സൂര്യൻ മരിക്കുമോ? 'പ്രൊജക്റ്റ് ഹെയ്ൽ മേരി' എന്ന സയൻസ് ഫിക്ഷന് പിന്നിലെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന ശാസ്ത്ര സത്യങ്ങൾ!

നിങ്ങളുടെ മുഴുവൻ അസ്തിത്വത്തെയും, ഈ ഭൂമിയിലെ സർവ്വ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ദിനചര്യകളെയും നിശബ്ദമായി നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു വിചിത്രമായ സംഖ്യയുണ്ട്. ഒരുപക്ഷേ ഇതിനെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ മുൻപൊരിക്കലും ചിന്തിച്ചിട്ടുപോലും ഉണ്ടാകില്ല. ആയിരത്തിമുന്നൂറ്റിയറുപത്തിയൊന്ന് വാട്സ് പെർ സ്ക്വയർ മീറ്റർ! ശാസ്ത്രലോകത്ത് ഇതിനെ 'സോളാർ കോൺസ്റ്റന്റ്' എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിന് തികച്ചും മുകളിൽ, സൂര്യന് നേരെ കൃത്യമായി അഭിമുഖമായി നിൽക്കുന്ന ഒരൊറ്റ ചതുരശ്ര മീറ്റർ സ്ഥലത്ത് വന്നെത്തുന്ന സൗരോർജ്ജത്തിന്റെ അളവാണിത്. എന്ന് വെച്ചാൽ, ഏകദേശം നൂറു വാട്ടിന്റെ പതിമൂന്ന് ബൾബുകളും ഒരു അറുപത് വാട്ടിന്റെ ബൾബും ഒന്നിച്ച് കത്തുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അത്രയും ഊർജ്ജം അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലെ ഓരോ ചതുരശ്ര മീറ്ററിലും വന്ന് പതിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്കൂ. എന്നാൽ അതിനർത്ഥം ഭൂമിയിലെ എല്ലാ ഇടങ്ങളിലും ഒരുപോലെ ഈ 1,361 വാട്സ് എപ്പോഴും ലഭിക്കുന്നുണ്ടെന്നല്ല. കാരണം ഭൂമി ഉരുണ്ട ഒരു ഗോളമാണ്, അത് സ്വന്തം അച്ചുതണ്ടിൽ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്, അതിലുപരി നമ്മുടെ അന്തരീക്ഷത്തിലെ മേഘങ്ങളും വായുവും ഈ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ കുറച്ച ഭാഗത്തെ ബഹിരാകാശത്തേക്ക് തിരിച്ചയക്കുകയും ബാക്കി കുറച്ചുഭാഗത്തെ വലിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും, നമ്മുടെ ഭൂമിയുടെ ആഗോള കാലാവസ്ഥാ വ്യവസ്ഥയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്ന ആകെ ഊർജ്ജത്തിന്റെ അളവ് നിർണ്ണയിക്കുന്നത് ഈ ഒരൊറ്റ അളവുകോലാണ്. ഭൂമിയിൽ ഇന്നുവരെ വളർന്നു പന്തലിച്ചിട്ടുള്ള ഓരോ വിളകളും, മഹാസമുദ്രങ്ങളിലെ കൂറ്റൻ അടിയൊഴുക്കുകളും, നമ്മൾ അനുഭവിക്കുന്ന എല്ലാ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനങ്ങളും, മനുഷ്യരാശി പടുത്തുയർത്തിയ ഓരോ നാഗരികതകളും നിലനിൽക്കുന്നത് ഈ ഒരൊറ്റ സംഖ്യ തരുന്ന ഊർജ്ജത്തിന്റെ ബലത്തിലാണ്.

അപ്പോ നമ്മൾ ചോദിക്കേണ്ട ഒരു വലിയ ചോദ്യമുണ്ട്. ഈ സൗരോർജ്ജം ഭൂമിയിലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ എത്തുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, അല്ലെങ്കിൽ സൂര്യനിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ തന്നെ, ഇതിന്റെ ഒരു വലിയ പങ്ക് ആരോ തട്ടിയെടുക്കുകയാണെങ്കിലോ? ഈ ഒരു ഭീതിജനകമായ ശാസ്ത്രീയ ചോദ്യത്തിൽ നിന്നാണ് 'പ്രൊജക്റ്റ് ഹെയ്ൽ മേരി' എന്ന വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന പ്രമേയം ജന്മമെടുക്കുന്നത്. അതിഭീമമായ അളവിൽ സൗരോർജ്ജം ആർത്തിയോടെ വലിച്ചെടുക്കുകയും, കണ്ണടച്ച് തുറക്കുന്ന വേഗത്തിൽ പെരുകുകയും, പതിറ്റാണ്ടുകൾ കൊണ്ട് സൂര്യന്റെ വെളിച്ചവും ചൂടും പതുക്കെ കുറച്ചുകൊണ്ടുവരികയും ചെയ്യുന്ന പൂർണ്ണമായും സാങ്കൽപ്പികമായ ഒരു സൂക്ഷ്മജീവിയെയാണ് ഈ കഥ നമ്മുടെ മുന്നിലേക്ക് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ആൻഡി വെയർ എന്ന എഴുത്തുകാരൻ വളരെ കരുതിക്കൂട്ടി, ശാസ്ത്രീയമായ കണക്കുകൂട്ടലുകളോടെയാണ് ഈ കഥ നിർമ്മിച്ചെടുത്തത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു സാധാരണ സിനിമയോ റിവ്യൂവോ എന്നതിലുപരി, ഇതിലെ ഓരോ ശാസ്ത്രീയ അവകാശവാദങ്ങളെയും നമ്മൾ വേർതിറിച്ച് പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മരിക്കുന്ന സൂര്യൻ, നക്ഷത്രത്തെ തിന്നുന്ന സൂക്ഷ്മജീവി, ബഹിരാകാശ വാഹനം, അതിലെ അന്യഗ്രഹജീവി എന്നിവയോരോന്നിനോടും നമുക്ക് ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കാം. ഇത് യഥാർത്ഥത്തിൽ സാധ്യമാണോ, അതോ ഇവിടെവെച്ച് ഭൗതികശാസ്ത്രം പരാജയപ്പെടുന്നുണ്ടോ? ഉത്തരം നിങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതിലും വളരെ രസകരമാണ്. കാരണം ഈ കഥ പൂർണ്ണമായും ശരിയാണെന്ന് പറയാനാകില്ല, ചിലയിടങ്ങളിൽ ഇത് കൃത്യമാണ്, മറ്റ് ചിലയിടങ്ങളിൽ തികച്ചും ഊഹാപോഹങ്ങളാണ്, പിന്നെ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥലത്ത് ഇത് യഥാർത്ഥ ശാസ്ത്ര നിയമങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും കാറ്റിൽ പറത്തുന്നുമുണ്ട്!

കഥയിലേക്ക് വന്നാൽ, ഒരു മനുഷ്യൻ ഒരു ബഹിരാകാശ പേടകത്തിനുള്ളിൽ ബോധരഹിതനായി കിടന്ന് പെട്ടെന്ന് ഉണരുകയാണ്. അയാൾക്ക് സ്വന്തം പേര് പോലും ഓർമ്മയില്ല, താൻ ഏത് ലോകത്താണെന്നോ എവിടെയാണെന്നോ അറിയില്ല. അയാൾക്ക് സമീപം ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന മറ്റ് രണ്ട് യാത്രികർ മരിച്ചുകിടക്കുന്നുണ്ട്. പേടകത്തിലെ ഓട്ടോമാറ്റിക് ലൈഫ് സപ്പോർട്ട് സിസ്റ്റം പ്രവർത്തിക്കുന്നത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് അയാൾക്ക് ഇപ്പോഴും ശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നത്. അയാളുടെ പേരാണ് ഡോക്ടർ റൈലാൻഡ് ഗ്രേസ്. സിനിമയിൽ റയാൻ ഗോസ്ലിങ് ആണ് ഈ കഥാപാത്രത്തെ അവിസ്മരണീയമാക്കുന്നത്. സിനിമയിലുടനീളം അയാളുടെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഓർമ്മകൾ പതുക്കെ തിരികെ വരികയാണ്. അയാൾ വലിയൊരു ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരിയോ മിഷൻ സ്പെഷ്യലിസ്റ്റോ ഒന്നുമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് ഒരു മിഡിൽ സ്കൂൾ സയൻസ് ടീച്ചറായിരുന്നു. പെട്രോവ ലൈനിനെക്കുറിച്ച്, അതായത് സൂര്യനെയും ശുക്രനെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന വിചിത്രമായ ഒരു ഇൻഫ്രാറെഡ് രശ്മിയെക്കുറിച്ച് തന്റെ കൊച്ചു വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ക്ലാസെടുത്തു കൊടുത്തിരുന്ന ഒരു സാധാരണ അധ്യാപകൻ.

ഇവിടെയാണ് കഥയിലെ വില്ലനായ 'ആസ്ട്രോഫേജ്' എന്ന സൂക്ഷ്മജീവി കടന്നുവരുന്നത്. ആസ്ട്രോഫേജ് സൂര്യന്റെ ഊർജ്ജം വലിച്ചെടുത്ത് സൂര്യപ്രകാശത്തെ പതുക്കെ കെടുത്തിക്കളയുകയാണ്. മനുഷ്യരാശിയുടെ അവസാനത്തെ പ്രതീക്ഷയായി നിർമ്മിച്ച 'ഹെയ്ൽ മേരി' എന്ന പേടകത്തിലാണ് ഗ്രേസ് ഉള്ളത്. ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഏകദേശം പന്ത്രണ്ട് പ്രകാശവർഷം അകലെയുള്ള 'ടൗ സെറ്റി' എന്ന യഥാർത്ഥ നക്ഷത്രത്തിലേക്കാണ് അയാളുടെ യാത്ര. അതിന് കാരണം, ആസ്ട്രോഫേജ് അവിടെയുമുണ്ടെങ്കിലും ടൗ സെറ്റി എന്ന നക്ഷത്രത്തിന്റെ പ്രകാശം മാത്രം മങ്ങുന്നില്ല! അവിടെയുള്ള എന്തോ ഒന്ന് ആസ്ട്രോഫേജിനെ പെരുകാൻ അനുവദിക്കാതെ തടഞ്ഞു നിർത്തിയിട്ടുണ്ട്. മിഷൻ ഡയറക്ടറായ ഈവ സ്ട്രാറ്റ് ഗ്രേസിന് മയക്കുമരുന്ന് നൽകി നിർബന്ധിച്ച് പേടകത്തിൽ കയറ്റി വിട്ടതായിരുന്നു എന്ന വലിയ സത്യം അയാൾ പിന്നീട് ഓർത്തെടുക്കുന്നുണ്ട്. സത്യത്തിൽ പേടിച്ച് ഒളിച്ചോടാൻ ശ്രമിച്ച ആളായിരുന്നു നമ്മുടെ നായകൻ. എന്നാൽ ടൗ സെറ്റിയിൽ വെച്ച് 40 എറിഡാനി എന്ന മറ്റൊരു മരിക്കുന്ന നക്ഷത്രവ്യൂഹത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു പേടകത്തെ ഗ്രേസ് കണ്ടുമുട്ടുന്നു. അതിൽ ഒരു പാറ പോലെയിരിക്കുന്ന, എട്ടുകാലിയുടെ രൂപമുള്ള ഒരു അന്യഗ്രഹജീവിയുണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രേസ് അവന് 'റോക്കി' എന്ന് പേരിട്ടു. റോക്കിയുടെ ലോകവും ഇതേ വംശനാശ ഭീഷണി നേരിടുകയാണ്. ഇരുവർക്കും മറ്റൊരാളുടെ വായു ശ്വസിക്കാൻ കഴിയില്ല, ഇരുവരുടെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ശരീരഘടനയും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. എന്നിട്ടും അവർ ശബ്ദ തരംഗങ്ങളിലൂടെ ഒരു പുതിയ ഭാഷ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു, അതൊരു ആഴത്തിലുള്ള സൗഹൃദമാകുന്നു, ഒടുവിൽ ഒന്നിച്ചുനിന്ന് അവർ പരിഹാരം കണ്ടെത്തുന്നു.

ഇനി നമുക്ക് ഇതിന് പിന്നിലെ ശാസ്ത്രീയ അവകാശവാദങ്ങളെ ഓരോന്നായി പരിശോധിക്കാം. ഒന്നാമത്തെ ചോദ്യം: യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു നക്ഷത്രത്തിന്റെ പ്രകാശം മങ്ങാൻ സാധിക്കുമോ? സൂര്യനിൽ നിന്നുള്ള ഊർജ്ജം നമുക്ക് ഭയം തോന്നുന്ന രീതിയിൽ കുറയുമോ? സൂര്യന്റെ പ്രകാശം എപ്പോഴും ഒരേപോലെ സ്ഥിരമല്ല എന്ന് ചരിത്രം നമ്മോട് വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ട്. സാധാരണയായി 11 വർഷം നീളുന്ന സോളാർ സൈക്കിളിൽ, സൂര്യന്റെ ഉപരിതലത്തിലെ കാന്തിക വ്യതിയാനങ്ങൾ കാരണം ഊർജ്ജത്തിൽ ഏകദേശം 0.1 ശതമാനത്തിന്റെ വ്യത്യാസം വരാറുണ്ട്. ഇതുകൂടാതെ, 1645 നും 1715 നും ഇടയിൽ 'മോണ്ടർ മിനിമം' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കാലഘട്ടമുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് സൂര്യനിൽ സൺസ്പോട്ടുകൾ ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായും അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും, ഭൂമിയിൽ 'ലിറ്റിൽ ഐസ് ഏജ്' എന്ന കഠിനമായ തണുപ്പുകാലം ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്തു. ഇതിൽ നിന്ന് നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ട കാര്യം, സൗരോർജ്ജത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഏറ്റവും ചെറിയൊരു വ്യതിയാനം പോലും ഭൂമിയിലെ കാലാവസ്ഥയെ വൻതോതിൽ തകിടം മറിക്കും എന്നതാണ്.

പക്ഷേ സൂര്യനിൽ ഊർജ്ജം ഉണ്ടാകുന്നത് എങ്ങനെയാണെന്ന് അറിയുമ്പോഴാണ് ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ വ്യാപ്തി മനസ്സിലാകുക. സൂര്യന്റെ ഏറ്റവും ഉള്ളിലെ കേന്ദ്രഭാഗത്ത് വെച്ച് അതികഠിനമായ താപത്തിലും മർദ്ദത്തിലും ഹൈഡ്രജൻ ന്യൂക്ലിയസുകൾ പരസ്പരം കൂട്ടയിടിച്ച് ഫ്യൂസ് ചെയ്യപ്പെടുകയും ഹീലിയമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ന്യൂക്ലിയർ ഫ്യൂഷൻ പ്രക്രിയക്കിടയിൽ, ഐൻസ്റ്റീന്റെ വിഖ്യാതമായ E = mc² എന്ന സമവാക്യം അനുസരിച്ച് പിണ്ഡത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം നേരിട്ട് വൻതോതിലുള്ള ഊർജ്ജമായി മാറുകയാണ്. ഈ ഊർജ്ജം സൂര്യന്റെ കടുപ്പമേറിയ ഉൾഭാഗത്തുകൂടി ഓരോ ആറ്റങ്ങളിലും തട്ടിത്തട്ടി പതുക്കെ സഞ്ചരിച്ച് ഉപരിതലത്തിലെത്താൻ ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളെടുക്കും! അതായത്, ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ മുഖത്ത് വന്നുപതിക്കുന്ന സൂര്യപ്രകാശം ലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് സൂര്യന്റെ ഉള്ളിൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടതാണ്. എന്നാൽ സൂര്യന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടന്നാൽ, പിന്നീട് വെറും 8 മിനിറ്റും 20 സെക്കൻഡും കൊണ്ടാണ് അത് 15 കോടി കിലോമീറ്റർ താണ്ടി ഭൂമിയിലേക്ക് എത്തുന്നത്.

രണ്ടാമത്തെ അവകാശവാദം: ബഹിരാകാശത്തെ ശൂന്യതയിൽ ഒരു സൂക്ഷ്മജീവിക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയുമോ? പരീക്ഷണശാലകളിൽ ചില പ്രത്യേക ബാക്ടീരിയകൾക്കും ടാർഡിഗ്രേഡുകൾക്കും ബഹിരാകാശത്തെ കഠിനമായ റേഡിയേഷനെയും തണുപ്പിനെയും കുറച്ചു സമയത്തേക്ക് അതിജീവിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ജീവൻ സ്വാഭാവികമായി നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാം എന്ന ഈ സങ്കൽപ്പത്തെ ശാസ്ത്രലോകം 'പാൻസ്പെർമിയ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. എന്നാൽ ജീവൻ ബഹിരാകാശത്തിലൂടെ സ്വാഭാവികമായി സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നതിന് നിലവിൽ നേരിട്ടുള്ള തെളിവുകളൊന്നുമില്ല.

ഇനി ഇതിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഭൗതികശാസ്ത്ര ലംഘനത്തിലേക്ക് വരാം. ഇവിടെയാണ് സിനിമ ശാസ്ത്രത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും വ്യതിചലിക്കുന്നത്. കഥയിലെ ആസ്ട്രോഫേജ് എന്ന സൂക്ഷ്മജീവി ന്യൂക്ലിയർ റിയാക്ഷനുകളിൽ പുറത്തുവരുന്ന അത്രയും വലിയ ഊർജ്ജമാണ് ഉള്ളിൽ സംഭരിക്കുന്നത്! എന്നാൽ യഥാർത്ഥ ജീവശാസ്ത്രത്തിൽ എല്ലാ ജീവികളും കെമിക്കൽ ബോണ്ടുകൾ വഴിയാണ് ഊർജ്ജം സംഭരിക്കുന്നത്. കെമിക്കൽ റിയാക്ഷനുകളേക്കാൾ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് മടങ്ങ് ഊർജ്ജമാണ് ന്യൂക്ലിയർ റിയാക്ഷനുകൾ പുറത്തുവിടുന്നത്. പ്രകൃതിയിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ജീവികോശത്തിനും ഇത്രയും ഭീമമായ ഊർജ്ജ സാന്ദ്രത താങ്ങാനോ സംഭരിക്കാനോ കഴിയില്ല. ഇതാണ് ഈ സിനിമയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഫിസിക്സ് ബ്രേക്ക്!

എന്നാൽ സിനിമയിലെ പേടകത്തിൽ കാണിക്കുന്ന കൃത്രിമ ഗുരുത്വാകർഷണം തികച്ചും ശാസ്ത്രീയമാണ്. പേടകം സ്വയം വേഗത്തിൽ കറങ്ങുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അപകേന്ദ്ര ബലം (Centrifugal force) കാരണം വസ്തുക്കൾക്ക് ഗുരുത്വാകർഷണത്തിന് സമാനമായ ഒരു അനുഭവം ലഭിക്കുന്നു. എഞ്ചിനീയർമാർ പതിറ്റാണ്ടുകളായി പഠിക്കുന്ന ഏറ്റവും പ്രായോഗികമായ ആശയമാണിത്. അതുപോലെ തന്നെ ടൗ സെറ്റി എന്ന നക്ഷത്രവും എക്സോപ്ലാനറ്റുകൾക്കായുള്ള തിരച്ചിലിൽ ശാസ്ത്രലോകം എപ്പോഴും നിരീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന നക്ഷത്രമാണ്.

ഇതുകൂടാതെ, കഥയിൽ വളരെ രസകരമായ മറ്റൊരു വലിയ ശാസ്ത്രീയ ട്വിസ്റ്റ് കൂടിയുണ്ട്. ടൗ സെറ്റി എന്ന നക്ഷത്രവ്യൂഹത്തിലേക്ക് ഗ്രേസ് എത്തുമ്പോൾ, അവിടെ ആസ്ട്രോഫേജിനെ തിന്നു നശിപ്പിക്കുന്ന 'ടൗമീബ' (Taumoeba) എന്ന മറ്റൊരു സൂക്ഷ്മജീവിയെ അയാൾ കണ്ടെത്തുകയാണ്. ആസ്ട്രോഫേജിന്റെ ആധിപത്യം അവസാനിപ്പിക്കാനും ഭൂമിയുടെ സൂര്യനെ തിരികെ രക്ഷിച്ചെടുക്കാനും ഈ ടൗമീബയ്ക്ക് കഴിയും എന്ന് ഗ്രേസ് മനസ്സിലാക്കുന്നു. എന്നാൽ അവിടെയും ശാസ്ത്രത്തിന്റെ വെല്ലുവിളികൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല. ടൗമീബയെ വളർത്തിയെടുക്കാനും അതിനെ സംഭരിച്ചു വെക്കാനും റോക്കിയുടെ ലോകത്ത് നിന്നുള്ള 'സെനോനൈറ്റ്' (Xenonite) എന്ന അത്യപൂർവ്വ പദാർത്ഥം കൊണ്ടുള്ള പാത്രങ്ങളാണ് അവർ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. സെനോൺ എന്ന നിഷ്ക്രിയ വാതകത്തിൽ നിന്ന് എറിഡിയൻമാർ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത, വജ്രത്തേക്കാൾ കടുപ്പമേറിയതും പ്ലാസ്റ്റിക് പോലെ വഴക്കമുള്ളതുമായ സാങ്കൽപ്പിക പദാർത്ഥമാണ് സെനോനൈറ്റ്.

എന്നാൽ ഇവിടെ ഗ്രേസ് നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണം കടന്നുവരുന്നു. ഭൂമിയിലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നൈട്രജൻ വാതകം കൂടുതലായതുകൊണ്ട്, നൈട്രജനെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയുന്ന രീതിയിൽ ടൗമീബയെ ഗ്രേസ് പരീക്ഷണശാലയിൽ വെച്ച് പരിണമിപ്പിച്ചെടുക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ആ പരിണാമത്തിന്റെ ഫലമായി, ഈ ടൗമീബകൾക്ക് സെനോനൈറ്റിന്റെ മൈക്രോസ്കോപ്പിക് വിടവുകളിലൂടെ തുളച്ചുകയറാനുള്ള കഴിവ് ലഭിക്കുന്നു! താൻ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ടൗമീബകൾക്ക് സെനോനൈറ്റിന്റെ ഭിത്തികൾ തളർത്താൻ കഴിയുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കുമ്പോഴേക്കും, ഭൂമിയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയിരുന്ന റോക്കിയുടെ 'ബ്ലിപ്പ്-എ' എന്ന ബഹിരാകാശ വാഹനത്തിലെ ഇന്ധന ടാങ്കുകളിലേക്ക് ഈ ടൗമീബകൾ പടർന്നുപിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. റോക്കിയുടെ പേടകം മുഴുവൻ സെനോനൈറ്റ് കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചതായതുകൊണ്ട്, അവിടെയുള്ള ആസ്ട്രോഫേജ് ഇന്ധനം മുഴുവൻ ടൗമീബ തിന്നുതീർക്കുകയും, ബഹിരാകാശത്തിന്റെ ശൂന്യതയിൽ അന്യഗ്രഹജീവിയായ റോക്കിയും അവന്റെ പേടകവും എന്നെന്നേക്കുമായി ഒറ്റപ്പെട്ടുപോവുകയും ചെയ്യും!

ഇവിടെവെച്ചാണ് കഥയിലെ നായകനായ ഡോക്ടർ റൈലാൻഡ് ഗ്രേസ് തന്നിലെ സ്വാർത്ഥതയെ പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിക്കുന്നത്. ഭൂമിയിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയാൽ ജീവനുള്ള ഒരു നായകനായി വാഴിക്കപ്പെടാനും പ്രശസ്തി നേടാനും അയാൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ സ്വന്തം വംശത്തെ രക്ഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, തന്നെ വിശ്വസിച്ച അന്യഗ്രഹജീവിയായ സുഹൃത്തിന്റെ ജീവനും അവന്റെ ഗ്രഹത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനുമാണ് ഗ്രേസ് മുൻഗണന നൽകുന്നത്. അയാൾ ഭൂമിയിലേക്കുള്ള തന്റെ മടക്കയാത്ര ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വന്തം പേടകം തിരിച്ചുവിട്ട് റോക്കിയെ മരണത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ കുതിക്കുന്നു. ഭൂമിയിലേക്ക് താൻ കണ്ടെത്തിയ വിവരങ്ങൾ അടങ്ങിയ ക്യാപ്സൂളുകൾ അയച്ച ശേഷം, ഗ്രേസ് റോക്കിയെ രക്ഷിക്കുകയും എറിഡ് എന്ന അന്യഗ്രഹത്തിലേക്ക് പോകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യർക്ക് കഴിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഭക്ഷണം എറിഡിൽ ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും, പ്രോട്ടീൻ സമ്പന്നമായ ഈ ടൗമീബകളെത്തന്നെ പോഷകാഹാരമാക്കി മാറ്റി ഗ്രേസ് അവിടെ ജീവ നിലനിർത്തുന്നു. ഒടുവിൽ, ഭൂമിയുടെ സൂര്യൻ പൂർണ്ണ പ്രകാശത്തോടെ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു എന്ന സന്തോഷവാർത്ത എറിഡിയൻമാർ നിർമ്മിച്ച ടെലിസ്കോപ്പിലൂടെ ഗ്രേസ് അറിയുമ്പോൾ കഥ പൂർണ്ണമാകുകയാണ്.

നമുക്ക് ഇതിന്റെ സാങ്കേതിക വശത്തിലേക്ക് കുറച്ചുകൂടി ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങി നോക്കാം. നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മനസ്സിലാകും, ഹെയ്ൽ മേരി എന്ന പേടകം ബഹിരാകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നത് വെറുമൊരു സാധാരണ റോക്കറ്റ് ഇന്ധനം ഉപയോഗിച്ചല്ല. മറിച്ച്, ആസ്ട്രോഫേജ് എന്ന സൂക്ഷ്മജീവി പുറത്തുവിടുന്ന ഭീമമായ പ്രകാശ ഊർജ്ജത്തെ ഒന്നിച്ച് കേന്ദ്രീകരിച്ച് നിർമ്മിക്കുന്ന ലേസർ പ്രൊപ്പൽഷൻ ഉപയോഗിച്ചാണ്. പ്രകാശത്തിന്റെ വേഗതയോട് അടുത്തുനിൽക്കുന്ന 'റിലേറ്റീവിസ്റ്റിക് വേഗതയിൽ' (Relativistic speeds) സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ അവിടെയാണ് ആൽബർട്ട് ഐൻസ്റ്റീന്റെ 'സ്പെഷ്യൽ തീയറി ഓഫ് റെലറ്റിവിറ്റി' പ്രവർത്തനം ആരംഭിക്കുന്നത്. അതായത്, റൈലാൻഡ് ഗ്രേസ് തന്റെ പേടകത്തിനുള്ളിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ അയാൾക്ക് ആറു വർഷത്തെ പ്രായം മാത്രമേ വർദ്ധിക്കുന്നുള്ളൂ എങ്കിലും, ഭൂമിയിലും എറിഡിലും ഏകദേശം പതിനാറിലധികം വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോവുകയാണ്! പ്രകാശവേഗതയോട് അടുക്കുന്തോറും സമയം പതുക്കെയാകുന്ന ഈ പ്രതിഭാസം വെറുമൊരു സിനിമാറ്റിക് സങ്കൽപ്പമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ബഹിരാകാശ നിലയങ്ങളിലും ജി.പി.എസ് ഉപഗ്രഹങ്ങളിലും ശാസ്ത്രജ്ഞർ ദിനംപ്രതി കണക്കാക്കുന്ന കൃത്യമായ ഭൗതികശാസ്ത്ര സത്യമാണ്.

അതുപോലെ തന്നെ റോക്കിയുടെ ശരീരശാസ്ത്രവും അവന്റെ മാതൃലോകവും പരിശോധിച്ചാൽ എഴുത്തുകാരന്റെ അപാരമായ ശാസ്ത്രീയ ബുദ്ധിയെ നമ്മൾ സമ്മതിക്കേണ്ടി വരും. റോക്കി ജീവിക്കുന്ന എറിഡ് എന്ന ഗ്രഹത്തിലെ അന്തരീക്ഷ മർദ്ദം ഭൂമിയേക്കാൾ ഏകദേശം ഇരുപത്തൊൻപത് മടങ്ങ് കൂടുതലാണ്! അതിസാന്ദ്രമായ ഈ അന്തരീക്ഷത്തിൽ സൂര്യപ്രകാശം കടന്നുവരാൻ കഴിയില്ല, അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവിടെ പൂർണ്ണമായ ഇരുട്ടാണ്. പ്രകാശമില്ലാത്ത ആ ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്ന എറിഡിയൻമാർക്ക് കണ്ണ് എന്ന അവയവമേ ഇല്ല! അവർ ചുറ്റുപാടുകളെ കാണാൻ വവ്വാലുകളെപ്പോലെ സൂപ്പർസോണിക് ശബ്ദ തരംഗങ്ങളാണ് (Ultrasound) ഉപയോഗിക്കുന്നത്. റോക്കി ഗ്രേസിനോട് സംസാരിക്കുന്നത് പോലും അഞ്ച് സംഗീത സ്വരങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തുള്ള ഹാർമണികളിലൂടെയാണ്. നമുക്ക് കാഴ്ച എങ്ങനെയാണോ, അതുപോലെയാണ് റോക്കിക്ക് ശബ്ദം! രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ലോകങ്ങളിൽ നിന്ന് വന്ന, പരസ്പരം കാണാൻ പോലും കഴിയാത്ത, ഒന്നിച്ചിരുന്ന് ശ്വസിക്കാൻ പോലും സാധിക്കാത്ത രണ്ട് അന്യഗ്രഹജീവികൾ സംഗീതത്തെയും ഗണിതത്തെയും അടിസ്ഥാനമാക്കി ഒരു പുതിയ ആശയവിനിമയ രീതി കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നത് ഈ കഥയിലെ ഏറ്റവും വികാരഭരിതമായ അനുഭവമാണ്.

ഇനി നമ്മൾ ചിന്തിക്കേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ കാര്യത്തിലേക്ക് വരാം. എന്തുകൊണ്ടാണ് പ്രൊജക്റ്റ് ഹെയ്ൽ മേരി പോലുള്ള കഥകൾ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ശാസ്ത്രപ്രേമികളുടെ മനസ്സിൽ ഇത്രയധികം ആഴത്തിൽ പതിക്കുന്നത്? ഇതിൽ അമാനുഷിക ശക്തികളുള്ള സൂപ്പർ ഹീറോകളോ, കയ്യിൽ മന്ത്രവടിയുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളോ ഇല്ല. ഇതിലെ നായകൻ ബ്ലാക്ക് ബോർഡിലേക്ക് നോക്കി പെട്ടെന്ന് ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ലോകം രക്ഷിക്കാനുള്ള സമവാക്യം കണ്ടെത്തുകയുമല്ല ചെയ്യുന്നത്. പകരം, അയാൾ ചുറ്റുമുള്ള കാര്യങ്ങളെ സസൂക്ഷ്മം നിരീക്ഷിക്കുന്നു, അതിൽ നിന്ന് ഒരു ഹൈപ്പോതെസിസ് രൂപപ്പെടുത്തുന്നു, അത് തെളിയിക്കാൻ ഒരു പരീക്ഷണം ഡിസൈൻ ചെയ്യുന്നു, പക്ഷേ ആ പരീക്ഷണം പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെടുന്നു! പിന്നീട് വീണ്ടും തിരുത്തലുകൾ വരുത്തി, പുതിയൊരു വഴിയിലൂടെ ശാസ്ത്രത്തെ സമീപിക്കുന്നു. ഇതൊരു ശാസ്ത്ര അധ്യാപകന്റെ കൃത്യമായ ചിന്താരീതിയാണ്. ശാസ്ത്രം എന്നത് പുസ്തകങ്ങളിൽ നിശ്ചലമായി നിൽക്കുന്ന ചില ഉത്തരങ്ങളല്ല, മറിച്ച് അറിവില്ലായ്മയിൽ നിന്ന് ഉത്തരങ്ങളിലേക്ക് എത്താനുള്ള നിരന്തരമായ പരീക്ഷണങ്ങളുടെ പ്രക്രിയയാണെന്ന് ഈ കഥ നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

യഥാർത്ഥത്തിൽ മികച്ച സയൻസ് ഫിക്ഷനുകൾ നമ്മോട് ചെയ്യുന്നത് ഇതാണ്. അവ നമ്മളെ മറ്റൊരു സങ്കൽപ്പലോകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി വെറുതെ രസിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്യുന്നത്, മറിച്ച് നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന ഈ പ്രപഞ്ചത്തെയും, അതിലെ ശാസ്ത്ര നിയമങ്ങളെയും, നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതിയെയും കൂടുതൽ ആദരവോടെയും കൗതുകത്തോടെയും നോക്കിക്കാണാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുകയാണ്. ശാസ്ത്രത്തെ വളച്ചൊടിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് പ്രപഞ്ചത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയാണ് ഏതൊരു നല്ല സയൻസ് ഫിക്ഷന്റെയും ആത്യന്തികമായ വിജയം.