പിന്നീട് കടലിൽ മുങ്ങിപ്പോയി എന്നൊക്കെയാണ്. പക്ഷേ വെഗ്നർ വിട്ടില്ല. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, നോക്കൂ, നോർത്ത് അമേരിക്കയിലെ അപ്പലേച്ചിയൻ പർവതനിരകളും സ്കോട്ട്ലൻഡിലെയും സ്കാൻഡിനേവിയയിലെയും കാലിഡോണിയൻ പർവതനിരകളും ഒരേ കാലഘട്ടത്തിൽ, ഒരേ രീതിയിൽ രൂപപ്പെട്ടതാണ്. ഇതിനെല്ലാം പുറമെയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാസ്റ്റർസ്ട്രോക്ക്. അതായത്, ഇന്ന് കൊടുംചൂടുള്ള ഇന്ത്യ, ഓസ്‌ട്രേലിയ, സൗത്ത് അമേരിക്ക, ആഫ്രിക്ക തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്ന് പുരാതന ഹിമാനികളുടെ അടയാളങ്ങൾ അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തി. അതുപോലെ, ആർട്ടിക് പോലുള്ള തണുത്തുറഞ്ഞ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് സമൃദ്ധമായ ഉഷ്ണമേഖലാ സസ്യങ്ങളുടെ ഫോസിലുകളും. ഇതിന്റെയെല്ലാം അർത്ഥം എന്താണ്? ഭൂമിയുടെ കാലാവസ്ഥ അന്ന് തലതിരിഞ്ഞതായിരുന്നെന്നല്ല, മറിച്ച് ഈ വൻകരകൾ തന്നെ പല കാലാവസ്ഥാ മേഖലകളിലൂടെ തെന്നിനീങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്നാണ്. പക്ഷേ ഇത്രയൊക്കെ തെളിവുകൾ കൊടുത്തിട്ടും, ശാസ്ത്രലോകം അദ്ദേഹത്തെ പുച്ഛിച്ചു തള്ളി. കാരണം, അദ്ദേഹം ഒരു ജിയോളജിസ്റ്റ് ആയിരുന്നില്ല, ഒരു മെറ്റീരിയോളജിസ്റ്റ് ആയിരുന്നു. പിന്നെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന് ഉത്തരമുണ്ടായിരുന്നില്ല: എങ്ങനെയാണ് കട്ടിയുള്ള വൻകരകൾ അതിലും കട്ടിയുള്ള സമുദ്രത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിലൂടെ തെന്നി നീങ്ങുന്നത്? ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ അദ്ദേഹം തോറ്റു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ brillante ആയ ആശയം അങ്ങനെ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അരങ്ങിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോയി.

അദ്ദേഹത്തിന് നീതി കിട്ടാൻ പിന്നെയും അരനൂറ്റാണ്ട് കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു. തമാശയെന്താന്നുവെച്ചാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിയറിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഓട്ടയായി എല്ലാവരും കണ്ട ആ സമുദ്രത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്ന് തന്നെയായിരുന്നു അതിന്റെ താക്കോൽ കിട്ടിയത്. രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിന് ശേഷം, സോണാർ ഉപയോഗിച്ച് കടലിന്റെ അടിത്തട്ട് ഭൂപടമാക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ശാസ്ത്രജ്ഞർ ആ ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം കണ്ടത്. കടലിനടിയിൽ പരന്ന ഒരു പ്രതലമല്ല, മറിച്ച് കരയിലേത് പോലെ തന്നെ മലകളും താഴ്‌വരകളുമൊക്കെയുണ്ട്. കൂട്ടത്തിൽ, ലോകം മുഴുവൻ ഒരു തുന്നൽ പോലെ നീണ്ടു കിടക്കുന്ന ഒരു ഭീമൻ പർവതനിരയും. അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിൽ ഇതിനെ 'മിഡ്-അറ്റ്ലാന്റിക് റിഡ്ജ്' എന്ന് വിളിച്ചു. തുടർന്ന് നടന്ന പഠനങ്ങളിൽ, ഈ പർവതനിരകൾ ഒരു സാധാരണ പർവതനിരയല്ലെന്നും, ഇവിടെ നിരന്തരം അഗ്നിപർവതങ്ങൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ച് മാന്റിലിൽ നിന്ന് പുതിയ സമുദ്രോപരിതലം (oceanic crust) ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നും കണ്ടെത്തി. 'സീഫ്ലോർ സ്പ്രെഡിംഗ്' (seafloor spreading) എന്ന ഈ പ്രതിഭാസമായിരുന്നു വെഗ്നറിന്റെ പസിലിലെ കാണാതായ കഷ്ണം. അതായത്, ഈ പർവതനിരകളുടെ നടുവിൽ പുതിയ പുറന്തോടുണ്ടാകുകയും, അത് ഇരുവശങ്ങളിലേക്കും പഴയതിനെ തള്ളിനീക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു വലിയ കൺവെയർ ബെൽറ്റ് പോലെ. അപ്പോൾ വൻകരകൾ കടലിന്റെ അടിത്തട്ട് തുരന്ന് മുന്നോട്ട് പോവുകയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ചലിക്കുന്ന ഈ കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിന്റെ മുകളിൽ ഇരുന്ന് വെറുതെ യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു! ഇതിന് മറ്റൊരു കിടിലൻ തെളിവും കിട്ടി. നമ്മുടെ ഭൂമിയുടെ കാന്തികക്ഷേത്രം ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ദിശമാറ്റാറുണ്ട്. ഈ പർവതനിരകളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുന്ന ലാവ തണുത്തുറയുമ്പോൾ, അതിലെ ഇരുമ്പടങ്ങിയ ധാതുക്കൾ അന്നത്തെ കാന്തികക്ഷേത്രത്തിനനുസരിച്ച് ദിശ തിരിഞ്ഞ് ഉറച്ചുപോകും. അങ്ങനെ ശാസ്ത്രജ്ഞർ കടലിന്റെ അടിത്തട്ട് പരിശോധിച്ചപ്പോൾ, ഈ പർവതനിരയുടെ ഇരുവശത്തും ഒരേപോലെയുള്ള, തലതിരിഞ്ഞും നേരായുമുള്ള കാന്തിക വരകളുടെ (magnetic stripes) ഒരു ബാർകോഡ് തന്നെ കണ്ടെത്തി. അതോടെ വെഗ്നറിന്റെ 'വിഡ്ഢിത്തം' ശാസ്ത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യങ്ങളിലൊന്നായി മാറി.

ഇങ്ങനെ പുതിയ പുറന്തോടുണ്ടാകുമ്പോൾ, പഴയതിന് എന്ത് സംഭവിക്കും? കാരണം ഭൂമി വലുതാകുന്നില്ലല്ലോ. സംഗതി ബാലൻസ്ഡ് ആണ്. പുതിയതുണ്ടാകുന്ന സ്ഥലങ്ങളുണ്ടെങ്കിൽ, പഴയത് നശിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന സ്ഥലങ്ങളുമുണ്ടാകും. അതാണ് 'കൺവെർജന്റ് ബൗണ്ടറികൾ' (convergent boundaries), അതായത് പ്ലേറ്റുകൾ കൂട്ടിയിടിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങൾ. ഇവിടെ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് കൂട്ടിയിടിക്കുന്നത് ഏതൊക്കെ പ്ലേറ്റുകളാണെന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും. സാന്ദ്രത കൂടിയ ഒരു ഓഷ്യാനിക് പ്ലേറ്റ്, സാന്ദ്രത കുറഞ്ഞ ഒരു കോണ്ടിനെന്റൽ പ്ലേറ്റുമായി കൂട്ടിയിടിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഭാരം കൂടിയ ഓഷ്യാനിക് പ്ലേറ്റ് മറ്റേതിന്റെ അടിയിലേക്ക് ഊളിയിട്ടിറങ്ങും. ഈ പ്രോസസിനാണ് 'സബ്ഡക്ഷൻ' (subduction) എന്ന് പറയുന്നത്. അങ്ങനെ താഴേക്ക് പോകുന്ന പ്ലേറ്റ് മാന്റിലിലെ ചൂടിൽ ഉരുകി മാഗ്മയായി മാറും. ഈ മാഗ്മ മുകളിലേക്ക് വന്ന് വൻകരയുടെ അരികിലായി ഒരു നിര അഗ്നിപർവതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കും. പസഫിക് സമുദ്രത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള 'റിംഗ് ഓഫ് ഫയർ' എന്നറിയപ്പെടുന്ന, ഭൂകമ്പങ്ങളും അഗ്നിപർവതങ്ങളും നിറഞ്ഞ പ്രദേശം ഇങ്ങനെയാണ് ഉണ്ടായത്. ഇനി കൂട്ടിയിടിക്കുന്നത് രണ്ട് കോണ്ടിനെന്റൽ പ്ലേറ്റുകളാണെങ്കിലോ? രണ്ടിനും സാന്ദ്രത കുറവായതുകൊണ്ട് ആരും താഴേക്ക് പോകാൻ കൂട്ടാക്കില്ല. പകരം, അവ തമ്മിലിടിച്ച്, ഞെരിഞ്ഞമർന്ന് മുകളിലേക്ക് വളർന്ന് ഭീമാകാരമായ പർവതനിരകളായി മാറും. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയരം കൂടിയ ഹിമാലയം പർവതനിര ഉണ്ടായത് ഇങ്ങനെ ഇന്ത്യൻ പ്ലേറ്റ് വന്ന് ഏഷ്യൻ പ്ലേറ്റുമായി ഇടിച്ചാണ്. ആ ഇടി ഇപ്പോഴും തീർന്നിട്ടില്ല, അതുകൊണ്ടാണ് ഹിമാലയത്തിന്റെ ഉയരം ഇപ്പോഴും കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ഈ നിർമ്മാണത്തിന്റെയും നശീകരണത്തിന്റെയും ആഴം നമ്മൾ ചിന്തിക്കുന്നതിലും അപ്പുറമാണ്. നമ്മൾ നിൽക്കുന്ന ഈ മണ്ണ്, ഈ പാറകൾ, ഒരുകാലത്ത് മറ്റെന്തോ ആയിരുന്നു. നമ്മുടെ ഭൂമിയിലെ പാറകൾ ഒരു സൈക്കിളിലൂടെ കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്, അതാണ് 'റോക്ക് സൈക്കിൾ' (rock cycle). മാഗ്മ തണുത്തുറഞ്ഞ് ആഗ്നേയ ശിലകൾ (igneous rocks) ഉണ്ടാകുന്നു. കാലക്രമേണ, കാറ്റും മഴയും കൊണ്ട് ഈ പാറകൾ പൊടിഞ്ഞ് മണ്ണായി, പുഴകളിലൂടെയും മറ്റും ഒലിച്ച് കടലിലോ തടാകങ്ങളിലോ അടിഞ്ഞുകൂടി അവസാദ ശിലകളായി (sedimentary rocks) മാറുന്നു. ഈ അവസാദ ശിലകളാണ് പിന്നീട് ഫോസിലുകളെ സംരക്ഷിക്കുന്നത്. ഈ ശിലകൾ ടെക്റ്റോണിക് പ്രവർത്തനങ്ങൾ കാരണം ഭൂമിയുടെ അടിയിലേക്ക് പോയാൽ, അവിടുത്തെ കനത്ത ചൂടും മർദ്ദവും കാരണം അവയ്ക്ക് രൂപമാറ്റം സംഭവിച്ച് കായാന്തരിത ശിലകളായി (metamorphic rocks) മാറുന്നു. ഇനിയും ചൂടും മർദ്ദവും കൂടിയാൽ, ഈ കായാന്തരിത ശിലകൾ ഉരുകി വീണ്ടും മാഗ്മയായി മാറും, അങ്ങനെ ഈ സൈക്കിൾ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും.

നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ഈ വൻകരകളുടെ യാത്ര വളരെ പതുക്കെയാണ്. ഏകദേശം നമ്മുടെ നഖം വളരുന്ന അതേ വേഗതയിൽ, വർഷത്തിൽ ഏതാനും സെൻ്റിമീറ്ററുകൾ മാത്രം. നമുക്കത് അറിയാൻ പോലും പറ്റില്ല. പക്ഷേ, ജിയോളജിക്കൽ ടൈം സ്കെയിലിൽ നോക്കുമ്പോൾ, ഈ ചെറിയ ചലനങ്ങൾ ലോകത്തെ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുന്ന ദൂരങ്ങളാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രം ഓരോ വർഷവും 2.5 സെൻ്റിമീറ്റർ വീതം വികസിക്കുന്നുണ്ട്. അതായത്, നിങ്ങളുടെ ജീവിതകാലത്ത് ഒരു രണ്ട് മീറ്ററോളം അത് വലുതാകും. ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിൽ, ലോക ഭൂപടം എപ്പോഴും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ചിത്രമാണ്. വൻകരകൾ പലതവണ ഒന്നിച്ചുചേർന്ന് സൂപ്പർ കോണ്ടിനെന്റുകളാവുകയും, പിന്നീട് വീണ്ടും വേർപിരിയുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പാൻജിയ അതിലൊരു അവസാനത്തെ ഉദാഹരണം മാത്രമാണ്. അതിനും മുൻപ് റോഡീനിയ, കൊളംബിയ എന്നൊക്കെ പേരുള്ള സൂപ്പർ കോണ്ടിനെന്റുകൾ ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.

തീർന്നില്ല, ഈ മഹാചക്രം ഇനിയും തുടരും. ഇന്നത്തെ പ്ലേറ്റുകളുടെ ചലനം വെച്ച്, കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ പ്രവചിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു സാധ്യത 'പാൻജിയ പ്രോക്സിമ' (Pangaea Proxima) എന്നൊരു പുതിയ സൂപ്പർ കോണ്ടിനെൻ്റ് രൂപപ്പെടുമെന്നാണ്. അതനുസരിച്ച്, അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രം വികസിക്കുന്നത് നിർത്തി പതിയെ അടയാൻ തുടങ്ങും. അമേരിക്കൻ വൻകരകൾ വീണ്ടും ആഫ്രിക്കയിലേക്കും യൂറോപ്പിലേക്കും വന്നിടിക്കും. ആ കൂട്ടിയിടിയിൽ ഹിമാലയത്തെ വെല്ലുന്ന ഒരു പുതിയ പർവതനിര രൂപപ്പെടും. ആ സൂപ്പർ കോണ്ടിനെൻ്റിൻ്റെ നടുക്ക് വിശാലമായ ഒരു മരുഭൂമിയായിരിക്കും. അപ്പോൾ പസഫിക് സമുദ്രം ലോകം മുഴുവൻ വ്യാപിക്കുന്ന ഒരു മെഗാ-സമുദ്രമായി മാറും.

ഇതൊരു രസകരമായ ഭൂമിശാസ്ത്ര കൗതുകം മാത്രമല്ല. ഇത് ഭൂമിയിലെ ജീവന്റെ ഭാവിയെ തന്നെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യമാണ്. ഒരു പുതിയ സൂപ്പർ കോണ്ടിനെൻ്റ് ഉണ്ടാകുന്നത് നമ്മുടെ കാലാവസ്ഥയെയും, സമുദ്രജല പ്രവാഹങ്ങളെയും, കരയുടെയും കടലിന്റെയും വിതരണത്തെയുമെല്ലാം തകിടം മറിക്കും. പാൻജിയ പ്രോക്സിമയുടെ ഉൾഭാഗം കഠിനമായ ചൂടും തണുപ്പുമുള്ള ഒരു വാസയോഗ്യമല്ലാത്ത മരുഭൂമിയാകാനാണ് സാധ്യത. വൻകരകൾ കൂട്ടിയിടിക്കുന്നത് ഭീമമായ അഗ്നിപർവത സ്ഫോടനങ്ങൾക്ക് കാരണമാവുകയും, അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് വലിയ തോതിൽ ഹരിതഗൃഹ വാതകങ്ങൾ പുറന്തള്ളുകയും ചെയ്യും. ഇത് ഒരുപക്ഷേ ആഗോളതാപനത്തിന് ഇടയാക്കും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, മുൻപ് സൂപ്പർ കോണ്ടിനെന്റുകൾ രൂപപ്പെട്ട കാലഘട്ടങ്ങളെല്ലാം വലിയ വംശനാശങ്ങൾക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ചില ശാസ്ത്രജ്ഞർ വിശ്വസിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, അടുത്ത തവണ ഭൂമി ചെറുതായൊന്ന് വിറയ്ക്കുമ്പോൾ ഓർക്കുക, അത് വെറുമൊരു പ്രകൃതിദുരന്തമല്ല. നമ്മുടെ ഈ ലോകത്തെ ഓരോ നിമിഷവും മാറ്റിമറിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭീമാകാരമായ ശക്തികളുടെ ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ് അത്. നിങ്ങളുടെ കാൽക്കീഴിലെ മണ്ണ് ചലനമില്ലാത്ത ഒന്നല്ല, മറിച്ച് കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ കഥയാണ്. നമ്മളെല്ലാം, ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ, ഉരുകിയ പാറക്കടലിൽ ഒഴുകിനീങ്ങുന്ന ഒരു ഭീമൻ ചങ്ങാടത്തിലെ യാത്രക്കാരാണ്. നമ്മുടെ അവസാന ലക്ഷ്യസ്ഥാനം എവിടെയാണെന്ന് ആർക്കുമറിയില്ല. ഈ അവിശ്വസനീയമായ യാത്രയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഈ ലോകത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ശക്തികളെക്കുറിച്ചോർത്ത് നമ്മൾ അദ്ഭുതപ്പെട്ടുപോകും, അതിന് മുന്നിൽ നമ്മൾ എത്ര ചെറുതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയും. ഒരു 25 കോടി വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ ഈ ലോകം എങ്ങനെയിരിക്കും? നമ്മുടെ പിൻതലമുറക്കാർ, അങ്ങനെയൊന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഒരു പുതിയ സൂപ്പർ കോണ്ടിനെൻ്റിൻ്റെ തീരത്ത് നിന്ന്, ഒരു പുതിയ ആകാശത്തിന് താഴെ, അപരിചിതമായ ഒരു മഹാസമുദ്രത്തിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ടാകുമോ? ആ ഉത്തരം, വൻകരകളെപ്പോലെ തന്നെ, ഇപ്പോഴും ചലനത്തിലാണ്. ഓരോ വർഷവും, ഓരോ സെൻ്റിമീറ്റർ വീതം ആ കഥ എഴുതപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.