ജെയിംസ് വെബ്ബിന്റെ പുതിയ ഡാറ്റ കണ്ടെത്തിയ പ്രപഞ്ച കഥ

നമ്മുടെ ബോധമണ്ഡലത്തിൽ ഓരോ നിമിഷവും അനുഭവപ്പെടുന്ന 'ഇപ്പോൾ' അഥവാ വർത്തമാനകാലം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു മിഥ്യയാണെന്ന് ശാസ്ത്രീയമായി പറയാം. പ്രകാശവും ശബ്ദവും സഞ്ചരിക്കാൻ എടുക്കുന്ന സമയവും നമ്മുടെ നാഡീവ്യൂഹത്തിന്റെ പരിമിതികളും കാരണം, നാം കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതുമായ കാര്യങ്ങൾ ഏകദേശം എൺപത് മില്ലിസെക്കൻഡുകൾക്ക് മുൻപ് നടന്നുപോയവയാണ്. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, നാം ജീവിക്കുന്നത് ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ റെക്കോർഡിംഗിലാണ്. എന്നാൽ വ്യക്തിപരമായ ഈ സമയക്രമത്തിനപ്പുറം, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വിശാലമായ കാലഗണനയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ സങ്കൽപ്പങ്ങൾ പോലും പതറിപ്പോകും. ആയിരത്തി മുന്നൂറ്റി എൺപത് കോടി വർഷങ്ങളുടെ പ്രപഞ്ചചരിത്രത്തെ നമ്മുടെ പരിമിതമായ തലച്ചോറിന് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നല്ല. ഈ സങ്കീർണ്ണതയെ ലളിതമായി മനസ്സിലാക്കാൻ മഹാനായ ശാസ്ത്രജ്ഞൻ കാൾ സാഗൻ അവതരിപ്പിച്ച ആശയമാണ് 'കോസ്മിക് കലണ്ടർ'.

പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഉത്ഭവം മുതൽ ഇന്നുവരെയുള്ള ചരിത്രത്തെ ഒരു സാധാരണ ജനുവരി - ഡിസംബർ കലണ്ടറിലേക്ക് ചുരുക്കി വെക്കുന്ന രീതിയാണിത്. ഇതിൽ ജനുവരി ഒന്നാം തീയതി അർദ്ധരാത്രിയിൽ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ തുടക്കമായ 'ബിഗ് ബാങ്ങ്' (Big Bang) നടക്കുന്നു. ഡിസംബർ മുപ്പത്തിയൊന്നിന് രാത്രി പതിനൊന്ന് മണി അമ്പത്തിയൊൻപത് മിനിറ്റ് അമ്പത്തിയൊൻപത് സെക്കൻഡ് ആകുമ്പോഴാണ് നമ്മൾ വസിക്കുന്ന ഈ നിമിഷം എത്തുന്നത്. ഈ കലണ്ടറിലെ ഒരു മാസം എന്നത് ഏകദേശം നൂറ്റി പതിനഞ്ച് കോടി വർഷങ്ങളാണ്. ഒരു സെക്കൻഡ് ആകട്ടെ 437 വർഷങ്ങളും. ഈ സ്കെയിലിൽ നോക്കിയാൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശരാശരി ആയുസ്സ് എന്നത് ഒരു കണ്ണ് ചിമ്മുന്ന സമയം പോലുമില്ലാത്ത വെറും 0.15 കോസ്മിക് സെക്കൻഡ് മാത്രമാണ്.

ജനുവരി ഒന്നാം തീയതി കൃത്യം പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് ബിഗ് ബാങ്ങ് സംഭവിക്കുന്നു. ഇത് ശൂന്യതയിൽ നടന്ന ഒരു പൊട്ടിത്തെറിയല്ല, മറിച്ച് സ്ഥലകാലം (Space-time) തന്നെ അതിവേഗം വികസിക്കുന്ന ഒരവസ്ഥയായിരുന്നു. ഇതിന്റെ ആദ്യ നിമിഷങ്ങളിൽ ഇന്നത്തെ ഭൗതികശാസ്ത്ര നിയമങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ ബാധകമല്ലാത്ത 'പ്ലാങ്ക് ഇറ' (Planck Era) എന്ന ഘട്ടമായിരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ പ്രപഞ്ചം അതീവ ചൂടുള്ള ഒരു പ്ലാസ്മ സൂപ്പ് പോലെയായിരുന്നു. വെളിച്ചത്തിന് ഇതിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ജനുവരി ഒന്നാം തീയതി പന്ത്രണ്ട് മണി പതിനാല് മിനിറ്റ് ആയപ്പോൾ, അതായത് ബിഗ് ബാങ്ങ് കഴിഞ്ഞ് മൂന്ന് ലക്ഷത്തി എൺപതിനായിരം വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, പ്രപഞ്ചം തണുക്കുകയും ഇലക്ട്രോണുകളും പ്രോട്ടോണുകളും ചേർന്ന് ആറ്റങ്ങൾ രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഇതോടെ പ്രകാശത്തിന് ആദ്യമായി സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിക്കാൻ വഴി തുറന്നു. ഇതിനെയാണ് 'കോസ്മിക് മൈക്രോവേവ് ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ട്' (Cosmic Microwave Background) എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

ജനുവരി ആദ്യവാരത്തിൽ തന്നെ ആദ്യത്തെ നക്ഷത്രങ്ങൾ ഉദയം ചെയ്തു. ഈ ആദ്യകാല നക്ഷത്രങ്ങൾ സൂര്യനേക്കാൾ നൂറുകണക്കിന് മടങ്ങ് വലിപ്പമുള്ളവയായിരുന്നു. അവയുടെ ആയുസ്സ് കുറവായതിനാൽ അവ അതിവേഗം കത്തിത്തീർന്ന് 'സൂപ്പർനോവ' (Supernova) എന്ന വമ്പൻ സ്ഫോടനങ്ങളായി മാറി. ഈ സ്ഫോടനങ്ങളിലാണ് ജീവന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങളായ കാർബൺ, ഓക്സിജൻ, നൈട്രജൻ, ഇരുമ്പ് തുടങ്ങിയ മൂലകങ്ങൾ ആദ്യമായി പ്രപഞ്ചത്തിലേക്ക് വിതറപ്പെട്ടത്. അതായത്, നമ്മുടെ രക്തത്തിലെ ഇരുമ്പിനും ശരീരത്തിലെ ആറ്റങ്ങൾക്കും കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നടന്ന ഈ നക്ഷത്ര സ്ഫോടനങ്ങളുടെ കഥയാണ് പറയാനുള്ളത്. ജനുവരി എട്ടാം തീയതിയായപ്പോഴേക്കും ആദ്യത്തെ ഗാലക്സികൾ രൂപപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

സെപ്റ്റംബർ ഒൻപതാം തീയതിയാണ് നമ്മുടെ സൂര്യൻ ജനിക്കുന്നത്. അതായത് പ്രപഞ്ചം ഉണ്ടായി ഏകദേശം തൊള്ളായിരം കോടി വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം. സൂര്യന്റെ ജനനശേഷം ബാക്കിയായ പൊടിപടലങ്ങളിൽ നിന്ന് സെപ്റ്റംബർ പതിനാലാം തീയതിയോടെ ഭൂമി രൂപപ്പെട്ടു. എന്നാൽ അന്നത്തെ ഭൂമി തിളച്ചുമറിയുന്ന ഒരു ഗ്രഹമായിരുന്നു. അക്കാലത്താണ് ചൊവ്വയുടെ വലിപ്പമുള്ള 'തീയ' (Theia) എന്നൊരു ഗ്രഹം ഭൂമിയെ വന്നിടിക്കുന്നത്. ആ ആഘാതത്തിൽ തെറിച്ചുപോയ ഭാഗങ്ങൾ കൂടിച്ചേർന്നാണ് ചന്ദ്രൻ ഉണ്ടായത്. ഭൂമിയിലെ കാലാവസ്ഥാ സ്ഥിരതയ്ക്കും ദിവസങ്ങളുടെ ദൈർഘ്യം ക്രമീകരിക്കുന്നതിനും ചന്ദ്രന്റെ സാന്നിധ്യം അനിവാര്യമാണ്. സെപ്റ്റംബർ ഇരുപത്തിയൊന്നിന് സമുദ്രങ്ങളുടെ അടിത്തട്ടിലെ ചൂടുറവകളിൽ നിന്ന് രാസപ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ ഭൂമിയിലെ ആദ്യത്തെ ഏകകോശ ജീവൻ രൂപപ്പെട്ടു.

ഒക്ടോബർ ഇരുപത്തിയൊൻപതിന് ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഓക്സിജൻ വൻതോതിൽ നിറഞ്ഞു. സയാനോബാക്ടീരിയകൾ പ്രകാശസംശ്ലേഷണം വഴി ഓക്സിജൻ പുറത്തുവിടാൻ തുടങ്ങിയതാണിതിന് കാരണം. നവംബർ ഒൻപതാം തീയതിയോടെ സങ്കീർണ്ണമായ കോശങ്ങൾ വികസിച്ചു. എങ്കിലും ഡിസംബർ മാസം വരെ ഭൂമിയിൽ നഗ്നനേത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് കാണാൻ കഴിയുന്ന വലിയ ജീവികൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഡിസംബർ പതിനേഴാം തീയതി നടന്ന 'കാംബ്രിയൻ എക്സ്പ്ലോഷൻ' (Cambrian Explosion) എന്ന പ്രതിഭാസത്തിലൂടെയാണ് കണ്ണും തലച്ചോറുമുള്ള വൈവിധ്യമാർന്ന ജീവികൾ സമുദ്രങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞത്. ഡിസംബർ ഇരുപതിന് സസ്യങ്ങൾ കരയിലേക്ക് വ്യാപിക്കുകയും ഭൂമി ആദ്യമായി പച്ചപ്പണിയുകയും ചെയ്തു.

ഡിസംബർ ഇരുപത്തിയഞ്ച് മുതൽ മുപ്പത് വരെ ഡൈനോസറുകൾ ഭൂമി ഭരിച്ചു. എന്നാൽ ഡിസംബർ മുപ്പതിന് രാവിലെ ഒരു ഭീമൻ ഉൽക്ക വന്ന് പതിച്ചതോടെ അവയുടെ യുഗം അവസാനിച്ചു. ഡിസംബർ മുപ്പത്തിയൊന്നിന് വൈകുന്നേരമാണ് മനുഷ്യന്റെ പൂർവ്വികർ പരിണമിക്കുന്നത്. രാത്രി പത്ത് മണി മുപ്പത് മിനിറ്റിന് ഹോമോ ഇറക്റ്റസ് തീ ഉപയോഗിക്കാൻ പഠിച്ചു. പതിനൊന്ന് മണി അമ്പത്തിരണ്ട് മിനിറ്റിന് ആധുനിക മനുഷ്യൻ (Homo sapiens) ഭൂമിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ പ്രധാന സംഭവങ്ങളെല്ലാം അതായത് കൃഷി, പിരമിഡുകളുടെ നിർമ്മാണം, ലോകമഹായുദ്ധങ്ങൾ, ഇന്റർനെറ്റിന്റെ കണ്ടുപിടുത്തം എന്നിവയെല്ലാം ഈ കലണ്ടറിലെ അവസാനത്തെ ഒരു മിനിറ്റിലെ ഏതാനും സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ നടന്നവയാണ്.

നാം ഇന്ന് ഉപയോഗിക്കുന്ന ഓക്സിജനും നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ മൂലകങ്ങളും പ്രപഞ്ചം കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളിലൂടെ പാകം ചെയ്തെടുത്തതാണ്. നാം ഓരോരുത്തരും യഥാർത്ഥത്തിൽ പുരാതനമായ ഒരു അത്ഭുതമാണ്. കോസ്മിക് കലണ്ടർ നമുക്ക് നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാഠം വിനയമാണ്. ഈ വിസ്തൃതമായ സമയക്രമത്തിൽ നാം വെറും നിസ്സാരമായ ഒരു സെക്കൻഡ് മാത്രമുള്ള അതിഥികളാണ്. എങ്കിലും ആ കുറഞ്ഞ സമയത്തിനുള്ളിൽ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാനും കണ്ടെത്താനും നമുക്ക് സാധിച്ചു. ചിന്തിക്കുന്ന നക്ഷത്രപ്പൊടികളാണ് നാം ഓരോരുത്തരും.